H δρ. Ευφροσύνη Δεληγιάννη

Μία κριτική ανάλυση των «φραστικών εργαλείων» που χρησιμοποιεί η Χρυσή Αυγή και όχι μόνο από την ακαδημαϊκό Ευφροσύνη Δεληγιάννη.

«Η γλώσσα είναι το όργανο με το οποίο αναπαράγεται η ιδεολογία και, ως εκ τούτου, παίζει σημαντικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο κατανέμεται η ισχύς μέσα στην κοινωνία» αναφέρει ο γλωσσολόγος και θεμελιωτής της μεθόδου της κριτικής ανάλυσης του λόγου στον τομέα της γλωσσολογίας, Norman Fairclough στην μελέτη του, «Language and Power», μελέτη σταθμό για το διεπιστημονικό χώρο της κοινωνιογλωσσολογίας.

Το παραπάνω πόρισμα του Fairclough είναι και η θεωρητική βάση στην οποία η ομογενής γλωσσολόγος, και υπεύθυνη του προγράμματος Ελληνικών Σπουδών του πανεπιστημίου New South Wales University, δρ. Ευφροσύνη Δεληγιάννη, θα αναλύσει και θα παρουσιάσει την επόμενη Πέμπτη σε διάλεξή της που φέρει τον τίτλο «Η ρατσιστική ομιλία στον Ελληνικό Δημόσιο Λόγο: Η διαιώνιση μίας ρατσιστικής ιδεολογίας» μία κριτική θεώρηση των «φραστικών εργαλείων» που χρησιμοποιεί η Χρυσή Αυγή για να προάγει το ρατσισμό στην ελληνική κοινωνία. Και ενώ ο λόγος της Χ. Αυγής είναι, λίγο έως πολύ, γνωστός για τα ρατσιστικά μηνύματα που μεταφέρει εκείνο που δεν είναι ευρύτερα γνωστό και θα αποδείξει η ομογενής γλωσσολόγος είναι το θλιβερό γεγονός ότι αυτόν τον ίδιο λόγο έχουν πλέον υιοθετήσει και αναπαράγουν όλοι οι πολιτικο-ιδεολογικοί χώροι στη γενέτειρα.

ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ: ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗ

Όλα ξεκίνησαν πριν από ενάμισι περίπου χρόνο όταν η ομογενής γλωσσολόγος, δρ. Ευφροσύνη Δεληγιάννη άρχισε να αντιλαμβάνεται, παρακολουθώντας τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης ότι ο λόγος γινόταν όλο και περισσότερο ρατσιστικός. Τότε αποφάσισε να δει κατά πόσο αυτό μπορεί να τεκμηριωθεί επιστημονικά.
«Ήθελα να εξετάσω κατά πόσο η γλώσσα μας θεωρεί πλέον τα ρατσιστικά σχόλια κάτι το τετριμμένο αλλά και το κατά πόσο αυτό επηρεάζει την ιδεολογία μας. Γιατί συνήθως η σχέση μεταξύ λόγου και κοινωνικών δομών είναι αμφίδρομη. Ήθελα να δω κατά πόσο ισχύει αυτό και πώς μπορώ να το αποδείξω με την ανάλυση των συγκεκριμένων δεδομένων» αναφέρει στο «Νέο Κόσμο».

Ως αφετηρία της χρησιμοποίησε την ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής αλλά και άλλες εκφάνσεις της μιντιακής παρουσίας του κόμματος όπως blogs και ομιλίες βουλευτών και μελών της ως δείγματα του προφορικού λόγου του κόμματος.

«Επέλεξα τη Χρυσή Αυγή γιατί εκεί υπάρχει μεγάλη ένταση στη ρατσιστική ομιλία. Ήθελα να δω αυτό που εκφράζει μία ακροδεξιά και εξτρεμιστική ιδεολογία από τη μία πλευρά, το αντίστοιχο όσον αφορά την αριστερά, και αυτό που αντιπροσωπεύει το μέσο χώρο» προσθέτει.

Δεν ήταν όμως η κριτική ανάλυση του δημόσιου λόγου της Χ. Αυγής που την συντάραξε αλλά η συσχέτιση αυτού του δημοσίου λόγου του εξτρεμιστικού ακροδεξιού κόμματος με αυτόν άλλων πολιτικών δυνάμεων ακόμα και αυτού της αριστεράς.

«Υπάρχουν πολλά κοινά και δεν θα επεκταθώ πολύ αυτή τη στιγμή, θα αρκεστώ στο να δώσω ένα δύο παραδείγματα. Καταρχήν οι στρατηγικές που χρησιμοποιούν όλοι οι πολιτικο-ιδεολογικοί χώροι. Θα σταματήσω σε μία εξ αυτών, την επιχειρηματολογία και τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται. Το πώς δηλαδή χρησιμοποιούν την επιχειρηματολογία για να αποπροσανατολίσουν, καθώς υιοθετούν μία συγκεκριμένη οπτική γωνία από την οποία αναλύουν ένα θέμα, με στόχο να παγιδεύσουν τον ακροατή ή τον αναγνώστη για να δει τα πράγματα από αυτή τη συγκεκριμένη δική τους οπτική γωνία. Για παράδειγμα σε κάποια δημοσιογραφικά άρθρα βλέπουμε παρά πολύ συχνά τη χρήση της αντωνυμίας ‘εμείς’. ‘Εμείς οι οποίοι πιστεύουμε στη δημοκρατία’ ή ‘εμείς που πρεσβεύουμε αυτή τη θέση’. Αυτό σημαίνει ότι ο συγγραφέας προσπαθεί να ταυτιστεί με τον αναγνώστη και να τον πάρει με το μέρος του. Αυτό υποδηλώνει αυτόματα και την ύπαρξη του ‘άλλου’ γεγονός που επίσης αυτόματα δημιουργεί και αυτό που λέμε διαχωρισμό ή διαφοροποίηση μεταξύ των κοινωνικών ομάδων».

H θεωρία του Fairclough για την ύπαρξη και συμμετοχή δύο υποκειμένων στο συνεχή λόγο (discourse) που είτε ηθελημένα είτε άθελά τους γίνονται ενεργά μέλη σε αυτήν την προσπάθεια δόμησης μίας κοινωνικής πραγματικότητας μέσα από το δημόσιο λόγο έρχεται να βρει πρακτική εφαρμογή στη σημερινή και με έντονα ρατσιστικά στοιχεία ελληνική κοινωνία. «Τα χαρακτηριστικά τα οποία συνθέτουν ‘εμάς’, δηλαδή τα μέλη της ομάδας είναι κοινά, ομοιογενή και εμείς πρεσβεύουμε το κανονικό και το σωστό. Αυτό μας διαφοροποιεί από οτιδήποτε ξεφεύγει, οτιδήποτε παρεκκλίνει απ’ αυτό που εμείς θεωρούμε κανονικό. Δηλαδή στην περίπτωση της Χ. Αυγής αυτά τα δύο υποκείμενα που δομεί ο λόγος της είναι το ‘εμείς’ που αναφέρεται σε ‘εμάς που αγαπάμε την πατρίδα και είμαστε Έλληνες’ ενώ το ‘άλλο’ ή οι… ‘άλλοι’ είναι οι ξένοι, οι μετανάστες. Στην περίπτωση μίας άλλης ιδεολογικής παράταξης, για παράδειγμα της Νέας Δημοκρατίας το ‘εμείς’, αναφέρεται στους καλούς πολίτες και το οι… ‘άλλοι’ στην αντιπολίτευση, στους χρυσαυγίτες, στους αντιπάλους μας. Το θέμα είναι ότι κάποιες φορές, στην περίπτωση της κυβέρνησης κυρίως, υπάρχει η τάση να υιοθετεί τα συνθήματα της Χ. Αυγής και αυτή είναι η μεγάλη παγίδα. Δηλαδή το γεγονός ότι βάζει τα ίδια συνθήματα σε ένα άλλο εννοιολογικό πλαίσιο, τα προσεταιρίζεται και στη συνέχεια αυτά τα συνθήματα θεωρούνται πλέον κοινός τόπος και κοινά αποδεκτά από την κοινωνία».

ΓΛΩΣΣΑ, ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Η ομογενής ακαδημαϊκός δεν θεωρεί ότι η ελληνική ή άλλη γλώσσα του πλανήτη μας έχει εκ προοιμίου την προδιάθεση για δόμηση ρατσιστικών μηνυμάτων. Δεν έχει όμως και την ίδια άποψη για την εκκλησία, έναν άλλο ιδιαίτερα ισχυρό θεσμό στο ελληνικό κοινωνικό γίγνεσθαι.

Αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός”, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός, τότε η Εθνική έχει να ανέβει έναν “Γολγοθά” στη συνέχεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αν θέλει να ελπίζει στην πρώτη πρόκριση της ιστορίας της στην επόμενη φάση, κάνοντας κάκιστο ξεκίνημα.

Ένα… sequel του 1994 (4-0 από την Αργεντινή) και του 2010 (2-0 από τη Νότια Κορέα) είδαμε στο “Εστάντιο Μινεϊράο”, με την ομάδα του Φερνάντο Σάντος να ηττάται με το καθαρό και δίκαιο 3-0 από την Κολομβία και πλέον να βλέπει μόνο νίκη με την Ιαπωνία (19/6).

Η οπισθοφυλακή, που αποτελεί το δυνατό σημείο αυτής της ομάδας, πήρε χαμηλό βαθμό στις φάσεις των τριών γκολ (στο 6′ ο Αρμέρο, στο 58′ ο Γκουτιέρες και στο 93′ ο Χάμες), ενώ το δοκάρι του Φάνη Γκέκα στο 63′ εξασθένισε τις όποιες ελπίδες της για να μπει εκ νέου στο ματς και να κυνηγήσει τουλάχιστον την ισοπαλία.

Η Εθνική μας δεν μπήκε στο πνεύμα του αγώνα από το ξεκίνημα και το” πλήρωσε”, προσπάθησε στη συνέχεια να ισορροπήσει, είχε κάποιες φάσεις, αλλά για ακόμα μια φορά δεν κατάφερε να βρει δίχτυα, κάτι που αποτελεί το μεγάλο της πρόβλημα, το οποίο καλείται να λύσει στη συνέχεια.

Η ταυτότητα του αγώνα

Γήπεδο: “Εστάντιο Μινεϊράο”

ΚΟΛΟΜΒΙΑ: Οσπίνα, Σαπάτα, Γέπες, Σάντσες, Αρμέρο (75′ Άριας), Αγιλάρ (68′ Μεχία), Γκουτιέρες (78′ Μαρτίνες), Ροντρίγκες, Κουαδράδο, Ιμπάρμπο, Σούνιγκα.

ΕΛΛΑΔΑ: Καρνέζης, Τοροσίδης, Χολέμπας, Μανωλάς, Παπασταθόπουλος, Κατσουράνης, Κονέ (79′ Καραγκούνης), Μανιάτης, Σαμαράς, Σαλπιγγίδης (57′ Φετφατζίδης), Γκέκας (64′ Μήτρογλου).

Γκολ: 6′ Αρμέρο, 58′ Γκουτιέρες, 93′ Χάμες

Κάρτες: 26′ Σάντσες, 52′ Παπασταθόπουλος, 55′ Σαλπιγγίδης

Ο διαιτητής

Ο Αμερικανός, Μαρκ Γκάιγκερ, τα πήγε μια χαρά και δεν έδωσε δικαιώματα. Δεν είχε βέβαια πολλές δύσκολες φάσεις να διαχειριστεί, είχε καλά τρεξίματα, προσπάθησε να κόψει το καρπούζι στη μέση και να περάσει απαρατήρητος. Ο μαθηματικός από το Νιου Τζέρσεϊ σφύριξε για πρώτη φορά σε Μουντιάλ.

Βαθμολογία και πρόγραμμα ομίλου

“Πληγώθηκε” από την άμυνα

Με το… καλημέρα του ματς (6′), η Κολομβία κατάφερε να μπει σε θέση οδηγού και να πετύχει ό,τι δεν ήθελε κανείς στις τάξεις της Εθνικής μας. Η κακή αντίδραση της άμυνας στο γύρισμα του Κουαρδάδο και στην προσποίηση του Χάμες, επέτρεψε στον Αρμέρο να σκοράρει το γρηγορότερο γκολ των Λατινοαμερικάνων σε Μουντιάλ.

Η Ελλάδα πήρε μέτρα στη συνέχεια, μπορούσε να βάλει νέα δεδομένα στο ματς στην ευκαιρία του Κονέ (7), την ώρα που η Κολομβία προσπαθούσε από εκεί και πέρα να απειλήσει με αντεπιθέσεις και κυρίως με τους Ιμπάρμο και Κουαρδάδο στα άκρα.

Ο Γκέκας αδυνατούσε να κινηθεί γρήγορα στο χώρο, υπήρχε πρόβλημα στο ένας εναντίον ενός πλην εξαιρέσεων, με τον Κονέ να είναι ο πιο δραστήριος από τους διεθνείς και να έχει νέα καλή φάση για να ισοφαρίσει λίγο πριν το ημίχρονο (44′).

Στην επανάληψη, η Εθνική μας θέλησε να μπει λίγο πιο δυνατά, η ισοφάριση δεν ήρθε, αντ’ αυτού οι Κολομβιανοί πέτυχαν και δεύτερο γκολ με τον Γκουτιέρες (58′), το οποίο εν πολλοίς ήταν “δώρο” της ελληνικής άμυνας.

Το δοκάρι του Φάνη Γκέκα (62′) αποτέλεσε το κύκνειο άσμα της ομάδας στην προσπάθειά της να μπει εκ νέου στην διεκδίκησή τουλάχιστον του βαθμού, για να διαμορφωθεί το τελικό αποτέλεσμα στο φινάλε με το πλασέ του Χάμες.

Η φάση του αγώνα

Το γκολ στο 5ο λεπτό άλλαξε όλα τα πλάνα της Εθνικής και το πως είχε σχεδιάσει το παιχνίδι ο Φερνάντο Σάντος. Η ομάδα αναγκάστηκε να κυνηγάει από νωρίς και αυτό δεν αποτελεί το “φόρτε” της. Η άμυνα δεν αντέδρασε καλά και οι Κολομβιανοί μπήκαν σε θέση “οδηγού”.

Ο διαιτητής

Ο Αμερικανός, Μαρκ Γκάιγκερ, τα πήγε μια χαρά και δεν έδωσε δικαιώματα. Δεν είχε βέβαια πολλές δύσκολες φάσεις να διαχειριστεί, είχε καλά τρεξίματα, προσπάθησε να κόψει το καρπούζι στη μέση και να περάσει απαρατήρητος. Ο μαθηματικός από το Νιου Τζέρσεϊ σφύριξε για πρώτη φορά σε Μουντιάλ.

Ο πολυτιμότερος παίκτης της αναμέτρησης

Ο Χάμες της Μονακό έκανε πολύ καλό παιχνίδι και οργάνωσε όσο καλύτερα μπορούσε το παιχνίδι της Κολομβίας. Έβαλε το κερασάκι στην τούρτα, πετυχαίνοντας το τρίτο και τελευταίο γκολ, είχε σταθερή παρουσία στο ματς και ανταποκρίθηκε άριστα στο ρόλο του πίσω από τον επιθετικό.

Μας άρεσε

Το πάθος του Βασίλη Τοροσίδη ήταν αυτό που μπορούμε να κρατήσουμε από την εμφάνιση της Εθνικής μας ομάδας, με τον ακραίο μπακ της Ρόμα να δίνει τις μάχες του, να παλεύει και να διακρίνεται, ασχέτως του τελικού αποτελέσματος. Κινητικός στο πρώτο μέρος ήταν και ο Παναγιώτης Κονέ, ο οποίος είχε τις καλύτερες φάσεις για να ισοφαρίσει.

Δεν μας άρεσε

Η Εθνική μας δεν μπήκε συγκεντρωμένη στο ματς και το πλήρωσε με ένα γκολ μόλις στο 6′, ενώ έγιναν παιδαριώδη λάθη στο κόρνερ απ’ όπου προήλθε το δεύτερο γκολ στο 58′. Η άμυνα που αποτελεί το δυνατό σημείο της ομάδας, παρουσίασε προβλήματα, ειδικά στις πτέρυγες, με τον Χολέμπας (κυρίως) στα αριστερά να δυσκολεύεται, ενώ δεν ανταποκρίθηκε στην επίθεση ο Φάνης Γκέκας, που πήρε φανέλα βασικού.

Πηγή: sport24.gr

BELO HORIZONTE, BRAZIL — Colombia started its first World Cup campaign in 16 years in dazzling fashion, beating Greece, 3-0, to open Group C today in front of a big, loud pro-Colombian crowd.

Left back Armero opened the scoring in the fifth minute when his deflected shot rolled past Greece goalkeeper Orestis Karnezis. Striker Teofilo Gutierrez poked in Colombia’s second goal from a deflected corner in the 58th and James Rodriguez capped it off with a low shot in stoppage time after a slick backheel flick from Juan Cuadrado.

Colombia’s pace and trickery were too much for Greece to handle in the latter stages and the 57,174 crowd, most dressed in bright yellow shirts, chanted “Ole, ole” after the result at Estadio Mineriao.

Greece had the majority of possession with 54 percent, but whenever Colombia players got hold off the ball, they blazed down the flanks and through the middle of the pitch, disorientating their opponents.

The Greeks had a chance to pull a goal back after Gutierrez’s goal, but an unmarked Georgios Samaras rattled the crossbar from two yards out.

There were other chances, too. Panagiotis Kone’s shot went just wide in the first half. Colombia goalkeeper David Ospina then made an outstanding reaction save to deny Kone just before halftime.

Greece defenders started getting frustrated with Colombia’s pace in the second half and began to foul the South Americans, with two players picked up yellow cards within minutes.

The result will give Colombia confidence that it can win competitive matches without star striker Radamel Falcao, who was ruled out after failing to recovery from a serious knee injury. The other Group C teams, Ivory Coast and Japan, were playing later Saturday.

Greece will now have to regroup ahead of its second match against Japan after its notoriously solid defense leaked three goals.

source: freep.com

Colombia and Greece open their campaign in Brazil at the Estadio Mineiro, Belo Horizente on Saturday 1:00 pm local time (2:00 am in Australia).

Colombia is considered one of the dark horses to win in this tournament and pegged to top (2.00 betting line) the group, which also includes Ivory Coast and Japan. Greece is at 2.88 to survive Group C.

Colombia is priced at 1.91 to win the match while a draw is at 3.30 and a Greece victory at 4.75 in the 3-way betting.

“This national squad is making history. I think we’ve got a wider variety of players and talent than we did at the 1994 World Cup,” declared Los Cafeteros star striker Jackson Martinez via the tournament’s official website.

Up against Colombia tonight, Greece will be our best hope at progressing to the knock-out stage of the World Cup.

The challenge ahead for Greece is not just to keep winning, but to achieve something that the team has never done in its World Cup history: make it to the knock-out stage.

Luck has landed Greece in a relatively negotiable group that includes Colombia, Japan and Ivory Coast and will get its first shot at completing that dream tonight, against the group’s best, Colombia.

Manager Fernando Santos, for whom Brazil will be a swan song on the Greece bench, said in a recent interview that Greece has the ability to qualify to the second round – the last 16 of the World Cup – but that he also knows it is not just down to the national squad’s performance: it also depends on how the
other three teams perform in this wide-open group.

The Portuguese coach has always opted for a defensive approach during his four years at the Greek helm, which explains the record of only 12 goals scored in 10 games in its qualifying group and some poor results in friendlies.

The Greek defence is weakened by the absence of injured Kyriakos Papadopoulos and Dimitris Siovas, the poor form of Avraam Papadopoulos, as well as the recent injury suffered by Borussia Dortmund star Sokratis Papastathopoulos, who remains in the squad but is doubtful for the Colombia game.

The front line is dogged by the questionable fitness of Kostas Mitroglou, the star of the national squad, who got off to a spectacular start in the first three months of the season before being sidelined by injury in November. Greece’s other centre forward, Fanis Gekas, had a good second half to the season in
Turkey with Konyaspor, but wasted several chances in the World Cup warm-up games.

It is therefore the midfield that will be the main focus for Greece, as Santos feeds the Greek strikers in the 4-3-3 formation he is so fond of.

The opening match at Belo Horizonte will likely be crucial for the future of the national team in the tournament, as a victory will put it in the driving seat, while a bad loss could lead to demoralisation and reawaken the ghosts of 1994.

Brazil’s humid conditions will likely favour Colombia, and the time of the game, with the kickoff at 1.00 pm local time, will not thrill the older players in the team. The very idea behind going to the US on June 1 to prepare for the tournament was adjusting to the humidity.

Colombia certainly can’t boast the youngest roster in the tournament. Its centre of defence is marshalled by the evergreen 38-year-old Mario Yepes, while keeper Faryd Mondragon will, at 43, become the oldest player ever in World Cup finals if he gets to play.

There are two main concerns as far as Colombia manager Jose Pekerman is concerned: maintaining the excellent performance of its defence with the absence of experienced but injured central defender Luis Perea – with whom Yepes formed a formidable duo during the South American qualifiers – and the replacement of Colombia’s biggest soccer star of the last five years, Radamel Falcao. The 28-year-old Monaco striker will miss the World Cup at the prime of his career after being injured while playing in the French Cup in January.

Of course there’s plenty of talent in the Colombian squad, which features James Rodriguez, Teofilo Gutierrez and Carlos Bacca, to name just a few of the biggest threats among Los Cafeteros.

If Greece does make it past the group stage, it will have a mountain to climb, as it will meet Uruguay, Italy or England, unless of course Costa Rica springs a major surprise to upset the other three teams in its group.

source: Neos Kosmos

Η Χιλή είναι στην κορυφή του 2ου ομίλου μαζί με την Ολλανδία, καθώς νίκησε με 3-1 την Αυστραλία, πιο δύσκολα από ό,τι δείχνει το τελικό σκορ.

Δικαιολόγησε τον τίτλο του φαβορί η Χιλή και νίκησε με 3-1 την Αυστραλία στην πρεμιέρα τους στο Μουντιάλ 2014, έτσι με την Ολλανδία είναι στην κορυφή του 2ου ομίλου μετά την 1η αγωνιστική.

Στις δύο πρώτες τους ευκαιρίες η οι Νοτιοαμερικανοί πέτυχαν ισάριθμα γκολ, με τον Αλέξις Σάντσες στο 12′ και τον Χόρχε Βαλδίβια στο 14′, αλλά τελικά το βράδυ δεν ήταν τόσο χαλαρό, όσο φαινόταν μετά από 15 λεπτά αγώνα.

Οι Αυστραλοί ισορρόπησαν το ματς με όπλο τα φυσικά τους προσόντα και κατάφεραν να μειώσουν με τον Τιμ Κέιχιλ, ο οποίος σκόραρε για τρίτο Παγκόσμιο Κύπελλο (2006, 2010, 2014).

Είχαν ευκαιρίες για την ισοφάριση, αλλά στο 92′ ο Μποσεζούρ έβαλε τέλος στις ελπίδες τους, διαμορφώνοντας το τελικό 3-1 για την Χιλή, η οποία έχει μπροστά ματς… τελικό με Ισπανία.

ΧΙΛΗ: Μπράβο, Ίσλα, Μεδέλ, Χάρα, Μένα, Μαρσέλο Ντίας, Αράνγκις, Βιδάλ (60′ Φελίπε Γκουτιέρες), Βαλδίβια (68′ Μποσεζούρ), Αλέξις Σάντσες, Εντουάρντο Βάργκας (88′ Πινίγια).

ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ: Ράιαν, Φράνιτς (49′ ΜακΓκάουαν), Γουίλκινσον, Σπιράνοβιτς, Ντάβιντσον, Μίλιγκαν, Τζέντινακ, Μπρεσιάνο (78′ Τροΐζι), Όαρ (69′ Χάλοραν), Λέκι, Τιμ Κέιχιλ.

Γκολ: 12′ Αλέξις Σάντσες, 14′ Βαλδίβια, 92′ Μποσεζούρ / 35′ Τιμ Κέιχιλ

Κάρτες: 44′ Τιμ Κέιχιλ, 58′ Τζέντινακ, 67′ Μίλιγκαν, 86′ Αράνγκις

Πηγή: sport24.gr

Australia’s Tim Cahill causes Chile problems with his aerial ability. Photograph: William West/AFP/Getty Images

In defeat, some regret; but much dignity. When the Socceroos were drawn to play Chile in the refitted Arena Pantanal’s first match of this World Cup many were expecting Australia to be on the end of a hiding.

But where for much of a slow, startle-eyed opening 20 minutes Australia looked likely to make good on those dire predictions, in the 70 minutes that followed there was much that the coach, Ange Postecoglou, will rightly see as immensely encouraging.

Chile were good to their promise of unflagging, almost irrational, attack, the outstanding front two of Eduardo Vargas and Alexis Sánchez racing forward at every opportunity with something like a primal lust for goal.

But the Australians, once they settled, found their rhythm around Matthew Leckie, Mark Bresciano and the ageless Tim Cahill, and for much of the second half an equaliser looked likely. It was close, so close, and for Australia the feeling will surely remain of an opportunity missed – despite the Chileans’ third goal, which added a gloss to their victory unreflective of the course of the game as a whole. But it is no shame to have lived and lost when you have lived so beautifully.

Before a ferociously red crowd, in which the Australian fans, scattered throughout the stadium in little blobs of yellow, struggled to assert themselves in any meaningful way, the Chileans started with their customary disregard for defence, a line of five attackers purring forward with gushing, almost smug intent.

The Socceroos had looked reasonably comfortable until the opening goal, and nothing was happening much after 10 minutes when the ball came towards Mat Ryan in goal. But the young keeper flapped forward, then back, allowing Charles Aránguiz to squeeze through on the byline and float a ball back across goal, where Vargas clashed with a tangle of Australian players, sending the ball straight to the feet of Sánchez.

The Barcelona player planted his finish past Ryan with the cool authority of someone applying mere punctuation to a statement everyone had already agreed on: Chile were simply too good. Sánchez’s goal was a thing of almost Cahill-esque positioning and timing.

Sweaty, bewildered and overwhelmed, their white socks figuring less as a touching gesture of reconnection with the lost history of the national team than the expression of some kind of hopeless World Cup innocence, the Socceroos struggled to regain their composure after the opener, and it was just two minutes later that the Chileans struck again. Sánchez turned Jedinak beautifully just outside the area – precisely the touch of pure class that everyone had expected to separate the Chileans from their opponents – and surged forward.

The Socceroos seemed mesmerised by the Barcelona man’s run, with four defenders tracking him and forgetting Jorge Valdívia, lurking unmarked in the middle of the box, and the Palmeiras man gave himself plenty of time before launching a shot that was all sweetness and timing, into the top left corner.

The early tension had been drained out of the game and all the predictions of a massacre suddenly took on a horrible air of reality. For a moment it looked like the Socceroos would never get the ball, but when they did, it was a bit of direct running down the right from Matthew Leckie, the Australian football team’s answer to the all-you-can-eat buffet, that set them back on their path. Chile’s early aggression waned and the Socceroos worked themselves back into the match.

The goal, when it came, was of a familiarity to warm even the most football-phobic Australian heart, Ivan Franjic hustling down the right, before the ball pinned off Leckie and fell to the defender’s feet again. A cross, a Cahill leap, a goal.

How many more times will Australia see that goal description written in this tournament? Australia were back in it, and they steamed onto the field for the second half like men possessed, Tim Cahill seeing a textbook bullet header disallowed for offside and Mark Bresciano, in one of his most effective games in a yellow shirt, pearling a stunning left-footed volley off a cross from the excellent Jason Davidson that the Chilean captain Claudio Bravo only just managed to keep out of goal. The shackles thrown off, both teams settled into a glorious, relentless, end-to-end rhythm, but when Sánchez played Vargas in past the hour mark, it looked like Chile would give their lead the cushion that many had expected.

A desperate, sliding clearance off the line saved the Socceroos, who attacked again, the indomitable Cahill throwing his head at everything. Try as they might, the equaliser just would not come – and when the substitute Jean Beausejour scored the Chileans’ third in the dying minutes, the fate of the Socceroos at this World Cup was all but confirmed.

source: theguardian.com

Goalkeeper Mat Ryan, unable to keep out the shots from Alexis Sanchez and Jorge Valdívia that established Chile’s bridgehead early on, said the team could “take pride” from the resilience shown in fighting back, and coming within inches of the equaliser before Chile secured a late and decisive third.

Lamenting that the Socceroos “only had ourselves to blame” for the chaotic opening, Ryan insisted it was still a “good learning curve” for the young team.

“We can take pride from our performance after the first 15 minutes – to begin with we showed them too much respect early on and allowed them to play,” he said.

“They caused us problems and took their chances. It just didn’t go to plan, letting them dictate things.

“It was only after the second goal that we woke up and took it to them, went back to our game plan. Once we got one back it became a real dogfight I felt and we were really unfortunate to concede at the end.

“There were a couple of decisions by the referee that didn’t help, a few fouls he gave against us but he’s trying to do the best he can, and at the end of the day we’ve only got ourselves to blame. You can’t allow an opposition like that so much space, we started so slow and we couldn’t claw it back in the end.”

Asked if the enormity of the occasion had led to stage fright, Ryan said it stemmed more from being too aware of the dangers posed by the South American side.

“I don’t think it was nerves, just too much respect,” he said.

“It’s hard to put your finger on it so soon after the game but we’ll go back and review the tape, assess what we can do better and take the positives out of it. We’ve had a taste of it, we know what the level is and we know how tough the next game will be.

“But it’s a good learning curve. We hung in there and fought back really well. I thought we were unlucky not to get back on level terms at some point in the second half. Then they got a bit of luck in that I pulled off a save, (Jean Beausejour) gets a rebound and finds the bottom corner. But it’s a results based game.”

source: couriermail.com.au

Όταν ανήκεις σε ένα όμιλο με την παρουσία της Ισπανίας και της Ολλανδίας τότε περιμένεις μόνον ένα θαύμα για να ελπίζεις σε πρόκριση στο δεύτερο γύρο, όσο καλή ομάδα κι αν έχεις.

Αυστραλία και Χιλή. Παλιοί γνώριμοι από το μουντιάλ του 1974 στην τότε Δυτική Γερμανία. Είχαν τελειώσει ισόπαλο 0-0 τον αγώνα τους. Ήταν η τελευταία αγωνιστική στη φάση των ομίλων. Αποκλείστηκαν αμφότερες χωρίς νίκη.

Σε σύνολο τεσσάρων αγώνων η Χιλή υπερέχει με τρεις νίκες έναντι μίας ισοπαλίας,

Τα καγκουρό με τεχνικό τον Ελληνικής καταγωγής Άγγελο Ποστέκογλου διανύουν μεταβατικό στάδιο. Αναζητούν εμπειρίες για το κύπελλο Εθνών Ασίας που θα γίνει στη χώρα τους το 2015.

Περισσότερο από τρεις μήνες προετοιμάζεται ειδικά για την αποψινή αναμέτρησή της, στην Αρένα Παντανάλ της Κουϊάμπα,  με τη Χιλή η Αυστραλία. Τον περασμένο Μάρτιο στο Λονδίνο επέλεξε το Εκουαδόρ για  αντί-Χιλή, λόγω του ίδιου αγωνιστικού ύφους στο παιχνίδι του.

Φιλικός αγώνας θρίλερ. Όπως αναμένεται να είναι και το σημερινό παιχνίδι.

Εκείνο το βράδυ της 5ης Μαρτίου στο Λονδίνο, η Αυστραλία είχε προηγηθεί 3-0 μέχρι το 32′. Μετά το παιχνίδι γύρισε υπέρ του Εκουαδόρ, που νίκησε τελικά με 4-3. Πως έγινε αυτό? Απλά με κατοχή μπάλας και συνεχείς αντεπιθέσεις. Αυτό ακριβώς κάνει και η Χιλή. Αυτό ακριβώς επιθυμεί να αποφύγει η, μερικώς νεανική και άπειρη, Αυστραλία.

Η Χιλή παίζει στη δικιά της ήπειρο, αλλά το αποπνικτικό κλίμα (υγρασία και ζέστη) στην Κουϊάμπα, βαθιά στο βαλτώδες Μάτο Γκρόσο, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση πλεονέκτημα για αυτήν, καθώς οι κλιματολογικές συνθήκες στη χώρα της είναι περισσότερο Ευρωπαϊκές.

Η ομάδα είναι σίγουρα καλύτερη της Αυστραλίας με ποδοσφαιριστές παγκόσμιας κλάσης όπως οι Σάντσες της Μπαρτσελόνα και Βιδάλ της Γιουβέντους (ίσως δεν είναι έτοιμος για τη βασική ενδεκάδα μετά την πρόσφατη εγχείρηση στο γόνατο).

Ο ομοσπονδιακός τεχνικός Χορχε Σαμπαόλι δοκιμάζει διάφορα σχήματα (3-4-3, 4-3-1-2 και 3-4-1-2), αλλά σε όλες τις περιπτώσεις αντιλαμβάνεται αμυντικές αδυναμίες. Για το λόγο αυτό θα επιδιώξει να πνίξει τον αντίπαλο στο χώρο του κέντρου.

Η ομάδα της Χιλής έχει το χαμηλότερο μέσο όρο ύψους, από όσες συμμετέχουν στη διοργάνωση. Οφείλει να εξουδετερώσει τις δυνάμεις των Αυστραλών στον αέρα, ειδικά τον 34χρονο κεντρικό κυνηγό Τιμ Κέιχιλ. Προσφάτως έγινε, για τη χώρα του, ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών με 32 γκολ.

Πονοκέφαλο για τον Αυστραλό προπονητή αποτελεί η κατάσταση του Μαρκ Μπρεσιάνο. Ο 34χρονος επιτελικός μέσος έφτασε στη Βραζιλία, με πρόβλημα στην πλάτη και προπονείται πολύ χαλαρά.

Αν, δεν αρχίσει στη βασική ενδεκάδα τότε, η λύση είναι έτοιμη. Ο 27χρονος Μαρκ Βίντοσιτς θα είναι ο αντικαταστάτης του.

Η Χιλή προκρίθηκε στο μουντιάλ ως τρίτη από τον όμιλο της Νοτίου Αμερικής με εννιά νίκες, μία ισοπαλία και έξι ήττες. Σε γενικές γραμμές η εμφάνισή της δεν κρίθηκε ικανοποιητική. Από την άλλη πλευρά η Αυστραλία πάλεψε μέχρι την τελευταία αγωνιστική για να εξασφαλίσει μία θέση στα γήπεδα της Βραζιλίας. Το γκολ του Τζος Κένεντι στο 83’, στο τελευταίο παιχνίδι του ομίλου με το Ιράκ ήταν αυτό που της έδωσε χαρά.

ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ

Δεν ταιριάζει σε τίποτα η αγωνιστική μορφή τους. Διαφορετικό στιλ. Διαφορετική φιλοσοφία. Συνεπώς ή προχωράνε ανεξάρτητα ή η μία ακολουθεί το παιχνίδι της άλλης με ολέθρια αποτελέσματα.

Η Χιλή εμφανίστηκε στα τελευταία παιχνίδια με 3-4-3, γιατί επιδιώκει να ενισχυθεί περισσότερο αμυντικά. Δεν υπάρχουν αξιόλογοι κεντρικοί οπισθοφύλακες. Ο Σαμπαόλι στηρίζει πάντα τους Μέδελ και Χάρα με την προσθήκη ενός ακόμη στόπερ. Συνήθως ο Αργεντινός χρησιμοποιεί το 4-3-1-2 ή το 3-4-1-2 γιατί και με τους τρόπους αυτούς ενισχύει τα μετόπισθεν. Σίγουρα η άμυνα θα του δημιουργήσει μεγαλύτερα προβλήματα με Ισπανία και Ολλανδία.

Η Αυστραλία είναι σταθερή στο 4-3-3 με τον Κέιχιλ μόνο μπροστά κι αν θα μπορέσει ο Μπρεσιάνο θα τον βοηθάει από την περιφέρεια. Σε άλλη περίπτωση ο Ποστέκογλου, που δεν θέλει να χάσει τη μάχη του κέντρου θα παίξει με 4-5-1, χωρίς να αλλάξει τη βασική ενδεκάδα. Απλά θα τραβήξει πολύ πίσω τους δύο ακραίους κυνηγούς.

Πηγή: sigmalive.com

Εκδίκηση» με τον πιο «βάναυσο» τρόπο πήρε η Ολλανδία από την Ισπανία για τον χαμένο τελικό του Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής το 2010.

Στην «Αρένα Φόντε Νόβα» του Σαλβαντόρ οι «οράνιε» διέλυσαν τους «φούριας ρόχας» με 5-1, στην πρεμιέρα του Β΄ ομίλου της διοργάνωσης της Βραζιλίας, με μεγάλους πρωταγωνιστές τους Ρόμπιν Φαν Πέρσι και Άριεν Ρόμπεν, που πέτυχαν από δύο γκολ απέναντι στους κατόχους του τροπαίου.

Η Ολλανδία έχασε τεράστια ευκαιρία στο 7΄ με το Σνάιντερ να βγαίνει απέναντι στον Κασίγιας, αλλά το πλασέ που επιχείρησε απόκρουσε ενστικτωδώς ο Ισπανός τερματοφύλακας.

Το παιχνίδι τακτικής που ακολούθησε ήταν «βούτυρο στο ψωμί» για τους «φούριας ρόχας». Έχοντας καλύτερους χειριστές της μπάλας δεν άργησαν να ελέγξουν το ρυθμό και σιγά-σιγά «πήραν μέτρα» στον αγωνιστικό χώρο κι άρχισαν να πιέζουν.

Το γκολ για την ομάδα του Ντελ Μπόσκε δεν άργησε να έρθει. Ο Ντιέγκο Κόστα μπήκε στην περιοχή των Ολλανδών κι έπεσε στο έδαφος από μαρκάρισμα του Ντε Φράι. Ο Ριτσόλι που ήταν κοντά στην φάση υπέδειξε το πέναλτι, το οποίο στο 27΄ μετέτρεψε σε γκολ ο Τσάμπι Αλόνσο.

Ο έμπειρος Ιταλός ρέφερι, όμως, υπέπεσε σε τραγικό λάθος, καθώς ο αμυντικός της Ολλανδίας δεν ακούμπησε το στράικερ των Ισπανών και χάρις στη λανθασμένη υπόδειξή του έδωσε τη δυνατότητα στην Ισπανία να προηγθεί στο σκορ.

Ο νόμος του ποδοσφαίρου επαληθεύτηκε στο τελευταίο τρίλεπτο του πρώτου μέρους. Ο Νταβίν Σίλβα, στο 43΄ απέτυχε να κάνει το 2-0 στο ανεπανάληπτο τετ-α-τετ με το Σίλεσεν και στο 44΄ από τη βαθιά μπαλιά του Μπλιντ, ο Φαν Πέρσι με εξαιρετική κεφαλιά «έγραψε» το 1-1.

Με γκολ…από τα αποδυτήρια ξεκίνησε το δεύτερο μέρος. Η Ολλανδία πέτυχε την ολική ανατροπή του σκηνικού, με το πλασέ του Άριεν Ρόμπεν στο 53΄ , ύστερα από το άψογο κατέβασμα του ακραίου μέσου της Μπάγερν, ο οποίος απέφυγε τον ΠΙκέ και νίκησε τον Κασίγιας, παρά την προσπάθεια του Ράμος.

Οι «οράνιε» είχαν την ευκαιρία να τελειώσουν το ματς στο 60΄ με το βολέ του Φαν Πέρσι να τραντάζει το οριζόντιο δοκάρι του Κασίγιας. Τέσσερα λεπτά αργότερα, όμως, ο Ντε Φράι πέτυχε από κοντά το 3-1, αν και προηγήθηκε επιθετικό φάουλ του Φαν Πέρσι στον Κασίγιας που δεν υποδείχθηκε από τον Ριτσόλι.

Η «μαύρη βραδιά» για την εθνική Ισπανίας ήταν…ατελείωτη. Ο Φαν Πέρσι στο 72΄ εκμεταλλεύτηκε το τραγικό λάθος του Κασίγιας και σε άδεια εστία πέτυχε το 4-1, για να έρθει στο 80΄ ο Ρόμπεν με ατομική προσπάθεια να «σκοτώσει» για πέμπτη φορά τον Κασίγιας (5-1).

Πηγή: naftoemporiki.gr