Monthly Archives: November 2016

Greece snatches late 1-1 equalizer with Bosnia

greece_bosnia_web-thumb-large

Giorgos Tzavellas scored with virtually the last kick of the game to spare Greece from a home loss to Bosnia for the World Cup qualifiers and earn the hosts a 1-1 draw in Piraeus.

Greece coach Michael Skibbe experimented with a 4-2-3-1 formation and with left-back Costas Stafylidis as a winger, but the Bosnians enjoyed most of the possession and the chances of the first half – including their goal.

Bosnia had warned the Greek defense from the 21st minute, when an Izet Hajrovic swerver breezed past the right post of Orestis Karnezis.

Miralem Pjanic scored from a direct freekick on the 32nd minute as the ball hit the right post and went in off the back of Karnezis, with UEFA recording that as an own goal.

This was followed by a four-minute stoppage as some the 1,500 Bosnian fans wreaked havoc at the stands, with flares and ripped-up seats thrown at the home fans, who responded trying to attack the Bosnians but were stopped by the riot police.

Greece’s best chance in the first half was a Costas Mitroglou close-range shot that keeper Asmir Begovic kept out in injury time.

In the second half Greece upped its game as Bosnia also dropped back to defend its lead. Costas Fortounis saw his shot from outside the box palmed by Begovic to his right post on the 55th.

Then the two teams were left with 10 men each as Kyriakos Papadopoulos and Edin Dzeko received their marching orders after a tussle among a number of players.

Just as it seemed Greece had lost the game, a poor clearance by the Bosnian defense sent the ball to Tzavellas and he unleashed a fearsome left-footer from 25 meters out to equalize for Greece 20 seconds from the end of time added-on.

Greece is now second in the group with 10 points from four games.

Before the game three Bosnian fans were hurt after being attacked outside the ground by people shouting that “Kosovo is Serbian”.

In another incident a group of about 10 Greeks attacked a Bosnian fan at the metro station just outside the Georgios Karaiskakis Stadium, dealing him a number of blows before other Greeks rushed to protect him.

source:ekathimerini.com

Advertisements

Αβορίγινας έψαχνε τουαλέτα και ανακάλυψε οικισμό 49.000 ετών!

shabo

«Ήταν τα πνεύματα που μου έδειξαν το δρόμο»

Ένας Αβορίγινας που βγήκε από το αυτοκίνητό του, αναζητώντας μέρος να κάνει την ανάγκη του, ανακάλυψε τυχαία τον αρχαιότερο οικισμό των προγόνων του στην έρημο της κεντρικής Αυστραλίας, ηλικίας 49.000 ετών. 

Η ανακάλυψη, η οποία δημοσιεύεται στο περιοδικό «Nature», δείχνει ότι οι Αβορίγινες κινήθηκαν ταχύτατα και χρειάστηκαν μόνο χίλια χρόνια για να φτάσουν από τις βόρειες ακτές στις άνυδρες περιοχές του νότου. Επιπλέον, τα ευρήματα περιλαμβάνουν τις πρώτες ακριβώς χρονολογημένες ενδείξεις για κυνήγι των γιγαντόσωμων ζώων που ζούσαν κάποτε στην Αυστραλία. 

Ο αρχαιολόγος Τζιμ Χαμ, του Πανεπιστημίου La Trobe της Μελβούρνης, ερευνούσε την περιοχή Γουαράτι, περίπου 550 χιλιόμετρα βόρεια της Αδελαΐδας, μαζί με τον Αβορίγινα συνεργάτη του Κλίφορντ Κούλθαρντ, o οποίος θέλησε κάποια στιγμή να ανακουφιστεί. 

«Ο Κλιφ ένιωσε το κάλεσμα της φύσης και μπήκε σε ένα φαράγγι, όπου βρήκε μια θαυμάσια πηγή νερού περιτριγυρισμένη από πετρογραφίες» είπε ο Χαμ στο ABC.

Οι δύο ερευνητές νόμιζαν αρχικά ότι τα ευρήματα θα ήταν το πολύ 5.000 ετών. Η ανασκαφή, όμως, αποκάλυψε ότι είχαν ηλικία έως και 49.000 ετών, 10.000 χρόνια παλαιότερα από τον έως τότε παλαιότερο οικισμό της κεντρικής Αυστραλίας.

Οι Αβορίγινες έμειναν στο ίδιο σημείο για χιλιάδες χρόνια. Σε διαδοχικά στρώματα εδάφους, συνολικού βάθους ενός μέτρου, ανακαλύφθηκαν οι αρχαιότερες ενδείξεις για χρήση ώχρας στην Αυστραλία (49.000- 46.000 ετών), τις αρχαιότερες οστέινες βελόνες στην Αυστραλία (40.000 – 38.000 ετών), τα αρχαιότερα λίθινα εργαλεία με ξύλινη λαβή (24.000 ετών) και τις αρχαιότερες ενδείξεις χρήση γύψου (40.000 – 33.000 ετών).

Μέσα στα ίδια στρώματα βρέθηκαν επίσης αβγά από ένα εξαφανισμένο γιγάντιο πτηνό καθώς και οστά του Diprotodon optatum, ένα ζώο σαν υπερμέγεθες γουόμπατ (ελληνιστί Φασκωλόμυς). 

Τα ευρήματα, λέει η ερευνητική ομάδα, δείχνει ότι οι Αβορίγινες, ένας από τους αρχαιότερους πληθυσμούς του κόσμου, δεν χρειάστηκαν 10.000 χρόνια για να φτάσουν από τις βόρειες ακτές μέχρι το εσωτερικό της ηπείρου, όπως πίστευαν πολλοί μέχρι σήμερα.

«Έφτασαν εκεί πριν γίνει η περιοχή τόσο άνυδρη» εικάζει ο Χαμ.

Ο Κλίφορντ Κούλθαρντ που ανακάλυψε την τοποθεσία, δηλώνει τώρα περήφανος και ευλογημένος. «Ήταν τα πνεύματα που μου έδειξαν το δρόμο» λέει.

Εξίσου περήφανος, λέει, πρέπει να είναι ολόκληρος ο λαός των Αβορίγινων.

Πηγή:Νέος Κόσμος

«Ευρωπαϊκό» ανταγωνισμό συναντούν οι εξαγωγές της ελληνικής φέτας στην αγορά της Αυστραλίας

feta

Πολλά από τα τυριά «φέτα» που πωλούνται στην Αυστραλία δεν είναι ελληνικά. Ούτε καν «φέτα»

Από παραπλανητικά προϊόντα που φέρουν την ονομασία “φέτα”

 «Ευρωπαϊκό» ανταγωνισμό συναντούν οι εξαγωγές της ελληνικής φέτας στην αγορά της Αυστραλίας, ενώ και η τοπική παραγωγή λευκών τυριών που σφετερίζονται την ελληνική ονομασία είναι ιδιαιτέρως δυναμικές.

Όπως προκύπτει στην κλαδική μελέτη που εκπόνησε ο προϊστάμενος του Γραφείου Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων του Σίδνεϊ, Βαϊανός Ωραιόπουλος-Κελένης, στις υπεραγορές της Αυστραλίας τα ψευδεπίγραφα και παραπλανητικά για τον καταναλωτή προϊόντα που φέρουν την ονομασία «φέτα» είναι πολλά, κυρίως εγχωρίως παραγόμενα, αλλά και εισαγόμενα από την Ευρώπη. Ενδεικτικό είναι ότι οι αγορές της Βουλγαρίας, της Δανίας, της FYROM και της Γερμανίας να φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις των εισαγωγών «φέτας».

Από τα στατιστικά στοιχεία αυστραλιανών εισαγωγών του κωδικού φέτα διαφαίνεται ότι στη 15ετία 2000-2015, χρονιά «break-even» των εξαγόμενων ποσοτήτων τυρού ήταν το 2012, οπότε οι εξαγωγές ελληνικής φέτας ισοσταθμίστηκαν με εκείνες της βουλγαρικής (περίπου 1,050 εξαχθέντες τόνοι από εκάστη των δύο χωρών).

Σημειωτέον, ενώ το 2000 οι βουλγαρικές εξαγωγές ήταν τετραπλάσιες των ελληνικών, το 2015 οι ελληνικές εξαγωγές τις υπερέβησαν κατά 50% (σε μονάδες ποσότητας).

«Η ανατροπή αυτή οφείλεται τόσο στην υιοθετούμενη τιμολογιακή πολιτική των ελληνικών εξαγωγικών επιχειρήσεων και των εδώ εισαγωγικών (αισθητή μείωση της τιμής κατανάλωσης από 30 δολ. αυστρ./κιλό στα 18/κιλό) όσο και στην εμπέδωση στο καταναλωτικό κοινό της υψηλής ποιότητας του ελληνικού προϊόντος σε συνδυασμό με τα μοναδικά συστατικά του (αιγοπρόβειο γάλα και όχι αγελαδινό -λευκό τυρί- ή κατσικίσιο) αναφέρει ο k. Ωραιόπουλος-Κελένης.

Όπως διαφαίνεται στα στοιχεία το 2015 οι εισαγωγές φέτας ανήλθαν σε συνολικά 2.485 τόνους, αξίας περί τα 21,8 εκατ. δολ. Αυστραλίας, με την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, τη Δανία, τη FYROM να αποτελούν τις βασικές αγορές προέλευσης.

Όσον αφορά την εντός Αυστραλίας διανομή και συσκευασία προϊόντων που σφετερίζονται την ονομασία φέτα παρασκευάζονται είτε από γάλα αγελάδας είτε από κατσικίσιο γάλα.

«Το ευτύχημα είναι ότι τα συστατικά αυτά αναγράφονται επάνω στη συσκευασία. Στην περίπτωση όμως αυτή εξυπακούεται ότι μόνον οι καταναλωτές-γνώστες του θέματος έχουν τη δυνατότητα να προβαίνουν σε ορθή επιλογή αγορών» σημειώνει ο κ. Ωραιόπουλος-Κελένης, εκτιμώντας ότι εάν υιοθετηθεί μια εμπορική πολιτική, η οποία να δίνει έμφαση στην αυθεντικότητα της ποιότητας της ελληνικής φέτας, θα μπορούσε όχι μόνον να διατηρήσει ένα σοβαρό μερίδιο αγοράς, αλλά και να το αυξήσει αισθητά.

ΟΙ ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ ΠΟΠ/ΠΓΕ

«Η πολιτική αυτή θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα καθοριστική για την πορεία του προϊόντος στην αυστραλιανή αγορά, η οποία πλήρως καταστρατηγεί τις ονομασίες ευρωπαϊκών ΠΟΠ/ΠΓΕ, ιδιαίτερα στον τομέα των τυροκομικών προϊόντων, με την απλή προσθήκη της ένδειξης «style», η οποία έπεται της αντίστοιχης γεωγραφικής περιοχής (π.χ. «Greek style»).

Toιουτοτρόπως τυριά όπως Xαλούμι, Pecorino, Parmesan, Mozzarella, Bocconcini, Camembert, Brie, Cheddar, κυπριακής, ιταλικής, γαλλικής ή βρετανικής προέλευσης, παράγονται εγχωρίως και απολύτως νόμιμα (αφού τηρούν τις προδιαγραφές του αυστραλιανού υπουργείου Γεωργίας) δεδομένου ότι φέρουν την ανωτέρω ένδειξη ή συναφή αυτής» επισημαίνει ο ίδιος.

Σημειώνεται ότι η κατά κεφαλήν κατανάλωση τυριού στην Αυστραλία κυμαίνεται σε 13 κιλά ετησίως.

Όπως υποστηρίζει ο ίδιος, η πληθώρα προϊόντων και τύπων «φέτας» θα συνεχίσει να χαρακτηρίζει το περιβάλλον το οποίο καλείται να αντιμετωπίσει η ελληνική φέτα για τα επόμενα χρονιά τόσο στην Αυστραλία όσο και στις άλλες χώρες. Από την άλλη, τα περιθώρια διαφοροποίησης του προϊόντος και από ελληνικής πλευράς είναι περιορισμένα λόγω συγκεκριμένων προδιαγραφών ΠΟΠ. Την ίδια στιγμή οι σχετικές προσπάθειες για διεθνή αναγνώριση της αποκλειστικότητας χρήσης του όρου αναμένονται δύσκολες και εν πάση περιπτώσεις χρονοβόρες.

«Ως εκ τούτου, στο μεσοπρόθεσμο διάστημα η διατήρηση και διεύρυνση του ελληνικού μεριδίου στην αγορά αναμένεται ότι θα κριθεί από το κατά πόσο η ελληνική φέτα θα κατορθώσει να αναδείξει την ποιοτική της διαφορά σε σχέση με τα υπόλοιπα προϊόντα σε βαθμό που να καθίσταται απαραίτητη, αλλά και οικονομικά δικαιολογημένη η χρήση αυτής τόσο από τα νοικοκυριά όσο και κυρίως από τα καταστήματα εστίασης ανώτερης ποιότητας» υπογραμμίζει ο προϊστάμενος του Γραφείου ΟΕΥ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι προστατευόμενη ονομασία προέλευσης «φέτα» δεν αναγνωρίζεται σε χώρες εκτός Ε.Ε., όπως η Αυστραλία.

Σχετική απόφαση του Οργανισμού Επίλυσης Διαφορών του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου-ΠΟΕ (Απρίλιος 2006, Υπόθεση 290), δικαιώνει την Αυστραλία. Πάντως στο πλαίσιο του ΠΟΕ η Ε.Ε. έχει καταθέσει πρόταση (claw back) για την αναγνώριση της αποκλειστικής χρήσης 41 ονομάτων, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται και η φέτα. Ωστόσο η εν λόγω πρόταση συναντά ισχυρή αντίδραση από την Αυστραλία.

Όπως υπογραμμίζεται στη μελέτη «οι πρακτικές δυνατότητες που απομένουν επί του παρόντος για την προστασία της ονομασίας προέλευσης της «φέτας» είναι μηδαμινές και περιορίζονται σε αυτές που παρέχει το εσωτερικό δίκαιό της Αυστραλία».

Πιο συγκεκριμένα αναφέρεται η δυνατότητα για άσκηση προσφυγής κατά της «υφαρπαγής της φήμης» -passing off-, με βάση το εθιμικό δίκαιο, καθώς και οι σχετικές διατάξεις αναφορικά με την προστασία του καταναλωτή, τον αθέμιτο ανταγωνισμό και την προστασία του εμπορικού σήματος, οι οποίες περιλαμβάνονται ως επί το πλείστον στο Trade Practices Act 1974 και Trade Marks Act 1995.

ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΣΗΜΑΝΣΗ

Όσον αφορά τη νομοθεσία για την εμπορική σήμανση, πλέον καταλληλότερη θεωρείται η καταχώρηση της «φέτας» ως Συλλογικό Σήμα (collective mark) ή Σήμα Πιστοποίησης (certification mark), όπως αυτό κατέστη εφικτό στην περίπτωση του «Parmigiano Reggiano», «Danish Blue Cheese», «Grana Padano» κ.λπ.

Μέχρι σήμερα ωστόσο η πρακτική που ακολουθείται από τους Έλληνες παραγωγούς συνίσταται στην ατομική καταχώρηση του εμπορικού σήματος, π.χ. «epiros», «dodoni», «kolios» κ.λπ.

Αναλόγως βέβαια πράττουν παραγωγοί παρεμφερών αυστραλιανών προϊόντων αλλά και άλλων χωρών (π.χ. «paphos feta», «persian fetta» «φέτα τύπου Βουλγαρίας» «bulgara-feta kase in salzlake»).

ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Στον αντίποδα, πάντως, υπάρχει και μια διαφορετική προσέγγιση του θέματος.

Παράγοντες της γαλακτοβιομηχανίας εκτιμούν ότι οι προοπτικές που αποδίδει ο χαρακτηρισμός ΠΟΠ δεν είναι πανάκεια και ότι η Ελλάδα οφείλει να αντιμετωπίσει πιο δυναμικά την παγκόσμια αγορά. Σύμφωνα με όσα υποστηρίζουν και περιλαμβάνονται στη μελέτη του Γραφείου Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων του Σίδνεϊ, «η γερμανική φέτα «Patros», που μόνο στη Γερμανία πουλάει 7.000 τόνους ετησίως, έχει προφτάσει να κατοχυρώσει τη φίρμα της στη συνείδηση των καταναλωτών που πρακτικά δεν επηρεάζονται από νομικούς περιορισμούς. Ούτως ή άλλως, οι περισσότερες εξαγωγές μας είναι σε χώρες (Καναδάς, Αυστραλία) που δεν αναγνωρίζουν το ΠΟΠ. Αυτό αποδεικνύει ότι δεν μπορούμε να κρυβόμαστε πίσω από τη γεωγραφική προστασία.

Χρειάζεται συστηματική επένδυση στο προϊόν, να αυξήσουμε την υπεραξία και την αναγνωρισιμότητά του» σημειώνουν. Ζητούμενο, λοιπόν, σύμφωνα με τους ίδιους είναι η αναβάθμιση της ποιότητας για να καταστήσουμε τη φέτα εμπορικά ισάξια του ροκφόρ.

Πηγή:Νέος Κόσμος

Τέσσερις Έλληνες στους 100 πλουσιότερους νέους της Αυστραλίας

shrich

Είναι στη λίστα BRW Young Rich

Αρκετοί είναι οι Έλληνες που διαπρέπουν στην Αυστραλία και απ’ ό,τι φαίνεται και η νέα γενιά δείχνει ότι θα ακολουθήσει την… παράδοση.

Στη λίστα BRW Young Rich List που περιλαμβάνει τους πλουσιότερους νέους Αυστραλούς για το 2016, ξεχωρίζουν και τέσσερις δικοί μας.

Στην 17η θέση βρίσκεται ο Νίκος Γεωργαλής με περιουσία 144 εκατ. δολαρίων. Ο Γεωργαλής θεωρείται ένας από τους πιο πετυχημένους κτηματομεσίτες στην Καμπέρα, είναι ο ιδρυτής και ιδιοκτήτης της Geocon, μιας μεγάλης οικοδομικής εταιρείας, ενώ η ομάδα του κατασκευάζει το ψηλότερο κτίριο κατοικιών στην Καμπέρα, το Wayfarer, στην περιοχή Belconnen. Είναι επίσης ιδιοκτήτης της Abode Apartment Hotels. Ο Γεωργαλής διπλασίασε σε έναν χρόνο την περιουσία του, καθώς στην περυσινή λίστα βρισκόταν στην 36η θέση με 72 εκατ. δολάρια.

Ακολουθεί στην 27η θέση με 84 εκατ. δολάρια ο Τιμ Δημητρίου, επικεφαλής των επιχειρησιακών λειτουργιών της Acquire ανά τον κόσμο που έχει βοηθήσει στην επέκταση της ταχείας ανάπτυξης της εκπαίδευσης και της εργασίας των υπηρεσιών της εταιρείας στο Ηνωμένο Βασίλειο. Βοήθησε επίσης στην ίδρυση της επιχείρησης πριν από τρία χρόνια, με τον Jesse Sahely, τον Damien Dau και τον John Wall. Ο Δημητρίου πέρυσι ήταν στην 33η θέση με περιουσία 73 εκατ. δολαρίων.

New entry στη λίστα αποτελεί ο Κώστας Δρακόπουλος. Ο νεαρός επιχειρηματίας συσκεύαζε πακέτα για την Nike και την Fila, έχοντας εγκαταλείψει τις σπουδές του στις κατασκευές, αλλά σε ηλικία 20 ετών αποφάσισε να επιστρέψει. Βρίσκεται στην 42η θέση με περιουσία 60 εκατ. δολαρίων. Η πρώτη του δουλειά ήταν στις Κατασκευές Buxton και στο Hickory Group. Το 2006 ίδρυσε την κατασκευαστική Drakk. Η εταιρεία χτίζει μικρά διαμερίσματα και τα project κυμαίνονται από $5 έως $30 εκατομμύρια.

Ανάμεσα στους επιτυχημένους νέους Έλληνες της διασποράς ξεχωρίζει και μια γυναίκα. Η Kayla Itsines και ο αρραβωνιαστικός της έχουν χτίσει μια αυτοκρατορία στον τομέα του fitness. Είναι η πρώτη φορά που συμπεριλαμβάνεται στη λίστα και βρίσκεται στην 51η θέση με περιουσία $46.00 εκατομμύρια. Το 2014 το ζευγάρι ίδρυσαν την εταιρεία The Bikini Body Training, χρησιμοποιώντας το Instagram για να προωθήσουν την επιχείρηση τους. Τα social media οδήγησαν την εταιρεία τους σε μεγάλη ανάπτυξη και η Kayla έγινε γνωστή σε όλον τον κόσμο, ενώ ήταν ανάμεσα στους 30 ανθρώπους με την μεγαλύτερη επιρροή στο Ίντερνετ σύμφωνα με τους Time’s. Το application τους Sweat with Kayla κοστίζει 55 δολάρια και μόνο στις συσκευές Android, έχει περισσότερα από 1 εκατομμύριο downloads.

Πηγή:Νέος Κόσμος

Olympiakos asserts its superiority in derby and league

botia_goal_web-thumb-large

Three first-half goals gave a clearly superior Olympiakos a 3-0 win over archrival Panathinaikos in the Greek derby on Sunday to make the Reds a hot favorite for one more Super League title, as they have now opened a seven-point gap over the Greens. AEK and PAOK also had adverse results this weekend.

Olympiakos was a class above its Eternal Rival on the night, and it is only due to its dropping a gear in the second half that the score did not reach record levels for an Olympiakos vs Panathinaikos game.

After a rather balanced first 20 minutes, Olympiakos scored from almost every occasion it had in the rest of the first half, with Alberto Botia, Tarik Elyounoussi and Brown Ideye on target.

Even a consolation goal was beyond reach for Panathinaikos that missed a second-half penalty via Cristian Ledesma.

The result is likely to trigger significant developments within second-placed Panathinaikos, given also its 3-0 home loss to Standard Liege on Thursday for the Europa League.

Panionios climbed to joint third at the table, alongside PAS Giannina, downing visitor PAOK 1-0 through a Karim Ansarifard goal, while PAS – that has a game in hand – lost 2-1 at home to Asteras Tripolis.

AEK slipped to fifth after dropping two more points at home. On Saturday it led Atromitos 2-0, goals coming from Petros Mantalos and Patito Rodriguez, but Atromitos managed to draw 2-2 in the end thanks to former Liverpool and Sunderland striker Anthony Le Tallec, and Javier Umbides.

In other weekend games it was Levadiakos 1 Xanthi 1, Kerkyra 2 Veria 0 and Panetolikos 2 Larissa 1.

On Monday Iraklis entertains Platanias Hanion.

Source:ekathimerini.com

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ ΙΩΑΝΝΙΔΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΜΥΝΤΑΙΟΥ

utf-8bzphoom6vzpvolc6lzpjolc6hzqnoo86xlc6r-utf-8bzpzopc6dzqtokc6zzpops0zlmpwzw

<< Ω ξειν, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι >>

Ω, ξένε διαβάτη που περνάς, ανάγγειλε στους Λακεδαιμόνιους ότι ταφήκαμε εδώ, υπακούοντας στα προστάγματά τους

Σεβασμιότατε, κ.Αρχηγέ του ΓΕΣ, κ.Αντιπεριφερειάρχη, κ Δήμαρχε του Αμυνταίου, κ Πρόεδρε του Δημοτικού Συμβουλίου, κ. αντιδημαρχοι, κ. Πρόεδρε του Ροδώνα που φιλοξενείτε το ηρώο πεσόντων στο υπέροχο χωριό σας επιτελώντας ιερό πατριωτικό καθήκον, μέλη του Δημοτικού και Περιφερειακού Συμβουλίου, ανώτατες  πολιτικές και στρατιωτικές αρχές,

Κυρίες και Κύριοι

Πατούμε σε χώμα ιερό, το οποίο πριν 104 χρόνια πότισαν με το αίμα τους στην τρομερότερη και φονικότερη σελίδα του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου  ήρωες θυσιασθέντες για την ελευθερία μας και για την δόξα της Ελλάδας μας. Βρισκόμαστε ενώπιον ιερού θυσιαστηρίου και κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ ενώπιον του, διότι εδώ ως θυμίαμα θυσιάστηκαν Έλληνες ήρωες στρατιώτες  << εις όσμήν ευωδίας πνευματικής και εθνικής>>! Συγκίνηση, δέος, σεβασμός μας καταλαμβάνει, όταν αναλογιζόμαστε ότι στον τόπο αυτόν του μαρτυρίου νέα παιδιά προσέφεραν την ζωή τους στο θυσιαστήριο του Έθνους, αφήνοντας πίσω τους μανάδες, συζύγους παιδιά και οικογένειες.

Βρισκόμαστε μπροστά σε τύμβο αντάξιο των Μαραθονομάχων της αρχαίας Ελλάδας.  Πάνω από όλα βρισκόμαστε μπροστά σε ηρώο ύψιστης εθνικής αξίας για το γένος των Ελλήνων. Ακόμη και ο αέρας ψιθυρίζει εδώ σε ένα είδος ιερής μυσταγωγίας, τα πάθη, τις κακουχίες αλλά και τα ανδραγαθήματα όσων παρέδωσαν την ίδια την ζωή τους για την ελευθερία των υπόδουλων αδελφών τους Ελλήνων που την περίμεναν για 500 χρόνια, στενάζοντας κάτω από το πέλμα του Οθωμανού δυνάστη και των διαφόρων μπέηδων, οι οποίοι λυμαίνονταν την περιοχή και τους ανθρώπους της, διαπράττοντας αμέτρητες φρικαλεότητες εις βάρος τους.

Τιμούμε σήμερα, ξανά, την τελική νίκη του ελληνικού στρατού με την δεύτερη απελευθέρωση του Αμυνταίου και των γύρω χωριών από τους Οθωμανούς κατακτητές , στις 6 Νοεμβρίου 1912, τιμούμε όμως και τη νικηφόρα μάχη του Σόροβιτς της 23ης Οκτώ., όπως και τους θυσιασθέντες στρατιώτες και αμάχους κατοίκους, την αποφράδα ημέρα της 24ης Οκτ της ίδιας χρονιάς που αποτελεί την αιματηρότερη σελίδα του Α΄ Βαλκανικού και διδάσκεται ακόμη στην σχολή πολέμου ως δείγμα του τι μπορεί να προκαλέσει ο πανικός, αλλά βεβαίως και την πρώτη απελευθέρωση της περιοχής από τον τουρκικό ζυγό την 18η Οκτ.1912.

Είναι τιμή και ιστορικό προνόμιο για την ακριτική αυτή γωνιά της Ελλάδας να έχει απελευθερωθεί δύο  φορές κατ’ εξαίρεση σε σύντομο χρονικό διάστημα και να έχει υπάρξει θέατρο σκληρών μαχών και συγκρούσεων.

Ας δούμε λοιπόν τι συνέβη πριν 104 χρόνια και πως το Αμύνταιο, το Ξινό Νερό και τα γύρω χωριά αντίκρισαν μετά από χρόνια σκλαβιάς και υποτέλειας το φως της ελευθερίας. Όταν μετά την κήρυξη του Α΄ Βαλκανικού πολέμου και τις διαφωνίες του διαδόχου Κωνσταντίνου και του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου , η ελληνική στρατιά κατευθύνθηκε προς Θεσσαλονίκη ανατέθηκε από τον αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο στην 5η μεραρχία να καλύπτει το αριστερό πλευρό της και να αναλάβει την ευθύνη, εκτιμώντας την κατάσταση να προχωρήσει στην απελευθέρωση του ελληνικού Μοναστηρίου που κατοικούνταν σε πολύ μεγάλο ποσοστό τότε από  Έλληνες. Ήταν ημέρα Πέμπτη 18η Οκτ. του 1912, όταν για πρώτη φορά γνώρισε το φως της ελευθερίας η πολύπαθη περιοχή Αμυνταίου, αφού ο ελληνικός στρατός,  συνεχίζοντας την προέλαση του, την απελευθερώνει εκείνη την ημέρα για πρώτη φορά.

Στις 23 Οκτ, διεξάγεται η ιστορική μάχη του Σόροβιτς, η οποία καταλήγει με νίκη περιφανή για τον ελληνικό στρατό μετά την ήττα των τουρκικών στρατευμάτων, με παράλληλη  προώθηση του 16ο συντάγματος πεζικού, πέρα από το Αμύνταιο και τις σιδηροδρομικές γραμμές, ως το χωριό Πέτρες.

Την τραγική όμως νύχτα εκείνης της Τρίτης στις 23ης Οκτωβρίου 1912 η ιστορία επεφύλασσε στον ελληνικό στρατό και στους κατοίκους της περιοχής μια δραματική εξέλιξη.   Το βράδυ, ένας Τουρκαλβανός, υπολοχαγός από τα Ιωάννινα, ο Εσσάτ, ζήτησε την άδεια από τον αρχηγό των τουρκικών δυνάμεων Τζαβίτ Πασά να διενεργήσει επιχείρηση παράτολμη κατά των νώτων της 5ης μεραρχίας, με δύναμη λίγων ανδρών και 4 πολυβόλα. Όπως έγινε αργότερα γνωστό, επρόκειτο για την πολυβολαρχία του 49ου συντάγματος πεζικού της 17ης μεραρχίας του τουρκικού στρατού. Ο Τζαβίτ Πασάς, με μεγάλη δυσκολία έδωσε την άδεια του, απειλώντας ωστόσο τον τολμηρό αξιωματικό, ότι αν έχανε τους άνδρες και τα πολυβόλα, θα διέταζε τον τουφεκισμό του. Εκείνη τη νύχτα όμως, ο Εσσάτ πέτυχε ό,τι δεν είχαν πετύχει με σκληρό αγώνα οι μονάδες του Τσαβίτ τις προηγούμενες μέρες.

Η βαλτώδης περιοχή είχε ομίχλη και το κρύο ήταν απελπιστικό. Χαρακτηριστική είναι η αφήγηση του στρατιώτη Βασίλειου Βελισσάριου μέσα απο γράμμα του: <<…Κρύο φοβερόν. Απελπισία. Τι θα γίνη το χάλι μας και εγώ δεν γνωρίζω. Οι στρατιώται στερούνται άρτου. Από την πείνα εχάλασεν η όψις των. Είναι αξιολύπητοι οι δυστυχείς. Εγώ, ευτυχώς, επαιτών με τα χρήματα εις το χέρι και παρακαλών εξοικονομούμαι από άρτον. Εκοιμήθην εις οικίαν χωρικού αναμίξ μετ΄ αγελάδων και βουβάλων. Εκοιμήθην ωραία και ζεστά…>> Οι στρατιώτες αναπαύονταν, χωρίς όμως να χάνουν την εγρήγορσή τους και προσπαθούν να ανακτήσουν τις δυνάμεις τους. Στο αριστερό άκρο όμως προς το χ. Ροδώνα ακούγονταν ασυνήθιστα γαυγίσματα σκύλων. Οι περίπολοι που έστειλε ο 5ος Λόχος του 2ου Τάγματος που βρισκόταν εκεί σε προφυλακές διαπίστωσαν πως στο χωριό υπήρχε τουρκικό τμήμα στρατού.

Ο λόχος ανέφερε την πληροφορία στο τάγμα του, αλλά ο διοικητής του τάγματος δεν προέβη σε οποιαδήποτε ενέργεια με την δικαιολογία, ότι οι προφυλακές δεν ήταν δική του ευθύνη και μάλιστα απάντησε απαράδεκτα ότι: « Εσείς και στον ύπνο σας Τούρκους ονειρεύεστε…». Αργότερα είπε στο στρατοδικείο κατά την απολογία του, πως δεν έλαβε κανένα μέτρο, επειδή νόμιζε ότι ο υπόψη λόχος υπαγόταν στις άμεσες διαταγές της Μεραρχίας και εκτελούσε συγκεκριμένη αποστολή, στην οποία δεν μπορούσε να επέμβει.

Μια τέτοια όμως παράτολμη ενέργεια όπως αυτή του Εσάτ δεν θα μπορούσε να επιτύχει, αν δεν υπήρχαν οι κατάλληλοι οδηγοί. Πράγματι, ένας μπέης των χωριών Ροδώνα – Φανού, ο περιβόητος Ισίν Χασάν, αναλαμβάνει να συμμετάσχει στην αποστολή και να βρει τρόπο να καθοδηγήσει το μικρό τουρκικό τμήμα στα νώτα του ελληνικού στρατού, μέσα από τον βάλτο της περιοχής. Για τον σκοπό αυτό λοιπόν βρήκε έναν οδηγό, που δούλευε ως εργάτης στα χωράφια του και καταγόταν από το χωριό Πεδινό.

Ο οδηγός αυτός δεν ήταν άλλος από τον διαβόητο κομιτατζή της εποχής του Μακεδονικού Αγώνα, τον επονομαζόμενο από τους Τούρκους «Καρά Κομίτ» ( Μαύρος κομιτατζής). Ο άνθρωπος αυτός, που δούλεψε με λύσσα υπέρ της βουλγαρικής εξαρχίας τα προηγούμενα χρόνια, ήταν γνωστός για τις φρικαλεότητες του εις βάρος και Ελλήνων πατριαρχικών κατοίκων του Ξινού-Νερού, το οποίο τότε ήταν το διοικητικό κέντρο και το μεγαλύτερο χωριό της περιοχής. Για αυτό και ο Κύπριος γιατρός εθελοντής στους Βαλκανικούς πολέμους Πηγασίου, που καταγόταν από τον αδελφό δήμο Καραβά της Κύπρου αναφέρει τα εξής στο ημερολόγιο του: << Προς βορράν δε του Σόροβιτς εις απόστασιν μιας και ημισείας ώρας ευρίσκεται το Εξήσου. Το Εξήσου φαίνεται, μεγαλύτερον του Σόροβιτς. Εις αυτό κατοικούσι και πλείστοι Έλληνες, οι οποίοι κατά τον Μακεδονικόν αγώνα υπέφεραν πάρα πολύ από τους Κομιτατζήδες Βουλγάρους>>.

Δέχτηκε λοιπόν την πρόταση του Ισίν Χασαν και καθοδήγησαν μαζί τους Τούρκους, περνώντας τους μέσα από στεγνά μονοπάτια του βάλτου αλλά και όπου χρειαζόταν, χρησιμοποιώντας βάρκες. Τον βάλτο, τον γνώριζε καλά από τα γεγονότα της περιόδου 1903-1908.

Έτσι η πολυβολαρχία του Εσσάτ, βρέθηκε ανενόχλητη, Βόρεια της περιοχής ερείπια Νέας Κόμης στις 6: 30 το πρωί της Τετάρτης 24 Οκτ., κοντά στο ύψωμα 640 τον λόφο της θυσίας και σε μικρή απόσταση από τις θέσεις του εκεί εγκατεστημένου λόχου μηχανικού της 5ης μεραρχίας. Αφού έταξε τα πολυβόλα, άνοιξε πύρ στα μετόπισθεν της ελληνικής μεραρχίας, χωρίς οι σκοποί του λόχου μηχανικού να προλάβουν να καλέσουν σε συναγερμό, οι διπλοσκοποί του οποίου ούτε «στα όπλα» δεν κατόρθωσαν να φωνάξουν. Τα αιφνιδιαστικά καταιγιστικά πυρά, οι πολλές απώλειες και οι φωνές των Τούρκων, σκόρπισαν τον πανικό στον λόχο μηχανικού, του οποίου οι άντρες αναμίχθηκαν με τους άντρες του 1ου λόχου γεφυροποιών.

Ο πανικός μεταδόθηκε γρήγορα μεταξύ των ελλήνων στρατιωτών. Οι άνδρες του λόχου έφυγαν προς όλες τις κατευθύνσεις, μη προβάλλοντας αντίσταση, εγκαταλείποντας τις θέσεις τους, τον οπλισμό, υλικά ακόμη και στολές, συμπαρασύροντας στην άτακτη φυγή τους και άλλα σώματα. Το 16ο (Άνχης Καμάρας Αντώνιος) και το 23ο (Άνχης Ζούκης) Σύνταγμα Πεζικού, βλέποντας τη διάλυση της αριστερής πτέρυγας, άρχισαν τη σύμπτυξη των δυνάμεών τους μέσω της οδού Σωτήρας-Έλεβες-Τσαλτζιλάρ.

Οι Τούρκοι μέσα στην σύγχυση που δημιουργήθηκε, κινήθηκαν γρήγορα προς την 5η πυροβολαρχία. Την στιγμή εκείνη, η πυροβολαρχία προσπαθεί ηρωικά να αντιδράσει, αλλά δεν πρόλαβε να ρίξει περισσότερα από 10 βλήματα. Οι απώλειες της πυροβολαρχίας, που αποτελεί φωτεινό παράδειγμα, αφού δεν πανικοβλήθηκε, ήταν πολύ μεγάλες. Μεταξύ των νεκρών, ήταν ο διοικητής της, λοχαγός Δελαπόρτας Σπυρίδων, ο υπολοχαγός Δούκας Αθανάσιος και τρεις αρχηγοί στοιχείων.

Τότε ενώ όλες οι Πυροβολαρχίες διατάχθηκαν να συμπτυχθούν, στην Πυροβολαρχία Κοσκινά δόθηκε ρητή διαταγή από τον Ταγματάρχη Γουβέλη να μην εγκαταλείψει τη θέση της, χωρίς γραπτή διαταγή ή προσωπική ειδοποίηση του ιδίου. Η 6η Πυροβολαρχία της Μοίρας Ταμπακόπουλου αντικατέστησε την Πυροβολαρχία Κλαδά – Χατζηανέστη, που της τελείωσαν τα πυρομαχικά. Συνεπώς, η Πυροβολαρχία του Λοχαγού Κοσκινά πέρασε από τη Διοίκηση Ταμπακόπουλου στην Διοίκηση Γουβέλη, καλούμενη να υποστηρίξει το κεντρικό σημείο της στρατιάς.

Ο Θεόδωρος Κοσκινάς και ενώ ο κίνδυνος είχε γίνει άμεσος και φανερός και οι στρατιώτες που αποχωρούσαν τους καλούσαν, να υποχωρήσουν, για να μη κυκλωθούν, απάντησε ήρεμα και περήφανα:«… είναι καύχημά μας – είπε στους αξιωματικούς και στους άνδρες του – ότι μας δίνουν μια τόσο τιμητική εντολή να μείνουμε εδώ τελευταίοι και να πεθάνουμε για τους άλλους. Είμαι βέβαιος ότι θα κάμετε το καθήκον σας, ότι θα μείνετε ακλόνητοι και αποφασιστικοί οτιδήποτε και αν συμβεί…».

Καθώς η υποχώρηση συνεχιζόταν, ο Ταγματάρχης Γουβέλης ξέχασε να αποστείλει γραπτή διαταγή υποχώρησης στην 6η Πυροβολαρχία. Ο Λοχαγός Ταμπακόπουλος αρχικά δεν αναμείχθηκε στις υποθέσεις της Πυροβολαρχίας Κοσκινά, γιατί εκείνη βρισκόταν πλέον υπό τις διαταγές του Ταγματάρχη Γουβέλη. Όταν όμως πληροφορήθηκε ότι η 6η Πυροβολαρχία δεν είχε αποσυρθεί, έστειλε αγγελιοφόρο διατάζοντας να αποσυρθούν. Ο Διοικητής όμως της 6ης  Πυροβολαρχίας με απαράμιλλο σθένος, ψυχραιμία και αποφασιστικότητα απάντησε:«…πολύ καλά. Αφού νομίζουν ότι πρέπει να φύγω, ας αναλάβουν και την ευθύνη… Ας μου δώσουν έγγραφη διαταγή…», θέλοντας να επιτελέσει επακριβώς τις διαταγές, όπως του είχαν δοθεί, θεωρώντας υπέρτατο χρέος τη θυσία για την πατρίδα και βλέποντας ότι παραμένοντας στη θέση του εξασφαλίζει τη διευκόλυνση των στρατευμάτων που υποχωρούσαν.

Μέχρι να φτάσει η έγγραφη διαταγή του Λοχαγού Ταμπακόπουλου οι ομοβροντίες των τουρκικών δυνάμεων έπεφταν πάνω στη εκτεθειμένη πυροβολαρχία με μένος. Η αποφασιστικότητα όμως, η υπερηφάνεια και το σθένος του Λοχαγού κράτησε τους στρατιώτες του πιστούς στο καθήκον. Δεν υπολόγισαν τον κίνδυνο του θανάτου και την απελπιστική κατάστασή τους, δε δείλιασαν αλλά έμεινα αγέρωχοι, επιτελώντας το χρέος τους ως άλλοι 300 του Λεωνίδα στις νέες Θερμοπύλες του έθνους μας.

Παρά την ηρωική τους όμως αντίσταση τα καταιγιστικά πυρά των Τούρκων κατέβαλαν την Πυροβολαρχία. Από τους πρώτους νεκρούς έπεσαν ο  Λοχαγός Κοσκινάς και οι δύο Αξιωματικοί του Ανθυπολοχαγοί Καθήκουρας Κωνσταντίνος και Οικονομόπουλος Νικόλαος και ακολούθησαν οι υπόλοιπο πυροβολητές. Τους σκότωσαν όλους οι Τούρκοι επάνω στα κανόνια τους. Πίσω από την Πυροβολαρχία, το εφεδρικό τμήμα υποχώρησε. Αλλά όταν σιώπησαν τα κανόνια της 6ης Πυροβολαρχίας, τότε έγινε αισθητή η μεγάλη στήριξη που παρείχε αυτή σε άλλα σώματα της Μεραρχίας, καθώς τα τουρκικά πυρά στράφηκαν προς τα τμήματα που μάχονταν μέσα στο Σόροβιτς.

Η ειρωνεία της ιστορίας είναι, ότι οι Τούρκοι πήραν και μετέφεραν τα πυροβόλα αυτά αργότερα, μέσω Κορυτσάς, στην πολιορκία του Μπιζανίου και ο ελληνικός στρατός τα ξαναπήρε πίσω, όταν απελευθέρωσε τα Γιάννενα στις 21 Φεβρουαρίου 1913.

Οι Τούρκοι προβαίνουν σε απίστευτες φρικαλεότητες και πυρπολούν τα χωριά Ξινό-Νερό, το οποίο κατέστρεψαν ολοσχερώς και Αμύνταιο, το οποίο έκαψαν μερικώς εκτός από το ταχυδρομείο του, τον Σιδηροδρομικό Σταθμό και τον τουρκομαχαλά. Οι περισσότεροι κάτοικοι του Ξινού-Νερού και της γύρω περιοχής το είχαν εγκαταλείψει και είχαν βρεί καταφύγιο πολλοί από αυτούς στα Σέρβια και άλλες νότιες  περιοχές, ενώ είναι χαρακτηριστικό, ότι  κάποιες γυναίκες, φεύγοντας, άφησαν σε κρυφά σημεία τα παιδιά τους και τα περιμάζεψαν οι επόμενοι κάτοικοι που έφευγαν και αυτοί.

Η αγριότητα των Οθωμανών  ξέσπασε πάνω σε σαράντα γέροντες, που αρνήθηκαν να  εγκαταλείψουν το χωριό τους το Ξινο Νερο και  συγκεντρώθηκαν από τους Τούρκους σε έναν στάβλο όπου τους έκαψαν ζωντανούς, ενώ τα οστά τους τάφηκαν αργότερα σε ομαδικό τάφο. Άλλοι 20 περίπου διασώθηκαν, όταν ο Τουρκαλβανός κλειδούχος Οσμάν, του σιδηροδρομικού σταθμού Ξινού-Νερού, τους έκρυψε στο υπόγειο της αποθήκης του σταθμού και παραπλάνησε τους Τούρκους, ώστε να μην τους ανακαλύψουν. Απο την οργή  των Τούρκων  δεν γλίτωσαν ούτε τα ζώα ειδικά οι χοίροι, τα οποία κατέσφαξαν. Το δε σχολείο του χωριού, που πριν 3 χρόνια είχε λειτουργήσει, πυρπολείται, όπως και οι εκκλησίες του. Ο ακαδημαϊκός Σπύρος Μελάς, ο οποίος υπηρετούσε στην 4η Μεραρχία, στο βιβλίο του ¨οι πόλεμοι 1912-1913¨, αναφερόμενος στην απελευθέρωση του Σόροβιτς γράφει: «Αφήνοντας το Καϊλαρτσι βαδίσαμε προς το Σόροβιτς. Όμως δεν βρήκαμε παρά σωρούς από ρημάδια. Από την πλούσια εκείνη κωμόπολη ελάχιστα σπίτια υψώνονταν ακέραια πάνω από τη μαύρη στάχτη>>.

Στα Σέρβια, οι Ξινονερίτες, οι Αμυνταιώτες  και οι άλλοι πρόσφυγες που κατέφυγαν εκεί, για να διασωθούν, βρήκαν την στήριξη και την συγκινητική  βοήθεια των κατοίκων τους. Μέρος τους, στεγάστηκε προσωρινά στο ιστορικό μεγάλο κτήριο, που διασώζετε μέχρι σήμερα μετά την γέφυρα του Αλιάκμονα, στην είσοδο της πόλης των Σερβίων. Είναι ίσως ο κατάλληλος χρόνος να αναδείξουμε οι δύο δήμοι Σερβίων και Αμυνταίου την κοινή μας ιστορία και να γίνει κάποια εκδήλωση μνήμης στον χώρο του συγκεκριμένου κτιρίου, όπου βρήκαν προστασία πολλοί κάτοικοι της περιοχής μας, διότι είμαστε εν τοις πράγμασι δήμοι αδελφοί.

Ο στρατός όμως στο μεταξύ με εντολή αυστηρή του αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου ανασυντάχθηκε, δημιουργείται τμήμα Στρατιάς, το οποίο αποτελείται από την 5η Μεραρχία και αποσπάσματα Ευζώνων υπο την ηγεσία του Συνταγματάρχη Μηχανικού Στέφανου Γεννάδη και με τηλεγράφημα του διαδόχου στις 4 Νοεμβρίου 1912 ήταν σαφής η εντολή προς αυτόν, μετά από επιτυχή συμμετοχή της σε μάχες γύρω από τα χωριά Κόμανος και Μαυροπηγή, «Συγχαίρω 5η Μεραρχία δια την επιτυχή μάχη και το θάρρος το οποίο επέδειξε. Χαίρω, ότι ήρχισεν η απόπλυσις της κηλίδος και προσδοκώ τελείαν ταύτην».

Έτσι, φτάνουμε στην ιστορική ημέρα, την Τρίτη 6 Νοεμβρίου 1912 και στην οριστική απελευθέρωση της περιοχής Αμυνταίου. Στις 11 το πρωί, η 5η Μεραρχία, υπο την νέα  διοίκηση της, προελαύνει μέσω της οδού Πτολεμαίδας- Βεύης. Η 4η Μεραρχία, με διοικητή τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο  Μοσχόπουλο, κινούνταν ήδη, περίπου από τις 7 το πρωί, από το χωριό Μανιάκι, μέσω της οδού, που το συνέδεε  με την Βεγόρα, προχωρώντας κοντά στην όχθη της λίμνης. Το ιππικό της προπορευόταν της εμπροσθοφυλακής και μετά από σκληρή μάχη κατέλαβε την γέφυρα της Βεγόρας. Στη 1 το μεσημέρι, η 4η μεραρχία μπαίνει στο Αμύνταιο και προωθεί τμήματα της προς την στενωπό Κλειδιού.  Χαρμόσυνα ήχησαν οι καμπάνες της λευτεριάς! Η 5η μεραρχία, αφού προέλασε, έφτασε στις 3 το μεσημέρι η κεφαλή της κύριας φάλαγγας της, στην διακλάδωση της οδού προς το Αμύνταιο, όπου δέχτηκε αραιά πυρά πυροβολικού. Η απόπλυσης της κηλίδος είχε συντελεστεί.

Σήμερα πια ελεύθεροι αντιμετωπίζουμε νέου τύπου προκλήσεις και δυσκολίες. Η πατρίδα μας ταλαιπωρείται εδώ και χρόνια από μια δεινή οικονομική κρίση και μεγάλος βαθμός της οικονομικής ανεξαρτησίας της έχει δυστυχώς απολεσθεί. Η κρίση αυτή δεν προκλήθηκε τυχαία , ούτε ήταν συνέπεια κάποιου έκτακτου ατυχήματος. Ξεκίνησε δεκαετίες πριν ως κρίση θεσμών και αξιών και κορυφώθηκε ως οικονομική κρίση στις μέρες μας. Φάνηκαν οι ταγοί μας αντάξιοι της θυσίας των πεσόντων στις μάχες του ελληνισμού, που τιμούμαι; ΟΧΙ. Δημαγωγία, απατηλές υποσχέσεις, αναξιοκρατία, ανευθυνότητα και σπατάλη πόρων κυριάρχησαν στην πατρίδα μας και κυριαρχούν. Και μέσα σε αυτό το δεινό πλαίσιο που βιώνουμε παρατηρούμε συγκρούσεις θεσμών και υπονόμευση τους ασυγχώρητη και εγκληματική. Πριονίζουμε με απρονοησία τα κλαδιά του δέντρου, πάνω στο οποίο καθόμαστε και δηλητηριάζουμε αφρόνως τις ρίζες του, για να ικανοποιήσουμε τις ιδεοληψίες μας. Και ενώ οι στιγμές, που βιώνουμε, είναι κρίσιμες, η απαραίτητη εθνική ενότητα παραμένει θεωρητική έννοια και βιώνουμε μία κατάσταση, που υπονομεύει τα θεμέλια της δημοκρατίας μας.

Γύρω μας γείτονες προκλητικοί, εκμεταλλευόμενοι την συγκυρία, θέτουν ζητήματα ανύπαρκτα μέσα στο εθνικιστικό τους παραλήρημα, που μόνο την κακοπιστία τους αποδεικνύουν όπως επίσης και το πόσο επικίνδυνοι είναι για την σταθερότητα και την ειρήνη της ευρύτερης περιοχής.  Αναπολούν την παλιά Οθωμανική αυτοκρατορία και ξεχνούν ότι εμείς και εδώ σήμερα και αλλού τιμούμε ποταμούς αίματος, για να απαλλαγούμε από αυτήν και τις βαρβαρότητες της στις αρχές μόλις του προηγούμενου αιώνα.

Έχουν μάλιστα την απαίτηση να εισέλθουν στην ευρωπαϊκή οικογένεια, ενώ καθημερινώς καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών τους και βιάζουν τις έννοιες της δημοκρατίας της ελευθεροτυπίας και του κράτους δικαίου. Τα πρόσφατα γεγονότα στην Τουρκία αλλά και το γκρέμισμα των κατοικιών των Ελλήνων κατοίκων της Χιμάρας στην Βορ. Ήπειρο από το Αλβανικό κράτος, που αναβιώνει την αλήστου μνήμης εποχή του Ενβερ Χότζα, στρεφόμενο κατά της παρουσίας του ελληνικού στοιχείου και των οικιών του, το οποίο έχει τρισχιλιετή παρουσία εκεί πολύ πριν από την κάθοδο και εμφάνιση των Αλβανών στην Βορ. Ηπειρο  μας υπενθυμίζουν ότι πρέπει να είμαστε σε διαρκή επαγρύπνηση και να διδασκόμαστε πάντα από την ιστορία πώς να αντιμετωπίζουμε τέτοιες συμπεριφορές.  Αν χρειαστεί όμως, αντάξιοι των προγόνων μας θα δώσουμε την απάντηση, που τους αξίζει. Αρκεί να σοβαρευτούμε και να δουλέψουμε, για να βγάλουμε την χώρα από το τέλμα, στηριζόμενοι μόνο στην αλήθεια, γιατί μόνο αυτή σώζει.

Έχοντας στο νού μας πάντα και  ειδικά σήμερα σε αυτήν την μαρτυρική  επέτειο εδώ στις δεύτερες Θερμοπύλες της χώρας, όπου η τοπική ιστορία συνομιλεί μαζί μας, τα λόγια του μεγάλου Γάλλου φιλοσόφου Αλμπέρ Καμύ, ο οποίος  τόνισε πως : <<«Πρώτη η Ελλάδα μας δίδαξε ότι οι ελεύθεροι άνθρωποι μπορούν να είναι γενναίοι και ότι καμία ήττα δεν προορίζεται να διαρκέσει για πάντα. Αυτό το μικρό έθνος αποδείχθηκε αντάξιο της ιστορίας του».

Αιώνια πυξίδα μας οι απαράμιλλης αισθητικής και αξίας στίχοι του μεγάλου μας νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη:<< Της πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα. Μες στις πέτρες άνθισα  και μεγάλωσα. Των φονιάδων το αίμα  με φως ξεπληρώνω. Μακρινή Μητέρα, Ρόδο μου Αμάραντο.

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ! ΖΗΤΩ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΑΜΥΝΤΑΙΟ!

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ

ΑΜΥΝΤΑΙΟ

Πηγή: studio3newcastle.com