Monthly Archives: April 2014

Markos Vamvakaris

An independent film society in Queensland is providing members with a stimulating program of films from old and new Greek cinema.

The Greek Film Society Brisbane aims to bring a year-long program of cinema that relates to Greek diasporic life in a number of genres.

All films have English subtitles and projection is in DVD format. Screenings – that all take place at The Greek Club – are followed by discussion and films are introduced by members or special guest speakers.

The next screening takes place on Wednesday 30 April and will be of the film I Like Hearts Like Mine – Markos Vamvakaris (Μ’ αρέσουν οι καρδιές σαν τη δική μου – Μάρκος Βαμβακάρης), directed by Giorgos Zervas. The film is a portrait of Markos Vamvakaris (1905-1972), one of the greatest creators of Greek rebetiko song. With rare footage, audio, soundtracks and interviews with family and musician friends, the director provides insight into the musician’s personal life and the milieu in which he lived and created. The documentary captures the rebetiko way of life epitomised in Vamvakaris, whose music expresses its harshness and tenderness. The screening will be followed by a special rebetika concert with live bouzoukia.

Upcoming films include: The Four Seasons of the Law, directed by Dimos Avdeliodis; Voyage to Cythera, directed by Theodoros Angelopoulos; Marseilles: a Greek Profile, directed by Marcos Gastine; One Day in August, directed by Constantine Giannaris; Kostas, directed by Paul Cox; What did you do in the war, Thanassi? directed by Dinos Kastouridis; and The Ogre of Athens, directed by Nikos Koundouros. All screenings take place on the last Wednesday of the month at 7.45 pm.

To attend screenings, one must first become a member. Membership and screening subscriptions are as follows: One-year subscription – $30 (students and pensioners $25)

The Greek Film Society Brisbane acknowledges the support of The Greek Film Society Sydney, The Greek Community of St George and The Greek Club, AHEPA Brisbane, mygreekplace.com.au (Brisbane’s Greek Community Network) and the directors and producers of the films screened.

For more information on the Greek Film Society Brisbane email info@greekfilmsociety.com

source: Neos Kosmos

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Σήμερα στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ Σίδνεϊ.

«Νύφες με Προξενιό» είναι ο τίτλος ενός νέου βιβλίου που αναμένεται με ξέχωρο ενδιαφέρον.
Το πολυαναμενόμενο βιβλίο της Δρ Παναγιώτας Νάζου «Νύφες με Προξενιό: Βιώματα και μαρτυρίες Ελληνίδων στην Αυστραλία (1950-1971)», θα παρουσιαστεί από την ομογενή γερουσιαστή κ. Σόφη Κώτση και τον καθηγητή Βρασίδα Καραλή, την Τετάρτη, 23 Απριλίου, στις 7.00 το απόγευμα, στο Rockdale Town Hall, στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ Σίδνεϊ.

Στη δεκαετία του ’50 και του ’60 χιλιάδες Ελληνίδες μετανάστευσαν στην Αυστραλία για να παντρευτούν με προξενιό άνδρες που γνώριζαν από μια φωτογραφία.
Η Ελλάδα, μια χώρα διχασμένη πολιτικά και οικονομικά καταστρεμμένη, με καταπιεστική κουλτούρα και ανοιχτές πληγές που προκλήθηκαν από ξένη κατοχή και εμφυλίων συγκρούσεων ανάγκασε νεαρές γυναίκες να λάβουν συγκεκριμένες αποφάσεις σχετικά με το μέλλον της ζωής των. Προκειμένου να ταξιδεύσουν σε μια μακρινή χώρα αυτά τα άτομα αναζητούσαν “καταφύγιο” μέσω προξενιών.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί συστηματική και μεθοδική έρευνα πάνω στο φαινόμενο του προξενιού στην πρώτη μεταναστευτική γενιά της Αυστραλίας 1950-1975.
Το βιβλίο «Νύφες με Προξενιό» είναι το αποτέλεσμα ενός ερευνητικού προγράμματος για παντρολογήματα στην πρώτη μεταπολεμική γενιά μεταναστών στην Αυστραλία. Προσεγγίζει το φαινόμενο δια μέσου της Προφορικής Ιστορίας, των φύλλων και των Πολιτισμικών Σπουδών, δίνοντας φωνή στην καθημερινή ελληνίδα γυναίκα, που σπάνια έχει ακουστεί σε άλλες εκδόσεις. Οι μαρτυρίες τους, παρουσιάζονται ως ένα ιστορικό για τις μελλοντικές γενιές και μια σημαντική πρωτογενή πηγή. Οι ποικίλες πολιτιστικές, ψυχολογικές και κοινωνικο-πολιτικές πτυχές της εμπειρίας των μεταναστών τονίστηκαν στις μαρτυρίες τους, με ένα δραματικό και μερικές φορές κωμικό τρόπο .

Η παρουσίαση του βιβλίου συνδυάζεται και με έκθεση με φωτογραφικό υλικό που αντανακλά μοναδικές στιγμές των εμπειριών των γυναικών μεταναστριών. «Οι φωτογραφίες αυτές εκτέθηκαν για πρώτη φορά πριν από 7 χρόνια ακριβώς. Είναι πολύ ευχάριστο που είμαστε σε θέση να παρουσιάσουμε και πάλι την έκθεση, που αυτή τη φορά συμπίπτει με την παρουσίαση του βιβλίου που επί χρόνια ετοιμαζόντανε» δήλωσε η Νία Καρτέρη, πρόεδρος του Ελληνικού Φεστιβάλ Σίδνεϊ.
Το υλικό του εστιάζεται σε προσωπικές αφηγήσεις-μαρτυρίες και αναμνήσεις που δόθηκαν υπό μορφή συνέντευξης στη συγγραφέα. Τα κείμενα των προφορικών μαρτυριών συνιστούν το πρωτογενές υλικό με το οποίο αναλύεται, μέσα από την γυναικεία προοπτική, η μεταναστευτική εμπειρία, ειδικότερα του θεσμού του εξ αποστάσεως προξενιού που αποτέλεσε έναν σχεδόν απαράβατο άγραφο νόμο κατά την πρώτη περίοδο της μεταπολεμικής μεταναστευτικής εξόδου από την Ελλάδα.
Ταυτόχρονα, η μελέτη αναλύει την εμπειρία του μεταναστευτικού ξεριζωμού, η οποία αποτελεί το κοινωνικό και ψυχολογικό υπόβαθρο αυτών των αφηγήσεων. Στηριζόμενοι σε αυτές τις αφηγήσεις, μπορούμε να επανερμηνεύσουμε την εμπειρία των νυφών με προξενιό ως συγκεκριμένων προσωπικοτήτων, να παρακολουθήσουμε την ατομική περιπέτεια, να διαγνώσουμε τη υπαρξιακή αμφιθυμία και να κατανοήσουμε την κοινωνική λειτουργία του θεσμού.

«Η μελέτη αυτή αποτελεί μια ρηξικέλευθη προσέγγιση σε ένα θεσμό που προσδιόρισε την πρώτη μεταναστευτική γενιά και καθόρισε την πολιτισμική συνοχή της Ελληνοαυστραλιανής παροικίας. Επίσης αποτελεί μια σημαντική συμβολή στις σπουδές για την Ελληνοαυστραλιανή εμπειρία αφορμώμενη από μια εκ των κάτω ιστοριογραφική προσέγγιση και δίνοντας φωνή στις γυναίκες, η μαρτυρία των οποίων είχε αποκλειστεί από τις επίσημες ιστορίες της μετανάστευσης» λέει ο Βρασίδας Καραλής, Καθηγητής Νεοελληνικών Σπουδών της Έδρας Λουράντου, Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ, Αυστραλία.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

[…]
Το ‘ταξίδι’: ‘άνοιγμα προς τα έξω’ και ευκαιρία για ενδοσκόπηση
Το όποιο ταξίδι, αλλά ιδιαίτερα ένα μακρινό ταξίδι μετανάστευσης στο άλλο άκρο της γης, κάνει ιδιαίτερα αισθητή την ενδιάμεση διαδρομή, αυτό δηλαδή που μας χωρίζει από τον τόπο και χρόνο αναχώρησης και μας ενώνει με τον τόπο και χρόνο άφιξης – το εκεί από το εδώ, το τότε από το τώρα.
Για τις περισσότερες ‘νύφες’ με τις οποίες συνομιλήσαμε, η στιγμή του αποχωρισμού και ιδιαίτερα η στιγμή που επιβιβάστηκαν στα πλοία ήταν και η περισσότερο συναισθηματικά φορτισμένη και ιδιαίτερα δραματική. Πολλές δάκρυσαν αναπλάθοντας εκείνη τη σκηνή και ομολόγησαν ότι ήταν ίσως η πρώτη φορά που συνειδητοποίησαν το μέγεθος της απόφασης που είχαν λάβει. Το πλοίο και το ταξίδι τους πάνω σ’ αυτό λειτούργησαν ως ο πιο κρίσιμος χώρος και χρόνος για περισυλλογή και επανεκτίμηση.

Μία από τις πιο δραματικές σκηνές αποχωρισμού μας δίνεται από την παρακάτω αφήγηση. Όπως γίνεται φανερό από το παρακάτω απόσπασμα, σε αυτές τις περιπτώσεις, ο χρόνος σταματάει, οι στιγμές παγώνουν, τα γεγονότα αποκρυσταλλώνονται στη μνήμη:
«Από εκεί έφυγα το Μάη [του ‘57], ανήμερα του Αγίου Κωνσταντίνου. Αλλά μέχρι σήμερα, έχουν περάσει 50 χρόνια και δεν έχω ξεχάσει τη μάνα μου πώς είχε πέσει κάτω και χτυπιότανε. ‘Μη φεύγεις παιδί μου, μη φεύγεις παιδί μου’. Ήρθε ένας αστυνομικός και της λέει,‘Άφησε την κοπέλα, χριστιανή μου, θα φύγει το καράβι.’ Ο μικρότερος αδερφός μου να της λέει, ‘Άστηνε μαμά, άστηνε μαμά’, κι αυτή να χτυπιέται. Εεε…. ‘Μη φεύγεις, μη φεύγεις, μη φεύγεις’».

Μία ακόμη ‘νύφη’ που όπως μας είπε, μέχρι και τη στιγμή που βγήκε στο κατάστρωμα του πλοίου για να χαιρετήσει τους δικούς της, αυτή δεν είχε κλάψει, αλλά ‘ένιωθε ανάλαφρη’ –γιατί είχε αργήσει η πρόσκληση και ανησυχούσε-, εκεί στο κατάστρωμα, και εκείνη τη στιγμή, επήλθε το μεγάλο ξύπνημα:
«….με φωνάζανε από κάτω, ‘Βασιλεία εδώ είμαστε’, και με χαιρετούσαν με τα μαντίλια. Εκεί έκλαψα πολύ. Εκεί ένιωσα όχι ότι είμαι πάνω σε καράβι αλλά ότι είμαι μόνη μου πάνω σε μια σανίδα, στη μέση του ωκεανού. Εκεί θυμήθηκα τη μάνα μου, τον πατέρα μου που τους άφησα, θυμήθηκα πως ξέκοψα, και άρχισα να σκέφτομαι τι μεγάλο βήμα ήταν αυτό που έκανα; Το σκέφτηκα καλά; Πώς φεύγω τόσο επιπόλαια να πάω σε μια ξένη χώρα, να ζήσω μ’ έναν ξένο άνθρωπο;»

Όσον αφορά το μέγεθος της απόφασης και τον τρόπο που ο έγκλειστος χώρος του καραβιού τους βοήθησε να το συνειδητοποιήσουν, μας το δίνει η παρακάτω αφήγηση: «Μέσα στο καράβι ήταν πολύ δύσκολα. Έχασα 5-6 κιλά από τη στεναχώρια μου. Εκεί συνειδητοποίησα όλα τα προβλήματα. Σκεφτόμουν, ‘άραγε θα βρω αυτόν τον άνθρωπο που μου είπαν; Θα τα βρω εγώ με αυτόν τον άνθρωπο; Γιατί να πάρω τέτοια απόφαση;’ Στην αρχή, με τον αρραβώνα και τις φασαρίες, δεν τα σκέφτηκα όλα αυτά.»

Για μία από τις ‘νύφες’ η οποία είχε υποκύψει στην πίεση των γονιών της και ιδιαίτερα της μητέρας της και είχε δεχτεί το προξενιό, ενώ αγαπούσε κάποιον άλλο, οι στιγμές του ταξιδιού ενέτειναν το δράμα της: «Εγώ αισθανόμουν χάλια. Πληγώθηκα πολύ και έλεγα, κι ακόμη το λέω, ‘να βούλιαζε το καράβι και να πνιγόμουν μόνο εγώ’. Πληγώθηκα πολύ …πολύ».

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Η Παναγιώτα Νάζου σπούδασε Διαιτολογία, Πληροφορική και Νεοελληνική Φιλολογία στα Πανεπιστήμια Χαροκόπειο Αθηνών, Αριστοτέλειο Θεσσαλονίκης και Σίδνεϊ Αυστραλίας. Το 1993 πήρε το διδακτορικό της από το Πανεπιστήμιο Σίδνεϊ. Από το 1987 διδάσκει Νεοελληνική Γλώσσα και Πολιτισμό στο Τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Σίδνεϊ. Έχει δημοσιεύσει μεγάλο αριθμό κειμένων σε Ευρώπη και Αυστραλία για τη μεταμοντέρνα γραφή και το έργο του Γιώργου Χειμωνά, για Ελληνίδες συγγραφείς και τη γυναικεία γραφή στην εξορία, για την Ελληνίδα στη διασπορά, καθώς και για τη διδασκαλία των Νεοελληνικών στην Αυστραλία.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Από αντιδικτατορική διαδήλωση στο κέντρο της Μελβούρνης το Νοέμβριο του 1973 λίγο μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Με αφορμή τη θλιβερή επέτειο της 21η Απριλίου.

Στους απόδημους Έλληνες, που αντιτάχθηκαν στη χουντική δικτατορία, και μάλιστα δυναμικά και από την πρώτη στιγμή, συμπεριλαμβάνονταν και οι Έλληνες της Αυστραλίας. Η είδηση για το πραξικόπημα της 21 Απριλίου έφτασε από τα ξένα πρακτορεία και αργά την ίδια μέρα από τον ντόπιο απογευματινό Τύπο με πηχυαίους πρωτοσέλιδους τίτλους: |Greek Army seizes power| (O Ελληνικός Στρατός πήρε την εξουσία). Τα μαντάτα έπεσαν σαν κεραυνός στην ελληνική παροικία. Οι νεομετανάστες, που έφταναν εκείνο τον καιρό μαζικά από την Ελλάδα, έφερναν βέβαια μαζί τους το κλίμα που επικρατούσε στη χώρα και ζούσαν με την αγωνία των εξελίξεων. Το ίδιο άλλωστε έκανε και ο παροικιακός Τύπος και κυρίως ο |Νέος Κόσμος|.

Όπως στην Ελλάδα λοιπόν, έτσι και σε τούτη τη μακρινή χώρα, οι Έλληνες αγωνιούσαν για την κατάσταση στη γενέτειρα, αλλά τη στρατιωτική δικτατορία δεν την περίμεναν.

Σάββατο 22/4, ο δισεβδομαδιαίος |Νέος Κόσμος| κυκλοφορεί έκτακτο παράρτημα, με την είδηση για “στυγνή δικτατορία στην Ελλάδα” και ό,τι πληροφορίες μπόρεσε να συγκεντρώσει για τις εξελίξεις και ιδιαίτερα τις συλλήψεις και την τύχη των πολιτικών ηγετών. Ταυτόχρονα, παρότρυνε πρωτοσέλιδα τον πρεσβευτή και τους προξένους της Ελλάδος να παραιτηθούν σε ένδειξη αφοσίωσης στις αρχές της δημοκρατίας και αλληλεγγύης στον υπόδουλο λαό.

ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ ΑΦΙΣΑ ΤΟΥ ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ

Στο φύλλο του της Δευτέρας, η πρώτη σελίδα καλύπτεται με το τίτλο “8.500 ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΑ ΜΠΟΥΝΤΡΟΥΜΙΑ” και τις τελευταίες ειδήσεις, που βεβαίως σπάνιζαν λόγω της λογοκρισίας, ενώ παράλληλα καλούσε την παροικία “να συμπαρασταθεί με κάθε τρόπο στα αγωνιζόμενα αδέλφια μας” και να μετάσχει μαζικά στις πρώτες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, που θα γίνονταν την ίδια μέρα σε Μελβούρνη, Σίδνεϋ και Αντελάιντ.
Από εκείνη τη στιγμή και σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας, και κυρίως στις κρίσιμες στιγμές, οι Έλληνες της Αυστραλίας δεν έπαψαν να κινητοποιούνται κατά του προδοτικού καθεστώτος και να προσφέρουν ό,τι υπηρεσίες μπορούσαν.

Η παροικία βρίσκονταν, τότε, σε φάση ανάπτυξης, με την άφιξη χιλιάδων νεοφερμένων κάθε χρόνο. Νέα παιδιά οι περισσότεροι, από το “περίσσευμα” της ελληνικής επαρχίας, πάσχιζαν να σταθούν στα πόδια τους και να βοηθήσουν κι αυτούς που άφηναν πίσω τους. Οι δέκα-δώδεκα χιλιάδες Έλληνες, που ήταν εδώ προπολεμικά, πολλαπλασιάζονταν γρήγορα, ως που έφτασαν τις 250.000, που ήρθαν συνολικά από το 1947 και έπειτα.
Από την πλευρά της, η Αυστραλία, παρά την οικονομική ανάπτυξη που σημείωνε, χάρις κυρίως στους μετανάστες αλλά και τον αστείρευτο φυσικό της πλούτο, συνέχιζε, με τη Φιλελεύθερη (συντηρητική) κυβέρνηση του Ρόμπερτ Μέντζις να σύρεται στο άρμα Αμερικής και Αγγλίας, να βυθίζεται στην πολιτική του αντικομμουνισμού και του ψυχρού πολέμου, και να στέλνει τα παιδιά της στον πόλεμο του Βιετνάμ. Είχε φτάσει μάλιστα να επιστρατεύει και μετανάστες γι’ αυτόν τον πόλεμο, αλλά το μέτρο είχε περιορισμένη εφαρμογή, εξαιτίας της αντίδρασης των μεταναστών και κυρίως των Ελλήνων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η κυβέρνηση της Καμπέρας αντιμετώπισε υποκριτικά το πραξικόπημα, ότι δήθεν ήταν “εσωτερική” υπόθεση των Ελλήνων, θέση βεβαίως που ευνοούσε τους δικτάτορες. Τα αυστραλιανά μέσα ενημέρωσης πάντως, ακόμα και τα πιο συντηρητικά, βρήκαν διάφορους τρόπους να καυτηριάσουν και να καταδικάσουν τον στραγγαλισμό της δημοκρατίας και αυτό συνεχίστηκε καθ’ όλη την επταετία, γεγονός που ενθάρρυνε και βοήθησε την ανάπτυξη του αντιδικτατορικού κινήματος, καθώς και τη συμμετοχή σ’ αυτό δημοκρατικών Αυστραλών, συνδικαλιστών, πολιτικών, διανοουμένων, φοιτητών και άλλων.

Το κίνημα αυτό, με σύνθημα “Όλοι στο πλευρό του Λαού μας”, ξεκίνησε όπως είπαμε, από τις πρώτες ώρες της δικτατορίας και στα τρία μεγάλα κέντρα του Ελληνισμού: Μελβούρνη, Σίδνεϋ, Άντελάιντ. Μετά τις πρώτες “αυθόρμητες” εκδηλώσεις, όπως συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, δημοσιεύσεις, αποκλεισμούς προξενείων κλπ, ακολούθησε η οργάνωση των αναγκαίων φορέων και ο προγραμματισμός δράσεων. Και στις τρεις πόλεις ιδρύθηκαν επιτροπές, με το ίδιο όνομα: “Επιτροπή Αποκατάστασης της Δημοκρατίας στην Ελλάδα” (ΕΑΔΕ) και στα Αγγλικά “Committee for the Restoration of Democracy in Greece”), που γρήγορα έγιναν γνωστές παναυστραλιανά και στις γραμμές τους συγκέντρωσαν κατά τα διαστήματα πολλούς από τους πιο ζωντανούς και δραστήριους ανθρώπους των παροικιών μας.

Τα βασικά στελέχη των επιτροπών προέρχονταν κατά κανόνα από την Αριστερά, χωρίς να λείπουν όμως οι Κεντρώοι και άλλοι. Κι αυτό δεν ήταν τυχαίο. Πριν ακόμα από τον πόλεμο, η μοναδική οργανωμένη πολιτική δύναμη μέσα στις παροικίες μας ήταν η Αριστερά. Οι προοδευτικοί Έλληνες μετανάστες είχαν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους στην αυστραλιανή σκηνή από τη δεκαετία του ’30, αλλά πλήθυναν και άρχισαν να οργανώνονται με το ξέσπασμα του πολέμου. Οι πιο θαρραλέοι και δραστήριοι γράφονταν από ενωρίς μέλη στο μικρό αλλά υπαρκτό και φιλομεταναστευτικό Κομουνιστικό Κόμμα Αυστραλίας. Αυτή η “τακτική” (της ένταξης στο ΚΚΑ) συνεχίστηκε και τα χρόνια της μαζικής μετανάστευσης, με αποτέλεσμα, κυρίως μετά τη δολοφονία Λαμπράκη, οι ελληνικοί πυρήνες του ΚΚΑ να αριθμούν εκατοντάδες μέλη και ενεργούς υποστηρικτές. Αναμφισβήτητα, η ελληνική δύναμη του ΚΚΑ ήταν η μεγαλύτερη απ’ όλες τις μειονότητες, ακόμα και από την ιταλική, που σαν παροικία ήταν διπλάσια της ελληνικής. Εντός της παροικίας, οι ελληνικοί “πυρήνες” του ΚΚΑ ήταν η μόνη οργανωμένη πολιτική δύναμη και είχαν τόση επιρροή που δεν δυσκολεύονταν να περνούν τη “γραμμή” τους για οτιδήποτε αποφάσιζαν, αν και σ’ αυτό ήταν πάντα προσεχτικοί, δούλευαν ενωτικά, συμβάδιζαν με την παροικία και με τη βοήθεια των συντρόφων τους Αυστραλών απέφευγαν τους εξτρεμισμούς. Άλλωστε, δίπλα τους και σε κάθε τους βήμα και κίνηση είχαν την |Αυγή|, τα κείμενα της ΕΔΑ και τα παραδείγματα εκείνου του κινήματος, από το οποίο κυριολεκτικά εμπνέονταν και καθοδηγούνταν, χωρίς όμως οργανωτική σύνδεση. Ό,τι συνέβαινε στην Ελλάδα είχε πάντα βαθιά επίδραση κι εδώ.

Ενδεικτικό ήταν το γεγονός ότι το περιοδικό |Δρόμοι της Ειρήνης| είχε φτάσει να έχει 1.000 φύλλα κυκλοφορίας μεταξύ των μεταναστών! Επρόκειτο δηλαδή για ένα θαρραλέο κίνημα, που είχε εντυπωσιάσει τους φίλους και συντρόφους Αυστραλούς, ενώ ταυτόχρονα δαιμόνιζε τα ελληνικά προξενεία, που δεν κουράζονταν να φακελώνουν και να “πληροφορούν” τις μυστικές αστυνομίες (σε Ελλάδα και Αυστραλία) για τους “αντεθνικώς δρώντες” φτωχομετανάστες. Αυτή η “χρυσή εποχή” της ελληνικής Αριστεράς στην Αυστραλία κράτησε περίπου ως τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1970, οπότε υπέκυψε στις συνέπειες των αλλεπάλληλων και γνωστών διασπάσεων, τόσο στο ΚΚΕ όσο και στο ΚΚΑ.
Αναφέρω ενδεικτικά τις κυριότερες κινητοποιήσεις στη διάρκεια της επταετίας:

ΑΦΙΣΑ ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ

*Πέντε μέρες μετά το πραξικόπημα, και ύστερα από διαβήματα των ΕΑΔΕ, η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Αυστραλίας (ACTU) απευθυνόταν στο Διεθνές Γραφείο Εργασίας, τον ΟΗΕ και το Συμβούλιο της Ευρώπης, ζητώντας την απελευθέρωση των συλληφθέντων στην Ελλάδα και την αποκατάσταση των ελευθεριών του ελληνικού λαού. Παρόμοια διαβήματα έκαναν, ταυτόχρονα, εργατικά κέντρα, δεκάδες κλαδικές οργανώσεις, με πρωτοπόρες αυτές των λιμενεργατών, ναυτεργατών, οικοδόμων, ανθρακωρύχων, και άλλες. Τον ίδιο καιρό, βουλευτές του Εργατικού κόμματος (αντιπολίτευση) μιλούσαν σε συγκεντρώσεις, έκαναν δηλώσεις στον Τύπο και κατάγγελλαν με κάθε ευκαιρία τη δικτατορία.

*28 Μαϊου 1967, ημέρα που στην Ελλάδα ήταν να γίνουν οι εκλογές, σ’ όλες τις μεγάλες πόλεις έγιναν συγκεντρώσεις με Αυστραλούς και Έλληνες ομιλητές.

*6 Ιουνίου 1967, δέκα από τα μεγαλύτερα συνδικάτα της Μελβούρνης “καταλαμβάνουν” με μέλη τους το χουντικό προξενείο, με αποτέλεσμα ένα νέο κύμα δημοσιεύσεων στον αυστραλέζικο Τύπο και τα άλλα μέσα ενημέρωσης.

*Αύγουστο 1967, συγκεντρώνονται παναυστραλιανά 50.000 υπογραφές για τη σωτηρία των “ομήρων” της Χούντας.

*7 Σεπτεμβρίου 1967, το Συνέδριο της εργατικής συνομοσπονδίας ACTU παίρνει ομόφωνη απόφαση με την οποία εκφράζει την αλληλεγγύη του στον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό.

*Οκτώβριο 1967, ο πρόεδρος της ΕΑΔΕ Μελβούρνης, Βίκτωρας Νόλης, ταξιδεύει στην Ευρώπη για επαφή με αντίστοιχες επιτροπές και παράγοντες της αντίστασης.

*Νοέμβριο 1967, προσκαλείται στην Αυστραλία, από τη Ρώμη που ζούσε τότε, ο κεντρώος παράγοντας και συνεργάτης του Γ. Παπανδρέου, Ν. Νικολαϊδης, για να μιλήσει σε συγκεντρώσεις. Η κυβέρνηση της Καμπέρας αρνείται να του δώσει βίζα, με αποτέλεσμα να ξεσηκωθεί θύελλα διαμαρτυριών από Έλληνες και Αυστραλούς. Στις μέρες που ακολούθησαν -εκτός των άλλων αντιδράσεων, γράφτηκαν 12 κύρια άρθρα στις εγκυρότερες αυστραλέζικες εφημερίδες, πολλά από τα οποία έκαναν λόγο πλέον και για την ποιότητα της δημοκρατίας στην Αυστραλία!

*Μάρτιο 1968, με πρωτοβουλία των ΕΑΔΕ “επιστρατεύεται” ο κορυφαίος Αυστραλός νομικός Φρανκ Γκάλμπαλυ και ταξιδεύει στην Ελλάδα για μια επιτόπια εξέταση της κατάστασης. Η αποστολή του σημειώνει πλήρη επιτυχία, αφού κατάφερε να συναντηθεί με τους Μίκη Θεοδωράκη, Π. Κανελλόπουλο και άλλους, και επιστρέφοντας, με ομιλίες και συνεντεύξεις, κάνει ένα συστηματικό και ανελέητο ξεσκέπασμα του χουντικού καθεστώτος.

*Όμως το ίδιο διάστημα, και παρά τις αντικειμενικές συνθήκες που ευνοούσαν την ανάπτυξη του, το αντιστασιακό κίνημα δέχθηκε βαρύ χτύπημα με τη διάσπαση του ΚΚΕ. Στους ελληνικούς πυρήνες έπεσε η διαίρεση και άρχισε να παραλύει τα πάντα. Αυτοί που τάχθηκαν με το ΚΚΕ, ιδιαίτερα στο Σίδνεϋ, έβαλαν από την πρώτη στιγμή στόχο την παραταξιακή τους επικράτηση κι όλα τ’ άλλα ας γίνονταν στάχτη. Αυτή η γραμμή γενικεύτηκε με το χρόνο, με οδυνηρές συνέπειες για την άλλοτε μεγάλη και δυναμική ελληνοαυστραλέζικη Αριστερά, και ακόμα πιο οδυνηρές για την ίδια την παροικία.

*Στη Μελβούρνη και εν μέρει στο Αντελάιντ, που τα πιο γνωστά στελέχη τάχθηκαν με τη ανανέωση, οι ΕΑΔΕ συνέχισαν τη δράση τους πάνω στην κατά το δυνατόν πιο πλατιά ενότητα. Έτσι, όλο το 1968 και ’69, δόθηκε “η μάχη των διαβατηρίων”. Συγκεντρώνονταν διαβατήρια από τους πρώην μετανάστες και στέλνονταν στην Ευρώπη, για τη χρησιμοποίησή τους από αντιστασιακούς που μπαινόβγαιναν στην Ελλάδα.

*Με την είσοδο του 1970 η πρωτοπόρα Ομοσπονδία Λιμενεργατών Αυστραλίας (WWF), με πολλούς Έλληνες μέλη, κήρυξε “μαύρα” τα ελληνικά καράβια που έφταναν στην Αυστραλία, σε ένδειξη αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό. Αυτό σήμαινε ότι τα μέλη της αρνιόνταν να φορτώνουν και να ξεφορτώνουν αυτά τα πλοία (επιβατηγά και εμπορικά) ή και να τα βοηθούν στο πλεύρισμα με ρυμουλκά. Έτσι, τα επιβατηγά για παράδειγμα, όπως το “Πατρίς”, “Ελληνίς” και άλλα, έμεναν στ’ ανοιχτά και οι επιβάτες αποβιβάζονταν με βάρκες, γεγονός που “άρεσε” στους τηλεοπτικούς σταθμούς και το είχαν συχνά πρώτη είδηση! Μ’ αυτόν τον τρόπο, ο αντιδικτατορικός αγώνας έπαιρνε τσάμπα διαφήμιση, πράγμα που ούτε οι πλοιοκτήτες (Χανδρής κ.ά.,) ούτε οι ελληνικές προξενικές αρχές μπόρεσαν να το σταματήσουν! Το μπλακ-αουτ, που διήρκεσε μήνες, κόστισε πανάκριβα στους εφοπλιστές και φυσικά έπληξε και τους δικτάτορες.

*Τον Μάιο του 1970 ήρθε ο εκπρόσωπος του ΠΑΜ Μεγάλης Βρετανίας, Μάρκος Δραγούμης, και πραγματοποίησε περιοδεία με συγκεντρώσεις σ’ όλη την Αυστραλία, που παρά το ανοιχτό σαμποτάζ των “Κολλιγιανικών” σημείωσαν τεράστια επιτυχία. Χαρακτηριστικό ήταν το γεγονός ότι, στη διάρκεια της περιοδείας αυτής, από εράνους και άλλες εκδηλώσεις συγκεντρώθηκαν για την αντίσταση περίπου 10.000 δολάρια, ποσό που ισοδυναμούσε τότε με την αξία μιας μονοκατοικίας.

*Σχεδόν ταυτόχρονα με τον Δραγούμη, και μάλλον σε αντιπερισπασμό, η “άλλη πλευρά” έφερε τον Αντώνη Αμπατιέλο.

*Μάρτη του 1972, και πάλι με πρωτοβουλία της “Μελβούρνης”, ήρθε για συναυλίες σ’ όλη την Αυστραλία ο Μίκης Θεοδωράκης, με τη Μαρία Φαραντούρη και τον Πέτρο Πανδή. Η περιοδεία αυτή άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς στη Μελβούρνη και συνεχίστηκε με καλά αποτελέσματα και στις άλλες πόλεις, που όμως θα ήταν ακόμα καλύτερα, αν ο Μίκης δεν επέλεγε να ανακοινώσει μετά τη δεύτερη συναυλία του στη Μελβούρνη ότι ήταν απογοητευμένος με τον “κομμουνισμό” και ότι είχε αποχωρήσει από το ΚΚΕ Εσωτερικού. Η δήλωσή του αυτή, αιφνιδιαστική για όλους, πάγωσε τους οργανωτές των συναυλιών και σίγουρα έφερε με τρόπο κραυγαλέο το κλίμα των διαφωνιών και της διάσπασης μέσα στην παροικία μας. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν τηρήθηκε η συμφωνία για την ενίσχυση της αντίστασης στην Ελλάδα, με ένα μικρό ποσοστό από τις εισπράξεις των συναυλιών, απογοήτευσε πολλούς και τους έσπρωξε στην άκρη…

*Η τελευταία και μεγάλη κινητοποίηση της παροικίας εναντίον της δικτατορίας έγινε τον Απρίλη του 1974, όταν την Αυστραλία επισκέφθηκε ο αρχηγός του ΠΑΚ Ανδρέας Παπανδρέου. Η επίσκεψή του τυπικά έγινε με πρωτοβουλία των υποστηρικτών του, αλλά οργανωτικά και πρακτικά στηρίχθηκε στις ΕΑΔΕ που ανέλαβαν όλο το βάρος της περιοδείας, με άριστα αποτελέσματα.
Τα παραπάνω δεν αποτελούν παρά μια γενική αναφορά στα γεγονότα του 1967-1974 και στον τρόπο που αντέδρασαν στη δικτατορία οι Έλληνες της Αυστραλίας. Έστω και τόσο μακριά από τη γενέτειρά τους και ξεχασμένοι από όλους, αντέταξαν με τόλμη και το δικό τους “όχι” στο χουντικό καθεστώς και εκδήλωσαν με όση αποφασιστικότητα μπορούσαν την αλληλεγγύη τους στα αδέλφια του και την πατρίδα τους. Όπως έκαναν και κάνουν πάντα οι απόδημοι.

 *Με την ευκαιρία της σημερινής θλιβερής επετείου ο «Ν. Κόσμος», που πρωτοστάτησε στον αγώνα κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών επέλεξε να δημοσιεύσει το ανωτέρω κείμενο του Χρήστου Μουρίκη, ως  ένα μνημόσυνο και στον ίδιο που έφυγε πρόωρα και άδικα.
Ο Χρήστος Μουρίκης γεννήθηκε στην Κεφαλονιά και μετανάστευσε στην Αυστραλία το 1954.
Αρχικά, εγκαταστάθηκε στο Σίδνεϊ, όπου και εργάστηκε σαν λιμενεργάτης. Αυτή του ή απασχόληση ήταν και μοιραία για την ζωή του. Ο αμίαντος που φόρτωνε στα πλοία, “σφήνωσε” στους πνεύμονές του και, σιγά-σιγά, αλλά ύπουλα, τον σκότωσε, όπως είχε σκοτώσει νωρίτερα τον αδελφό του και πολυάριθμους άλλους λιμενεργάτες – και όχι μόνο.
Ο Χρήστος,  που έφυγε πρόωρα υπήρξε  συνιδιοκτήτης του  Νέου  Κόσμου (μαζί με το Δ. Γκόγκο και το Ν. Πεζάρο) και, από τους πλέον δυναμικούς δημοσιογράφους.
Ο Νέος Κόσμος, “η εφημερίδα του” Χρήστου Μουρίκη,  έχει συμπληρώσει 57 χρόνια κυκλοφορίας και η σχέση που έχει δημιουργήσει η  εφημερίδα με το κοινό της ομογένειας είναι σχέση ζωής. Μια σχέση η οποία αναπτύχθηκε και μεγάλωσε μαζί με τα προβλήματα και τα όνειρα πολλών ανθρώπων, που βρέθηκαν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα αναζητώντας μια καλύτερη τύχη.
Θεωρείται η πιο πετυχημένη ξενόγλωσση εφημερίδα της Αυστραλίας και σίγουρα από τις μεγαλύτερες, αν όχι η μεγαλύτερη, του απόδημου Ελληνισμού.
Ο Νέος Κόσμος, όπως το ξέρετε καλά εσείς οι αναγνώστες  μας, είναι μια εφημερίδα που από το ξεκίνημά της έως σήμερα δεν περιορίστηκε μόνο στον δημοσιογραφικό ρόλο της, και ίσως αυτό να εξηγεί την άρρηκτη σχέση με το κοινό της. Στη δεκαετία του ’60 έφτανε στο σημείο να οργανώνει μέχρι και συσσίτια για τους άνεργους Έλληνες μετανάστες. Επίσης, πρωτοστάτησε στους αγώνες για τα εθνικά μας θέματα και δεν είναι τυχαίες οι φιλελληνικές θέσεις όλων των αυστραλιανών κυβερνήσεων.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Έπειτα από περίπου οχτώ εβδομάδες ασταμάτητων ερευνών για να βρεθεί έστω κι ένα σημάδι από το εξαφανισμένο Boeing των Μαλαισιανών αερογραμμών, οι αυστραλιανές γραμμές φαίνεται ότι βρήκαν κάτι που μπορεί να αποδειχθεί ότι ανήκε στο μοιραίο αεροσκάφος.

Σύμφωνα με πληροφορίες η θάλασσα ξέβρασε σε ακτή της δυτικής Αυστραλίας ένα κομμάτι λαμαρίνας με καρφιά, το οποίο όμως δεν το έχει παραλάβει ακόμα η ομάδα ερευνών.

Το κομμάτι αυτό το έχει στα χέρια της η αστυνομία, όμως έστειλε στο επιχειρησιακό κέντρο κάποιες φωτογραφίες για να εκτιμήσει αν όντως πρόκειται για συντρίμμια του Boeing.

Τα νέα ευρήματα εντοπίστηκαν κοντά στην Αουγκούστα, 300 χλμ. νότια του Περθ και σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες έχει καρφιά στην μία πλευρά που είναι καλυμμένη με fiberglass.

Πάντως οι αρχές παραμένουν επιφυλακτικές, αφού και άλλες φορές οι δορυφόροι είχαν εντοπίσει ύποπτα αντικείμενα που τελικά δεν αποδείχθηκε ότι ανήκαν στο Boeing των Μαλαισιανών Αερογραμμών.

Πηγή: madata.gr

Νοτιοκορεάτες δύτες κολυμπούν σε σκοτεινά, κρύα νερά στο εσωτερικό του βυθισμένου πορθμείου, προσπαθώντας να αντιληφθούν την παρουσία πτωμάτων παιδιών αγγίζοντάς τα με τα χέρια τους μέσα σ’ ένα λαβύρινθο από καμπίνες, διαδρόμους και αναποδογυρισμένες γέφυρες, όπου αναζητούν εκατοντάδες αγνοούμενους.

Οι δύτες, οι οποίοι κουβαλάνε μαζί τους σωλήνες οξυγόνου και καλώδια τηλεπικοινωνίας, βλέπουν μόλις λίγα εκατοστά μπροστά τους μέσα στο ναυάγιο του πλοίου, το οποίο άρχισε να βυθίζεται πριν από μια εβδομάδα αφού έκανε μια απότομη στροφή. Τα περισσότερα από τα θύματα ήταν μαθητές του γυμνασίου, από τους οποίους είχε ζητηθεί να παραμείνουν εκεί που βρίσκονταν για την ασφάλειά τους, με αποτέλεσμα να παγιδευτούν.

Οπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, τα περισσότερα από τα πτώματα που έχουν βρεθεί τις δύο τελευταίες ημέρες έχουν σπασμένα δάχτυλα, πιθανόν επειδή τα παιδιά προσπαθούσαν απεγνωσμένα τις τελευταίες στιγμές της ζωής τους να σκαρφαλώσουν στα κάθετα πατώματα ή τις οροφές του ναυαγισμένου πλοίου για να διαφύγουν, γράφει η εφημερίδα Ντόνγκα Ίλμπο.

“Είμαστε εκπαιδευμένοι για εχθρικά περιβάλλοντα, αλλά είναι δύσκολο να είσαι θαρραλέος όταν συναντάς πτώματα σε σκοτεινά νερά”, είπε στο Ρόιτερς ο δύτης Χουάνγκ Ντάε-σικ, ενώ οι κηδείες 25 μαθητών τελούνταν κοντά στην πρωτεύουσα Σεούλ.

Εισαγγελείς που ερευνούν την καταστροφή πραγματοποίησαν επιδρομές στην κατοικία του Γιου Μπιούνγκ-ουν, του επικεφαλής της οικογένειας στην οποία ανήκει η Chonghaejin Marine Co. Ltd, η εταιρεία που λειτουργούσε το πορθμείο Sewol. Πραγματοποίησαν επίσης επιδρομή στην κατοικία του γιου του και στο γραφείο μιας εκκλησίας με την οποία συνδεόταν ο Γιου, δήλωσε ένας εισαγγελέας που ζήτησε να μην κατονομαστεί.

Τα οικονομικά της Chonghaejin και η πολύπλοκη δομή των μετοχών της ήρθαν τις τελευταίες ημέρες στο φως της δημοσιότητας. Ο Γιου είχε φυλακισθεί για απάτη για τέσσερα χρόνια στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Ωστόσο δεν έχει καταστεί μέχρι στιγμής σαφές πόσο σημαντική είναι αυτή η εξέλιξη. Η κορεατική αστυνομία και οι εισαγγελείς πραγματοποιούν συχνά θεαματικές επιδρομές όταν ασχολούνται με προβεβλημένες υποθέσεις για να δείξουν ότι γίνεται πρόοδος.

Κάτω από τη θάλασσα, στο ναυάγιο του Sewol, οι δύτες μπορούν να εργάζονται για σχεδόν μία ώρα κάθε φορά εφόσον οι σωλήνες του οξυγόνου δεν σφηνώνονται σε αιχμηρές γωνίες στην εσωτερική δομή του πλοίου. Όταν αντί γι’ αυτούς χρησιμοποιούν ογκώδεις φιάλες οξυγόνου στην πλάτη τους, μπορούν να εργάζονται για περίπου 20 λεπτά της ώρας πριν ηχήσει το κουδούνι του συναγερμού για το οξυγόνο.

Το Sewol βυθίσθηκε την περασμένη Τετάρτη ενώ εκτελούσε δρομολόγιο ρουτίνας από το λιμάνι Ιντσεον, κοντά στη Σεούλ, προς το νότιο νησί Ζέζου.

Από τους 476 επιβάτες και μέλη του πληρώματος, 339 ήταν παιδιά και δάσκαλοι που βρίσκονταν σε σχολική εκδρομή. Μόνο 174 άνθρωποι διασώθηκαν και οι υπόλοιποι πιστεύεται ότι έχουν πνιγεί.

Ο επιβεβαιωμένος αριθμός των νεκρών είχε φθάσει σήμερα τους 146. Πολλοί βρέθηκαν στο πίσω μέρος του πλοίου, στο τέταρτο κατάστρωμα.

Ο Χουάνγκ δήλωσε πως η ομάδα του έχει ανασύρει ως τώρα 14 πτώματα. “Πρέπει να αγγίζουμε τα πάντα με τα χέρια μας. Είναι η πιο μακάβρια και σπαραξικάρδια δουλειά που έχω κάνει ποτέ στην καριέρα μου”, δήλωσε.

Πηγή: madata.gr

The search for missing Malaysia Airlines flight MH370 may be forced to re-investigate the possibility that the passenger jet with 239 on board landed, according to new reports.

The New Strait Times has quoted sources close to the probe that the investigation teams are considering revisiting the possibility that the plane did not crash into the ocean and had landed safely at an unknown location.

“The thought of it landing somewhere else is not impossible, as we have not found a single debris that could be linked to MH370. However, the possibility of a specific country hiding the plane when more than 20 nations are searching for it, seems absurd,” the sources told the NST.

Prime Minister Tony Abbott says he has received “no advice whatsoever” to indicate the plane has landed.

“Our expert advice is that the aircraft went down somewhere in the Indian Ocean, we have identified a probable impact zone, which is about 700km long, about 80km wide,” Mr Abbott told reporters in Canberra.

The latest development comes as the multinational team searching for MH370 and its 239 passengers and crew widens the hunt using more capable underwater vehicles.

Yesterday, the Bluefin-21 completed its ninth mission scouring the seabed with three more dives expected to wind up the survey of the most likely location of MH370.

However, no contacts of interest have been found so far.

Relatives of flight MH370 passengers have denounced the Malaysian government’s suggestion that it would soon look into issuing death certificates for those on board despite no proof yet of what happened to the plane.

The statement, issued in response to a weekend briefing that Malaysian officials gave to families in Kuala Lumpur, also called for a review of satellite data that Malaysia says indicates the plane likely crashed somewhere in the Indian Ocean.

“We, the families of MH370, believe that until they have conclusive proof that the plane crashed with no survivors, they have no right to attempt to settle this case with the issuance of death certificates and final payoffs,” said the statement by the “United Families of MH370”.

In Sunday’s briefing, a Malaysian official said the government would look into a timetable for issuing death certificates for passengers on the Malaysia Airlines flight, which are required for families to seek insurance payments, settle debts and address a range of other issues.

Deputy Foreign Minister Hamzah Zainudin also asked relatives in the meeting to submit a proposal for government financial assistance for families as the MH370 search wears on.

But relatives, who have repeatedly accused the government and national airline of botching a response to the plane’s disappearance and withholding information, said Malaysian authorities were playing an agonising “cat and mouse game” over the fate of their loved ones.

“WE ARE IN UTTER OUTRAGE, DESPAIR AND SHOCK!” the statement said, using bold caps.

Malaysian officials could not immediately be reached to comment. The government and airline deny they are hiding anything.

The Boeing 777 went missing March 8 en route from Kuala Lumpur to Beijing with 239 people aboard.

Malaysia says satellite data indicates the plane crashed in the remote Indian Ocean but no proof has been found despite an intensive multi-nation sea search.

Demanding hard evidence, some vocal relatives have repeatedly said they were unconvinced by Malaysia’s conclusions on the data analysis, performed by British satellite communications firm Inmarsat.

“They have failed to share why they would accept a single source (Inmarsat) for analysis utilising a never before attempted method, as their sole grounds for determining that the plane is under the water and all lives lost,” the families said.

The statement said they requested an independent peer review, but the suggestion was rejected on grounds Inmarsat’s data was under privacy protections.

In the Sunday meeting, “not a single one of our questions was answered,” it added.

A public opinion poll published last week found that more than half of Malaysians believe their scandal-prone government — which has controlled the country for 57 years — is hiding the full truth on MH370.

source:au.news.yahoo.com

AUTHORITIES in Western Australia are investigating whether apparent aircraft wreckage washed up at a beach in the south of the state may be from missing Malaysia Airlines flight MH370.

The Australian Transport Safety Bureau is investigating a piece of debris picked up in Augusta, about 320km south of Perth, this afternoon.

An ATSB spokesman has confirmed that the photographs of the debris were being passed on to Malaysian authorities and Boeing for analysis.

The debris was picked up and handed in at Busselton police station.

Submarines join search for MH370

Police officers photographed it and sent the images to the Australian Maritime Safety Authority, who forwarded them to ATSB.

ATSB chief commissioner Martin Dolan also played down the find.

“It’s sufficiently interesting for us to take a look at the photographs,” Mr Dolan told CNN.

“The more we look at it, the less excited we get.”

He said the debris appeared to be sheet metal with rivets.

The debris is still at Busselton police station, but will be handed over to AMSA tonight.

Police said items of interest had been previously reported after washing up on a WA beach and had turned out to be unrelated to MH370, so it was important not to jump to conclusions.

A statement issued from the federal government’s Joint Agency Coordination Centre confirmed the finding.

The agency, led by Air Chief Marshal Angus Houston, is co-ordinating the Australian government’s support for the search for MH370.

“Western Australia Police have attended a report of material washed ashore 10 kilometres east of Augusta and have secured the material,” the JACC’s statement said.

“The Australian Transport Safety Bureau (ATSB) is examining the photographs of the material to determine whether further physical analysis is required and if there is any relevance to the search of missing flight MH370.

“The ATSB has also provided the photographs to the Malaysian investigation team.

“No further information is available at this time.”

source: theaustralian.com.au

Sydney bound?: Former Central Coast coach Frank Farina is favoured to take the Sydney FC job. Photo: Getty Images

Graham Arnold is the even-money favourite to take charge of Sydney FC next season after the club sacked Frank Farina on Wednesday afternoon.

Arnold, who has also been subject to fierce interest from the Newcastle Jets this week, recently parted company with J-League club Vegalta Sendai this month and is now the league’s hottest available coaching property.

Also lingering is the omnipresent figure of marquee player Alessandro Del Piero, and with the Italian’s desire to enter management growing each year, many believe he could make a seamless transition to the dugout.

Farina was served notice of the board’s decision barely 24 hours after he was spoken about in glowing terms by chairman Scott Barlow at the club’s end of season awards night.

The news is hardly unexpected, however. Whilst Farina was contracted for next season, his failure to guide the Sky Blues to a top four position enabled the club to activate a clause that in his deal that allowed for the termination of his deal.

The board met on Wednesday and decided to fire Farina, who will leave the club without a payout .

“Frank joined us as coach in a difficult period last season and has always given his absolute dedication and commitment to the club,” Barlow said.

“Frank has shown great integrity and resolve in what has been often challenging circumstances this year. I would like to pay tribute to Frank for his professionalism and wish him well for the future.”

Whilst considered popular among the players, Farina was roundly disliked by the club’s fan base, who never warmed to the ex-Socceroos’ coach, and repeatedly requested his removal.

In particular, Farina’s failure to mould an attractive and successful playing style with the league’s most expensively assembled side blighted his reputation.

Under his tenure, the Sky Blues were noted for their counter-attacking and direct style, which proved increasingly unpopular with spectators when it failed to deliver consistent results.

The board contemplated sacking Farina at several junctures during the season but ultimately allowed him to see out the campaign, which ended last Friday when the Sky Blues were beaten 2-1 against Melbourne Victory in their elimination final.

Now the search will commence to find Sydney’s eighth permanent manager since they entered the A-League in 2005.

Arnold, who was born in Sydney and played most of his career in the city, is the obvious candidate to succeed Farina having guided the Central Coast Mariners to A-League glory last season.

But after making the switch to Japan, he left Vegalta Sendai after failing to win over a stubborn squad of aging players and finding the club’s resources, both financial and otherwise, unable to support his ambition. He is also yet to be paid out in full.

Arnold has already knocked back the Perth Glory job, which was taken on a full-time basis by interim coach Kenny Lowe on Tuesday.

The Newcastle job would offer real appeal, given Arnold’s finely-tuned blueprint for building powerful sides on shoestring budgets.

However, the 50-year old’s desire to test himself at the highest level is no secret, and led him to discussions with the Sky Blues when the position was last vacant in mid-2012.

On that occasion, the club’s reluctance to guarantee Arnold total control on football department matters, including the hiring of all staff, became a stumbling block of negotiations.

Despite being out of work, Arnold’s hand is even stronger this time given Sydney’s predicament and the failed Farina experiment.

Complicating matters is the future of Del Piero. While the 39-year old has already stated his desire to play on, the opportunity to coach Sydney – most likely with the aid of a trusted assistant from Italy – may prove an alluring prospect for him and the board.

Other candidates who sure be canvassed include ex-captain Mark Rudan, now coach of Sydney United, and former Newcastle manager Gary van Egmond, who has been linked with the role in the past.

One-time interim coach Steve Corica may have guided the club’s youth league to the league title this season but would appear an unlikely applicant. Current assistant Rado Vidosic may also be reluctant to apply after his failed stint in charge of Brisbane Roar.

With the club’s desire to build a centre of excellence in the coming years, the board is likely to prefer a candidate who is capable of implementing a long-term strategy, more reliant on player and tactical development, over short-term results.

source: theage.com.au

Read more: http://www.smh.com.au/sport/soccer/graham-arnold-tipped-to-take-charge-at-sydney-fc-following-frank-farinas-sacking-20140423-zqyaw.html#ixzz2zhRc20My

LET’S cut to the chase and acknowledge the single most conspicuous truth that emerges from a torrid season at Manchester United. It is something we had always known but has been confirmed in the most powerful way. Sir Alex Ferguson is a genius.

Don’t blame David Moyes. Do not blame his support staff. Vince Lombardi, Abraham Lincoln and Nelson Mandela combined could not have managed a successful transition from the most formidable club manager in history.

Context is everything. For almost nine years the Glazer family have been leeching money from the club. They purchased United with pounds 525 million of debt mostly secured on what they like to call “the franchise” and then set about constructing a network of “payments in kind” and bonds to satisfy their creditors. Over time, the cost of this leverage began to bite. From 2005 to 2013, more than 500 million pounds was drained from the United income stream.

That is a lot of cash. Many in the City of London and in New York, where millions of shares in the business were floated in 2012, might argue that high levels of leverage are part of many corporate plans. They will say that football clubs are, like other sporting institutions (such as the Tampa Bay Buccaneers, the Glazers’ NFL club), ultimately, businesses. They will argue that the equity holder of a company is perfectly entitled to extract money, whether in interest or dividends.

United fans will disagree. They do not regard the club as a business, but as a part of their identity. They do not want profits, but results and glory. And they could see, early on, that a model constructed to deliver profits to the owners was never going to dovetail with United’s thirst for titles. Not with Roman Abramovich on the scene, a man who has poured money into Chelsea like a latter-day Croesus. Not with Abu Dhabi lavishing cash on Manchester City in quantities that would have bankrupted a small nation state.

The miracle is that United continued to deliver on the pitch for so long. By far the most significant factor driving results is the size of the wage bill. If you spend more on top talent, you will win more matches. According to the book Soccernomics, as much as 90 per cent of the variation in results is explained by differences in wages.

Yet since 2007, United have been overtaken in their spending on players. Rival clubs have been sinking hard cash in quantities that the Glazers, with their business model, could not match. Results ought to have deteriorated. Success should have declined.

It did not. From 2007 to 2013, United won five domestic titles and reached the final of the Champions League three times, winning once. They were defying the gravity of the prevailing debt, while keeping a lid on the overall cost base. They were delivering the kind of balance sheet that the owners demanded, while adding to the tapestry of a club the equal of any in football. It was arguably the most stunning period in United’s history. Business analysts were astounded.

Where was the magic coming from? The answer has always been clear, but the past few months have provided ample confirmation. Ferguson. The old Scot. The Govan maestro. The man many of us wrote off, but who just kept delivering in the only arena that mattered: the pitch. United have pretty much imploded since the most compelling character in British football left his office at Carrington. The entire United set-up, from the players to the receptionist, has appeared bereft.

How did he do it? The great mystery of the Ferguson tenure is that nobody has managed to provide anything like a convincing explanation for his success. It was not just that he was the manager of a big club with lots of money. It was not just that he had success in the transfer market (many purchases were excellent, but many were not).

His principal quality, his defining genius, was his ability to extract the maximum – every last damn drop – from the players who lived under his extraordinary spell. He weaved some sort of magic into their minds, added iron to their collective will.

The shock is not how far United have fallen under Moyes, it is the heights at which Ferguson had kept them. It was the worst possible of inheritances for the former Everton manager; a global brand, an unsullied record of success, owners with an iron fist on spending and the most exacting of spotlights. He had a squad that was ordinary at best by United’s standards, but which had just won the Barclays Premier League by a staggering 11 points.

Ferguson had finished his 27-year spell by delivering two things: a parting gift to supporters and a precision-guided missile into any hopes of a successful transition. It is simple, really; Moyes was faced with expectations he could not hope to meet.

United’s fall was, perhaps, rather more vertiginous than many expected, but it would be wrong to dismiss Moyes as some hapless fool, as many have been quick to do. He performed creditably at Everton over a long period (according to the statistics he delivered results above financial expectation) and brought steely dignity to a difficult job at Old Trafford.

It must have been close to traumatic for this proud man to watch his tenure veer from hope to despair and finally to ridicule. One suspects that Moyes had simply not recognised the sheer size of the boots he was stepping into.

Instead of blaming Moyes, it would be more edifying to renew our wonder at the man he replaced. Whatever you might say about Ferguson’s erratic temper, his serial criticism of referees and his juvenile boycott of the BBC, it is impossible to deny his track record. He anointed Moyes as his successor and doubtless believed that his fellow Scot, whom he had long admired, would keep the titles rolling in.

It is possible, then, that even Ferguson had not realised the scale of the miracle he had been performing, and how difficult the transition would prove for his “chosen one”.

United’s search for a replacement will occupy a lot of football’s bandwidth in the coming days, but the underlying analysis will not alter one jot. If United are to return to the glory days, they will either have to spend significantly more on players, or hire a manager with talents comparable to those of Ferguson.

The fear for United fans is that both possibilities seem remote.

There are few, if any, managers who compare to the Scot. And the Glazers have little inclination to depart from a business model predicated not on winning trophies, but on securing them a huge windfall.

source: theaustralian.com.au

Πλαστογράφος ο διάδοχός του Προκοπίου, καταγγέλλει το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.

Νέο εκκλησιαστικό Γολγοθά ανεβαίνει η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Αδελαΐδας. Ο νέος εμφύλιος που ξέσπασε την πριν από 10 μέρες μεταξύ του μέχρι προ τινος Επισκόπου της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας, Προκοπίου, και του Διοικητικού Συμβουλίου, έχει διχάσει εκ νέου τον Ελληνισμό της Νότιας Αυστραλίας.
Κοινοτικοί καταγγέλλουν τον κ. Προκόπιο για «αυθαιρεσίες» και «υπέρβαση καθήκοντος» με τη στήριξη κάποιων μελών του Διοικητικού Συμβουλίου. Σύμφωνα με κοινοτικές πηγές, ο κ. Προκόπιος και τα μέλη που τον στηρίζουν έχουν κληθεί επανειλημμένα σε απολογία, αλλά αρνήθηκαν «να προσέλθουν και να λογοδοτήσουν για τις πράξεις τους».

Ο κ. Προκόπιος διαμαρτύρεται για «πρωτοφανείς παρεμβάσεις» του προέδρου της Κοινότητας στο εκκλησιαστικό έργο του, που «υπονόμευσαν» βαθμιαία τη θέση του.
«Η κατάσταση που δημιουργήθηκε στην Κοινότητα είναι τραγική» δηλώνει στο «Νέο Κόσμο». «Ο πρόεδρος της Κοινότητας, κ. Ιωάννης Λεσσές, αντιμετώπιζε εμένα, ως Επίσκοπο, και τους κληρικούς της κοινότητας ως λαϊκούς υπαλλήλους, όχι ως κληρικούς, και μας διέτασσε να ασκούμε τα καθήκοντά μας κατά τρόπον που ήθελε ο κ. πρόεδρος και όχι ως επιβάλλουν οι εκκλησιαστικοί κανόνες και η κοινή λογική» προσθέτει. «Αντιλαμβάνεστε, ότι η αδυναμία συνεννόησης με τον κ. πρόεδρο και μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του κατέστησε αδύνατη την περαιτέρω συνεργασία μας».

Ζητάμε από τον κ. Προκόπιο να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει την πληροφορία μας, ότι οι σχέσεις του με τον κ. Λεσσέ και την ομάδα του επιδεινώθηκαν από κάποια e-mails του διαδόχου του, Χρυσόστομου Χατζηγεωργίου, προς το Διοικητικό Συμβούλιο με καταγγελίες περί δήθεν «ρήξης του Προκοπίου με κληρικούς της Κοινότητας» και περί δήθεν απειλών του Προκοπίου «να ακυρώσει βίζες» κληρικών που υπηρετούν στην Αυτοκέφαλη Εκκλησία.

«Πρόκειται για τρελά πράγματα» απαντά ο κ. Προκόπιος. «Εγώ έφερα το Χρυσόστομο στην Αυστραλία, τον αγκάλιασα, τον στήριξα, αλλά κίνησε, δυστυχώς, την πτέρνα κατά του ευεργέτη με τη διασπορά ψευδών πληροφοριών και φαντασιώσεων. Ο Χρυσόστομος επέστρεψε στην Ελλάδα και από εκεί έστελνε e-mails εναντίον μου, προϊόντα της γόνιμης φαντασίας του, που δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα».

Ο Χρυσόστομος Χατζηγεωργίου, που, σύμφωνα με πληροφορίες του «Νέου Κόσμου», το Διοικητικό Συμβούλιο της Κοινότητας θα αναβαθμίσει σε Μητροπολίτη Βοστώνης, Μασαχουσέτης, Υπέρτιμο και Έξαρχο Ειρηνικού και Ατλαντικού, καταγγέλλεται από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας για πλαστογραφία.
Με επιστολή του προς το Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικής Κοινότητας Αδελαΐδας, η οποία κοινοποιείται στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας, το Υπουργείο Εξωτερικών – Διεύθυνση Εκκλησιών και το Γενικό Προξενείο της Ελλάδος στην Νότια Αυστραλία, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας γνωστοποιεί, ότι ο φερόμενος ως διάδοχος του Προκοπίου, Χρυσόστομος Χατζηγεωργίου, υπέβαλε πλαστά έγγραφα στην Κοινότητα Αδελαΐδας προκειμένου να «νομιμοποιήσει την κανονικότητά του ως κληρικού».

Παραθέτουμε το πλήρες κείμενο της πατριαρχικής επιστολής προς την Κοινότητα Αδελαΐδας:
«Προς
Τον Πρόεδρο και τα Μέλη του Δ. Συμβουλίου
της Ελληνικής Κοινότητας
Εις Αδελαΐδα
Αξιότιμοι Κύριοι,
Περιήλθε στη γνώση του εν Αθήναις Γραφείου Εκπροσωπήσεως του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, ότι ο φερόμενος ως κληρικός και απασχολούμενος στην Κοινότητά σας, Χρυσόστομος Χατζηγεωργίου, προκειμένου να νομιμοποιήσει την κανονικότητά του ως κληρικού, επικαλείται βεβαίωση που δήθεν εκδόθηκε από το εν Αθήναις γραφείο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.
Το περιεχόμενο της βεβαιώσεως είναι πλαστό και ουδέποτε τέτοια βεβαίωση εξεδόθη. Καταγγέλλουμε την ανίερη και παράνομη και ανήθικη αυτή πράξη εμπλοκής του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, προκειμένου ο δήθεν κληρικός Χρυσόστομος Χατζηγεωργίου να εξαπατήσει την Κοινότητά σας, εμφανιζόμενος ως πρώην κληρικός του Πατριαρχείου και επιφυλασσόμεθα κάθε νομίμου ενεργείας ενώπιον των αρμοδίων δικαστηρίων όπου δει.
Αναμένοντας απάντησή σας και ευχόμενοι καλό Πάσχα διατελούμε
+ Αρχιμ. Βασίλειος Βαρβέλης».

Πηγή: Νέος Κόσμος