Monthly Archives: September 2014

Την Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014 στο Factory Theatre του Σίδνεϊ, μαζί με τον Γεώργιο Περρή, το μουσικό συγκρότημα σχήμα «Οξύμωρον» θα παρουσιάσει μετά από γενική ζήτηση το ανανεωμένο μουσικό αφιέρωμα στον Μάνο Χατζηδάκι.

Το μουσικό αφιέρωμα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο πρόγραμμα του Ελληνικού Φεστιβάλ στις αρχές του έτους σε ένα ακροατήριο άνω των 300 ατόμων, που επευφήμησε όρθιο την εξαιρετική απόδοση της ομάδας. Με τον επικεφαλής της ομάδας, Νίκο Σουσαμίδη, και τους Γιώργο Νικολόπουλο και Τασούλα Καλλένου στα φωνητικά, η απόδοση πάνω στη σκηνή ήταν ηλεκτρική και τα πνευματώδη πειράγματα του Νίκου προς την Τασούλα πρόσθεσαν στη μοναδικότητα της απόδοσης και έκανε το πλήθος να τους επευφημεί περισσότερο.

Μετά από δημόσια απαίτηση το μουσικό σχήμα «Οξύμωρον» θα είναι και πάλι πάνω στη σκηνή σε μια μοναδική βραδιά με τον Γιώργο Περρή για ένα μουσικό αφιέρωμα στον Χατζηδάκι. Θα παρουσιάσουν επιτυχίες του Χατζηδάκι με έναν πρωτότυπο και μοναδικό τρόπο και είναι βέβαιο ότι θα είναι μια αξέχαστη βραδιά με πολλές εκπλήξεις.
«Το μουσικό σχήμα «Οξύμωρον» είναι ένα από τα καλύτερα τοπικά συγκροτήματα και είναι η καλύτερη επιλογή να είναι μαζί με τον Διεθνώς Αναγνωρισμένο Καλεσμένο μας Γιώργο Περρή» δήλωσε η Νία Καρτέρη, και η οποία προσέθεσε «ανυπομονούμε να συνεργαστούμε μαζί τους για περισσότερες παραστάσεις εις στο μέλλον».

Το μουσικό σχήμα «Οξύμωρον» θα είναι αυτήν την Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου μαζί με τον Γιώργο Περρή στο Factory Theatre, 105 Victoria Road, Marrickville. Τα εισιτήρια των $25 εξαντλούνται γρήγορα.

Για να κάνετε κράτηση επικοινωνήστε με το Factory Theatre (02) 9550 3666 ή επισκεφθείτε το www.factorytheatre.com.au
Επίσης, ως μέρος του Sydney Fringe Festival, η Τασούλα Καλλένου θα εμφανισθεί μαζί με τον Τόνι Νικολακόπουλο, την Katrina Retallick και την Melinda Nassif στη θεατρική παράσταση «Η αγάπη στην εποχή του τρόμου», ένα μιούζικαλ βασισμένο στη φιλοσοφική απόδοση της εργασίας του καθηγητή Spence, που το παρουσιάζει με σύγχρονη τροπή. Η παράσταση θα λάβει χώρα στις 27 Σεπτεμβρίου στο Lazybones.

Συγγραφείς ο καθηγητής Edward Spence και η Τασούλα Καλλένου.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Το ASIO προειδοποιεί.

Ο Οργανισμός Εθνικής Ασφάλειας και Πληροφοριών Αυστραλίας (ASIO) θα αναβαθμίσει τον κίνδυνο τρομοκρατικής επίθεσης στην Αυστραλία, δηλώνει ο απερχόμενος αρχηγός του Οργανισμού, David Irvine.

Σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό πρόγραμμα 7,30 Report του ABC, ο κ. Irvine αποκάλυψε, ότι ο Οργανισμός μελετά την αναβάθμιση του κινδύνου τρομοκρατικής επίθεσης στη χώρα από μέσο (medium), που είναι σήμερα, σε υψηλό (high), που σημαίνει υψηλότερο βαθμό ετοιμότητας της χώρας για την αντιμετώπιση εγχώριας τρομοκρατικής απειλής ή επίθεσης.

Αναλύοντας το σκεπτικό της ηγεσίας του ASIO, υπογράμμισε, ότι τον τελευταίο χρόνο έχει αυξηθεί σημαντικά ο κίνδυνος επίθεσης από τρομοκράτες που θα ήθελαν να χτυπήσουν τη Δύση και την Αυστραλία. «Επί του παρόντος, ο κίνδυνος εσωτερικής ή εξωτερικής τρομοκρατικής απειλής ή επίθεσης είναι μέσος. Σκέπτομαι σοβαρά την αναβάθμισή του σε υψηλό» είπε ο κ. Irvine.

Διασαφηνίζοντας τη διαφορά μεταξύ «μέσου» και «υψηλού» κινδύνου, ο κ. Irvine είπε, ότι «μέσος» βαθμός σημαίνει ότι είναι «δυνατή» μία τρομοκρατική επίθεση σε αυστραλιανό στόχο, ενώ «υψηλός» σημαίνει ότι είναι «πιθανή» μία τρομοκρατική επίθεση.

Ο βαθμός κινδύνου τρομοκρατικής επίθεσης στην Αυστραλία χαρακτηρίστηκε μέσος μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους στη Νέα Υόρκη το 2001 και την τρομοκρατική επίθεση στο Μπαλί της Ινδονησίας, όπου έχασαν τη ζωή τους 88 Αυστραλοί.

Ο κ. Irvine δηλώνει «ιδιαίτερα ανήσυχος» τους τελευταίους δώδεκα μήνες, εξ αιτίας του μεγάλου αριθμού Αυστραλών πολιτών, που πολεμούν στο Ιράκ και τη Συρία δίπλα στους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους.

«Σκέπτομαι σοβαρά την αναβάθμιση του κινδύνου τρομοκρατικής επίθεσης εξ αιτίας του αριθμού των νεαρών Αυστραλών πολιτών, που κατηχούνται από τη Συρία και το Ιράκ και σχεδιάζουν να δράσουν στην Αυστραλία ή μεταβαίνουν στις παραπάνω χώρες για να πολεμήσουν δίπλα στους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους» δήλωσε.
Εκτιμάται, ότι πάνω από 60 Αυστραλοί πολίτες μετέβησαν στο Ιράκ και τη Συρία για να ενταχθούν στις δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους. Υπό πίεση, ο κ. Irvine αποκάλυψε, ότι τουλάχιστον 20 Αυστραλοί πολεμιστές έχουν επιστρέψει στην Αυστραλία και βρίσκονται υπό παρακολούθηση από τις αρχές.
Οι Αρχές Ασφαλείας παρακολουθούν εντατικά τους θύλακες εξτρεμιστών μουσουλμάνων, που υπάρχουν στην Αυστραλία, και το ρόλο τους στη στρατολόγηση πολεμιστών για τις ανάγκες του Ισλαμικού Κράτους.

Το 7,30 Report αποκάλυψε στην αρχή της εβδομάδας, ότι ο 33χρονος τζιχαντιστής Mohammad Ali Baryalei, πρόσφυγας από το Αφγανιστάν και πρώην μπράβος σε νυχτερινά κέντρα του Σίδνεϊ, είναι ο «στρατολόγος» πολεμιστών από την Αυστραλία. Σύμφωνα με πληροφορίες του προγράμματος, ο Mohammad Ali Baryalei είναι «έμπιστο» άτομο της ηγεσίας του Ισλαμικού Κράτους και έχει στρατολογήσει τουλάχιστον τους μισούς από τους 60 Αυστραλούς πολίτες που πολεμούν στο Ιράκ και τη Συρία.

Ο Baryalei, μετέδωσε το πρόγραμμα, στρατολόγησε τους νεαρούς Khaled Sharrouf and Mohamed Elomar, από το Σίδνεϊ, την 22χρονη Amira Karroum και τον Αυστραλοαμερικανό σύζυγό της, Tyler Casey, που βρέθηκαν νεκροί στην πόλη Αλέπο της Συρίας τον περασμένο Ιανουάριο, λίγο μετά την άφιξή τους στη Συρία.
Η δήλωση του κ. Irvine για αναβάθμιση του κινδύνου τρομοκρατικής επίθεσης δεν είναι άσχετη με τις δηλώσεις του γενικού εισαγγελέα, George Brandis, ότι η κυβέρνηση μελετά την αναβάθμιση κατά τρόπο συμβατό με τις παρούσες συνθήκες.

Υπενθυμίζεται, ότι η Αυστραλία συμμετέχει στη διανομή ειδών πρώτης ανάγκης, όπλων και πυρομαχικών στους ιρακινούς αγωνιστές Πεσμεργκά. Η, δε, κυβέρνηση Abbott δηλώνει πρόθυμη να ανταποκριθεί σε οιονδήποτε άλλο αίτημα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής για τη διάλυση των πολεμικών δυνάμεων του Ισλαμικού Κράτους.

Opened in 1962, Hellas Cakes has outlasted and outrun many Greek zaharoplastia in Melbourne.

Even if you may not have visited Hellas Cakes, chances are you’ve tasted one of their cakes.

The business has been in the hands of Greek migrants for over 50 years and has catered some of Melbourne’s most prestigious parties, while also supplying local cafes with their fair share of kourabiethes, baklava and galaktoboureka.

Currently one of the biggest suppliers of koliva and sperna at Greek funerals and memorials, Hellas Cakes is a production line on the weekends, churning out more than 40 individual offerings and delivering them to churches around the state.

It’s a labour of love for the business that has always offered the service since its inception.

Founding owner Iraklis Kenos set up the zaharoplastio in 1962 after he migrated from Athens. Already an established pastry chef back home, the business in Australia was set up to cater to the huge demand of Greek migrants living in Melbourne.

As one of the few functioning Greek cake stores in the country at the time, Mr Kenos had the nous to keep recipes unaltered, opening his doors to curious Australians and thankful Greeks.

His business flourished, and when pastry chef George Laliotis came to Australia in 1974, the cake shop would get staying power.

George Laliotis’ son, and current owner of the business, Peter Laliotis says his father’s early days in Melbourne actually didn’t have much to do with his old profession, but soon enough he was brought back to the world of baking.

“When he came here he got a job at Olympic tyres, and working an eight hour shift, he thought it was grouse because in Greece he’d work sunrise to sunset,” Peter tells Neos Kosmos.

Not long after that, his father was to happen upon Hellas Cakes. Old acquaintances in Athens, Laliotis found Kenos working in the heart of Richmond.

“When dad rolled up here, he basically got the job on the day and by the end of the day he was offered a partnership,” he says.
Kenos was smart enough not to chase such talent away and create an unwilling competitor; so he drew up the papers to make him a partner.

In 1977, George offered another employee, George Kantaras, a partnership offer, and the two continued to work together until their retirement. Now it’s in the hands of the next generation, with son Peter taking over the business in 1988 and his partner Andrew Kantaras coming on board in 2004.

Peter’s earliest memories are of the store, helping out his father with neverending orders.

“I grew up in here,” he says.

“I remember wrapping tsourekia, carrying trays.

“My earliest memory was in 1977, we used to write the date on the vasilopita. I can’t remember earlier than that but I remember ’77, I was only six at that stage.”

He took the business seriously, and became an apprentice at the age of 15 at Hellas Cakes. While working hard, he also studied at the William Angliss Institute.

With his experience, Peter actually took out the best baker award at 19 for the institute, one of the
youngest in Australia to do so.

He would later become the pastry coordinator for the institute, working four days a week teaching the next generation of chefs, and the other three days filling weekend orders at Hellas Cakes.

The hours were brutal, but the experience was invaluable.

At Hellas Cakes, their traditional Greek cakes are still the best sellers, but that doesn’t mean the store hasn’t changed.

Peter has introduced new additions and adapted to current trends to keep new customers happy and coming back.

“The recipes are very, very similar, some lines have stopped, because some of the stuff like touloumbes today won’t sell, they’re too heavy, too sweet,” Peter says.

“Some are altered, where now we do gluten free or chocolate ganache or a butter cream so it’s more light on the palate.”

What sets Hellas Cakes apart from the hundreds of Greek cake shops in Melbourne is that it’s on the list of some of the biggest food catering companies.

A supplier to Spotless, which feeds 210,000 people a day, Hellas Cakes has supplied thousands of biscuits, baklavas, galaktoboureka, and yo-yos for events.

Clients like Crown Casino and the Melbourne Grand Prix have been Hellas Cakes’ regulars.

As well as the big one-off events, Peter and his team of 11 also supply many of the local cafes with scrumptious Greek treats.

Most of the time, the Hellas Cakes staff have no idea where their goods are going, and on more than one occasion, Peter has unknowingly ordered his own creations.

“I actually went to the Portsea Hotel for a day trip, and we couldn’t help noticing there was a baklava on the menu,” he says.

“Everyone at the table thought it was hysterical I was going to buy a $7 baklava. As the lady was walking towards me I said, ‘oh no, that’s my baklava’.

“I asked ‘Are you sure that you guys make it here?’.

“The girl got a bit embarrassed and said no. I said ‘it’s OK’. Everyone laughed at the table and said ‘this is the sucker who actually made it’.

“It was really funny, but it was expensive.”

His family is still intertwined in the business. During big holidays like Easter and Christmas, the family gets called in to help out with the influx of orders.

“Every year it’s groundhog day,” he says. “Easter and Christmas we supply tsourekia all over Melbourne and Adelaide.”

Something they don’t like to advertise is their Greek funeral services.

Their koliva and sperna businesses have been a labour of love. At the start, when Peter’s father would have it on their distribution list, the effort would far outweigh the profit. They would get more orders for cakes than sperna, but George kept offering it.

Now, the orders for sperna far outweigh their cake orders, making it much more economically viable and a very stable source of income.

At the heart of Hellas Cakes are its customers. Peter has seen generations of families go through their milestones from all their cake orders.

From sweet sixteens, 21st birthdays even to their wedding cakes, Peter has been a part of their celebrations.

That connection is why Peter changed the whole layout of the shop two years ago, opening the front half of the shop to customers to grab a coffee and a cake.

The kitchen is still the pièce de résistance in the building. Double the size of the cafe, the kitchen houses more than six huge ovens, all original from 1962. Peter says they don’t make them like they used to, hence why he’s been reluctant to upgrade.

Customers also get to have a peek at the huge kitchen when they walk through to get to the toilets, a clever idea from Peter.

Hellas Cakes is both a product of its past and its present. Its customers might be a bit different, but the philosophy is exactly the same.

Hellas Cakes is open seven days, 322 Lennox St, Richmond, Melbourne. Visit www.hellascakes.com.au or phone 03 9428 6805 for more information.

source: Neos Kosmos

Στις 27 Μαΐου η Margaret Awino έφερε στον κόσμο τον Paul Mukisa, με τη βοήθεια της πεθεράς της, στο σπίτι της στο Nabigingo, ένα μικρό χωριό στην ανατολική Ουγκάντα. Αλλά αντί για συναισθήματα χαράς και αγαλλίασης, η γέννηση του πέμπτου παιδιού της έφερε στην 28χρονη μητέρα έκπληξη και σοκ, καθώς ο νεογέννητος γιος της γεννήθηκε με τέσσερα πόδια και τέσσερα χέρια.

Η οικογένεια έσπευσε στο κοντινότερο νοσοκομείο για βοήθεια, αλλά παραπέμφθηκαν αμέσως στο Νοσοκομείο Mulago στη Καμπάλα. Εκεί, μία ομάδα γιατρών εξέτασε το βρέφος και διέγνωσε ένα “παρασιτικό δίδυμο”, μια παραλλαγή των σιαμαίων διδύμων στην οποία το ένα από τα δύο δίδυμα δεν είναι πλήρως ανεπτυγμένο – ο Paul γεννήθηκε και με τα τέσσερα άκρα του, αλλά και με τέσσερα ακόμα άκρα ενός διδύμου, χωρίς κεφάλι και καρδιά, το οποίο δεν αναπτύχθηκε πλήρως.

 

Οι γιατροί στην Ουγκάντα πραγματοποίησαν μία σειρά από εξετάσεις στο νεογέννητο, οι οποίες έδειξαν ότι μοιραζόταν το πυελικό οστό με το παρασιτικό δίδυμο. Εξετάσεις στα εσωτερικά όργανα του Paul αποκάλυψαν περαιτέρω ανωμαλίες: η καρδιά του βρισκόταν στη δεξιά πλευρά του σώματός του, ενώ το συκώτι του βρισκόταν στην αριστερή. Στη συνέχεια, ο Paul επέστρεψε για τρεις μήνες στο σπίτι του, καθώς οι χειρουργοί θεώρησαν ότι πρέπει να αναπτυχθεί περισσότερο πριν υποβληθεί σε εγχείριση.

Τελικά, στις 18 Αυγούστου, μία ομάδα αποτελούμενη από τρεις χειρουργούς, τρεις αναισθησιολόγους και δύο νοσηλευτές ολοκλήρωσαν με επιτυχία μία τρίωρη επέμβαση για την αφαίρεση των μελών του παρασιτικού διδύμου. Τρεις εβδομάδες μετά, το μωρό νοσηλεύεται ακόμα στο νοσοκομείο και η νοσηλεία του θα διαρκέσει δύο ακόμα εβδομάδες. Η υγεία του, ωστόσο, καλυτερεύει μέρα με τη μέρα και πλέον, ο μικρός Paul είναι σε θέση να θηλάσει, σύμφωνα με τους γιατρούς.

 

Οι γιατροί του Νοσοκομείου Mulago, πραγματοποίησαν για πρώτη φορά μία τέτοια επέμβαση. “Δεν είχαμε προηγούμενη εμπειρία με παρασιτικό δίδυμο, αλλά έχουμε εγχειρήσει πολλά παιδιά με πολλές πολύπλοκες εκ γενετής ανωμαλίες σε πολλά όργανα, όπως εντερικές, ουρολογικές, καρδιακές και ορθοπεδικές”, είπε ο Δρ. Nasser Kakembo, ένας από τους τρεις χειρουργούς της ομάδας. “Περιμένουμε ένα υγιές μωρό που μπορεί να έχει ένα ευρύ βηματισμό, λόγω του μεγάλου πυελικού οστού, κάτι που μπορεί να απαιτεί μελλοντική ορθοπεδική αποκατάσταση”, προσέθεσαν οι γιατροί.

 

Η συχνότητα εμφάνισης σιαμαίων διδύμων είναι 1 στις 50.000, ενώ τα παρασιτικά δίδυμα είναι εξαιρετικά σπάνια. Η κατάσταση αυτή δημιουργείται συνήθως, όταν ένα από τα δίδυμα σταματά να αναπτύσσεται σε ορισμένο σημείο της κύησης, και ό,τι απομένει συγχωνεύεται με το δίδυμο που συνεχίζει να αναπτύσσεται. Το 2007 ένα κορίτσι με οκτώ επίσης άκρα από την Ινδία, ήταν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων όλου του κόσμου, αφού μία ομάδα 30 χειρουργών ολοκλήρωσε με επιτυχία μία μαραθώνια εγχείριση 27 ωρών, για την αφαίρεση του “παρασιτικού διδύμου”.

Πηγή: CNN

PRETORIA, South Africa — After clearing the Paralympic athlete Oscar Pistorius of the gravest charges against him, the judge in his murder trial abruptly suspended the proceedings on Thursday, leaving one charge of unlawful homicide pending until a further court session on Friday.

“We’ll have to stop here and resume tomorrow morning,” Judge Thokozile Matilda Masipa said less than half an hour after hearings resumed following a lunch break. She did not explain the adjournment.

Earlier, in three hours of detailed appraisal of a trial that has transfixed many around the world and that has been compared to the O.J. Simpson case in the United States, the judge cleared Mr. Pistorius of two charges — premeditated murder, which carries a minimum mandatory term of 25 years, and a lesser charge of homicide known simply as “murder.”

Judge Masipa then turned to the lesser charge of culpable homicide, which is comparable to involuntary manslaughter.

Without pronouncing a verdict, she said that Mr. Pistorius had failed three tests to escape culpable homicide charges. One of the tests was what a “reasonable” person would have done under the same circumstances.

Since his trial opened in March, Mr. Pistorius, 27, a double amputee who has also challenged able-bodied runners, has faced accusations by the prosecution that he deliberately took the life of his girlfriend, Reeva Steenkamp, 29, when he fired into a locked toilet cubicle at his villa in the South African capital in the pre-dawn hours of Feb. 14, 2013. Mr. Pistorius has insisted that he killed her by mistake, believing an intruder had entered his home.

Pointedly, the judge compared Mr. Pistorius’s reaction and behavior to that of the majority of people in South Africa who live under daily threat of crime. “Many people in this country have experienced crime, but they have not resorted to sleeping with a firearm under their pillow,” she said.

Mr. Pistorius has said he became alarmed when he heard what he thought was the sound of a bathroom window being opened at his villa in a gated complex with round-the-clock guards. “All the accused had to do was to pick up his cellphone and call security or the police,” the judge said, finding that Mr. Pistorius “acted too hastily,” “used excessive force” and had been negligent in his conduct.

At that point, with many observers in the courtroom forecasting that she was about to deliver her judgment, she adjourned the hearing until Friday.

Earlier, calmly and coolly taking up piece after piece of evidence, dismissing some, discounting others, offering practical interpretations of still more, Judge Masipa said that although Mr. Pistorius made a poor and evasive witness, she found large parts of his story credible. Most significantly, she said it seemed — or at least that the prosecution had been unable to prove otherwise — that when he shot and killed Ms. Steenkamp, he genuinely believed that intruders had broken into his home and were hiding in the bathroom at the time.

Sitting in a wooden dock in a dark suit, white shirt and black tie, Mr. Pistorius slumped forward and sobbed as the judge cleared him of the two murder charges.

There are no jury trials in South Africa, so it has been left to Judge Masipa, with the help of two aides, to render the verdict on her own. According to normal procedures in the country, the judgment includes a summation of the facts, an analysis of the evidence, and then the announcement of the verdict, charge after charge.

Judge Masipa also dismissed out of hand large portions of the prosecution’s evidence, in particular the testimony of neighbors who said they had heard the sounds of a man and woman arguing in Mr. Pistorius’s house before the shots were fired. And she said that prosecution evidence culled from WhatsApp text messages and meant to demonstrate that Mr. Pistorius and Ms. Steenkamp’s relationship was “on the rocks,” as she put it, could not be considered relevant. Nor, she said, could seemingly contradictory text-message evidence from the defense meant to show that the couple had a loving relationship be helpful in reaching a verdict.

“In my view, none of this evidence, from the state or defense, proves anything, she said. “Normal relationships are dynamic and unpredictable sometimes.”

In being acquitted of the two harshest charges against him Mr. Pistorius has possibly escaped a lengthy prison sentence. But culpable homicide, which is defined as the negligent killing of another person and is roughly comparable to involuntary manslaughter, can carry a wide range of sentences, at the discretion of the judge, from no jail time to more than 15 years incarceration.

The judge’s were a huge setback for the prosecutor, Gerrie Nel, who had called for Mr. Pistorius to be convicted of murder and whose pugnacious courtroom manner earned him the nickname the Pit Bull.

In his version of the shooting, Mr. Pistorius has described walking on the stumps of his legs in a darkened passageway, with a handgun thrust out before him, before he opened fire on a locked toilet door. When he broke down the door with a cricket bat, he said, he discovered the bloodstained body of Ms. Steenkamp.

“Before I knew it, I had fired four shots at the door,” Judge Masipa quoted Mr. Pistorius as saying, as she listed the various ways he described the shooting during the trial. At times, he said he shot “in the belief that the intruders were coming out” to attack him. At other moments, he said “he never intended to shoot anyone” and had not fired purposefully at the door, the judge said. Part of Mr. Pistorius’s evidence, she said, was “inconsistent with someone who shot without thinking.”

Ms. Steenkamp, Judge Masipa added, “was killed under very peculiar circumstances,” but “what is not conjecture is that the accused armed himself with a loaded firearm.”

Nonetheless, the judge ruled, the prosecution’s evidence to support a charge of premeditated murder was “purely circumstantial.”

“The state clearly has not proved beyond reasonable doubt that the accused is guilty of premeditated murder,” she said. “There are not enough facts.”

Much of the trial, with 41 days of testimony since it opened in March, has revolved around Mr. Pistorius’s state of mind and intentions when he opened fire. During cross-examination in April, Mr. Pistorius sobbed, wailed and retched as he recalled the events surrounding Ms. Steenkamp’s death.

While she accepted that Mr. Pistorius “would feel vulnerable” because of his disability,” the judge said, he had been “a very poor witness” and had been evasive and “lost his composure” under cross-examination.

Until the killing, Mr. Pistorius, who had challenged able-bodied runners only months earlier at the London Olympics in 2012, seemed to be reveling in a glittery career of sporting success and celebrity acclaim.

As the trial unfolded, the defense and the prosecution offered Jekyll-and-Hyde depictions of Mr. Pistorius’s character.

The prosecutor, Mr. Nel, described him as trigger-happy, mendacious, narcissistic and prone to rage. By contrast, the lead defense lawyer, Barry Roux, sought to present him as anxious, vulnerable and fearful of South Africa’s violent crime, laboring under the psychological burden of growing up since the age of 11 months with both legs amputated below the knee.

In part, the trial has been held up as evidence of a dramatic reversal of South Africa’s white-dominated apartheid-era legal system. In 1998, four years after South Africa’s first democratic election, Judge Masipa, who is 66 today, became only the second black female judge to be appointed to the High Court. Born in a poor township, she had been a social worker and newspaper journalist before studying law at the height of the apartheid era. Now, under South African judicial protocols, lawyers and witnesses are obliged to address her with the honorific “My Lady.”

But the trial has also highlighted the country’s continued racial preoccupations and its high levels of crime against women. In other cases, Judge Masipa has handed down tough sentences in cases of rape and violence against women.

Mr. Pistorius also faces three counts relating to firearms offenses.

source:nytimes.com

Συγκλονιστικές μαρτυρίες Ελλήνων που βρέθηκαν στην καρδιά των γεγονότων τη μοιραία στιγμή

«Είναι παντού σκοτάδι. Γύρω μου υπάρχουν πολλοί εγκλωβισμένοι και μιλάμε μεταξύ μας για να πάρουμε κουράγιο. Δεν ξέρουμε τίποτα. Ούτε πού βρισκόμαστε, ούτε εάν μας ψάχνουν, ούτε πώς, πότε και εάν θα βγούμε από δω μέσα. Μας ψάχνει κανείς; Πόσο θα αντέξουμε, Θεέ μου; Φοβάμαι…».

Ο 38χρονος Τζον, χρηματιστής της Morgan Stanley, βρίσκεται εγκλωβισμένος στα ερείπια του Ουόρλντ Τρέιντ Σέντερ και μιλά από το κινητό με τον φίλο του Τζάστιν, για να πάρει κουράγιο. Ο Τζάστιν δεν ξέρει τι να κάνει για να βοηθήσει τον φίλο του που περνά δραματικές στιγμές. Είναι και ο ίδιος σε κατάσταση πανικού. Η Ελληνίδα αρχιτέκτονας Καρίνα Χατζησάββα, συζυγος του Τζάστιν, περιγράφει με κομμένη την ανάσα τη συνομιλία των δύο ανδρών. Και φαντάζεται τις σκηνές πανικού που εξελίχθηκαν στους διαδρόμους των δίδυμων πύργων, καθώς εκείνη είχε αναλάβει τον σχεδιασμό και τη διακόσμηση 6 ορόφων. «Πριν από μερικά χρόνια, ήμουν υπεύθυνη για την ανακαίνιση των ορόφων 101-106 για λογαριασμό της χρηματιστηριακής εταιρίας Shearson Lehman. Ανοίξαμε σκάλες μεταξύ των ορόφων, οι οποίες δεν υπήρχαν, και φτιάξαμε στους δύο τελευταίους ορόφους γραφεία για τα στελέχη. Κοιτάζοντας τις εικόνες στην τηλεόραση, αναρωτιέμαι πώς βγήκαν αυτοί οι άνθρωποι από τα παράθυρα. Είναι 2,5 μέτρα ψηλά και έχουν φάρδος 70 εκατοστά. Δεν ανοίγουν με τίποτα. Προφανώς τα σπάσανε. Φανταστείτε τον πανικό τους…».

«Σαν κατασκευή», συνεχίζει η κ. Χατζησάββα, «τα κτίρια αυτά ήταν από τα πιο γερά. Θυμάμαι, χαρακτηριστικά, ότι κάθε φορά που ανέβαινα με το ασανσέρ μέχρι τον 75ο όροφο ­ γιατί εκεί σταματούσε και κατόπιν έπρεπε να πάρεις άλλο ασανσέρ ­ η καμπίνα κουνούσε από τον αέρα. Όμως το κτίριο άντεξε και στον τυφώνα Γκλόρια, το ’87, όμως ήταν κάτι τρομακτικό να βρίσκεσαι στους ψηλούς ορόφους και να αισθάνεσαι όλο το κτίριο να κουνιέται. Μια εποχή ο σύζυγός μου, Τζάστιν, που ασχολείται με κτηματομεσιτικά, εξέταζε το ενδεχόμενο να μετατρέψει κάποιο από τα 6 υπόγεια επίπεδα σε χώρο για μίνι-γκολφ. Ήταν ψηλοτάβανα και καλοφτιαγμένα αλλά τελικά το σχέδιο δεν ολοκληρώθηκε επειδή φοβηθήκαμε ότι εάν συνέβαινε κάποια καταστροφή θα εγκλωβίζονταν εκεί πολύ άνθρωποι. Δεν μπορούσαμε όμως να φανταστούμε μια καταστροφή σαν την προχθεσινή…».

Το Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ, οι Δίδυμοι Πύργοι των 110 ορόφων, δέσποζαν στο επιχειρηματικό κέντρο της Νέας Υόρκης, ως σύμβολα της ισχύος του αμερικανικού καπιταλισμού.

Στο συγκρότημα των 7 κτιρίων είχαν γραφεία 435 εταιρείες από 26 χώρες και εργάζονταν περισσότερα από 50.000 άτομα. Ο μεγαλύτερος ένοικος ήταν η τράπεζα επενδύσεων Morgan Stanley, η οποία χρησιμοποιούσε 50 ορόφους κυρίως για τις χρηματιστηριακές της υπηρεσίες.

Περίπου 150.000 άτομα υπολογίζεται ότι επισκέπτονταν καθημερινά το κτιριακό συγκρότημα. Το Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ χρειάστηκε 7 χρόνια για να χτιστεί και ολοκληρώθηκε το 1973, αλλά επίσημα άνοιξε δύο χρόνια αργότερα. Το κόστος της κατασκευής του έφθασε τα 750 εκατομμύρια δολάρια. Σχεδιάστηκε από τους αμερικανούς αρχιτέκτονες Έμερι Ροθ και Μινόρου Γιαμαζάκι. Ο ένας πύργος είχε ύψος 417 μέτρα και ο άλλος 415. Ήταν τα υψηλότερα κτίρια στον κόσμο μέχρι το 1974, όταν χτίστηκε ο πύργος Sears στο Σικάγο με ύψος 452 μέτρα.

Στο ισόγειο του κτιριακού συγκροτήματος λειτουργούσε εμπορικό κέντρο με 70 καταστήματα, ενώ κάτω από τα 6 υπόγεια επίπεδα περνούν γραμμές του Μετρό, οι οποίες εξυπηρετούν περισσότερους από 150.000 ανθρώπους κάθε ημέρα. Οι Δίδυμοι Πύργοι είχαν υπάρξει και παλαιότερα στόχος τρομοκρατών. Το 1993 αυτοκίνητο παγιδευμένο με εκρηκτικά εξερράγη στο υπόγειο γκαράζ, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 6 άτομα, να τραυματιστούν περισσότερα από χίλια και να προκληθούν ζημιές ύψους 300 εκατομμυρίων δολαρίων. Γι’ αυτήν την επίθεση καταδικάστηκαν ο σεΐχής Ομάρ Αμπντέλ-Ραχμάν και άλλοι 10 φανατικοί μουσουλμάνοι. Την Πρωτοχρονιά του 2000 ο δήμαρχος Ρούντολφ Τζουλιάνι εγκαινίασε σε ένα από τα μικρότερα κτίρια του συγκροτήματος ένα υψηλής τεχνολογίας «κέντρο ελέγχου» από το οποίο θα μπορούσε να διοικήσει την πόλη σε περίπτωση μεγάλης καταστροφής. Το κτιριακό συγκρότημα του Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ επιλέχθηκε με κριτήριο τη μεγάλη ασφάλεια που προσέφερε….

Τα τηλεοπτικά δίκτυα έσωσαν ζωές

ΑΝ ένας θάνατος είναι τραγωδία και χίλιοι θάνατοι απλή στατιστική, ο θάνατος δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων σε λίγα μόνο λεπτά είναι ακριβώς το είδος της μεγάλης κρίσης που δικαιολογεί την ύπαρξη των ΜΜΕ. Ακόμη περισσότερο: σημαντικό μέρος των προχθεσινών δραματικών γεγονότων καλύφθηκε «ζωντανά» από την τηλεόραση. Σε κάποιες περιπτώσεις, τα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα έσωσαν ζωές.

Ορισμένοι από τους εργαζόμενους στους Δίδυμους Πύργους του Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ ειδοποιήθηκαν τηλεφωνικά ή ακόμη και με e-mail από οικείους τους, που έβλεπαν εκείνη την ώρα τηλεόραση, να εγκαταλείψουν όσο γίνεται πιο γρήγορα τα γραφεία τους. Οι περισσότεροι, έχοντας νιώσει μια τρομερή δόνηση, δεν ήταν ακριβώς βέβαιοι για το τι είχε συμβεί, ενώ η επιβίωση των πύργων μετά τη βομβιστική ενέργεια του 1993 είχε δημιουργήσει μια ψευδαίσθηση ασφάλειας.

Η ζωντανή κάλυψη της τραγωδίας από την αμερικανική τηλεόραση ήταν επιτυχημένη. Προσήλωση στα γεγονότα και αποφυγή σχολιασμών. Επιμονή στην ακρίβεια, με αποτέλεσμα καθυστέρηση ανακοίνωσης ειδήσεων αν δεν ήταν επιβεβαιωμένες. Επίμονη άρνηση ανακοίνωσης αριθμού νεκρών, ενόσω δεν υπήρχαν στοιχεία, ώστε να μην «βομβαρδίζεται» με παραπληροφόρηση η κοινή γνώμη. Προσοχή στο θέμα των ενόχων. Φυσικά, έγιναν λάθη. Το CNN μετέδωσε ότι ακόμη ένα αεροσκάφος κατευθυνόταν προς το Πεντάγωνο, το οποίο, σύμφωνα με το Fox News, φλεγόταν ολόκληρο. Το ίδιο σφάλμα έκανε και το CBS ανακοινώνοντας ότι ένα δεύτερο αεροπλάνο «επιτέθηκε» στο αρχηγείο των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων. Πολύ επιφυλακτικά στις εκτιμήσεις τους ήταν και (τα συνήθως αχαλίνωτα) talk shows, χωρίς πρόχειρο καταλογισμό ευθυνών και αλληλοκατηγορίες. Τα αγρίως ανταγωνιστικά αμερικανικά δίκτυα σταμάτησαν να μεταδίδουν διαφημίσεις και αντάλλασσαν βίντεο μεταξύ τους.

Σε «κατάσταση πολέμου» ο αμερικανικός Τύπος

Οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε «κατάσταση πολέμου» και αντιμετωπίζουν μια δοκιμασία που συγκρίνεται με το Περλ Χάρμπορ, αλλά θα απαντήσουν με αποφασιστικότητα, υπογράμμιζαν χθες τα κύρια άρθρα του αμερικανικού Τύπου.

«Τα κτίρια κατέρρευσαν. Η δημοκρατία παραμένει», έγραψαν οι «Λος Άντζελες Τάιμς». «Για μια γενιά νέων, αυτό θα είναι το δικό τους Περλ Χάρμπορ, η δική τους δολοφονία του Κέννεντυ», προσθέτει η εφημερίδα.

Άλλες εφημερίδες υπογράμμιζαν ωστόσο τη διαφορά του τότε με το σήμερα: Στο Περλ Χάρμπορ «γνωρίζαμε τους εχθρούς μας. Αυτή τη φορά όχι. Όχι ακόμα», γράφει η «Ουάσιγκτον Ποστ», επισημαίνοντας πως «η επίθεση στο Περλ Χάρμπορ είχε στόχο στρατιωτικές δυνάμεις, όχι αμάχους». Σύμφωνα με την εφημερίδα της αμερικανικής πρωτεύουσας, «το έθνος πρέπει να προετοιμαστεί για να πολεμήσει τον πρώτο πόλεμό του στο νέο αιώνα με ηρεμία και αποφασιστικότητα. Ο πόλεμος αυτός έγκειται κατ’ αρχάς στον εντοπισμό και την τιμωρία των αυτουργών της σφαγής και θα πρέπει να συνεχιστεί μέχρι να εξαλειφθούν οι πηγές υποστήριξης των τρομοκρατών και να ενισχυθούν αποφασιστικά οι άμυνες της χώρας». Σύμφωνα με την «USA Today», «η Τρίτη άλλαξε τα πάντα. Ο κόσμος μας δεν θα είναι ποτέ πια ο ίδιος».

Οι ευρωπαϊκές εφημερίδες έκαναν λόγο για πραγματικό πόλεμο κατά της Δύσης και υπογράμμιζαν πως τίποτε δεν θα είναι πλέον όπως πριν. «Μια καλή συνεννόηση, βασισμένη σε μια απαραίτητη διεθνή συνεργασία, αξίζει περισσότερο απ’ όλες τις αντιπυραυλικές ασπίδες», γράφει η ισπανική «Ελ Παΐς». Γ

Στη Μέση Ανατολή, ο Τύπος υπογράμμιζε χθες ότι, με την καταστροφή του Ουόρλντ Τρέιντ Σέντερ, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχασαν με βίαιο τρόπο ένα σύμβολο της ισχύος τους.

Γιατί κατέρρευσαν

Γιατί κατέρρευσε το Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ; Θεωρητικά, έπρεπε να μπορεί να αντέξει τη σύγκρουση με ένα Μπόινγκ 707, το βαρύτερο αεροπλάνο την εποχή που κατασκευάστηκε, και ο σκελετός είχε ενισχυθεί μετά την τρομοκρατική επίθεση το 1993.

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η κατάρρευση οφείλεται στα χιλιάδες γαλόνια κηροζίνης που μετέφεραν τα αεροσκάφη που έπεσαν πάνω στους Δίδυμους Πύργους. Το ρήγμα που προκάλεσαν τα αεροσκάφη καθώς και η φωτιά που εκδηλώθηκε δημιούργησαν ένα ιδιότυπο καμίνι στο οποίο αναπτύχθηκαν πολύ υψηλές θερμοκρασίες (πιθανόν μέχρι και 800 βαθμούς).

Η θερμότητα μεταδόθηκε προς τα πάνω και προς τα κάτω στο χαλύβδινο σκελετό του κτιρίου που είναι σε τέτοιους ουρανοξύστες φέρον στοιχείο της οικοδομής. Ο χάλυβας άντεξε περίπου μια ώρα και ύστερα άρχισε να λειώνει σαν πλαστικό. Ο σκελετός δεν ήταν δυνατόν να αντέξει άλλο το βάρος. Το κτίριο κατέρρευσε σαν κατασκευή από τραπουλόχαρτα, με τους ορόφους να πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο.

Οι ουρανοξύστες όπως το Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ έχουν συνήθως στη μέση έναν «πυρήνα» από μπετόν αρμέ. Στην περίμετρο οι χαλύβδινοι δοκοί φέρουν τα πατώματα και τους τοίχους από μπετόν. Για λόγους πυρασφαλείας όλοι οι οδοί διαφυγής στο κέντρο είναι κατασκευασμένοι από πυρίμαχο μπετόν.

Οι ειδικοί υποθέτουν ότι εξαιτίας της σύγκρουσης των αεροσκαφών κηροζίνη διείσδυσε στον πυρίμαχο πυρήνα (τούνελ). Όλοι οι οδοί διαφυγής στα πατώματα που βρίσκονταν πάνω από την σύγκρουση πρέπει να αποκλείστηκαν αμέσως.

Κάθε πύργος του Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ διέθετε 100 ανελκυστήρες, μέσω των οποίων ήταν δυνατόν να εκκενωθεί το κτίριο μέσα σε πέντα λεπτά. Την Τρίτη, οι συνθήκες κάθε άλλο παρά κανονικές ήταν.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΖΕΡΕΜΕΣ – Μηχανικός των «Twins»

«Έτρεχα σαν χαμένος. Προσπαθούσα να καλύψω το κεφάλι μου γιατί ένιωθα πίσω μου τζάμια να σπάνε και να πέφτουν. Δεν τολμούσα να γυρίσω να κοιτάξω πίσω μου…».

Ο κ. Γιάννης Τζερεμές είναι ένας από τους Έλληνες που εργάζονταν στους δίδυμους πύργους του Μανχάταν. Τη στιγμή του χτυπήματος βρισκόταν στον έναν ουρανοξύστη. Μέσα σε δευτερόλεπτα ξύπνησαν οι μνήμες του από τη βομβιστική ενέργεια εννέα χρόνια πριν. Και τότε ο 34χρονος Γιάννης Τζερεμές, που ξεκίνησε από την Κάσο για τη Νέα Υόρκη πριν από 16 χρόνια, ήταν εκεί. Στη θέση του. Στη δουλειά του!

«Βρισκόμουν στον έβδομο όροφο», λέει στα «ΝΕΑ», με φωνή που δηλώνει άνθρωπο σοκαρισμένο, αλλά που προσπαθεί να ανακτήσει την αυτοκυριαρχία του και να συνέλθει.

«Ήμουν μόνος μου σε ένα δωμάτιο του ορόφου. Ένιωσα ένα πολύ δυνατό τράνταγμα. Αμέσως το μυαλό μου πήγε σε μια νέα βομβιστική επίθεση, όπως τότε, πριν από εννέα χρόνια».

Είχε… εμπειρία

Η προηγούμενη εμπειρία μάλλον βοήθησε τον Γιάννη Τζερεμέ, αφού μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, άρχισε να κατεβαίνει τρέχοντας τις σκάλες των επτά ορόφων για να βγει έξω, χωρίς να χάσει καθόλου χρόνο. «Βρέθηκα μαζί με άλλους τρεις τέσσερις συναδέλφους μου. Ήμασταν όλοι καλά. Τρέχαμε προς την έξοδο του ουρανοξύστη. Όταν βγήκα έξω, επικρατούσε κιόλας το χάος, κι ας μην είχαν περάσει παρά ελάχιστα λεπτά.

Θυμάμαι πως έτρεχα με τα χέρια μου στο κεφάλι για να καλυφθώ από τα τζάμια του κτιρίου που έπεφταν συνεχώς. Δεν τολμούσα να κοιτάξω πίσω μου. Άκουγα φωνές, ουρλιαχτά, αλλά συνέχιζα να τρέχω. Όταν ένιωσα πως είχα απομακρυνθεί αρκετά, τότε σταμάτησα. Γύρισα και κοίταξα το κτίριο να φλέγεται. Ακόμη και τότε δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί. Δεν μπορούσα να διανοηθώ πως ένα αεροπλάνο, γεμάτο ανθρώπους, είχε καρφωθεί στον πύργο». Ο νεαρός μηχανικός συστημάτων κλιματισμού του ουρανοξύστη αποφάσισε να κάνει βήματα προς τα πίσω.

«Έπρεπε να ειδοποιήσω τη γυναίκα μου πως ήμουν καλά», λέει στα «ΝΕΑ» και συνεχίζει: «Γύρισα λοιπόν πίσω και μπήκα σε ένα ελληνικό εστιατόριο που βρίσκεται δίπλα στους δίδυμους πύργους. Μου έδωσαν τηλέφωνο και έτσι πολύ γρήγορα μίλησα μαζί της στο σπίτι μας».

Όμως, στο μεταξύ, είχαν περάσει δεκαοκτώ λεπτά. Η δεύτερη πτήση θανάτου πλησίαζε τον άλλο πύργο. Κανείς πλέον δεν πίστευε τι συνέβαινε.

«Όλοι τα είχαμε χάσει. Ήταν σαν να μη συνέβαινε στ’ αλήθεια, σαν να είχαμε μπει όλοι μαζί σε μια ταινία, σε έναν εφιάλτη».

Ο Γιάννης Τζερεμές, που στην βομβιστική επίθεση του ’93 είχε τραυματισθεί, παρέμεινε με εκατοντάδες άλλους ανθρώπους, που είτε είχαν προλάβει να βγουν είτε είχαν στο μεταξύ φτάσει, έξω από τους ουρανοξύστες.

Η στιγμή της κατάρρευσης ήταν γι’ αυτόν η χειρότερη ώρα. «Μας κάλυψε όλους ένα κύμα σκόνης. Δεν μπορούσα ν’ αναπνεύσω. Τρέχαμε για ν’ απομακρυνθούμε, αλλά ένιωθα τη σκόνη να με πνίγει. Πέρασε απ’ το μυαλό μου να πέσω στο ποτάμι, να σωθώ…».

Πήτερ Παπαμάνιουαλ

Έτρεχα χωρίςνα ξέρω πού πηγαίνω

«Έβλεπα παντού γύρω μου χτυπημένους ανθρώπους. Κάποιοι ήταν ήδη νεκροί». Ο Πήτερ Παπαμάνιουαλ, γεννημένος στη Νέα Υόρκη από Έλληνες γονείς, δεν θα πίστευε ποτέ ότι θα γιόρταζε τα 28α γενέθλιά του με τον τρόμο μίας τέτοιας επίθεσης. Η εταιρεία στην οποία δουλεύει βρίσκεται στη Γουώλ Στρητ, απέναντι από το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης και μόλις πέντε λεπτά από τους «Δίδυμους Πύργους». «Από το γραφείο μου έβλεπα τους δύο Πύργους. Το σοκ ήρθε όταν είδαμε τα αεροπλάνα να πέφτουν πάνω τους, το ένα μετά το άλλο. Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά, χωρίς να προλάβουμε να το συνειδητοποιήσουμε».

Τους ειδοποίησαν να βγουν από το κτίριο. «Είχα το αυτοκίνητό μου σε ένα γκαράζ λίγο πιο κάτω. Δεν με άφησαν να πλησιάσω. Κομμάτια του πύργου είχαν πέσει σε αυτό το σημείο». Έμεινε εκεί για ελάχιστα λεπτά. «Περίμενα να δω αν θα μπορέσω να πάρω το αυτοκίνητο. Κανείς μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχε καταλάβει το μέγεθος αυτών των γεγονότων. Κοίταξα προς τα πάνω…».

Δεν πρόλαβε όμως να κάνει τίποτα άλλο. Οι δύο πύργοι άρχισαν να καταρρέουν. «Δεκάδες άνθρωποι άρχισαν να τρέχουν. Έτρεχα και εγώ μαζί τους χωρίς να ξέρω πού πηγαίνω. Το μόνο που μπορούσα να καταλάβω ήταν οι φωνές και τα ουρλιαχτά των ανθρώπων που προσπαθούσαν έντρομοι να γλιτώσουν».

«Δεν πρέπει να προχώρησα πολύ», λέει συνεχίζοντας την αφήγησή του, «πήδηξα σε ένα υπόγειο γκαράζ. Εκεί ήταν μαζεμένοι περίπου 100 άνθρωποι. Σε λίγο όλα σκοτείνιασαν. Μέρα μεσημέρι και φαινόταν σαν νύχτα. Καπνός και χώματα γέμισαν όλον το χώρο. Έβλεπα γύρω μου ανθρώπους χτυπημένους. Κάποιοι άλλοι δεν κουνιόνταν καθόλου. Ήταν πεθαμένοι…».

* Ο Άρης Παπαθανασίου, ένας Έλληνας που εργαζόταν στην εταιρεία Μόργκαν Στάνλεϊ, στον 64ο όροφο του 2ου πύργου του Κέντρου, πρόλαβε να εγκαταλείψει το γραφείο του λίγα λεπτά πριν από την κατάρρευση του πύργου.

ΝΙΚΟΣ ΗΛΙΑΚΩΣΤΑΣ – Χρηματιστής στο Μανχάταν

«Είδα το αεροπλάνο να διαπερνά τον πύργο»

Πήγε στο γραφείο του όπως κάθε πρωί. Την ώρα που έπινε τον καφέ του αισθάνθηκε ότι το κτίριο κουνιέται. Δεν έδωσε σημασία γιατί «αυτά συμβαίνουν συχνά στο κτίριο». Όταν, όμως, κοίταξε από το παράθυρο, δεν πίστευε ότι αυτό που έβλεπε είναι πραγματικότητα.

Ο Νίκος Ηλιακώστας, χρηματιστής στην Τράπεζα Μπέρκλεϊς, η οποία βρίσκεται πολύ κοντά στους Δίδυμους Πύργους, άναψε αμέσως την τηλεόραση για να δει τι είχε συμβεί. «Στην αρχή δεν καταλάβαμε, νομίζαμε ότι πρόκειται για κάτι άλλο. Κοιτάξαμε πάλι έξω από το παράθυρο και τότε είδα το δεύτερο αεροπλάνο να διαπερνά τους Δίδυμους Πύργους και τη φωτιά», αφηγείται συγκλονισμένος.

Έπεφτε ο πύργος

Αμέσως μετά μπήκε στο κτίριο η ασφάλεια της Τράπεζας και διέταξε τους υπαλλήλους να εκκενώσουν άμεσα τον χώρο. «Συναντηθήκαμε λίγο πιο κάτω με τους συναδέλφους για να μάθουμε τι έγινε, αλλά δεν μας έλεγε κανείς. Μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχα φοβηθεί, γιατί δεν είχα συνειδητοποιήσει τι είχε γίνει», λέει. Αργότερα, όμως, όταν ξαναγύρισε στο γραφείο, «έπεφτε ο ένας Πύργος κάτω». Τότε μόνο συνειδητοποίησε το μέγεθος της τραγωδίας. «Αν δεν το έχεις ζήσει, δεν μπορώ να στο περιγράψω. Δεν έβλεπες τίποτα από τη σκόνη, οι τζαμαρίες έπεφταν από το κτίριο, ο κόσμος έτρεχε προς όλες τις κατευθύνσεις. Το άλλο κτίριο καιγόταν. Είναι τρομακτικό θέαμα να βλέπεις ένα τόσο ψηλό κτίριο να καίγεται».

Έτρεξε και εκείνος για να γλιτώσει. Λίγο αργότερα, όμως, ξαναγύρισε. Εκείνη τη στιγμή κατέρρεε και ο δεύτερος Πύργος. «Έτρεμε η γη, σαν να γινόταν σεισμός. Έτρεχα για να σωθώ. Παντού υπήρχε σκόνη και καπνός και τρόμος. Δεν μπορούσες να δεις τίποτα».

ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ

Ελπίζω να άντεξε η εκκλησία

Δράμα. Η λέξη έρχεται ξανά και ξανά στα χείλη του πατέρα Ιωάννη Ρώμα, του ιερέα της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, η οποία βρίσκεται στο νότιο τμήμα των Δίδυμων Πύργων που κατέρρευσαν σαν χάρτινοι προχθές το πρωί.

Ο ίδιος βρισκόταν στο γραφείο του εκείνη την ώρα και «ευτυχώς που η εκκλησία ήταν κλειστή». «Προσπάθησα να κατέβω στους Δίδυμους Πύργους μόλις έμαθα τι έγινε, αλλά δε με άφησαν», λέει συγκλονισμένος στα «ΝΕΑ» ο πατέρας Ιωάννης Ρώμας. Θυμάται ότι λίγο μετά την κατάρρευση του πρώτου κτιρίου «τα πράγματα ήταν πολύ τραγικά. Κόσμος, πολύς κόσμος, παντού. Χιλιάδες κόσμου έτρεχαν πανικόβλητοι με τα τηλέφωνα στα χέρια».

Τέτοια εικόνα χάους δεν έχει ξαναδεί στη Νέα Υόρκη στα 17 χρόνια που βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Νικολάου στο Μανχάταν. «Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι ασθενοφόρα και οχήματα της αστυνομίας. Και ο κόσμος έτρεχε συνέχεια, χωρίς να σταματά», αφηγείται. Τώρα φοβάται για την τύχη των Ελλήνων μήπως βρίσκονται ανάμεσα στους νεκρούς, αφού κι εκείνος, όπως και άλλοι, γνωρίζει ότι πολλοί δούλευαν στους Δίδυμους Πύργους. «Όλος ο κόσμος πρέπει να πενθεί σήμερα και να προσεύχεται να αναπαυθούν οι ψυχές αυτών που έφυγαν τόσο τραγικά», επαναλαμβάνει συνέχεια.

Για την εκκλησία δεν γνώριζε τίποτα μέχρι χθες το απόγευμα. Ούτε αν έπεσε, ούτε αν άντεξε το φοβερό τράνταγμα που προκάλεσε η κατάρρευση των πολυώροφων Δίδυμων Πύργων. «Ελπίζω ο ναός να έμεινε όρθιος, όπως μένει όρθιος ο Άγιος Νικόλαος στα λιμάνια», λέει και η φωνή του τρέμει.

Πηγή:madata.gr

Με λευκά ρούχα και μαύρο μανδύα εμφανίζεται να κυκλοφορεί άγνωστος άντρας σε διάφορα νεκροταφεία στην πολιτεία «Νέο Μεξικό» των ΗΠΑ. Ο εν λόγω άντρας, όπως είναι φυσικό προκαλεί φόβο και αναστάτωση στο πέρασμά του.

Κάτοικοι της περιοχής δηλώνουν ότι τον έχουν δει αρκετές φορές να κάνει βόλτες ανάμεσα στους τάφους, στο νεκροταφείο του Αλμπουκέρκι,της μεγαλύτερης πόλης της πολιτείας του Νέου Μεξικού.

Ο ίδιος μιλώντας σε τοπικό κανάλι, χωρίς να αποκαλύπτει τα στοιχεία του, τονίζει ότι δεν είναι καθόλου επικίνδυνος και απλά προσεύχεται για τους νεκρούς.

Όπως έχει δηλώσει: «Ο χρόνος βαραίνει τις ψυχές μας. Υπάρχει ένα μέρος όπου αυτοί που νυστάζουν, κοιμούνται και οι ονειροπόλοι μπορούν να ονειρευτούν. Το περιμένουν υπομονετικά. Εγώ απλά προσεύχομαι για τους νεκρούς».

Οι κάτοικοι της περιοχής θεωρούν ότι ο μυστηριώδης άνδρας απλά ζητάει λίγη δημοσιότητα και τίποτα παραπάνω.

Πηγή: mandata.gr