Daily Archives: July 8, 2014

Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014 – Ημιτελικοί: Βραζιλία – Γερμανία χωρίς τον Νεϊμάρ

2DB924F099FF6CBB6A9F300C9711EF7F

Βραζιλία ή Γερμανία; Για ποιόν θα τελειώσει το όνειρο;

Η κατάρρευση γέφυρας στο Μπέλο Οριζόντε την περασμένη εβδομάδα θεωρήθηκε από πολλούς Βραζιλιάνους ως κακός οιωνός ενόψει του αποψινού ματς κόντρα στην Εθνική Γερμανίας.

Γεγονός είναι ότι ενδεχόμενη ήττα της Σελεσάο θα ισοδυναμούσε με εθνική τραγωδία. Ήδη από το 2007, οπότε και ανέλαβε τη διεξαγωγή του φετινού Μουντιάλ, όλη η χώρα ονειρεύεται το «Hexa», τον έκτο παγκόσμιο τίτλο, ωστόσο στον ημιτελικό βρίσκει απέναντί της μια πανίσχυρη Γερμανία που είναι κάλλιστα σε θέση να βάλει οριστικό τέλος σε αυτό το όνειρο.

Εθνική υπόθεση η απουσία Νεϊμάρ

Τις τελευταίες ημέρες όμως η Βραζιλία δεν ασχολήθηκε τόσο με τον αντίπαλο, όσο με τον εαυτό της. Ο τραυματισμός του Νεϊμάρ και η κάρτα του Σίλβα εξελίχθηκαν σε εθνική υπόθεση. «Είμαστε θλιμμένοι για την απουσία του Νεϊμάρ, αλλά αυτό μας δυναμώνει προκειμένου να κάνουμε το όνειρό μας πραγματικότητα και να κατακτήσουμε τον τίτλο», δήλωσε ο βραζιλιάνος επιθετικός Γουίλιαν ο οποίος ενδέχεται να αντικαταστήσει τον Νεϊμάρ. Και οι φίλαθλοι όμως δεν φαίνεται να χάνουν τις ελπίδες τους. «Δεν φοβόμαστε τους Γερμανία», λέει ένας Bραζιλιάνος. Η ιστορία είναι με το μέρος μας. Αλλά θα είναι ένα δύσκολο παιγνίδι».

Η ιστορία είναι καταρχήν με το μέρος του βραζιλιάνου τεχνικού Λουίζ Φελίπε Σκολάρι, o οποίος το 2002 κατάφερε να οδηγήσει τη Βραζιλία στον τελικό και να κατακτήσει τον τίτλο σε βάρος της Γερμανίας.

Γερμανία, μια νέα γενιά παικτών

Η Γερμανία του 2002 όμως δεν έχει καμία σχέση με την εθνική ομάδα του σήμερα. Ο μοναδικός παίκτης που συμμετείχε στον τελικό προ 12ετίας και συνεχίζει να αγωνίζεται με τα χρώματα της εθνικής Γερμανίας είναι ο Μίροσλαβ Κλόζε. Όλοι οι υπόλοιποι είναι μια νέα γενιά παικτών που άρχισε να συγκροτείται το 2006. Μπορεί η πορεία της τα τελευταία χρόνια να μην ήταν πάντα η επιθυμητή, γεγονός είναι όμως παρουσιάζει μια διαρκή εξέλιξη που της επιτρέπει να διεκδικεί τώρα με αξιώσεις τον τέταρτο τίτλο στην ιστορία.

Οι Γερμανοί εμφανίζονται αρκετά αισιόδοξοι, γνωρίζουν ωστόσο ότι η απουσία των Νεϊμάρ και Σίλβα μπορεί να μην σημαίνει απολύτως τίποτα: «Η απουσία τους απελευθερώνει δυνάμεις στην ομάδα», λέει ο γερμανός τεχνικός Λεβ. «Τη γνωρίζουμε αυτή την κατάσταση. Όταν λείπει ένα από τα αστέρια της ομάδας, τότε οι υπόλοιποι έχουν ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο να παίξουν και να αναλάβουν ευθύνες. Η Βραζιλία δεν είναι πιο αδύναμη χωρίς τον Νεϊμάρ».

Όπως και να έχουν τα πράγματα, για κάποιον από τους δυο το όνειρο θα τελειώσει απόψε το βράδυ…

Πηγή: skai.gr

Feds finally release Burzynski cancer cure treatment

bd10597cc0afb07a9a9ed58ba56e1e4f

A hold that was placed on a remarkable breakthrough cancer treatment invented by Dr. Stanislaw Burzynski has finally been lifted by the FDA.

It should have been news that sent shock-waves throughout the industry, so large that even the establishment’s media could not ignore them. Spilling out onto every radio and news station in the country, if not the world.

But once again, another huge victory against the medical establishment for a Houston-based doctor that has been using a breakthrough technology he invented to literally cure cancer on many occasions, who for all-intents-and-purposes should be a household name by now and an easy Nobel Prize winner, is instead nowhere to be found, as if it never even happened.

That’s because Dr. Stanislaw Burzynski and his cancer-curing discovery, “Antineoplastons,” including a remarkable, relatively new gene-targeted therapy, threatens the very way of life to which the Western medical cancer and sick-care industry has become accustom. Raking in billions a year off of the desperate backs of people suffering from debilitating and deadly diseases in which the Western medical industry does not truly want to find a cure.

Despite a track record dwarfing that of conventional cancer treatments, including outright curing some forms that, until now, were previously thought of as “incurable,” the government and the medical establishment has been fighting tooth-and-nail to prevent public knowledge of this technology from crossing the Rubicon and becoming too widely known to stop, without real public backlash. Well, now, it may soon be too late for that.

That’s because only days ago the Burzynski Research Institute, Inc. (BRI) released a statement to the media explaining that the U.S. Food and Drug Administration (FDA) has finally ended their latest attempt to stifle his lifetime’s work and a breakthrough that will likely revolutionize the way cancer is viewed and treated. Surprisingly lifting a two-year “partial” clinical hold on an Investigational New Drug (IND) application for Antineoplastons A10/AS2-1 Injections and clearing the way for long-awaited Phase 3 trials for newly-diagnosed cancer patients, initially for a specific form of cancer known as Diffuse Intrinsic Brainstem Glioma. Which, considering the already proven success rates prior to the government hold, on both Glioma during Phase 2 trials and many other forms of cancer individually, is likely soon to silence most of the naysayers, critics and skeptics and give a much needed booster to an industry that has been suffering from almost total corruption and manipulation of the Hippocratic Oath for a very, very long time.

And although it would be surprising if the medical establishment wasn’t still going to further attempt trying to put a stop to what could end up helping the public at-large realize much more than just the fact that a concerted effort has been made for decades to suppress treatments and cures for diseases that could have eased the suffering and saved the lives of untold numbers of people throughout the years, the FDA’s surprising decision now makes way for an extremely important step in the progression of Antineoplastons’ use for various forms of brain tumors and many, if not most other types of cancers in the US.

Along with Burzynski’s ingenious way of approaching gene targeting, to more accurately prescribe petro-chemical-based pharmaceutical medications and diet changes for people based on individual differences in the more than 24,000 different genes they analyze at his clinic, as opposed to the more generalized way Oncologists and other doctors are trained to prescribe medications, the Burzynski technique is truly taking the way cancer patients are treated to the next level in medicine. Now that it has become so much easier to study the human genome through technological advancements.

A reality that is scaring the medical establishment, pharmaceutical corporations and cancer foundations to the point that it has prompted responses by their puppets at the FDA and the Texas Medical Board that have been nothing short of obvious attempts to make it next to impossible for this discovery to thrive and succeed in continuing to save many more lives than what Western medicine is, quite frankly, allowed. As long as Dr. Burzynski is in possession of the patented advancements, that is.

Because even as the skeptics and trolls do everything they can to shoot down the discovery on every single article and video released in support of Burzynski’s proven successes, for reasons that include the subconscious fears of real answers to questions regarding why this treatment isn’t already widely used… If it truly doesn’t work better than what Western-trained doctors are still being forced to do, then why did the agents of deceit in the US government, BigPharma and related individuals collude with one of Burzynski’s own research scientists to file 11 different patents on the very same, non-toxic, Antineoplastons AS2-1 medical technology? #6,037,376, #5,635,532, #5,605,530, #5,852,056, #5,654,333, #5,661,179, #5,635,533, #5,710,178, #5,843,994, #5,877,213, #5,881,124.

Only failing to accomplish the patent hijacking after a Grand Jury acquitted Burzynski of any wrongdoing, during the establishment’s 4th and most recent attempt to put him in prison for the very same technology they were trying to patent. With the only question left unanswered being whether they were going to capitalize on the discovery after his imprisonment, or bury it, just as the establishment has done to countless others in the past. Which include discoveries and inventions that span a wide array of different industries, such as health, medicine, energy, transportation, etc.

But, rather than asking any of the individuals that entrusted what was likely the last few years, months, or even days of their lives to the remarkable technology he discovered and were successfully cured of their cancers, after all of the “conventional” methods had unsurprisingly already failed, if they’re happy they happened to have stumbled upon a doctor by the name of Stanislaw Burzynski… Now that Phase 3 clinical trials have been given the green light, it’s likely the continually growing numbers of success stories will do much more than speak for themselves.

Until the treatment has saved so many lives, however, and has become so widely known that not even the media can pretend it doesn’t exist anymore without being too obvious, which is very likely to happen if the establishment isn’t successful at shutting him down before then, the only places you’re likely to hear about the progress of Burzynski’s miracle discovery, as well as many other forms of known-but-hidden disease cures, is in articles such as this and other related sources. Because just as it has been stated and proven many times before, until something is done to make real changes to the system, the media, and the establishment that controls them, the revolution will not be televised, unless we give them no choice. Lord willing, at least as far as cancer is concerned, thanks to Dr. Burzynski and all those who support him, that day may now soon be upon us.

source: examiner.com

Νάνα Μούσχουρη:”Δεν είμαι φολκλόρ, δεν είμαι η καρτ ποστάλ της Ελλάδας”

nana

Η Νάνα Μούσχουρη γιορτάζει με μια συναυλία στο Ηρώδειο και μιλώντας στο «ΒΗmagazino» ξεκαθαρίζει κάποια πράγματα.

«Στο παρελθόν ήλπιζα σε κάτι τρελό» γράφει ο κριτικός της
«France-Soir» τον Δεκέμβριο του 1973 για το ρεσιτάλ της στο Θέατρο των
Ηλύσιων Πεδίων. «Ότι θα δω την άψογη τουαλέτα της να σηκώνεται από ένα
παράλογο και ξαφνικό κύμα ανέμου, ότι κάτι θα συμβεί και αυτή η
συγκροτημένη και γεμάτη χάρη σιλουέτα θα εκτροχιαστεί, έστω για μια
στιγμή». Από κοντά η 80χρονη σήμερα ντίβα της ελαφριάς μουσικής, αυτό το
«logo vivant» (ζωντανός λογότυπος) με τα γυαλιά μυωπίας που δημιουργούν
ένα μείγμα απόστασης και οικειότητας, η διεθνής ρεκορντγούμαν των έξι
γλωσσών, των 3.000 τραγουδιών και των 300 εκατομμυρίων δίσκων (μόνο η
Μαντόνα την πλησιάζει σε πωλήσεις) είναι συγκροτημένη. Αλλά όχι
αδιαπέραστη.

Η φωνή της ταλαντώνεται όταν μιλάει για τον
Μάνο, για τον θυμό της με τον Μίκη, τους θαυμαστές της στην Αργεντινή,
στην Κορέα και στον Καναδά, αλλά και για τους εγχώριους εχθρούς της. Για
τον φόβο μήπως χάσει τη φωνή της, αλλά και για τη βραδιά που έχασε την
τελευταία παράσταση του Έλβις στο Hilton του Λας Βέγκας το 1976, επειδή ο
φίλος της ο Λιμπεράτσε την ήθελε στην πρεμιέρα του στο Caesars Palace:
«Έτσι δεν είδα ποτέ τον Έλβις!».

Στο σπίτι της στη Βουλιαγμένη
με τους λευκούς καναπέδες και τη θέα που κόβει την ανάσα, η διεθνής
Νάνα (που το 1959 τραγουδούσε «Βιολετέρα» στο «Τζάκι» της Ρηγίλλης)
μιλάει για όλα. Με αφορμή τη συναυλία που δίνει στις 14 Ιουλίου στο
Ηρώδειο (μέρος των εσόδων θα διατεθούν στον Σύλλογο Φίλων Παιδιών με
Καρκίνο «Ελπίδα»), η οποία αποτελεί κορύφωση της μεγάλης περιοδείας της
«Ηappy Birthday Tour» για τα 80ά της γενέθλια, μιλάει στο «BHmagazino»
ακόμη και για το τρακ που δεν έχει πάψει να την κατατρέχει, έπειτα από
55 χρόνια καλλιτεχνικής πορείας, κατά τη διάρκεια των οποίων τραγούδησε
από τζαζ και έντεχνο λαϊκό τραγούδι, μέχρι γαλλικό chanson και γκόσπελ.
«Ο Λιμπεράτσε μού είχε πει: “Darling, τα πρώτα 80 χρόνια είναι τα πιο
δύσκολα”».


Κυρία Μούσχουρη, άλλες ντίβες του τραγουδιού
δείχνουν δυναμικές επάνω στη σκηνή, αλλά αποδεικνύονται εξαιρετικά
εύθραυστες. Με εσάς νιώθει κανείς ότι παρά το «μυστήριο ενός αερικού»,
όπως έλεγε ο Γκάτσος, που εκπέμπετε, όταν τραγουδάτε είστε γρανιτένια..
.
«Δεν
είναι αλήθεια. Ως άνθρωπος είμαι πολύ εύθραυστη. Η σκηνή είναι ο μόνος
χώρος όπου νιώθω ελεύθερη, εκεί είμαι πιο “πραγματική”, δεν φοβάμαι. Στη
ζωή μου έχω φόβους. Και όταν σταμάτησα να τραγουδώ για πέντε χρόνια
(από το 2008 ως το 2013 που ξεκίνησα τη “Happy Birthday Tour”), πέρασα
μια φοβερή κατάθλιψη, ένιωθα ότι τίποτε πια δεν υπάρχει. Φοβόμουν τόσο
πολύ και να επιστρέψω. Στην Αργεντινή “αρρώστησε” η φωνή μου, ήταν κάτι
ψυχοσωματικό. Από την άλλη πλευρά ήταν λογικό να σταματήσω. Ήμουν πια 74
χρόνων. Είχα δει πέντε δεκαετίες αλλαγών στον κόσμο και στη μουσική.
Καταλάβαινα ότι εγώ δεν μπορώ πια να πάω πιο πέρα το τραγούδι, η νεολαία
θα το κάνει. Η αλήθεια είναι ότι είχα κουραστεί και από όλη αυτή την
ευθύνη. Αυτή την ευθύνη την έχω από μικρή. Απέναντι πρωτίστως στον κόσμο
που έρχεται να με ακούσει. Ξέρετε, ένα μικρό σφάλμα μπορεί να γίνει
πολύ μεγάλο επάνω στη σκηνή».


Πρόσφατα τραγουδήσατε α
καπέλα στην Ουτρέχτη το «Χάρτινο το φεγγαράκι». Σήμερα, στα 80 σας
χρόνια, φοβάστε την αναπόφευκτη φθορά της φωνής;

«Πάρα πολύ.
Όμως η φωνή γερνάει, όπως ακριβώς το πρόσωπο ή τα μαλλιά. Χάνει τη
φρεσκάδα της. Η δική μου έχει περάσει και αυτή πολλά, αλλά δεν έχω χάσει
τη σιγουριά μου, τραγουδώ στις ίδιες κλίμακες που τραγουδούσα νέα».

Η καριέρα σας, πράγματι, χτίστηκε επάνω σε μια περίεργη ακολουθία από δυσκολίες, απορρίψεις και λοξοδρομήσεις της τύχης.
«Έχω
περάσει δύσκολα. Κατοχή (θυμάμαι τα καμιόνια που μετέφεραν τους
πεθαμένους από την πείνα), φτώχεια, απορρίψεις (με απέβαλαν από το ωδείο
γιατί τραγουδούσα τζαζ σε κλαμπ). Έχει σημασία, όμως, στη ζωή το πώς
παίρνεις τα πράγματα. Πρέπει να δέχεσαι γενναιόδωρα και το καλό και το
κακό. Από πολύ νωρίς, άλλωστε, έμαθα ότι το κακό τελειώνει. Όπως και το
καλό. Πρέπει όμως να τα “φροντίζεις” και τα δύο. Όσο για τις
λοξοδρομήσεις της τύχης, η Τζένη, η αδελφή μου, τραγουδούσε πολύ πιο
όμορφα από εμένα».

Κάποτε είχατε πει ότι εκείνη έπρεπε να βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη θέση σας.
«Ναι,
το πίστευα. Οι γονείς μου, όμως, δεν είχαν χρήματα για το ωδείο και
όταν η δασκάλα είπε: “Η μεγάλη έχει πιο καλή φωνή, αλλά αν σταματήσετε
τη μικρή θα κάνετε έγκλημα”, η Τζένη έκανε πίσω. Για πολύ καιρό με
βάραινε αυτό. Τόσο που, όταν έκανα την πρώτη μου επιτυχία, προσπαθούσα
να την πάρω μαζί μου και να την κάνω να τραγουδήσει. Εκείνη ωστόσο είχε
στο μεταξύ παντρευτεί, είχε επιλέξει να αφιερωθεί στην οικογένειά της. Η
δική μου φωνή δεν ήταν θείο δώρο. Αντιθέτως, είχα και πρόβλημα, η μία
χορδή μου ήταν πιο σκληρή. Ό,τι κατάφερα έγινε με σκληρή δουλειά».

Σε
πολύ νεαρή ηλικία βρεθήκατε στην «παρέα του Φλόκα», με την αφρόκρεμα
των διανοουμένων και καλλιτεχνών της εποχής: τον Μάνο Χατζιδάκι, τον
Γιάννη Τσαρούχη, τον Δημήτρη Χορν. Η σχέση σας με τον Χατζιδάκι ήταν
σχέση στοργής, αλλά και αρκετά συγκρουσιακή, έτσι δεν είναι;

«Ο
Μάνος ήταν πάντα ο πρώτος μου έρωτας στη μουσική, παρ’ ότι αγάπησα
πολλούς (Μισέλ Λεγκράν, Κουίνσι Τζόουνς, Χάρι Μπελαφόντε). Πήγαινα ήδη
στο ωδείο, αλλά ο Μάνος έμπαινε βαθιά στη μουσική, σε ένα μελαγχολικό
τραγούδι, ζητούσε να τον συγκινήσω μέχρι δακρύων, σε ένα χαρούμενο,
ήθελε να ξεφωνίσω μέχρι να σπάσω τις χορδές μου. Για εκείνον, πάλι, εγώ
ήμουν η φωνή του. Όταν, για παράδειγμα, έφυγε εκείνο το πρωί ξημερώματα
από του Φλόκα για να πάει να γράψει “Τα παιδιά του Πειραιά” για τη
Μελίνα, εμένα ήθελε δίπλα του για να το δοκιμάζει. Και όταν κατέφθασαν
λίγο αργότερα ο Ντασσέν με παλτό και παντόφλες και η Μελίνα (“Μάνο μου,
είναι υπέροχοοοο!”) κάθισα δίπλα της για να το μάθει. Αυτή είναι η
περηφάνια μου. Παρότι έχουν υπάρξει εξαίρετοι ερμηνευτές και
ερμηνεύτριες που είπαν τραγούδια του, δεν πιστεύω ότι μπόρεσε κανείς να
τραγουδήσει τον Μάνο Χατζιδάκι -εκτός, βέβαια, από τον ίδιο- όπως εγώ.
Δεν εννοώ φυσικά στη φωνή, αλλά στην ουσία του. Όταν κάναμε το 1988 τον
δίσκο “Οι μύθοι μιας γυναίκας”, ο Νίκος (σ.σ.: Γκάτσος) μού είπε: “Mου
κάνει εντύπωση πώς τόσα χρόνια μετά δεν έχεις χάσει την αντίληψη να
κάνεις αυτό που σου ζητάει”».

Με τη Μελίνα είχατε αντιζηλίες, εσείς, τα δύο δημιουργήματα του Μάνου;
«Ναι,
όπως και με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Εκείνος τη λάτρευε, ήταν η θεά του,
μου είχε πει: “Αν υπήρχε μια γυναίκα που θα παντρευόμουν, θα ήταν η
Μελίνα”. Ζήλευα, βέβαια, ήταν όμως μια αντιζηλία τρυφερή, όλες μας για
την προσοχή του Μάνου. Ήμασταν τελείως διαφορετικές. Κυρίως στο ότι
εκείνη ήταν σπουδαία σταρ σε όλα, ήταν πάντα η Μελίνα, δυναμική,
παθιασμένη, η αρχηγός, στη μουσική, στο σινεμά, όταν σου μιλούσε. Εγώ,
αντιθέτως, δεν είμαι η ίδια. Μόνο μέσα από τη μουσική μεταμορφώνομαι».


Στον Μάνο Χατζιδάκι, όμως, είπατε ένα ηχηρό «όχι», αυτό που τελικά πυροδότησε τη διεθνή σας καριέρα.

«Συνέβη
όταν μας κάλεσαν το 1960 στη Γερμανία με αφορμή το “Ελλάς, η χώρα των
ονείρων”, ένα γερμανικό ντοκιμαντέρ-ύμνο για την Ελλάδα, για το οποίο ο
Μάνος είχε γράψει τη μουσική. Εκείνος δεν ήθελε να πάει. Μου ζήτησε να
μην πάω κι εγώ. Και ο Μάνος, όταν ήθελε κάτι, απλώς έπρεπε να γίνει.
Ήταν η πρώτη φορά που δεν τον υπάκουσα. Αργότερα δεν συμφωνούσε απόλυτα
με τις διασκευές που γίνονταν στα τραγούδια του, ήθελε να τα λες όπως
ακριβώς τα έλεγε εκείνος. Δεν πρόδωσα ποτέ τα τραγούδια του Μάνου.
Πηγαίνοντας, όμως, έξω ήμουν υποχρεωμένη να δεχτώ όλες αυτές τις
πολιτισμικές επιρροές από διαφορετικές γλώσσες και κουλτούρες, έτσι ώστε
να γίνουν τα τραγούδια πιο κατανοητά από απόψεως ρυθμού και ο κόσμος να
μπορέσει να με ακολουθήσει».

Είχατε φιλοδοξία, θέλατε να κατακτήσετε τον κόσμο;
«Όχι,
δεν είχα ποτέ φιλοδοξία. Η Μελίνα μπορεί να έλεγε: “Εγώ θα κάνω αυτό,
για να φτάσω εκεί”. Εγώ δεν το είπα ποτέ γιατί δεν πίστευα ότι μπορεί να
μου συμβεί».

Πιστεύατε, όμως, στον εαυτό σας;
«Πίστευα σε αυτό που τραγουδούσα. Δεν ήταν θέμα φωνητικών δυνατοτήτων. Πίστευα ότι τραγουδούσα ειλικρινά».

Αυτή η πίστη στον εαυτό σας δείχνει δύναμη.
«Μεγάλη
δύναμη, αναμφίβολα. Όταν μου πρότειναν να μείνω στη Γαλλία, είπα ότι
δεν είχα τίποτε να χάσω. Και ας μην υπήρχε ακόμη κάτι σίγουρο εκεί. Στην
Ελλάδα είχα γίνει γνωστή, αλλά δεν έβλεπα καμιά πρόοδο σε αυτά που
έκανα. Και ο λόγος για τον οποίο άρχισα να τραγουδάω άλλα είδη μουσικής
ήταν και για να προοδεύσω μουσικά αλλά και για να ανανεώνομαι χωρίς να
χάνω την ταυτότητά μου. Το πρώτο πράγμα που μου είπε ο Καραμανλής, τον
οποίο σεβόμουν βαθύτατα και υπεραγαπούσα, όταν κέρδισα το πρώτο βραβείο
με το “Κάπου υπάρχει η αγάπη μου” (1959) ήταν: “Από ‘δώ και πέρα δεν
πρέπει να φοβάσαι κανέναν. Όχι ότι δεν θα υπάρχει πάντα κάποιος που θα
πηγαίνει πιο μπροστά από σένα, έτσι είναι η ζωή. Εκείνο, όμως, που έχει
σημασία είναι εσύ να ξεπερνάς τον εαυτό σου και να αφήνεις τον κόσμο να
αποφασίζει”».

Δεν γίνεται να μη σας ρωτήσω και για έναν
άλλο μεγάλο: τον Μίκη Θεοδωράκη. Αλήθεια, οι σχέσεις σας που
διερράγησαν πριν από περίπου μισό… αιώνα αποκαταστάθηκαν ποτέ;

«Δεν
μπορώ να μισήσω ή να εμπλακώ σε άγριους καβγάδες, αλλά, ανθρώπινο
είναι, κάποιες φορές θυμώνω. Πληγώθηκα πολύ βαθιά με τον “Επιτάφιο”. Ο
Μίκης είχε μόλις γυρίσει, άγνωστος ακόμη τότε, από το Παρίσι όπου
σπούδαζε, και ο Μάνος, που ήταν ξετρελαμένος με τη μουσική του, έκανε
μια πολύ γενναιόδωρη χειρονομία: “Θα σου κάνω εγώ τον Επιτάφιο με την
τραγουδίστριά μου”. Το έκανε από θαυμασμό, αλλά και για να βοηθήσει τον
Μίκη. Καθόμασταν στο στούντιο όλοι μαζί, Ρίτσος, Μποσταντζόγλου, Μίκης
και Μάνος, και προχωρούσαμε μαθαίνοντας τα τραγούδια του “Επιταφίου” στο
πιάνο. Εγώ, μόλις 26 χρόνων τότε, θαμπωμένη από όλα αυτά που συνέβαιναν
γύρω μου, χωρίς όμως να έχω και πλήρη συναίσθηση του μεγαλείου αυτού
που ζούσα. Κάθε τόσο περνούσαν από το στούντιο ο Ελύτης, ο Χορν, ο
Μόραλης… Είχε στηθεί μια γιορτή για να φτιαχτεί αυτός ο “Επιτάφιος”.
Και στο έκτο τραγούδι, στο “Μέρα Μαγιού”, ο Μίκης δεν ήρθε. Ούτε και ο
Ρίτσος. Έπειτα από μέρες υπήρξε μια μεγάλη συνέντευξη του Μίκη, στην
οποία έλεγε ότι είχε στο μεταξύ ηχογραφήσει τον δίσκο με τον Γρηγόρη
Μπιθικώτση».

Υποθέτω ότι δεν του συγχωρέσατε ποτέ εκείνη τη δήλωση: «το κορίτσι του σαλονιού».
«Δεν
έχει σημασία αν τον συγχώρεσα ή όχι. Το βέβαιο είναι ότι από εκείνη τη
στιγμή έπαψα να τον θαυμάζω. Έτσι απλά. Δεν είναι ότι μισώ τα κορίτσια
του σαλονιού, αλλά δεν ήμουν κορίτσι του σαλονιού, δεν υπήρξα ποτέ. Με
πλήγωσε γιατί αν ο Μπιθικώτσης ήταν “το παλικάρι του κάμπου”, εγώ στην
ουσία ήμουν “το κορίτσι του κάμπου”, την καταγωγή μου δεν την έχω
ξεχάσει ποτέ. Δεν έκανα τίποτε στη ζωή μου για τα χρήματα ή την
επιτυχία. Ο,τι ήρθε σ’ εμένα, σας διαβεβαιώ, δεν το προκάλεσα. Εγώ
προτείνω το τραγούδι μου και, αν αρέσει στον κόσμο, το παίρνει. Και ήταν
σαν ο Μίκης να μου απαγόρευσε τότε να τραγουδήσω τη μουσική του, σαν να
έλεγε ότι το “σαλόνι” δεν έχει το δικαίωμα. Και όμως, ο ίδιος το
“σαλόνι” το επεδίωξε πολλές φορές στη ζωή του».

Σας προσάπτουν, όμως, ότι σε μια Ελλάδα που δοκιμαζόταν δεν στρατευτήκατε…
«Δεν
επωφελήθηκα από την κατάσταση στην Ελλάδα για να σηκώσω τη σημαία. Ό,τι
έκανα το έκανα χωρίς ο κόσμος να το ξέρει. Και πολλά που κάνω, ακόμη
και τώρα, δεν θέλω να τα ξέρει ο κόσμος, γιατί δεν θέλω να επηρεάζουν
την υπόστασή μου ως τραγουδίστρια. Πίστευα σε ορισμένους πολιτικούς όπως
ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αλλά δεν ήμουν ικανή να μην αγαπήσω ένα
τραγούδι επειδή είναι “αριστερό”. Είχα ζήσει τον Εμφύλιο και είχα δει
αδέλφια να χωρίζουν για ιδέες. Πίστευα πάντα ότι πρέπει να ανευρίσκεται
μια συναινετική λύση στο όνομα της ειρήνης, της ισότητας και της
ελευθερίας. Αλλά με σεβασμό. Και, πιστέψτε με, δεν μπορείς να μιλάς για
ελευθερία και να μπαίνεις στο κατώφλι του άλλου χωρίς σεβασμό. Δεν
μπορείς να διχάζεις το τραγούδι. Εγώ, όταν τραγουδώ, δεν σκέφτομαι την
Αριστερά ή τη Δεξιά, αλλά το τραγούδι. Το επιβεβαιώνουν αρχηγοί κρατών
σε πολλές χώρες του κόσμου που έχουν μεγαλώσει με τη μουσική μου».

Ο χρόνος, όμως, δεν απαλύνει τα παλιά τραύματα; Αν σας πρότεινε ο 88χρονος σήμερα Μίκης Θεοδωράκης να ηχογραφήσετε μαζί…
«Γιατί
να τραγουδήσω τώρα όταν δεν με θέλησε τότε; Άλλωστε, έπειτα από κάμποσο
καιρό, όταν εγώ είχα γίνει πολύ γνωστή στη Γαλλία και εκείνος είχε
μόλις απελευθερωθεί, συναντηθήκαμε τυχαία στο αεροδρόμιο. Χαιρετηθήκαμε,
βεβαίως, και εκείνος μου είπε: “Έχω κάτι τραγούδια που θα σου πήγαιναν
πολύ ωραία…”. Του απάντησα με κάθε ειλικρίνεια: “Μίκη, ξέχασέ το. Δεν
θέλησες κάποτε να τραγουδήσω τα τραγούδια σου, δεν με χρειάζεσαι ούτε
τώρα”».


Η καλλιτεχνική πορεία σας μοιάζει να ταυτίζεται σχεδόν απόλυτα με τη ζωή σας. Δεν είχε προσωπικό κόστος αυτό;

«Ήδη
από την εποχή της “παρέας του Φλόκα”, όταν ήμουν ακόμη ένα άβγαλτο
κορίτσι που έπαιρνε μορφή δίπλα στους “μεγάλους φίλους” μου, όπως τους
λέω, καταλάβαινα ότι δεν υπήρχε η γυναίκα. Είχε ταχθεί στην υπηρεσία της
μουσικής. Το τραγούδι είχε γίνει μια ασφάλεια για μένα. Αυτός, άλλωστε,
ήταν και ο λόγος που πήρα διαζύγιο από τον πρώτο μου σύζυγο (σ.σ.: τον
Γιώργο Πετσίλα. Σήμερα είναι παντρεμένη με τον εδώ και πέντε δεκαετίες
μουσικό παραγωγό της Αντρέ Σαπέλ). Αποφάσισα να χωρίσω την ημέρα που
εκείνος μου ζήτησε να γυρίσουμε στην Ελλάδα για να μεγαλώσουμε τα παιδιά
μας. Ήξερα ότι έτσι δεν θα μπορούσα να συνεχίσω να εξελίσσω την
τραγουδίστρια που είχα επιλέξει να είμαι».

Λίαν αντισυμβατική επιλογή για μια Ελληνίδα τη δεκαετία του ’70…

«Βέβαια.
Όταν γύρισα στο σπίτι, στα 40 μου και με δύο παιδιά, για να ανακοινώσω
την απόφασή μου, η μητέρα μου φώναξε: “Πώς θα βγω στη γειτονιά να πω ότι
χώρισες;…”».

Για τη Μαρία Κάλλας, που τόσο πολύ
θαυμάζατε, έχετε πει ότι η φωνή της έφθινε μετά τον καταστροφικό έρωτά
της για τον Ωνάση. Φοβηθήκατε τα προσωπικά πάθη που θα μπορούσαν να
ανακόψουν την καλλιτεχνική σας ορμή;

«Η Κάλλας άσκησε μεγάλη
επίδραση επάνω μου, ήταν το είδωλό μου. Θαύμαζα τη φωνή, αλλά και την
πειθαρχία που είχε στη ζωή της με το τραγούδι. Δεν μπορούσα, φυσικά, να
τη φτάσω, έλεγα όμως, αν έκανε εκείνη αυτό (π.χ. να διαλέγει για το
ρεπερτόριό της όπερες που δεν της ταίριαζαν), πρέπει και εγώ να το κάνω.
Και όταν θαυμάζεις κάποιον, φοβάσαι μήπως αυτό που του συνέβη συμβεί
και σε σένα. Για τη φωνή μου, ναι, φοβόμουν πολύ. Όταν αντιμετώπιζα
προσωπικές δυσκολίες, η φωνή μου με τιμωρούσε».

Δίνετε
την εντύπωση ότι σε αυτά τα 55 χρόνια καλλιτεχνικής πορείας είχατε μια
«my way» προσέγγιση, ήσασταν αποφασισμένη να ακολουθήσετε μια
προδιαγεγραμμένη τροχιά, στην οποία τίποτε δεν μπορούσε να σταθεί
εμπόδιο…

«Ακριβώς, τίποτε. Ούτε ο εαυτός μου. Δεν ήταν μόνο η δική μου ευχαρίστηση. Έπρεπε να εκπληρώσω το δρόμο που είχα επιλέξει».
Στο
Ηρώδειο θα είναι μαζί σας και η κόρη σας, η 44χρονη Λενού,
τραγουδοποιός και τραγουδίστρια… Ως μητέρα ήσασταν επαρκής έχοντας
ζήσει με τη βαλίτσα στο χέρι;
«Έχετε δίκιο, κανείς δεν έχει
ταξιδέψει περισσότερο από μένα! Ως τα επτά τους χρόνια έπαιρνα τα παιδιά
μαζί μου. Μετά είχα τη μεγάλη τύχη να βρω τη Φερνάντ, μια συνομήλική
μου Ελβετίδα που αφοσιώθηκε για 25 χρόνια, ως τον θάνατό της, στον
Νικολά (σ.σ.: ο 46χρονος σήμερα γιος της) και στη Λενού. Είχαμε μια
μικρή οικογένεια, με εμένα να φεύγω και να ξαναγυρίζω. Σίγουρα τα παιδιά
μου τα “θυσίασα” κάποιες στιγμές, κυρίως όταν ήταν μεγαλύτερα. Μια
εποχή δεν καταλάβαινα ότι έπρεπε να είμαι περισσότερο κοντά τους».

Η
Ελλάδα πάντα ήταν καχύποπτη μαζί σας, ακόμη και όταν αποποιηθήκατε τη
σύνταξη της ευρωβουλευτού. Τελευταίο κρούσμα οι επιθέσεις που δεχτήκατε
για τις «ανθελληνικές» δηλώσεις σας. Πώς το εξηγείτε ότι γίνατε
παγκόσμια, αλλά ποτέ εθνική (όπως η Μελίνα, ο Μάνος, η Αλίκη, ο Μίκης);

«Δεν
έχω βρει την απάντηση. Ουδείς προφήτης στον τόπο του. Ο κόσμος εδώ
πιστεύει πως όταν φύγεις από την Ελλάδα και πάψεις να τραγουδάς
αποκλειστικά ελληνικά τραγούδια, χάνεις την ελληνικότητά σου. Θυμάμαι
και τις επιθέσεις που είχε δεχτεί η Κάλλας στα νιάτα της. Αυτό που μπορώ
με βεβαιότητα να σας πω είναι πως όταν με βλέπουν έξω, βλέπουν τη χώρα
μας. Εδώ, αντιθέτως, όχι».

Σας κατηγορούν, πάντως, εδώ και χρόνια, ότι μιλάτε τα ελληνικά με έντονο γαλλικό αξάν…
«Ναι,
αλλά και στη Γαλλία έχω αξάν, γιατί είμαι Ελληνίδα. Και στη Γερμανία
έχω αξάν, γιατί μιλάω εγγλέζικα. Παντού έχω αξάν. Από μικρή είχα εκτεθεί
σε αυτή την πολυγλωσσία, από τότε που έβλεπα ταινίες στο σινεμά Πρωτέας
στο Κουκάκι, όπου ο πατέρας μου ήταν μηχανικός προβολής ταινιών. Αλλά
κυρίως μέσω της μουσικής. Πιστέψτε με, το μεγαλύτερο ταλέντο που είχα
στη ζωή μου ήταν ότι γεννήθηκα με τη διάθεση να μαθαίνω και να ακούω
σωστά. Μου άρεσε π.χ. η αμερικανική τζαζ, οπότε τα εγγλέζικα ήταν η
πρώτη ξένη γλώσσα που με “πλησίασε”. Ύστερα στο ωδείο με τις όπερες.
Θέλεις να “μπεις” μέσα σε αυτό που λες, είτε αυτό είναι όπερα είτε είναι
ελαφρό τραγούδι, πρέπει να μάθεις την κάθε γλώσσα, να εξοικειωθείς με
το συναίσθημά της. Θυμάμαι όταν πρωτοπήγα στη Γερμανία, έτρεμα τον ήχο
της γλώσσας, την είχα συνδέσει με την Κατοχή. Ήμουν πάντα περήφανη για
τη χώρα μου, αλλά θεωρούσα σωστό σε κάθε χώρα όπου έκανα επιτυχία να
μπορώ να μιλάω τη γλώσσα της. Και για να μπορώ να επιβάλλομαι. Όταν
βρέθηκα στο Ευρωκοινοβούλιο, μιλούσα στον καθένα στη γλώσσα του. Αλλά το
σημαντικό δεν είναι αυτό. Το σημαντικό είναι ότι ο τρόπος ζωής μου
είναι ελληνικός, ότι η ευθύνη που έχω είναι ελληνική. Γι’ αυτό οι ξένοι
με βλέπουν σαν Ελληνίδα. Αυτό, όμως, δεν το παραδέχονται οι Έλληνες,
γιατί εδώ υπάρχει μια συγκεκριμένη νοοτροπία που εγώ έχω χάσει».

Ποια νοοτροπία εννοείτε;
«Αυτό
που διαπίστωσα ήδη από τότε, το 1960, όταν πήγα πρώτη φορά στο
εξωτερικό: ότι νομίζουμε πως όλος ο κόσμος μάς εχθρεύεται, το πρώτο και
κύριο σφάλμα των Ελλήνων».

Σας προσάπτουν, μεταξύ
άλλων, ότι είστε μια καρτ ποστάλ της Ελλάδας, ότι όλα αυτά τα χρόνια
περιφέρετε ανά τον κόσμο μια ενοχλητική, για τους ίδιους τους Έλληνες,
φολκλόρ εκδοχή της.

«Ποτέ δεν έκανα φολκλόρ τη χώρα μας.
Μισώ το τεχνητό “Made in Greece”. Γιατί εγώ είμαι πραγματική Ελληνίδα,
φτιαγμένη στην Ελλάδα, και μισώ τον τρόπο και την ευκολία με την οποία
μπαίνει η ταμπέλα “Greek”. Δεν είμαι καρτ ποστάλ. Το μόνο πράγμα που
ήθελα πάντα είναι να γνωρίσει ο κόσμος την Ελλάδα που εγώ γνώρισα και
έζησα. Εμένα δεν μου λείπει τίποτε από εκείνη την Ελλάδα, γιατί τη
βλέπω, σήμερα, στα 80 μου χρόνια, πάντα με τον ίδιο τρόπο. Οι Έλληνες
δεν μπορούν να δουν την Ελλάδα που βλέπω εγώ. Αυτή την Ελλάδα, που λέτε
ότι δίνω στους ξένους, την έχω μάθει κοντά στους “μεγάλους φίλους” μου,
τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Νίκο Γκάτσο, την έχω ζήσει και την τραγουδάω.
Χωρίς, μάλιστα, να έχω ποτέ την παραμικρή βοήθεια από το ελληνικό
κράτος. Σας διαβεβαιώ, είμαι περισσότερο Ελληνίδα από αυτούς που με
κατηγορούν. Με πληγώνει αφάνταστα όταν οποιοσδήποτε μπορεί να στείλει
έναν δημοσιογράφο έξω από το σπίτι μου στη Γενεύη να μου πάρει
συνέντευξη, γιατί είπαν την ανοησία ότι υποστηρίζω τη Μέρκελ.
Καταλαβαίνετε πόσο με πνίγει αυτό; Ας ρωτήσουν τους Έλληνες που ζουν στη
Γερμανία τι λένε για μένα. Και όποιος επιμένει να στρέφεται εναντίον
μου, ας πάει να κάνει αυτό που έχω κάνει για τη χώρα μας ως τώρα. Και
που ελπίζω να συνεχίσω να κάνω όσο ζω».

Πηγή: Νέος Κόσμος

Χρήστος Παππάς: Αιωνία η μορφή του Χίτλερ!

adol

O Χρήστος Παππάς

Στο φως επιστολές του προς Βέλγο Ναζί.

Οι επιστολές, που είχε ανταλλάξει ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής, Χρήστος Παππάς, με παρασημοφορημένο από τον Χίτλερ, Βέλγο δημοσιογράφο και πολιτικό Λεόν Ντεγκρέλ (Leon Degrelle), που εντάχθηκε στα Waffen SS και συμμετείχε στην «επιχείρηση Μπαρμπαρόσα», περιλαμβάνονται στη δικογραφία, που έχουν οι ανακρίτριες της υπόθεσης.

Ο Χρήστος Παππάς, θεωρούμενος ως «υπαρχηγός» στην ερευνώμενη εγκληματική οργάνωση, είχε αποστείλει το 1989 επιστολή στον καταδικασμένο ερήμην μετά τον πόλεμο, από τη βελγική Δικαιοσύνη σε θάνατο για εσχάτη προδοσία Ντεγκρέλ, που είχε διαφύγει στην Ισπανία.

Στην επίμαχη επιστολή, ο βουλευτής αποκαλεί «ήρωα στρατηγέ» τον Ντεγκρέλ και τον διαβεβαιώνει για την ακλόνητη πίστη του ίδιου, του Νίκου Μιχαλολιάκου και των μελών της Χρυσής Αυγής, στην «αιώνια μορφή» του Φύρερ και στα «ιδεώδη που πηγάζουν από τον αγώνα σας για μια καινούργια Ευρώπη».
Στη δικογραφία περιλαμβάνεται και η απάντηση του Ντρεγκέλ το 1989, καθώς και φωτογραφία του κατηγορούμενου βουλευτή με τον «στρατηγό» το 1992, έναν χρόνο πριν ο εκλεκτός του Χίτλερ αποβιώσει στη Μάλαγα της Ισπανίας.

Η επιστολή του Χρήστου Παππά, με ημερομηνία 15 Ιουνίου 1989, η οποία δόθηκε στον «υπασπιστή» του Ντεγκρέλ για να την παραλάβει ο φυγόποινος «στρατηγός» αναφέρει:
«Αξιοσέβαστε ήρωα στρατηγέ Λεόν Ντεγκρέλ,
θεωρώ μεγάλη μου τιμή και εύνοια της θείας πρόνοιας, που σας συναντώ προσωπικά. Θα ήθελα, αξιοσέβαστε στρατηγέ, να σας διαβεβαιώσω για τη σταθερή, αληθινή και ακλόνητη πίστη εμού και των συναγωνιστών μου (που ανήκουν στο Ελληνικό Εθνικοσοσιαλιστικό Κίνημα – “Χρυσή Αυγή”) στην αιώνια μορφή του FUHRER ADOLF HITLER και στα ιδεώδη που πηγάζουν από τον αγώνα σας για μία ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΕΥΡΩΠΗ! Η αλήθεια είναι μία και μοναδική.

Τι θα μπορούσαμε να γινόμασταν αλήθεια χωρίς εσάς και χωρίς το πελώριο έργο σας. Είμαι συγκινημένος και είναι καθήκον μου να σας πω ότι εσείς μας δείχνετε τον δρόμο, με τον λαμπρό και παραδειγματικό ηρωισμό σας. Σας παρακαλώ Αξιοσέβαστε Στρατηγέ να δεχθείτε τα σέβη μου και τις πιο εγκάρδιες ευχές μου και των Ελλήνων συναγωνιστών μου και ιδιαίτερα του αρχηγού μας ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ.

Θα ήθελα να σας γνωστοποιήσω ΑΞΙΟΣΕΒΑΣΤΕ ΣΤΡΑΤΗΓΕ ότι ο αγώνας μας για μια ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ σε μία ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΥΡΩΠΗ! θα συνεχιστεί χωρίς σταματημό μέχρι την ΝΙΚΗ!

Το εμπνευσμένο στα πεδία των μαχών σύνθημα της 28ης SS PANZER DIVISION-GRENADIERE-VOLONTIERE-WALLONIENNE,υπάρχει ακόμη και μας καθοδηγεί: ΑΓΩΝ-ΠΙΣΤΙΣ-ΝΙΚΗ. Δεχθείτε ΑΞΙΟΣΕΒΑΣΤΕ ΣΤΡΑΤΗΓΕ τα σέβη μου και τα πιο διακριτικά μου αισθήματα . Ειλικρινά δικός σας. Πιστός στα ιδεώδη του ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ.
PAPPAS CΗRISTOS».

O Ντεγκρέλ, που συνεργάστηκε με το καθεστώς του δικτάτορα Φρανσίσκο Φράνκο στην Ισπανία και παρέμεινε μέχρι τέλους αρνητής του Ολοκαυτώματος, δηλώνοντας «μετανιώνω που δεν νικήσαμε», στην απάντησή του στον Χρήστο Παππά, στις 28 Σεπτεμβίου 1989, φαίνεται να εκφράζει τον θαυμασμό του για την Ελλάδα.
Αναφέρει μάλιστα ότι «ο Χίτλερ αισθανόταν Έλληνας» και φαίνεται να προσπαθεί να τακτοποιήσει τη διαδικασία για να συναντηθεί με τον Έλληνα ομοϊδεάτη του στην Μαδρίτη.

Μάλιστα, αντί προσδιορισμού πόλης στην αρχή της επιστολής του γράφει «στην εξορία».
Η επίμαχη συνάντηση τελικώς έγινε τον Ιανουάριο του 1992 και οι δύο άντρες φωτογραφήθηκαν.

Στη φωτογραφία, που έχουν οι ανακρίτριες στα χέρια τους -στην οποία ο κατηγορούμενος βουλευτής εμφανίζεται με κοστούμι και κόμη και μουστάκι, που παραπέμπουν στον Χίτλερ, υπάρχει ιδιόχειρη σημείωση- αφιέρωση του Ντεγκρέλ προς τον Παππά.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Brazil vs Germany: All the stats, facts and team news for the semi-final clash

01

  • Hosts Brazil will be without top scorer Neymar due to injury
  • David Luiz will captain Brazil in Thiago Silva’s absence due to suspension
  • Joachim Low has no major injury concerns in his Germany squad

Team news: Luiz Felipe Scolari has several options to replace injured star man Neymar.

Paulinho or Fernandinho could be asked to play a more advanced role now that regular midfielder Luis Gustavo is back from suspension.

But the two biggest contenders to fill Neymar’s position are Chelsea forward Willian or Shakhtar Donetsk’s Bernard.

Neither player has started a match for Brazil during the World Cup, but Willian has come off the bench in all but one of the team’s matches.

Bernard, a tricky, diminutive 21-year-old, has made two substitute appearances during the tournament.

Brazil captain Thiago Silva will also miss out due to suspention and will be replaced by Dante with David Luiz taking the captain’s armband.

Germany coach Joachim Low has no such selection problems with only Shkodran Mustafi unavailable, yet he still does not seem to have found his first-choice starting XI.

Philipp Lahm moved back to right-back in the quarter-final against France with Miroslav Klose making his first start up front, where Thomas Muller had previously been first choice.

Mesut Ozil has struggled to deliver while Lukas Podolski no longer seems to figure in Low’s plans.

Key clash: Oscar (Brazil) v Bastian Schweinsteiger (Germany)

With Neymar injured Oscar will revert to his preferred No 10 role and he will be looking to constantly put pressure on Schweinsteiger who, despite being one of the world’s best midfielders, will have his questionable fitness tested by the Brazilian.

One to watch: Marcelo (Brazil)

The Real Madrid left-back has enjoyed a good tournament for the Selecao, but that could come to a crashing halt against Philipp Lahm. Germany’s Mr Versatile, Lahm has been deployed as a holding midfielder and at right-back during the tournament, though Joachim Low is expected to opt for the latter in a bid to stop Marcelo’s rampaging runs down that side.

02

Head-to-head record: Played 21 Brazil Wins 12 Draws 5 Germany Wins 4

Opta stats:

Brazil have reached the semi-finals of the World Cup for the first time since 2002, a year that they went on to lift the trophy.

The Seleção have lost none of their last six semi-final matches, winning five and drawing the other.As such, Brazil have advanced through to the final in each of their last six appearances in the final four; needing penalties just once (versus Holland in 1998).

Germany are the first country to reach the semi-finals of the World Cup in four consecutive tournaments.

However, they have reached the final just once (2002) in their previous three appearances at this stage.

This will be only the second meeting between these two nations at the World Cup.

The first clash came in the 2002 final when Brazil won 2-0; with Ronaldo scoring both goals.

Since that 2002 final the two teams have met three times in all competitions, including in the 2005 Confederations Cup. They have won one match each with the other ending in a draw.

Their last meeting came in August 2011. Goals from Bastian Schweinsteiger, Andre Schurrle and Mario Gotze helped Germany to a 3-2 win. Neymar and Robinho netted for Brazil.

Brazil have scored in each of their last 10 clashes with Germany, averaging 2.2 goals per game.Neymar has scored four goals and assisted another in the 2014 World Cup; but will miss the rest of the tournament through injury.

The Barcelona forward has played a hand in 50% of Brazil’s 10 goals so far in the tournament.Brazil’s captain Thiago Silva will miss the semi-final through suspension. Brazil have lost none of their last 10 matches that he has featured in (W8 D2).

Silva’s replacement in the Brazil team is likely to be Bayern Munich defender Dante. The defender has played 151 times in the German Bundesliga for FC Bayern and Borussia Monchengladbach.

Dante is one of four players (two of which are goalkeepers) in the Brazil squad yet to play a minute at the 2014 World Cup.

No side have kept more clean sheets in the 2014 World Cup than Germany (3), while Brazil have only kept one in their five matches.

Brazil have won just one of their last four World Cup matches against UEFA opposition. That victory came in the Group Stages of this tournament against Croatia (D1 L2).

Germany’s only defeat in their last nine matches against South American opposition at the World Cup came in the 2002 final versus Brazil. They have won six and drawn two of the other eight.

Germany’s last six goals in the competition have been netted by six different players.

Only Thomas Muller (4) has scored more goals for Germany in this competition than centre-back Mats Hummels (2).

Both teams had to rely on goals from centre-halves to win their quarter-final match (Thiago Silva, David Luiz and Mats Hummels).

Against Colombia, Brazil conceded 31 fouls; more than the Seleção have conceded in any single World Cup game from 1966 onwards.

Miroslav Klose needs one goal to be the World Cup’s all-time leading scorer. He is currently joint-top with Ronaldo (15 goals).

The Lazio forward is the only player from either squad that was part of the 2002 final.
03source: dailymail.co.uk

Alfredo Di Stefano: legendary Real Madrid player dead, aged 88

Madrid: Former Real Madrid forward Alfredo Di Stefano, 88, one of the greatest footballers of all time, has died in the Spanish capital two days after suffering a heart attack.

Real’s honorary president passed away at the Gregorio Maranon hospital at 1515 GMT on Monday, the club said in a statement.

“It’s a very sad day,” Real forward and World Player of the Year Cristiano Ronaldo said on his Twitter feed in one of an avalanche of tributes that poured in after the news broke. “For me, for all the Madridistas, for the world of football.”

Argentina-born Di Stefano, who helped transform Real into one of the world’s leading teams in the 1950s and 60s, was admitted to intensive care on Saturday.

He had suffered an 18-minute respiratory arrest, the emergency services said.

In his heyday … Alfredo Di Stefano of Argentina, far right, scores the first goal for Real Madrid in the 1960 European Soccer Cup Final. Photo: AP

“He was the most complete player I’ve ever seen,” FIFA president Sepp Blatter said on the website of soccer’s world governing body (www.fifa.com). “He was also my favourite player.

“I was following him very closely when he was playing for the great Real Madrid team and I was a young sports reporter. Later I had the privilege to meet him … and we became good friends in football. I will always remember him.”

‘Blond Arrow’

Alfredo Di Stefano ‘was the greatest Real Madrid player’ … Real Madrid President Florentino Perez at a news conference after the death of Alfredo Di Stefano at Santiago Bernabeu Stadium in Madrid. Photo: Reuters

Known as ‘La Saeta Rubia’ (blond arrow), Di Stefano joined Real in 1953 and became a naturalised Spaniard three years later.

He helped the club win five successive European Cups between 1956-60 and scored in each of the finals. His death comes just weeks after Real won their 10th European crown.

Di Stefano’s international career was less spectacular and he made a handful of appearances for Argentina and later Colombia, while he was playing club football there, before netting 23 goals in 31 games for Spain.

He had a number of health problems in recent years and was fitted with a pacemaker in 2005 after heart surgery.

“A legendary player, a myth,” Spanish state secretary for sport Miguel Cardenal said in a statement.

“There was nobody who stood comparison. He laid the foundations of a team that was named the best of the 20th century and that this year won the European Champions League.

“The legacy he left in Real Madrid’s DNA was of fighting to the end and never giving up. Don Alfredo was the greatest.”

Real president Florentino Perez announced that, according to the wishes of Di Stefano’s family, the body would lie in repose at the club’s Bernabeu stadium on Tuesday.

“Today is a day that we never thought could come, a day of absolute sadness for the Madrid family and the world of football,” Perez told a news conference.

“The greatest Real Madrid player and the best of all time has left us,” added the construction magnate.

“His legend will last forever. Alfredo Di Stefano changed the history of this club. He is a myth and he is Real Madrid.”

source: smh.com.au

Greece a backdrop for new motion picture

two%20faces%20january%2001

Viggo Mortensen and Kirsten Dunst star in “The Two Faces of January”.

The Two Faces of January, filmed at the Acropolis and Crete, is now showing in Australian cinemas.

Some of Greece’s best features will be shown to the world through a motion picture that hit Australian cinemas this June.

The Two Faces of January, starring Viggo Mortensen, Kirsten Dunst and Oscar Isaac, is the first film in more than 20 years to receive permission to shoot at the sacred site of the Acropolis, a site generally off-limits for shooting movies.

Greece is perceived to be a protagonist as Hossein Amini’s directorial talents capture the stunning scenery of Plaka and Crete – Chania, Chalepa and Heraklion. Filming also took place in Istanbul, Turkey.

The film is adapted from the novel of the same title by The Talented Mr Ripley author Patricia Highsmith. It is a stylish psychological thriller that focuses on a conman, his wife and a young scam artist.

The movie, the directorial debut of the British-Iranian screenwriter, is set in Athens of 1962, where Rydal (Oscar Isaac), a young American tourist guide making extra cash by scamming foreigners, befriends a well-off American couple, middle-aged Chester (Mortensen) and his considerably younger wife, Colette (Kirsten Dunst).

On his way to the couple’s room one night, Rydal witnesses Chester pulling a private eye’s dead body along the hotel corridor. A major con man, Chester is on the run from his victims. Shortly after, Rydal offers his services to help Chester smooth out his troubles.

When the trio travel to the island of Crete for a few days, a second fatal incident throws the seemingly carefree Rydal into new turmoil.

Predicted to be this European summer season’s blockbuster, with plenty of suspense and a wonderful reconstruction of 1960s Greece, The Two faces of January is currently showing at local cinema theatres – Palace Cinemas, Como and Nova Cinemas.

source: Neos Kosmos

Helen Kapalos: Like it or not, we are in this together

kapalos%2001

Helen Kapalos recounts her view of the atmosphere in Oakleigh during the last Greece match in the World Cup

In the wee hours of Monday morning a large percentage of Australia’s Greek Australian population mobilised themselves to camp out in the chill of dawn while their Greek national soccer team sweltered in a knock-out world cup qualifier against Costa Rica.

For me there was only one place to be – Melbourne’s version of little Greece – the Greek-centrified suburb of Oakleigh. It is now indisputably Melbourne’s new Greek precinct – and 5,000 revellers squeezed into the mall before first light proved it.

In Brisbane there were similar scenes at Goodwin Park. Sydney hosted fans at the Enmore Theatre and in the nation’s capital, the welcome combination of baristas and egg and bacon rolls were ready to rock from 5.30 am in the CBD.

When I arrived at Oakleigh’s Eaton Mall, I could hardly contain my delight. Greek families filled the booths of the main opposing café franchises, youth lined the balconies, the elderly filed in, the toddlers stared in wonderment at the giant screens, and many a kebab was consumed as the breakfast of choice.

It was a big fat Greek party repeated around the world. The game itself did not disappoint. Like a Greek play, it contained a central theme (the World Cup), it was a spectacle of truly dramatic action, the protagonist with a tragic flaw (the Greek player who failed to score in the penalty shootout who shall remain nameless), and a stage filled with triumph and tragedy.

You can imagine the ensuing commentary that followed Greece’s spectacular loss. Social media exploded with heated dissections of the game, a breakdown of the best and worst players, and the strategies that failed to secure us a spot in the top eight. Passionate commentary you would expect from a passionate nation.

But it wasn’t just about being a proud Greek Australian. Nor was it about being knitted together by strong cultural ties. To me, it reinforced our basic human instinct of the need to belong, regardless of your background. Why groups that play together, stay together, no matter what the outcome is.

It’s wonderful to see a sense of community still so pervasive outside the realms of social media too. It proves we humans inherently need one another to truly strive for an enriching experience, standing side by side, that we still heed an innate desire to connect in big social settings, be it a concert or footy game. Whatever that social context may be, we love being in it together. And that’s just grand.

*Helen Kapalos is a senior journalist with the Seven Network.

source: Neos Kosmos

Greece:Karagounis hangs up the boots

Sports-Karagounis

Greek captain announces retirement following loss to Costa Rica

Greece’s inspirational captain Giorgos Karagounis has announced his retirement from international football, following his country’s round of 16 loss to Costa Rica at Brazil 2014, earlier in the week.

During a career that spanned 15 years, the midfielder experienced the highs of Euro 2004, arguably his country’s greatest sporting achievement, and the lows of missing World Cup qualification two years later.

The 37-year-old told reporters shortly after the Costa Rica loss that “this was my last game for Greece”, following 139 caps and 10 goals.

It is a move that he says would pave the way for younger players to grasp their opportunities with the national team.

“The national team has grown up, younger players have won invaluable experience. This is no small thing and as we helped the team come of age we hope it will continue to be as successful in the future,” he said.

He also voiced his disappointment at not progressing further in Brazil.

“We wanted to stay on another week or even longer but you can’t change it now.”

Karagounis kick started his international career in 1999 against El Salvador and played in three European Championships and two World Cup tournaments.

He scored the opening goal for Greece in its successful 2004 European Championship, against Portugal in the group stages, but missed the final against the same team due to a yellow card he received in Greece’s semi-final victory over the Czech Republic.

His retirement means that Kostas Katsouranis remains the sole representative from that infamous triumph in Portugal 10 years ago.

Source: Reuters and Telegraph UK

Greece: Aegean launches into Middle East

aegean%20airlines%2001

Abu Dhabi added to Aegean Airlines’ route map

Abu Dhabi International Airport welcomed the arrival of Aegean Airlines’ new service from Athens with a watery fanfare last month, with water cannons forming a triumphal arch over Aegean’s Airbus A320 after its touchdown.

The new route comes as Aegean, which was awarded the Skytrax award for best regional airline in Europe in 2013, celebrates its 15th anniversary.
Aegean Airlines now operates four flights per week to the UAE capital, departing Athens at 7.00 pm local time, and arriving Abu Dhabi at 12.30am. For the return, Aegean’s flight departs Abu Dhabi at 2.00 am local time, arriving in the Greek capital at 6.00 am.

The new service – which expands long-haul connection options to Greece – comes after the introduction of codeshare agreement signed with Abu Dhabi-based Etihad Airways. The agreement means the Greek carrier can now add its ‘A3’ code to Etihad’s flights to Sydney, Melbourne and Perth, and in a reciprocal arrangement, Etihad can add its ‘EY’ code to Aegean’s flights from Athens to 16 European destinations.
Dimitris Gerogiannis, Aegean’s CEO, said the airline’s decision to enhance its presence in the Gulf through the Etihad partnership enabled it, as Greece’s
largest commercial carrier, to offer more connection options.

Mr Gerogiannis said he was “confident Greek tourism and businesses will benefit significantly from this development, as will Abu Dhabi, the capital of the UAE and one of the world’s leading business and tourism destinations”.

Coincidentally Etihad is also celebrating a Greek milestone, with 2014 marking five years of non-stop services between Athens and the Emirates’ capital. Since 2009 the UAE’s national airline has carried almost 400,000 passengers and 3,700 tonnes of cargo on the route, and recently, due to rising demand, the airline has increased its daily Athens-Abu Dhabi services to 10 per week.

Peter Baumgartner, Etihad Airways’ chief commercial officer, said that year on year, Etihad’s Athens route had exceeded the airline’s expectations.
“We are delighted to build on this success by adding more capacity to and from Greece, and officially mark our codeshare partnership here in Athens with Aegean Airlines, Greece’s largest commercial airline.” Meanwhile the implications of the codeshare agreement point not just to advantages for the two airlines and their customers. Alexandros Aravanis, Athens International Airport Chief Operations Officer, said the codeshare agreement reflected the continuing dynamic development of the Middle East market.

“This significant collaboration offers more options on the Athens-Abu Dhabi route while also enhancing connectivity out of Athens to destinations beyond Abu Dhabi to Asia, the Far East and Australia.”

With passenger traffic through Athens International Airport in the first five months of 2014 increasing by over 17 per cent (compared to the same period last year) and foreign visitor arrivals increasing by 35 per cent, the latest figures reflect a significant upturn.

The positive trend has been attributed to the stabilisation of the Greek economy, the strengthening of Athens’ attractiveness as a destination, and increases in seat capacity offered by airlines for the summer flight schedule.

source: Neos Kosmos