Daily Archives: April 10, 2014

Missing Malaysia Airlines plane: Search resumes with 14 planes, 13 ships


The search for missing Malaysia Airlines Flight MH370 in the Indian Ocean has resumed with up to 14 planes and 13 ships, the federal government’s Joint Agency Co-ordination Centre (JACC) says.

JACC said the search for the downed jet would on Thursday focus on an area of about 57,923 square kilometres, about 2280 kilometres northwest of Perth.

Up to 10 military aircraft and four civil planes would take part, JACC said.

It forecast scattered moderate southeasterly winds with isolated showers in the search area.

The agency said the underwater search would also continue, involving the Australian ship ADV Ocean Shield, Chinese ship Haixun 01 and HMS Echo.

“Aircraft and ships reported spotting a large number of objects during yesterday’s search, but only a small number were able to be recovered,” JACC said.

“None of the recovered items were believed to be associated with MH370.”

There is still no proof of what happened to the plane, but possible ping signals have been detected in the southern Indian Ocean, potentially emanating from the plane’s black box flight data and cockpit voice recorders.

The search zone was on Wednesday narrowed down to 1300 square kilometres after more audio signals consistent with the black box were detected.

The furthest distance between the four most recent pings is about 25 km, a dramatic narrowing of the focus zone, considering the Indian Ocean search for the missing Malaysia Airlines plane began with a 305,000 square kilometre area to scour.

“Considering what we started from, which was a huge chunk of the Indian Ocean, it’s certainly a remarkable reduction,” one of the search coordinators, US Navy Captain Mark Matthews, said on Wednesday.

“If you bounded all those detections in a circle, you’re still talking 1300 square kilometres.”

Search co-ordinator and former defence force chief Angus Houston said a signal was picked up by Australian vessel Ocean Shield on Tuesday afternoon and was held for five minutes and 32 seconds.

A second signal, detected by the same ship almost six hours later, was held for about seven minutes.

Retired air chief marshal Houston described them as “great” and “encouraging” leads.

“I believe we are searching in the right area, but we need to visually identify aircraft wreckage before we can confirm with certainty that this is the final resting place of MH370,” he said.

“For the sake of the 239 families, this is absolutely imperative.

“I’m not going to confirm anything until someone lays eyes on the wreckage.”

Mr Houston said he was optimistic wreckage would be found “in the not too distant future”.

The signals came three days after Ocean Shield picked up a signal that held for some two hours and 20 minutes, and another that held for about 13 minutes.

Ocean Shield’s search zone, more than 2000 kilometres northwest of Perth, was now being combed in tighter patterns, he said.

Mr Houston said the pinger detector towed by Ocean Shield would continue to be used until it was absolutely clear the black box beacon’s battery was dead.

It is 33 days since the plane went missing en route from Kuala Lumpur to Beijing – three days beyond the battery’s life – but they are known to last several days longer.

“We are looking for transmissions that are probably weaker than they would be earlier on,” Mr Houston said.

Once the battery was declared expired, the automated underwater vessel Bluefin-21 would be deployed and begin relaying sidescan sonar data and images from the silty sea floor, some 4.5km from the surface.

“I don’t think that time is very far away,” Mr Houston said.

The pinger locator can scan an area six times faster than the Bluefin-21.

Mr Houston added there were no plans to send more ships and pinger locators to the search area because it was crucial to keep the waters as quiet as possible.

Two thrusters are operating at the back of the Ocean Shield to propel the vessel, but everything else has been turned off to optimise the device’s operation.

He also said the separate effort in the southern part of the search zone involving Chinese ship Hai Xun 01 and British ship HMS Echo had not picked up any further audio signals since a detectionwas reported on Sunday.

The search continues for debris on the surface of the ocean.

source: sbs.com.au




IMG_0786 Στην εφετεινή 99η επέτειο της απόβασης των αυστραλιανών και νεοζηλανδικών στρατευμάτων στην Καλλίπολη, εορτάζουμε το γεγονός με ιδιαίτερη θλίψη, διότι για πρώτη φορά κανείς από εκείνους τους άνδρες που έκαναν την απόβαση την 25η Απριλίου 1915 δεν θα είναι πλέον μαζί μας.

Αυτή είναι μια βασική αιτία ένεκα της οποίας επανεξετάζουμε τους λόγους για τους οποίους εορτάζουμε την ANZAC DAY και για την ακρίβεια, ποια η σημασία της για εμάς όλους ως έθνος και ως άτομα. Έχει λεχθεί πολλές φορές ότι η Αυστραλία απέκτησε ωριμότητα ένα πρωινό, 13 έτη μετά την ανακήρυξή της ως ανεξάρτητο κράτος. Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια και γι’ αυτό το λόγο εμείς δίνουμε μεγάλη αξία σε αυτή την ημερομηνία σε σχέση με τις άλλες του ημερολογίου μας. Ο σκοπός δεν είναι να εορτάσουμε μια μεγάλη στρατιωτική νίκη, εφ’ όσον η απόβαση και ακολούθως η μάχη της Καλλίπολης δεν έφεραν τέτοιο αποτέλεσμα. Τα πλοία ξεκίνησαν από τις βάσεις τους την 3.30 πρωινή ώρα, μια νύχτα τόσο σκοτεινή, ώστε ακόμα και η ακτογραμμή δεν ήταν ορατή και οι δυνάμεις των ΑΝΖΑΚΣ έκαναν απόβαση σε μια περιοχή που δεν τους παρείχε πλεονεκτήματα. Στην αρχή αντιμετώπισαν ελαφρά πυρά από τους Τούρκους αμυνόμενους, όμως οι τουρκικές θέσεις μάχης γρήγορα ενισχύθηκαν και λίγο μετά το πρωί οι Αυστραλοί και οι Νεοζηλανδοί αντιμετώπισαν καταιγιστικά πυρά τουφεκιών και πολυβόλων από ψηλά. Στο τέλος της πρώτης ημέρας 2000 άνδρες κείτονταν νεκροί για μια όχι σημαντική επιτυχία και συγκεκριμένα για τον έλεγχο μιας περιοχής 6 τετραγωνικών χιλιομέτρων και για την προχώρηση μέχρι αποστάσεως ενός χιλιομέτρου προς το εσωτερικό της ξηράς, όπου τα στρατεύματα των ΑΝΖΑΚΣ παρέμειναν απελπισμένα σε μια πολύ περιορισμένη έκταση. Τις επόμενες ημέρες έγιναν και άλλες μάχες,όμως η όλη εκστρατεία ήταν μια στρατιωτική καταστροφή από όλες τις απόψεις, εκτός από την καλοσχεδιασμένη και επιτυχημένη αποχώρηση που έγινε οκτώ μήνες αργότερα. Ο συνολικός αριθμός των νεκρών των συμμαχικών δυνάμεων στην εκστρατεία της Καλλίπολης ήταν 250.000 , εκ των οποίων 10,000 ήσαν Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί. Αλ λά βέβαια αυτή η ημέρα δεν είναι για να θυμόμαστε την Καλλίπολη ούτε και τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Είναι μια ημέρα επιλεγμένη για όλους εμάς ,να αποδίδουμε τιμές προς όλους εκείνους τους άνδρες και τις γυναίκες που έθεσαν τη ζωή τους σε κίνδυνο και σε πολλές περιπτώσεις έκαναν την υπέρτατη θυσία να δώσουν τη ζωή τους. Αναγνωρίζουμε επίσης τις απώλειες και τις θυσίες των οικογενειών τους. Αυτοί οι άνδρες και οι γυναίκες δεν άρχισαν οι ίδιοι τον πόλεμο στον οποίο έλαβαν μέρος, η συμμετοχή τους στον πόλεμο έγινε με ευθύνη της κυβέρνησης εκείνης της εποχής και ως γνωστόν η κυβέρνηση είναι ο εκπρόσωπος του λαού της Αυστραλίας. Συνεπώς, οι ναύτες, οι στρατιώτες , οι σμηνίτες και οι στρατευμένες γυναίκες, πολεμούσαν εκ μέρους όλου του τις λαού της Αυστραλίας. Αυτό που έπραξαν ήταν ότι έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, όταν έλαβαν την ειδοποίηση ότι η πατρίδα τους χρειάζεται τον καθένα από αυτούς.Εγώ λέγω << η πατρίδα τους >>, όμως πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι , ειδικά στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, πολλοί στρατευμένοι  έπραξαν τόσα πολλά για μια χώρα που δεν ηταν δική τους από γέννηση ή υπηκοότητα, αφού πολλοί και πολλές είχαν γεννηθεί σε άλλες χώρες και πήραν την αυστραλιανή ιθαγένεια από μετανάστευση. Η ANZAC DAY συνεπώς είναι μια ημέρα για όλους τους Αυστραλούς, ανεξάρτητα από θρησκεία, φυλετική καταγωγή ή ακόμη και τόπο γέννησης.Είναι μια ημέρα για να τιμούμε τη γενναιότητα και την αυτοθυσία των παλαιών και νέων γενεών. Είναι ημέρα για να αναγνωρίζουμε τηναυταπάρνηση όλων εκείνων που είχαν αποφασίσει να θυσιάσουν τη ζωή τους για την Αυστραλία, ώστε να είναι χώρα ελευθερίας για όλους.Όλα αυτά ,αυτή την ημέρα. Ευγνομωνούμε και αναγνωρίζουμε όλους όσους υπηρέτησαν στον πρώτο και δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, στην ΚΟΡΕΑ, ΜΑΛΑΙΣΙΑ,VIETNAM, ΠΕΡΣΙΚΟ ΚΟΛΠΟ, ΙΡΑΚ , ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ και σε άλλες περιοχές που οι ένοπλες δυνάμεις μας εκτελούν ειρηνευτικές αποστολές . Η   ANZACDAY δεν είναι εορτή για να τιμήσουμε τον πόλεμο,αφού ο πόλεμος δεν είναι κάτι για να τιμάται. Ο πόλεμος είναι κάτι που χρησιμοποιείται σαν τελευταία λύση όταν η διπλωματία έχει αποτύχει και είναι ο μόνος τρόπος για να διατηρήσει ένα κράτος την κυριαρχία του. Εμείς, στην ANZAC DAY , τιμούμε τους πολίτες της Αυστραλίας που συμμετείχαν σε πολεμικές επιχειρήσεις για να προστατεύσουν αυτή την κυριαρχία, χωρίς να λάβουν υπόψη πόσο δυσάρεστη ήταν η κατάσταση για αυτούς και ότι υπήρχε ο κίνδυνος να χάσουν τη ζωή τους. Η ANZAC DAY δεν είναι απλά μια ημερομηνία, ή μια εκστρατεία του παρελθόντος, αλλά μάλλον μια ψυχική διάθεση. Είναι μια χρονική στιγμή για να αναλογιστούμε τις αρετές των παλαιοτέρων γενεών των Αυστραλών, οι οποίοι σε δύσκολες συνθήκες επέδειξαν θάρρος, πειθαρχία, αυταπάρνηση, αυτοπεποίθηση, επινοητικότητα και συναδελφικότητα. Παρά το ότι οι αριθμοί των αποστράτων και των γυναικών που συμμετείχαν στην εκστρατεία μειώνονται συνέχεια, το πνεύμα της ANZAC DAY, που κληροδοτήθηκε σε μας από τα πεδία των μαχών πριν πολλά χρόνια, θα παραμείνει έκδηλο στον τρόπο ζωής μας, διότι είναι η εικόνα της ψυχής του έθνους μας. Η ιστορία έχει δείξει ότι, αν και είμαστε φιλειρηνικός λαός, υπήρξαμε τρομεροί αντίπαλοι όταν αναλάβαμε δράση και επίσης πολύ επιτυχείς στις πολεμικές επιχειρήσεις. Σε κάθε περίσταση που οι Αυστραλοί εκλήθησαν να υπερασπίσουν την ελευθερία, το έχουν κάνει με μεγαλοψυχία, συνέπεια και αποτελεσματικότητα. Τα γεγονότα βέβαια της Καλλίπολης τονίζονται περισσότερο από τα άλλα την ημέρα των ΑΝΖΑΚΣ.           Με τη λήξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, οι Αυστραλοί, ένα έθνος 5.000.000,είχαν απώλειες 250.000 ανθρώπους εκ των οποίων 60.000 είχαν σκοτωθεί και οι υπόλοιποι τραυματιστεί, ένα τραγικό ποσοστό αφού το ένα άτομο στα 17 του πληθυσμού ήταν είτε νεκρός είτε τραυματίας εξ αιτίας του πολέμου. Η ANZAC DAY είναι κάτι παραπάνω από μια εθνική αργία, είναι μάλλον μια θεμελιώδης παραδοσιακή εορτή. Οπουδήποτε οι Αυστραλοί και οι Νεοζηλανδοί και αν βρίσκονται, είναι πολύ πιθανό να κάνουν κάποια τελετή την ημέρα των ΑΝΖΑΚΣ.Τόσο έντονο είναι το αίσθημα που έχουν για την 25η ΑΠΡΙΛΊΟΥ. Το πνεύμα των ΑΝΖΑΚΣ υπάρχει στον καθένα από εμάς και συνεπώς ας οδηγούμαστε από αυτό όταν αντιμετωπίζουμε τις εθνικές και ατομικές προκλήσεις στην πορεία μας και ας αγωνιστούμε να φανούμε αντάξιοι των θυσιών τους. ΔΕΝΘΑΤΟΥΣΞΕΧΑΣΟΥΜΕΠΟΤΕ.

Steve (Anastasios) Kyritsis President

Hellenic RSL Melbourne.

Ένοχος για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων ο τηλεοπτικός «μπαμπάς» Hughes


Τρία κορίτσια ηλικίας, 7, 11 και 15 ετών, τα θύματα.

Ο ηθοποιός Robert Hughes, πρωταγωνιστής της διάσημης κωμωδίας «Hey Dad», κρίθηκε ένοχος για τη σεξουαλική κακοποίηση τριών κοριτσιών ηλικίας, 7, 11 και 15 ετών.
Η δίκη του 65χρονου σήμερα, Robert Hughes, διήρκεσε έξι εβδομάδες και τα εγκλήματα για τα οποία καταδικάστηκε έλαβαν χώρα τη δεκαετία του 1980 και 1990 όταν ο Hughes θεωρείτο ιδιαίτερα διάσημος στην Αυστραλία.

Ο Hughes δεν παραδέχθηκε ποτέ την ενοχή του και μέχρι τώρα κατέθετε στο δικαστήριο ότι ήταν θύμα δόλιας επίθεσης. Κατά την ανάγνωση της απόφασης, ο 65χρονος παρέμεινε σιωπηλός στο εδώλιο. Λίγο νωρίτερα, ο συνήγορος υπεράσπισής του, κ. Greg Walsh, είχε ζητήσει από το δικαστήριο την αντικατάσταση των ενόρκων επειδή όπως είπε χαρακτηριστικά η απόφασή τους θα επηρεαζόταν από τη μεγάλη δημοσιότητα που έχει λάβει η δίκη του Hughes. Εντούτοις, ο δικαστής, Peter Zahra, απέρριψε την αίτηση του συνηγόρου του Hughes, λέγοντας ότι τα όσα αναφέρθηκαν κατά τη διάρκεια της δίκης στα ΜΜΕ δεν διέφεραν από τα όσα οι ένορκοι είχαν ακούσει στη διάρκεια της διαδικασίας.

Τα αδικήματα έλαβαν χώρα στο σπίτι του Hughes. Η μια εκ των θυμάτων ανέφερε στο δικαστήριο ότι την υποχρέωσε να κάτσει στην αγκαλιά του και να βάλει το πρόσωπό της στα υπό διέγερση γεννητικά του όργανα ενόσω αυτός έβαζε σταγόνες στα αυτιά του.

Το δεύτερο θύμα κατέθεσε ότι πάγωσε από το φόβο όταν ο Hughes ενώ αυτή κολυμπούσε στη θάλασσα την άρπαξε «κολλώντας» το σώμα της στο δικό του ενώ τα γεννητικά του όργανα κρέμονταν έξω από το μαγιό του.

Το τρίτο θύμα για τη σεξουαλική κακοποίηση του οποίου καταδικάστηκε ο Hughes, κατέθεσε ότι ο ηθοποιός την ανάγκασε να του πασπατεύσει τα γεννητικά του όργανα έως ότου αυτός εκσπερμάτωσε.

Η ποινή του Hughes αναμένεται να ανακοινωθεί τον Μάιo.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Πώς δεν έγινε η συγχώνευση της SBS με το ABC


O πρώην πρωθυπουργός της χώρας Μπομπ Χόουκ

Ο Χόουκ ανέτρεψε την κυβερνητική απόφαση όταν είδε χιλιάδες Έλληνες στο Φεστιβάλ «Αντίποδες»

Φέτος συμπληρώνω 40 χρόνια στη δημοσιογραφία. Μια ολόκληρη ζωή. Σκέφτηκα, λοιπόν, με αυτή την επέτειο να καταγράψω κάποιες από τις εμπειρίες μου, με την ελπίδα ότι θα ενδιαφέρουν και τους αναγνώστες του «Νέου Κόσμου».

Εδώ και χρόνια ήθελα να γράψω ένα βιβλίο με τίτλο «Όσα δεν έγραψα και όσα δεν είπα». Μέσα από τις σελίδες του ήθελα να αναφερθώ σε γεγονότα και πρόσωπα που δεν «φωτίστηκαν» όσο θα έπρεπε.

Τόσο για ηθικούς όσο και για νομικούς λόγους, δεν μπορώ να καταγράψω στις σελίδες του «Νέου Κόσμου» πολλά απ’ αυτά τα γεγονότα ούτε και ν’ αναφέρω «καυτές αλήθειες» για πολλά γνωστά πρόσωπα, εδώ, στην Ελλάδα και αλλού.
Στα κείμενα που θα ακολουθήσουν (όταν θα έχω χρόνο και όχι απαραίτητα κάθε εβδομάδα) δεν θα γράψω μέρος της αυτοβιογραφίας μου. Ούτε και ιστορία…
Απλώς, θα αναφερθώ σε διάφορα σημαντικά και ασήμαντα γεγονότα, που, ίσως, φωτίσουν και κάποιες πτυχές της παροικιακής μας ιστορίας. Κι ακόμα να σας θυμίσουν κάποια πράγματα που έχουν ξεχαστεί.

Την αφορμή γι’ αυτή την «καταγραφή» μου έδωσε ένα πρόσφατο δημοσίευμα στην εφημερίδα «The Australian» για το πώς ΔΕΝ έγινε η συγχώνευση της Special Broadcasting Service (SBS) με το Australian Broadcasting Service (ABC).
Όπως συνηθίζεται στην Αυστραλία, μετά από 30 χρόνια, επιτρέπεται να δημοσιευθούν κυβερνητικές αποφάσεις, συνεδριάσεις του υπουργικού συμβουλίου και άλλα που θεωρούνται «απόρρητα» επί τρεις δεκαετίες.
Φέτος, λοιπόν, μεταξύ άλλων, στα έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα έγινε αναφορά και στο πώς ματαιώθηκε η συγχώνευση των δυο κρατικών ραδιοτηλεοπτικών υπηρεσιών.

Στην αναφορά τονιζόταν ότι η απόφαση πάρθηκε σε χρόνο-ρεκόρ χωρίς ιδιαίτερη συζήτηση από το υπουργικό συμβούλιο και αφού είχε ανακοινωθεί η απόφαση.
Η αλήθεια είναι λίγο διαφορετική.

Ήταν κάπου στην δεκαετία του ’80 με πρωθυπουργό τον Εργατικό, Μπομπ Χόουκ, και υπουργό Επικοινωνιών τον Γκάρεθ Έβανς.
Για λόγους «οικονομίας» η Εργατική κυβέρνηση αποφάσισε την συγχώνευση του ABC με το SBS.
Τότε η SBS -τηλεόραση και ραδιόφωνο- είχαν μεγάλη απήχηση στις τάξεις των μεταναστευτικών κοινοτήτων. Και οι μη αγγλόφωνοι Αυστραλοί πολίτες αντέδρασαν έντονα στη συγχώνευση με συγκεντρώσεις, υπογραφές και διαμαρτυρίες. Το θέμα έγινε πρωτοσέλιδο και στο «Νέο Κόσμο».
Παρά την μαζική κινητοποίηση, η κυβέρνηση ήταν ανένδοτη.

Μέχρι τον πρώτο Φεστιβάλ «Αντίποδες» και το κλείσιμο της Lonsdale Street για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου. Ήταν μια ιδέα του τότε προέδρου της Κοινότητας, Σάββα Παπασάββα, που ήθελε η 25η Μαρτίου να κηρυχτεί αργία για τους Έλληνες της Αυστραλίας.
Εκείνη τη χρονιά η 25η Μαρτίου συνέπεσε να ήταν καθημερινή (Τετάρτη) και χιλιάδες Έλληνες είχαν ανταποκριθεί στο κάλεσμα της Κοινότητας και γέμισαν ασφυκτικά την Lonsdale Street.

Την εκδήλωση, όπως συνηθιζόταν τότε με τις περισσότερες εκδηλώσεις, την παρουσίαζε η Ρένα Φραγκιουδάκη.
Πολλοί οι επίσημοι προσκεκλημένοι και κορυφαίος μεταξύ αυτών ο πρωθυπουργός, Μπομπ Χόουκ.
Πρώτη εκδήλωση του είδους με προβλήματα και καθυστερήσεις. Η Ρένα ενημερώθηκε ότι η καθυστέρηση οφειλόταν στον πρωθυπουργό, Μπομπ Χόουκ, και το είπε από μικροφώνου, κάτι που προκάλεσε την αντίδραση του πρωθυπουργού όταν το έμαθε αργότερα.
Οι πολλές χιλιάδες των ομογενών αποθέωσαν τον Μπομπ Χόουκ και ο ίδιος το απολάμβανε.

Όταν τελείωσε το επίσημο πρόγραμμα, ο πρωθυπουργός και αρκετοί καλεσμένοι ανέβηκαν στο κτίριο της Κοινότητας για ένα ποτό.
Ανέβηκα κι εγώ, μαζί με την Άντζελα Πύρδα, η οποία, για λογαριασμό του ελληνικού προγράμματος της SBS (τότε 3ΕΑ) κάναμε την κάλυψη της εκδήλωσης.
Μεταξύ αυτών που πρωτοστατούσαν στις κινητοποιήσεις για να μη γίνει η συγχώνευση SBS-ABC ήταν και ο Σάκης Ζαφειρόπουλος, ο οποίος μας ενεθάρρυνε να πλησιάσουμε τον πρωθυπουργό και να του κάνουμε σχετική ερώτηση.

Η Άντζελα Πύρδα άνοιξε το μικρόφωνο και εγώ πλησίασα τον πρωθυπουργό που, ίσως, να είχε πιει και ένα δυο ποτηράκια.
Η απάντησή του μας άφησε άναυδους:
«Να πείτε στους ακροατές σας ότι η συγχώνευση δεν θα γίνει».
Θα ήταν μεσάνυχτα και το 3ΕΑ είχε ήδη κλείσει. Πρωί-πρωί τρέχω στο σταθμό, λέω στην αίθουσα σύνταξης την είδηση, ακούν τις δηλώσεις του Χόουκ και μου λένε ότι δεν θα μεταδοθούν έως επιβεβαιωθούν.

Τότε ήμουν και συντονιστής του ελληνικού προγράμματος, οπότε πήρα την ευθύνη να μην υπακούσω στην εντολή και είπα στην Άντζελα Πύρδα να μεταδώσει τη συνέντευξη, όπως και έγινε.

Σε χρόνο-ρεκόρ η διεύθυνση της υπηρεσίας από το Σίδνεϊ ζήτησε την κασέτα. Δεν πίστευαν στ’ αυτιά τους όταν άκουσαν την δήλωση του Χόουκ, αφού τόσες και τόσες κινητοποιήσεις άφηναν ασυγκίνητη την κυβέρνηση.

Σε λίγο ζήτησαν αντίγραφο της κασέτας και από το γραφείο του πρωθυπουργού.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας εξεδόθη μια ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε την επόμενη μέρα στον αγγλόφωνο Τύπο (τότε δεν υπήρχε διαδίκτυο)
«Όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός, Μπομπ Χόουκ, σε δημοσιογράφο του ελληνικού προγράμματος του 3ΕΑ, η συγχώνευση του ABC με το SBS δεν θα γίνει».
Ο υπουργός Επικοινωνιών, Γκάρεθ Έβανς, ενοχλήθηκε που η απόφαση πάρθηκε ερήμην του, αλλά δεν είχε πολλές επιλογές.

Έτσι, στο υπουργικό συμβούλιο η απόφαση επικυρώθηκε χωρίς πολλές συζητήσεις, όπως γράφτηκε στα πρακτικά που δημοσιοποιήθηκαν πρόσφατα.
Εσείς, όμως, σήμερα μάθατε την πραγματική ιστορία.

Τέτοιες, λοιπόν, ιστορίες-μεταξύ άλλων-θα καταγραφούν σ’ αυτή την σειρά που ξεκινήσαμε σήμερα.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Συμφωνίες πολλών δισεκατομμυρίων


“Έπεσαν” υπογραφές μεταξύ του πρωθυπουργού της Ιαπωνίας, Σίνζο Άμπε, και του Αυστραλού ομόλογού του, Τόνι Άμποτ.

Σε δισεκατομμύρια δολάρια εκτιμάται ότι θα ανέλθουν οι εξαγωγές αυστραλιανών προϊόντων προς την Ιαπωνία μετά τη σύναψη συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου που υπέγραψαν ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, Σίνζο Άμπε, και ο Αυστραλός ομόλογός του, Τόνι Άμποτ, κατά τη διάρκεια Συνόδου Κορυφής στο Τόκιο.
Εξάλλου, στο πλαίσιο της περιοδείας του Αυστραλού πρωθυπουργού στην Ασία επικυρώθηκε και άλλη μια σημαντική εμπορική συμφωνία και με την Κορέα.
Ο Αυστραλός πρωθυπουργός βρίσκεται στο Πεκίνο, τρίτο και πιο δύσκολο σταθμό της περιοδείας του.

Στην κινέζικη πρωτεύουσα δεν θα συζητηθούν μόνο οι εμπορικές σχέσεις αλλά και οι στρατιωτικές.

Και το Πεκίνο δεν έχει κρύψει την ενόχλησή του για την στάση της Αυστραλίας που δείχνει να ταυτίζεται πιο πολύ με την Ιαπωνία.
Ο Άμποτ δηλώνει ότι επιδιώκει μια πρακτική και ολοκληρωμένη εμπορική συμφωνία με την Κίνα.

Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Αυστραλίας και Κίνας για τη συμφωνία ελεύθερων εμπορικών σχέσεων άρχισαν το 2005, αλλά μετά την αρχική πρόοδο τους πρώτους 19 μήνες, η όλη διαδικασία κόλλησε, κυρίως, σε θέματα που είχαν να κάνουν με το εμπόριο αγροτικών προϊόντων και τις κινεζικές επενδύσεις στην Αυστραλία σε μεγάλα αγροτεμάχια.

Οι επενδύσεις ξένων κεφαλαίων για την αγορά μεγάλων εκτάσεων γης στην Αυστραλία είναι το αξεπέραστο πρόβλημα για την υπογραφή μιας τέτοιας συμφωνίας, λόγω του ότι σχετίζεται άμεσα με θέματα πουν αφορούν την εθνική ασφάλεια της χώρας.

Το Πεκίνο δείχνει ακόμα ενοχλημένο από την απόφαση της Αυστραλίας να καλέσει τον πρεσβευτή της Κίνας και να του επιδώσει διάβημα διαμαρτυρίας μετά την ξαφνική ανακοίνωση της Κίνας για τη δημιουργία Ζώνης Εναερίου Ελέγχου πάνω από την Ανατολική Σινική Θάλασσα.

Το κινεζικό υπουργείο Εξωτερικών έχει απορρίψει τις ανησυχίες της Αυστραλίας για τη νέα κινεζική ζώνη αεράμυνας στη Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας.
Όλα αυτά θα συζητηθούν στις συνομιλίες του Αυστραλού πρωθυπουργού, Τόνι Άμποτ με τον πρόεδρο της Κίνας Τζινπίνγκ και τις συνομιλίες της Αυστραλής υπουργού Εξωτερικών με τον Κινέζο συνάδελφό της.

Την ίδια στιγμή ο Αυστραλός υπουργός Εμπορίου, Άντριου Ρομπ, βρίσκεται στη Σαγκάη επικεφαλής 300 Αυστραλών επιχειρηματιών με στόχο την προώθηση των εμπορικών σχέσεων των δυο χωρών.

Όσον αφορά τη συμφωνία με την Ιαπωνία, η οποία επιτεύχθηκε μετά από επτά χρόνια διαπραγματεύσεων αυτή ανοίγει τον δρόμο στην Αυστραλία να εξάγει μεγάλες ποσότητες βοείου κρέατος, γαλακτομικών προϊόντων και ζάχαρης στην χώρα της άπω ανατολής.

Παράλληλα εκτιμάται ότι τα προϊόντα που εισάγει η Αυστραλία από την Ιαπωνία όπως αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, κομπιούτερ και άλλα θα φτηνύνουν σημαντικά.
Εκτιμάται πως ένα αυτοκίνητο αξίας 30.000 δολαρίων θα κοστίζει έως και δυο χιλιάδες δολάρια φθηνότερα.

Ο Αυστραλός πρωθυπουργός, χαρακτήρισε την συμφωνία ως την σημαντικότερη μεταξύ των δυο χωρών από το 1957 και πρόσθεσε:
«Το οικονομικό είναι μόνο το ένα μέρος της. Το πιο σημαντικό είναι πως συσφίχθηκαν οι σχέσεις των δυο χωρών».
Ο Αυστραλός πρωθυπουργός υποστήριξε ότι ο προηγούμενος Εργατικός πρωθυπουργός, Κέβιν Ραντ, είχε προκαλέσει ζημιά στις σχέσεις της Αυστραλίας με τις ασιατικές χώρες.

Την ίδια άποψη διατύπωσε και ο Τζέιμς Πάκερ, ένας από τους Αυστραλούς κροίσους, που συνοδεύουν τον κ. Άμποτ στην περιοδεία του σε ασιατικές χώρες.
Ο κ. Πάκερ, από τους πλουσιότερους Αυστραλούς, σχεδιάζει να λειτουργήσει καζίνο συνολικής δαπάνης πέντε δισεκατομμυρίων δολαρίων, παράλληλα με τα καζίνο που λειτουργεί στην Αυστραλία, την Κίνα και άλλες ασιατικές χώρες.
«Θαυμάζω τον Άμποτ. Τον ξέρω καλά και πιστεύω σ’ αυτόν. Δυστυχώς ο προηγούμενος πρωθυπουργός, ο Κέβιν Ραντ, έκανε ζημιά στις σχέσεις μας με την Ασία» είπε ο κ. Πάκερ.

Το Εργατικό κόμμα ανέφερε ότι θα μελετήσει την συμφωνία πριν τοποθετηθεί επ’ αυτής αλλά ένας κυβερνητικός βουλευτής, ο Τζορτζ Κρίστενσεν, σχολίασε πως η συμφωνία είναι «κακή» για τους Αυστραλούς παραγωγούς ζάχαρης.
Και αρκετοί κτηνοτρόφοι διαμαρτύρονται όμως και λένε ότι η συμφωνία ουσιαστικά θίγει τα συμφέροντά τους.
Ο Αυστραλός υπουργός Εμπορίου, Άντριου Ρομπ, με τη σειρά του είπε πως «όλοι βγαίνουν κερδισμένοι αλλά θα υπάρχουν και μεμονωμένες ομάδες που μπορεί να θιχτούν».

Η συνάντηση των πρωθυπουργών Αυστραλίας και Ιαπωνίας έγινε μία εβδομάδα αφότου το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποφάνθηκε ότι η Ιαπωνία πρέπει να δώσει ένα τέρμα στο πρόγραμμα «έρευνας των φαλαινών», κάτι για το οποίο η κυβέρνηση της χώρας έχει δεχτεί σφοδρές επικρίσεις.
Η Αυστραλία έθεσε την υπόθεση στο Δικαστήριο το 2010, υποστηρίζοντας ότι η Ιαπωνία παραβιάζει τους κανόνες του διεθνούς δικαίου σκοτώνοντας εκατοντάδες φάλαινες κάθε χρόνο για εμπορικούς σκοπούς. Η Ιαπωνία από την πλευρά της υποστηρίζει ότι το πρόγραμμα αφορά σε επιστημονικές έρευνες και είναι επιτρεπτό σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις.

Προφανώς, το θέμα αυτό δεν συζητήθηκε.

Στο μεταξύ μετά την Ιαπωνία Αυστραλία υπέγραψε και την εμπορική συμφωνία με τη Νότια Κορέα η οποία αναμένεται να διπλασιάσει την εξαγωγή αυστραλιανού βοδινού κρέατος μέχρι το 2030 και ν’ ανοίξει τις πόρτες σε ξένες επενδύσεις μέχρι και ύψους 1 δισ. δολαρίων, χωρίς τη στρόφιγγα περιοριστικών μέτρων.
Η εμπορική συμφωνία η οποία μειώνει τους δασμούς βοδινού κρέατος για διάστημα άνω των 15 χρόνων, εξαλείφει βαθμιαία τους δασμούς και σε άλλα προϊόντα, όπως γαλακτοκομικά, ζάχαρη, σιτηρά, οίνο, ψαρικά και φρούτα μέχρι και κατά 300%.

Επίσης, αναμένεται να ανοίξει τις πόρτες στον χώρο υπηρεσιών, ιδιαίτερα στον νομικό τομέα, ο οποίος είναι ο τέταρτος σε μέγεθος εξαγωγής υπηρεσιών στην Αυστραλία. H συμφωνία, όμως, απαγορεύει την εξαγωγή ρυζιού.

Η κυβέρνηση του Τόνι ‘Αμποτ έχει, επίσης, συμφωνήσει να αφαιρέσει 5% των δασμών από την εισαγωγή αυτοκινήτων από τη Νότια Κορέα.
Σύμφωνα με τον αυστραλιανό τύπο Κορεάτες σκέφτονται να κάνουν επενδύσεις πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Αυστραλία.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Australia:Racism not an issue


AMES study finds 90 per cent of migrants say they did not experience racism in Australia.

An extensive face-to-face study of people from 51 countries by settlement agency AMES found almost 60 per cent of respondents were happy in Australia all or most of the time. Only 4 per cent were unhappy.

A better lifestyle (34 per cent) was the most common reason cited by respondents for coming to Australia, while 26 per cent stated securing their children’s future as a core motivator. Almost 90 per cent said they had not experienced racism.

Despite fears about not getting a job (52 per cent) and violence or crime (19 per cent), 79 per cent said they intended to stay permanently. A further 75 per cent said life in
Australia was “as they thought it would be before they left their home countries”.

AMES found that 11 per cent of the 400 interviewees had reported experiences of racism, with 3 per cent having been told unkindly to “go home”.

The chief executive of the settlement agency AMES Cath Scarth commenting on the results of the study stated: “The survey suggests an optimistic outlook and a determination on the part of new arrivals to build a new life and embrace all that Australia has to offer.”

The finding of this report are in contrast with a Monash University study released in late March. The Monash University study based on a sample of 2.300 recent migrants to Australia found that 41 per cent of its respondents had experienced some kind of discrimination.

Source: The Australian

Makris: king of the Gold Coast


Greek Australian entrepreneur Con Makris has added the Oracle shopping centre to his portfolio.

10 Apr 2014

Adelaide’s richest man, Con Makris has secured his title as the ‘king’ of the Gold Coast after purchasing the city’s largest shopping centre, the Oracle, for $65 million. This comes after his purchases of the Marina Mirage for $52 million, and the Marina Frontage for $7.1 million.

Mr Makris has said that the Oracle twin towers is the best property he has bought in his 45-year long career. He is also on the look-out for more properties like this but says none have come up on the market yet.

Mr Makris was 16 when he migrated to Australia. Without knowing a word of English, he took a job at the foundry melting steel and worked from 6:00am to 9:00pm seven days a week. No stranger to hard work, as a businessman he dabbled in supermarkets, fish and chip shops, chicken shops, and bakeries, but made his mark as the founder of Makris Group. The groups portfolio of assets include office buildings and commercial properties, as well as shopping centres such as Bonnyrigg Plaza in NSW and Endeavour Hills Shopping Centre in Victoria.
The property tycoon often visits Greece and spreads his wealth in the Hellenic Republic.

source: Neos Kosmos

Roxy Theatre returns to its glory


Opening of Golden Bell Café at Barraba NSW 1930. Standing from left, Theo Feros ‘Balis’, local businessman Paul Jacobs, Peter Feros ‘Katsehamos’ and Ioannes Feros ‘Kathikos’. Source:: ‘Katsehamos and the Great Idea’ by Peter Prineas.

As the Roxy Museum opens its doors in Bingara, the historical building is expected to become a pilgrimage for Greek Australians.

The town of Bingara came alive on Saturday as Greek Australians from around the country make their way to the New South Wales town, for the opening of the Roxy Museum.

Heralding the Roxy Theatre’s return to glory, the two-day long official opening of the museum will be as magnificent as the Roxy building itself, with over 300 people expected to attend.

Made possible by a $94,000 grant from the NSW Ministry of Arts and donations from the Greek Australian community, the Roxy Greek Museum will be officially opened today, by NSW Governor, Professor Marie Bashir and in the presence of the Greek Ambassador to Australia, Haris Dafaranos and NSW Minister for Arts George Souris.

Planned for the two-day event are guided tours of the museum, movie screenings in the Roxy theatre, talks by special guests and antique car displays. Showing the visitors around the museum will be its curator Peter Prineas and the members of the Melbourne-based design team, Convergence Associates, who were in charge of the theatre restoration.
The highlight of the weekend, a Gala Dinner and Ball will be held after the official opening, under the stars on the main street of Bingara that will be closed for this occasion. Bringing the glamour of the 1930’s back to Bingara, it will be an evening of Greek feast and plate smashing, in the rhythms of the live Greek band Ha Va Le.

As curator Peter Prineas told Neos Kosmos, smashing of plates will serve as a fundraiser for the new museum.

On Sunday, the celebrations will continue with the launch of the Greek Immigration Olive Grove, a tree planting ceremony in recognition of Greek immigration to Australia. The first tree to be planted by curator Peter Prineas will be dedicated to Emmanuel Aroney, George Psaltis and Prineas’ grandfather Peter Feros, who built the Roxy Theatre in 1936.

“It all began with the Roxy Theatre. In dark and silence for 40 years, it was the biggest building in Bingara, so a couple of academics who were interested in cinema heritage in NSW, influenced the former premier Bob Karr to make some funding available to reopen theatres like the Roxy, which were in a number of country towns and were closed since the late 60’s, when TV came to the country towns and cinema became a history. There was this enormous building still standing and in good condition, and they thought it would be a good idea to revive the town,” Mr Prineas tells Neos Kosmos.

The theatre was the first part of the historical Roxy building to be brought back – it was reopened in 2004. But there wasn’t much recognition of its Greek significance, until Prineas’ book Katsehamos and the Great Idea was published, explaining the Greek history of the Roxy Theatre and Café.

“The book was launched in 2006 at the theatre, and people realised that the Greek Australian narrative that is attached to this building is one of the most important things about it. That Greek Australian significance influenced the Council to acquire and bring back the 1930s’ Greek café next to the theatre, which was built by the original Greek developers. Soon after, we decided that the Greek museum would be a good idea,” says Prineas.
For the whole concept to be realised, from restoring the Roxy Theatre and Café to opening a museum, it took 16 years.
The Roxy Museum, dedicated to the history of Greek settlement in Australia, is now expected to become a pilgrimage for Greek Australians, to pay tribute to the legacy of the Greek café and cinema operators.

“When you travel around Australia, there are not many places that people of Greek Australian ancestry can stop and look at and say that it tells their story. I think you can say that about the Roxy and its significance. It is a living tribute to the history of Greeks in Australia.”

Comprising rare memorabilia, photographs, interpretive texts, the museum will invoke the vivid dream that the Roxy’s original creators – and hundreds of other Greek pioneers – realised in New South Wales and beyond.

“We’ve been inviting people for some years now to contribute material, and there has been a steady stream of Greek Australians who came to Bingara to give us dishes, logo crockery, to tell the story.

“The museum tells its story through a respectable collection of café memorabilia and logo crockery, some excellent items from two old Greek picture theatres, and a couple of audio-visual presentations. Also, we have a digital interactive map Café and Cinema Trail which visitors can use to locate hundreds of former Greek cafés and cinemas in NSW.”

For further information about the Roxy Museum and to book your tickets, call the Bingara Visitor Information Centre on 02 6724 0066 or visit http://www.roxybingara.com.au/museum-opening

source:Neos Kosmos

Do the milkshake!


It was the Greek migrants who took the humble milkshake and made it a national drink.

What first rose to popularity as a health drink, the modest milkshake rose to popularity as Australia’s favourite beverage thanks to Greek run milk bars of the ’50s and ’60s.

According to Macquarie University researchers, documentary photographer Effy Alexakis and historian Leonard Janiszewski, the pair have suggested that five years after Mick Adams’ (Joachim Tavlarides) creation of the “milk bar” in Sydney in November 1932, some 4,000 milk bars were operating in Australia (most were Greek-run), and that by the 1950s, milkshakes were confidently challenging tea as the most commercially popular light beverage of choice.
“What we’ve been able to uncover is that by the 1950s milkshakes were in a commanding position in regards to challenging tea as a commercially popular light beverage,” Janiszewski tells Neos Kosmos.

He says Australians would look at milk bars as their “point of social contact”.

“[Australians] would go there in terms of family orientation, but it was also at the milk bars, particularly in the late 50s and early ’60s, that had a youth culture, so they were actually straddling both spheres – family and in terms of youth,” adds Janiszewski saying this phenomenon was Australia-wide and not just prominent in the big cities of Melbourne and Sydney.

“So whilst at home, Australians would be tea-totallers but when they went out they were looking for a sense of modernity and that happened to be aspects provided at milk bars through the milkshakes themselves.

“You can see with statistics that were gathered during this time, consumption of tea was going down and consumption of milk and milkshakes was going up. And in so doing it became the national drink and it was part of the broader context of Americanisation within Australian society which the Greeks were a vehicle for – unconsciously of course.”
Alexakis and Janiszewski point out that commercial Greek involvement with milkshakes commenced in the United States during the late 19th century – particularly in the southern states. In Australia, milkshakes were being sold in pubs and emporiums just as Greek chain-migration was increasing to the Antipodes in the 1890s. Some of these Greek arrivals were from the United States and they took up selling milkshakes primarily on street corners – either shaking the ingredients (cold milk diluted with water and flavoured with vanilla powder) by hand, or with a hand-cranked machine (imported from the United States) that violently shook the contents, one or two glasses at a time.

At this stage however, the drink was not exceptionally popular. With Adams’ “milk bar” revolution, its status quickly changed – Adams promoted the milkshake as a health food, imported electric Hamilton Beach milkshake makers to provide speed, efficiency and multiplicity in the production, and then undercut by five pence the price of milkshakes to customers.

“When the milkshake came to Australia it certainly had developed further along the line and they would certainly put in things like butter, eggs, chocolate, rum essence, dried and even fresh fruit,” he says of ingredients used. Through this, two very different types of milkshakes were created; one that is thick and textured similar to today’s smoothie and one a smooth milkshake.

During the ’50s, the milkshake began to lose its health drink emphasis and became a drink to tantalise the senses almost – both through taste sensations but also visual sensations.

“You started to get cream dollops placed on top of the milkshakes, you got a variety of sculpted glasses for the milkshakes themselves, and because they were a symbol that was good about modernity they were used to titillate people.”

Initially, male pub patrons flocked to milk bars (particularly for the bootlegger punch milkshake that contained a dash of rum essence). But it was the encroachment of the milkshake into Australian family life through the numerous, humble, suburban Greek-run milk bars, that not only sustained its longevity, but elevated its status to that of a national drink. During the 1950 and early 1960s, families and youth culture embraced the milkshake as an enjoyable, affordable treat – a symbol of modernity and the “good life” that it offered. But in doing so however, milkshakes themselves were transformed by booming commercial success, and the desire to not only maintain, but to further increase sales: what had initially been promoted as a health food by Mick Adams had become, by the 1970s, a concoction of fats, sugar and artificial colours and flavours. The Greek milk bar and its milk shake though had succeeded in challenging the dominance of tea as the preferred national light beverage. The Greek café would later play its part in the rise of coffee drinking.

“Whilst there were milk bars that were run by non-Greeks, it was the Greeks, definitely from the 1930s right up to the mid 1960s, who dominated the industry – absolutely there is no question about that. And it’s through these numbers that the milkshake was able to establish itself.”

Janiszewski and Alexakis will discuss this interesting development in their Greek café and milk bar research in two lectures which they will present in Sydney during April – part of the pair’s ongoing “Shakin’ the World Over: the Greek-Australian Milk Bar” series. The first will be delivered to the Ryde Historical Society at historic Willandra House, Top Ryde, on Tuesday 8 April, and the second to the Castlereagh Probus Club at Castlereagh Street, Sydney, on Monday 14 April.

source: Neos Kosmos

Atlético Madrid get lift from Koke and push past Barcelona into the semis

atletico's Koke, Tiago

These really are the best days of their lives. Atlético Madrid are in the semi-final of the European Cup for the first time in 40 years and it is no fluke. How appropriate that the man who scored the goal that took them there should be called Koke Resurrección. Atlético were Spain’s losers, remember. They called them El Pupas, the jinxed one. No more. A manager may never have had such an immediate and complete an impact on a club as Diego Simeone has at the Vicente Calderón.

Football’s Robin Hood, as their midfielder Tiago called them, continue to rob from the rich. Here, they took from Barcelona, who will be absent from a Champions League semi-final for the first time in seven years. And victory, met with a roar that almost made your ears bleed, was entirely deserved.

The only surprise was that Barcelona lasted as long as they did. A goal down after six minutes, they were still a goal down after 90. They had chances, sure, but not as many as their hosts, who left the posts shuddering three times. Barça, too, will shudder when they look back on this.

“Win, win, win and win again” declared the mosaic that stretched across one side of a packed stadium. The phrase honoured its author, Luis Aragonés, yet Atlético did not necessarily need to win. A draw could take them through, if it finished 0-0. 1-1 would take this game to extra time and penalties.

That seemed plausible too: four times these teams had met this season; four times they had drawn; twice it had finished 1-1, twice it had finished 0-0. It was natural to expect something similar here, all the more so as the top scorer Diego Costa was injured and not even on the bench, a fact that makes the feat all the more fantastic. In his absence Atlético, who were also without Arda Turan, started with Adrián and David Villa up front. Adrián had scored just twice this season and had not even made the squad in five of the last six games. But here, his contribution was immense right from the start. And far from seek the draw, Atlético tore into the visitors.

It all  started with Raúl García shooting over from a similar position to the one from which Diego had scored in the first leg. Then Adrián smashed a shot against the bar. The ball dropped to David Villa whose cross reached Adrián and he knocked it down for Koke, who was free near the other post to score. The roar was deafening and the clock showed just six minutes.

It would be tempting to say that Barcelona were soon hanging on for dear life, except that they were barely hanging on at all. It was all they could do to hope that the storm would pass. They looked terrified and overrun, a team with virtually no defence and a goalkeeper who frightened them almost as much as the forwards running beyond them.

So much for waiting; Atlético sensed the weakness and stepped forward, pushing Barcelona on to the ropes and pounding at them. The amazing thing was that they did not land the knockout blow. Villa turned and shot over, José Pinto was nearly caught by Adrián and twice more they hit posts inside 20 minutes. Both times it was Villa, once from the left, once from the right. The score may have been different but this was every bit as much of a hammering as last season’s semi-final against Bayern Munich had been.

Just before the half-time whistle Cesc Fábregas went down in the area, his legs seemingly swept from under him by Diego Godín right in front of the touchline official. Howard Webb did not give a penalty, just as he had not when Adrián had tumbled at the other end minutes before.

Barcelona complained, but looking at the scoreboard they could have few complaints; that they were only losing 1-0 was the best thing they could say about the opening 45 minutes. There had been a run from Neymar, followed by a wonderful nutmeg, and a Lionel Messi header wide while Andrés Iniesta had taken responsibility and sought to take control but survival was as much as they could have expected. More, in fact.

If Barcelona had been given a second chance, they appeared determined to take it. The Catalan side began the second half creating the best chance of the night thus far. Xavi and Messi combined and the former played in Neymar. Thibaut Courtois was quickly to him and the loose ball dropped to Messi, who was swiftly suffocated by a crowd of Atlético defenders. A moment later, the ball dropped to Xavi five yards out, with Courtois looking uncertain for once. Leaning back, Xavi scooped his shot over the bar. He had the next chance, too, and it was a good one. But he headed wide from Dani Alves’s cross.

Gerardo Martino made his first change just after, taking off Fábregas, who did not even wait to see the board before departing: he knew his number was up. Alexis Sánchez went on but instead the opportunity fell to the man who followed him on to the pitch a minute later and the chances fell the way of the home side, dashing forward when tiredness permitted and into the space Barcelona left them. Adrián left to a standing ovation and Diego came on – he soon escaped down the right and drew a sharp save from Pinto at the near post.

Next the Barcelona goalkeeper made another save when Atlético broke free on the other side. Gabi and Villa raced through, Villa running to make space. Gabi tried to slot the ball into the far corner from around 10 yards but Pinto stuck out a foot. A minute later, Villa seemed to be barged over in the Barcelona area but Webb again said “no”; as bodies tumbled all around the follow-up shot was blocked.

Neymar put a diving header wide from Alexis’s cross. But this was desperate now. Barcelona lacked imagination, still less inspiration. And when the best chance fell in the final minute, it fell to Cristian Rodríguez, an Atlético substitute. Pinto saved the chance but no one saved Barcelona. Atlético’s incredible story continues.

source: theguardian.com