Daily Archives: December 4, 2014

Τρία κιούπια χρυσές λίρες έκρυβε εγκαταλελειμμένο σπίτι στην Ξάνθη;

Τρία κιούπια χρυσές λίρες έκρυβε εγκαταλελειμμένο σπίτι στην Ξάνθη;

Τρία κιούπια γεμάτα λίρες φαίνεται πως έκρυβε ένα παλιό σπίτι στον οικισμό της Κυψέλης στην Ξάνθη, σύμφωνα με φήμες που κυκλοφορούν έντονα τις τελευταίες ημέρες στην περιοχή.

Σύμφωνα με την τοπική εφημερίδα Εμπρός, ιδιωτικό συνεργείο είχε αναλάβει να κατεδαφίσει ένα παλιό μισογκρεμισμένο σπίτι στην Κυψέλη. Την ώρα που το εκσκαπτικό μηχάνημα γκρέμιζε ένα παλιό φούρνο που βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού έπεσε πάνω σε τρία κιούπια γεμάτα με χρυσές λίρες.

Το περιστατικό φαίνεται πως έγινε αντιληπτό και από κατοίκους της περιοχής που βρίσκονταν κοντά στο σπίτι.

Σύμφωνα με πληροφορίες της τοπικής εφημερίδας, αμέσως μόλις εντοπίστηκαν οι λίρες το συνεργείο που εκτελούσε τις εργασίες σταμάτησε να εργάζεται και απομακρύνθηκε από την περιοχή.

Τα παραπάνω, ωστόσο, δεν επιβεβαιώνονται από τις αστυνομικές αρχές, αλλά οι φήμες οργιάζουν στην ευρύτερη περιοχή.

Πηγή: in.gr

Advertisements

Ποινική δίωξη σε 16 άτομα για στημένους αγώνες

Ποινική δίωξη σε 16 άτομα για στημένους αγώνες
Ποινική δίωξη για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης (συγκρότηση, ένταξη και διεύθυνση) και δωροδοκία-δωροληψία στο ελληνικό ποδόσφαιρο ασκήθηκε σε 16 άτομα.

Σύμφωνα με την ενημέρωση που έκανε προς τους δημοσιογράφους, ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας κ. Ηλίας Ζαγοραίος, οι κατηγορούμενοι είναι: 4 παράγοντες της ΕΠΟ, 2 παράγοντες ΠΑΕ, 2 πρόσωπα από την Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας, 3 διαιτητές (μεταξύ αυτών και εν ενέργεια). Πέντε είναι οι κατηγορούμενοι από άλλες επιτροπές.

Ο κ. Ζαγοραίος δεν θέλησε να δώσει ονόματα στη δημοσιότητα, σε συνεννόηση και με την εισαγγελέα Αρείου Πάγου κυρία Ευτέρπη Κουτζαμάνη, καθώς δεν έχει γίνει άρση του σχετικού απορρήτου.

Οι διώξεις είναι πάντως προσωποποιημένες, και βασίζονται στις εξής κατηγορίες: συγκρότηση, ένταξη, διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης και ηθική αυτουργία ως προς την εγκληματική οργάνωση.

Απάτη κατά συναυτουργία και κατ’ εξακολούθηση, απόπειρα εκβίασης κατά συναυτουργία και κατ’ εξακολούθηση, καθώς και ηθική αυτουργία με απειλή βλάβης δραστηριότητας που ασκεί ο εξαναγκαζόμενος.

Στα αδικήματα συγκαταλέγεται και αυτό της δωροδοκίας – δωροληψίας για αλλοίωση αποτελέσματος αγώνα.

Την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης φέρουν συνολικά 7 από τα 16 εμπλεκόμενα πρόσωπα.

Στο πόρισμα ανατέμνεται το πως η εγκληματική οργάνωση έστηνε ματς, όριζε συγκεκριμένους διαιτητές – εξαπατώντας ασφαλώς τον φίλαθλο κόσμο-, προκειμένου να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Παράλληλα τονίζονται ιδιαίτερα οι συνέπειες της χειραγώγησης, με ομάδες που υποβιβάζονται χάνοντας τεράστια ποσά και άλλες που αντιθέτως αποκομίζουν τεράστια κέρδη.

Άξονες του πορίσματος είναι οι απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες, οι αγώνες καθώς και έκρηξη που είχε σημειωθεί σε φούρνο του διαιτητή Κωνσταντινέα.

Πηγή:in.gr

Η επιτυχία μέσα από ένα ζευγάρι γυαλιά

Η Νικολίνα κάτω από την Ακρόπολη φορώντας Kito 1981

Η Νικολίνα κάτω από την Ακρόπολη φορώντας Kito 1981

Η Νικολίνα ήρθε στην Αυστραλία με μία βαλίτσα γυαλιά και έκανε το όνειρό της πραγματικότητα.

Η Νικολίνα Χριστοπούλου ήρθε στην Αυστραλία μόνο με μία βαλίτσα. Το 2011, σε ηλικία 33 ετών, αποφάσισε να συμμετάσχει σε μία έκθεση του The Optical Distributors & Manufacturers Association στο Σίδνεϊ και δεν έφυγε ποτέ.

Η Νικολίνα είναι σχεδιάστρια γυαλιών και οπτικός. Σπούδασε στην Ιταλία και το 2001 επέστρεψε στη γενέτειρά της την Πάτρα, όπου ίδρυσε τη δική της εταιρεία με την αδερφή της Κάλι, ονόματι Kito 1981. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, ταξίδευε σε Ευρώπη και Αμερική ως buyer γνωστών οίκων μόδας.
«Kito σημαίνει ‘στοιχείο’ στα Σουαχίλι. Η εταιρεία αντιπροσωπεύει την αυθόρμητη και ακατέργαστη μίξη της προσωπικότητας, της μόδας και του σχεδιασμού» εξηγεί η Νικολίνα Χριστοπούλου στο «Νέο Κόσμο».

Στη συλλογή του brand που περιλαμβάνει εκτός από γυαλιά ηλίου, ρολόγια και ακουστικά, η Νικολίνα προσπαθεί να συνδυάσει το μοντέρνο στοιχείο με τη ρετρό αισθητική, πάντα μέσα από τη δική της προσωπική ματιά. Η φιλοσοφία της εταιρείας, αντιπροσωπεύει το δικό της γούστο και την αγάπη για το στυλ και τη μουσική.
«Το αγαπημένο μου κομμάτι είναι τα ακουστικά Echos. Το όνομα σημαίνει ήχος στα Ελληνικά και μου αρέσουν επειδή είναι ιδιαίτερα και προσεγμένα μέχρι και την παραμικρή τους λεπτομέρεια».

Το brand είναι κατά βάση μινιμαλιστικό, προωθώντας μια καθαρή και κλασική αισθητική με έμφαση στην ποιότητα τόσο των υλικών -τα οποία στην πλειοψηφία τους είναι οικολογικά και πάντα ανακυκλώσιμα- όσο και στη διαδικασία παραγωγής.

Παρά την επιτυχία της, η Νικολίνα δυσκολεύτηκε αρχικά να κατανοήσει τη διαφορετική νοοτροπία της αυστραλιανής αγοράς. «Καμιά φορά το να δημιουργήσεις μία αξιόλογη εταιρεία με δική σου προσωπική ταυτότητα, δεν είναι αρκετό. Χρειάστηκε πολλή προσπάθεια από μέρους μου να βγάλω άδεια εργασίας και να πάρω βίζα. Είμαι μακριά από συγγενείς και φίλους, αλλά το βρίσκω συναρπαστικό» εξηγεί η Νικολίνα.

«Έκανα τρία χρόνια να πάω στην Ελλάδα. Το κόστος ενός υπερατλαντικού ταξιδιού είναι μεγάλο. Η μητέρα μου με επισκέπτεται κάθε Χριστούγεννα. Όλα τα χρήματα που έβγαζα από τη δουλειά μου ως οπτικός, πήγαιναν στο Kito 1981. Ακόμη όλα μου τα κέρδη τα επενδύω στην εταιρεία μου».
Η δουλειά της κατάφερε να περάσει τα σύνορα της παραλίας του Bondi και να γίνει γνωστή εκτός Αυστραλίας, χάρη σε γνωστούς μουσικούς και προσωπικότητες του χώρου της μόδας που τα προτίμησαν και τα ανέδειξαν. Ανάμεσά τους οι Black Eyed Peas, Sarah McLeod, 4FX, Kid Mac. Ο Kid Mac, μάλιστα, είναι και το πρόσωπο της καμπάνιας του brand.

Η Νικολίνα, παρ’ ότι αγάπησε την Αυστραλία και αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα εδώ, δεν ξεχνά την Ελλάδα.
«Ύστερα από την τελευταία μου επίσκεψη στην Ελλάδα, αποφάσισα μαζί με την Αυστραλή δημοσιογράφο, Caitlin Bishop, να λανσάρουμε μία νέα εταιρεία, της οποίας τα προϊόντα θα είναι αυστηρά χειροποίητα και εμπνευσμένα από την αρχαία Ελλάδα. Θα κατασκευάζονται στην Ελλάδα και θα διατίθενται σε επιλεγμένες μπουτίκ από τη νέα χρονιά» αποκαλύπτει η Νικολίνα στο «Νέο Κόσμο».

Πηγή: Νέος  Κόσμος

Ο Ελληνισμός της Διασποράς

el

Σχόλια και επισημάνσεις με άξονα τη σημασία του ως «εθνικού κεφαλαίου»

Η παρουσία του Ελληνισμού της Διασποράς οφειλόμενη σε διάφορους μηχανισμούς αποδημίας, έχει σημασιολογηθεί στο συλλογικό μας υποσυνείδητο και συνειδητό με διάφορους τρόπους και επενδυθεί με πολλές προσδοκίες. Υπεράνω όλων με την σημασιολογική έννοια ότι αποτελεί «Εθνικό Κεφάλαιο».

Σε ποιο βαθμό συμβαίνει αυτό, και υπό ποιες προϋποθέσεις και πολιτικές μπορεί να αξιοποιηθεί;
Τα ερωτήματα αυτά θέτουν επί τάπητος πολλούς προβληματισμούς στο παρόν άρθρο. Καθώς η πολιτική για τον Ελληνισμό του Εξωτερικού διακρίνεται από αντιφάσεις και ανεπίτρεπτα κενά παρουσίας του ελληνικού κέντρου στις υποθέσεις που τον αφορούν. Αφήνουν εκτός πεδίου προβληματισμού και σχεδιασμού τις προϋποθέσεις και τις πολιτικές υπό τις οποίες θα μπορούσε να αξιοποιηθεί, ενώ ο χρόνος επείγει με τις διαγενεακές μεταβολές που έχουν επέλθει, και η θέση του Ελληνισμού της Διασποράς έχει εκ των πραγμάτων υποβαθμιστεί στην στρατηγική των σχέσεων της Ελλάδας με τον έξω κόσμο.

Στη διατύπωση αυτού του άρθρου, ως Ελληνισμός της Διασποράς εννοείται – συχνά με την χρήση διάφορων άλλων λίγο πολύ συνώνυμων όρων – το σύνολο των ατόμων ελληνικής καταγωγής που διαμένουν εκτός Ελλάδας για χρονικό διάστημα άνω του έτους. Υπό την έννοια αυτή περιλαμβάνει τόσο τον ελληνικής καταγωγής πληθυσμό που αποδήμησε από την Ελλάδα ή και από άλλες χώρες, από τα τέλη του 19ου αιώνα, όσο και την λεγόμενη «ιστορική Διασπορά» η οποία σχηματίστηκε είτε από παλαιότερες του 19ου αιώνα μεταναστεύσεις σε διάφορες χώρες, όπως των Ποντίων στη Νότια Ρωσία, όσο και τις ελληνικές μειονότητες χωρών όπως της Αλβανίας και της Τουρκίας που περιήλθαν στην επικράτεια αυτών των χωρών με την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με συνώνυμη έννοια χρησιμοποιούνται εναλλακτικά οι όροι «Ελληνική Διασπορά», «Ελληνισμός του Εξωτερικού», ή «Απόδημος Ελληνισμός», «Ομογένεια», κ.ά.

Ι. Κενά ενδιαφέροντος. Κατ` αντίφαση με την ρητορική περί «Εθνικού Κεφαλαίου» και τις προϋποθέσεις αξιοποίησης της Ελληνικής Διασποράς
Η νέα μετανάστευση στο σύγχρονο κόσμο, έχοντας ως τόπο προορισμού ή ενδιάμεσου σταθμού, μεταξύ άλλων χωρών, και την Ελλάδα μετέβαλε τη χώρα από χώρα εξαγωγής μεταναστών σε χώρα εισαγωγής μεταναστών, και τα τελευταία χρόνια με την εμφάνιση και την ένταση της κρίσης, εκ νέου και εκ παραλλήλου σε χώρα εξαγωγής μεταναστών. Έτσι που μοιάζει σα να έχουμε
οδηγηθεί ξανά σε ένα πρόγραμμα υποχρεωτικής ανταλλαγής εθνικών πληθυσμών, και η ιστορία να επιστρέφει ως φάρσα, μια και δεν έχουν μεσολαβήσει γεγονότα, όπως αυτό της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Με την εμφάνιση της νέας μετανάστευσης και τα πιεστικά προβλήματα που έθεσε η μετανάστευση προς την Ελλάδα από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, και συνεργούσης τα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης σχεδόν σάρωσε το ενδιαφέρον και τις χρηματοδοτικές πηγές για τον Ελληνισμό της Διασποράς.
Οδήγησε σε πάγωμα των πολιτικών και των προγραμμάτων της ΓΓΑΕ για την διατήρηση και ενίσχυση των δεσμών, αλλά και συνάμα στην περικοπή των δαπανών για τη λειτουργία του ΣΑΕ. Οργανισμό, που εκτός των άλλων ταλανίζεται από το «ράβε-ξύλωνε» του θεσμικού του πλαισίου λειτουργίας, και την παρασκηνιακή κομματική χειραγώγηση των διαδικασιών διαμόρφωσης της σύνθεσης των γενικών συνελεύσεων του και της εκλογής του Προεδρείου του. Με την εφαρμογή έως και εξωθεσμικών θρησκευτικών ή άλλων κριτηρίων αξιολόγησης, αποκλεισμούς οργανώσεων για θρησκευτικούς ή άλλους λόγους, στους οποίους έχουμε αναφερθεί σε άλλες περιστάσεις στο παρελθόν.

Υπό τις συνθήκες αυτές και την μετατόπιση των προτεραιοτήτων σε άλλα πεδία, δημιουργήθηκαν σοβαρά κενά. Ανεπίτρεπτα κενά για την εθνική μας συνοχή και τους δεσμούς του εκτός συνόρων Ελληνισμού με την Ελλάδα. Παρά την ομολογουμένως κεφαλαιώδη και γενικά αποδεκτή σημασία του Ελληνισμού της Διασποράς στη στρατηγική των σχέσεων μας με το έξω κόσμο, τις προγραμματικές θέσεις των κοινοβουλευτικών κομμάτων, αλλά και τις εμπράγματες δυνατότητες που πράγματι περικλείει, με βάσει τις οποίες έχει κατά γενική αποδοχή χαρακτηριστεί ως «εθνικό κεφάλαιο για την Ελλάδα».

Ο χαρακτηρισμός αυτός, παρότι παραμένει ατεκμηρίωτος επιστημονικά, μπορεί να θεωρηθεί ως εύστοχος από τη φύση και τον όγκο του, βάσει των οποίων, εννοείται, αποτελεί βασική συνιστώσα του Ελληνισμού. Όχι ίσως λιγότερου σε σημασία με τον πάλαι ποτέ παροικιακό Ελληνισμό. Με την επιχειρηματικότητα του οποίου θεμελιώθηκε η ελληνική οικονομία και τη συμμετοχή του οποίου κέρδισε ο Ελληνισμός τη ελευθερία του. Έστω και σε πολλά σημεία κατ` επίφαση.

Κατ` επίφαση. Αν αναλογιστούμε τις εξαρτησιακές μας σχέσεις με τις δυνάμεις που συνέτειναν στην «απελευθέρωση» μας και έχουμε ενσωματώσει ως τροχοπέδη στον εθνικό πολιτικό μας πολιτισμό και τους μηχανισμούς της εθνικής μας οικονομίας, και όχι μόνον. Ακόμα και ως προς τον τρόπο του διαμορφώνεται η σκέψη μας και η συμπεριφορά μας, υιοθετώντας και εφαρμόζοντας συχνά μηχανικά και άκριτα τα δυτικά πρότυπα. Συχνά μάλιστα εν είδει άκριτης πίθηκιστικής παντομίμας.

Παρά τις εθνικές μας ιδιομορφίες, έχοντας πολλοί εξ ημών αποβάλλει εκ προοιμίου από τη σκέψη μας όλο το γνωσιακό πλούτο που κληρονομήσαμε από τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, εισπράττοντας τον μετασκευασμένο πίσω. Υπό μορφή αντιδανείων, μεταλλαγμένο προσαρμοσμένο στις εθνικές ανάγκες των χωρών που τον δανείστηκαν, καθώς σε αυτόν στηρίχτηκε ως ενός βαθμού το προβάδισμα των δυτικών χωρών, αφομοιώνοντας, ανασυνθέτοντας και προσαρμόζοντας την κληρονομιά αυτή στις εθνικές τους ανάγκες.

ΙΙ. Εκτός τόπου και χρόνου η περί «ακατάλυτων δεσμών» ρητορική – σε αντίφαση με τους όρους διαμόρφωσης και αναπαραγωγής της εθνική συνείδησης
Υπό αυτές τις συνθήκες και την υποβάθμιση του ενδιαφέροντος – έστω αιτιολογημένα από τον όγκο και τον πανικό της μετανάστευσης προς την Ελλάδα και την οικονομική κρίση – η προφανής σημασία του Ελληνισμού του Εξωτερικού είναι σχετική. Διόλου δεδομένη, ως δημόσια κρήνη, και του τύπου που πολλοί εννοούν τον Ελληνισμό να διακατέχεται ως από μαγείας από ακατάλυτους δεσμούς με την Ελλάδα, χωρίς την ουσιαστική του στήριξη, τον σχεδιασμό και την εφαρμογή κατάλληλων πολιτικών και τη διάθεση χρηματικών πόρων. Πράγμα που επείγει να γίνει, καθώς έχουμε εισέλθει προ πολλού στον αστερισμό των νεότερων γενεών οι οποίες διαμένοντας και κοινωνικοποιημένες εκτός των ελληνικών συνόρων διαθέτουν ελάχιστα βιώματα από την Ελλάδα για να αισθάνονται Έλληνες με την ελλαδική έννοια του όρου. Μη αντιμετωπίζοντας μάλιστα πολιτισμικούς φραγμούς με τους αλλοεθνείς πληθυσμούς που περιβάλλονται, και μη υποκείμενες σε άξια λόγου ερεθίσματα και κίνητρα από την Ελλάδα, καταλήγουν εκ των πραγμάτων να αφομοιώνεται εξ ολοκλήρου ταχύτατα στις τοπικές κοινωνίες των χωρών διαμονής.

Με αυτά τα δεδομένα, ακούγεται εκτός τόπου και χρόνου κάθε ρητορική αναφορά περί «ακατάλυτων δεσμών». Ως εκ προοιμίου σε αντίφαση με την πραγματικότητα και τους όρους διαμόρφωσης και αναπαραγωγής της εθνικής συνείδησης. Ως αυτή ν` αποτελεί μια συνειδησιακή κατασκευή θεόπεμπτη. Προεγκατεστημένη από τη φύση του ανθρώπου, μη προσδιορισμένη από τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις και τους μηχανισμούς κοινωνικοποίησης και κοινωνικού ελέγχου των πολιτών.
Ως εκτός χρόνου. Παλαιάς, παλαιοκομματικής κοπής. Καθώς ο παλαιοκομματισμός διατρέχει ακόμα εν πολλοίς την πολιτική μας ζωή και πολλές πολιτικές ασκούνται με αυτοσχεδιασμούς. Εκ του άμα, απροπαρασκεύαστα, πρόχειρα ή και σε προσωπική βάση, χωρίς να υποστηρίζονται επαρκώς από την επιστημονική γνώση. Πράγμα που στην περίπτωση του Ελληνισμού της Διασποράς αποτελεί αναπόφευκτα τον κανόνα, δεδομένου ότι είναι εντελώς παλαιική και ανεπαρκής η γνωσιακή βάση για τα θέματα του.

Παλαιική και ανεπαρκής, καθώς η έρευνα για τον Ελληνισμό του εξωτερικού σταματώντας στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αντιθέτως με ότι συμβαίνει στην περίπτωση των ξένων μεταναστών, έχει πάψει να τροφοδοτεί, να επικαιροποιεί τη γνώση και να στηρίζει την πολιτική σκέψη με επιστημονικές γνώσεις για την τρέχουσα κατάσταση του και τις δυνατότητες αξιοποίησης του.

ΙΙΙ. Ανάγκη σχεδιασμού νέων πολιτικών αξιοποίησης των αποδήμων, ανανεώνοντας την ερευνητική γνωσιακή μας βάση
Ως έχουν τα πράγματα, με την αδράνεια που παρατηρείται στις προγραμματικές δράσεις της ΓΓΑΕ και το σταμάτημα της έρευνας από δεκαετίες πίσω. Κι αυτές περιορισμένες σε βιβλιογραφικές προσεγγίσεις, με μοναδικές εξαιρέσεις, το «Πρόγραμμα Αποδημίας – Παλιννόστησης του Ελληνικού Πληθυσμού», της Μικροαπαογραφής του 1985- 1986, και την έρευνα για τους Πόντιους Μετανάστες από την Πρώην Σοβιετική Ένωση (1992), η τότε εξεικόνιση των δεδομένων της Ομογένειας είναι εντελώς ανεπαρκής για να στηρίξει σοβαρούς πολιτικούς σχεδιασμούς και πολιτικές σε βάθος χρόνου.
Ακόμα, και σε ότι αφορά τα προγράμματα φιλοξενίας, για τα οποία ουδέποτε διενεργήθηκε έρευνα, ώστε να έχουμε μια εικόνα αξιολόγησης των αποτελεσμάτων τους και του ποιοτικού επιπέδου που κυμαίνονται.

Αν και ήταν τα μόνο σταθερά και τα μόνα μεγάλης κλίμακας προγράμματα μέχρι και τα τελευταία χρόνια. Πριν σαρωθούν παντελώς υπέρ άλλων προγραμμάτων, με την μεταστροφή των ενδιαφερόντων σε άλλα πεδία. Όπως στα υποστηρικτικά προγράμματα για την ένταξη και την έρευνα των προβλημάτων των ξένων μεταναστών. Προγράμματα, που αντιθέτως, άνθισαν και φαίνεται να πολλαπλασιάζονται με εκπληκτική ταχύτητα. Προφανώς υπό την πίεση των διεθνών και των ευρωπαϊκών οργανισμών για την αποκατάσταση των μεταναστών, αλλά και των συνεργώντων σε αυτών διαφόρων ομάδων πιέσεων, ακτιβιστών και ομάδων συμφερόντων που περιστρέφονται με άξονα την προστασία των δικαιωμάτων των ξένων μεταναστών και την έρευνα των προβλημάτων τους.

Τα προαναφερθέντα προγράμματα φιλοξενίας, ως έγινε πρόσφατα γνωστό, επανέρχονται. Αυτό είναι πράγματι ένα αισιόδοξο μήνυμα. Ωστόσο στην μικρή σχετικά κλίμακα που επιχειρούνται και για μια επιμέρους μόνο επιχειρησιακή δραστηριότητα και στο βαθμό που ουδέποτε έγινε έρευνα για την αξιολόγηση των αποτελεσμάτων, αφ` ενός μπορούν να θεωρηθούν ως τελείως ανεπαρκή, αφετέρου δε αμφιβόλου ποιότητας. Κανείς δεν είναι σε θέση να τεκμηριώσει και να επιβεβαιώσει αντικειμενικά την ποιότητα τους, βάσει επιστημονικών κριτηρίων. Κατά πόσο παράγουν θετικά αποτελέσματα και προάγουν τις σχέσεις με τον Ελληνισμό της Διασποράς, παρουσιάζουν ενδεχομένως ελλείψεις και χρειάζεται να εμπλουτιστούν κ.λπ. Είναι δε προφανές ότι η μεγάλη σχετικά εμπειρία του προσωπικού της ΓΓΑΕ δεν επαρκεί για αξιολογηθούν επαρκώς, να υποκαταστήσει την απαιτούμενη επιστημονική έρευνα για την αξιολόγηση τους.

Υπό αυτές τις συνθήκες, την ένδεια υλικών μέσων, χρηματοδοτικών πόρων και γνωσιακής ερευνητικής βάσης δεν μπορούν να σχεδιασθούν και να εφαρμοστούν σοβαρές πολιτικές. Παρά μόνο πυροσβεστικές δράσεις. Αυτοσχεδιασμοί στο γόνατο και προσωπικές πολιτικές, που ευδοκιμούν με τη χαλαρότητα και την ασάφεια των προγραμμάτων που τα πολιτικά κόμματα διαδέχονται το ένα το άλλο στην εξουσία.

IV. Κωλυσιεργίες – διαφυγόντα κέρδη και προϋποθέσεις μεγιστοποίησης της συνεισφοράς των αποδήμων Ελλήνων
Όσο κωλυσιεργούμε, με παλαιοκομματικές αντιλήψεις και δράσεις βασιζόμενοι αποκλειστικά στο εμπειρικό υπαλληλικό Know How, ή σε παλαιοκομματικές εξωθεσμικές αξιολογήσεις και παρεμβάσεις κατά παραβίαση ακόμα και την νομοθεσίας που παράγουμε – όπως στην ακραία στο παρελθόν περίπτωση αποκλεισμού από το ΣΑΕ της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Αυστραλίας με θρησκευτικά κριτήρια – χάνουμε το παιχνίδι με τον Ελληνισμό της Αλλοδαπής ανεπανόρθωτα. Ανεπανόρθωτα. Με τους ταχύτατους ρυθμούς που αφομοιώνονται καθ` ολοκληρίαν οι νεότερες γενεές, χωρίς να είμαστε σε θέση να ανακόψουμε τη δυναμική της. Πράγμα, που δεν απαιτεί απλώς πολιτική βούληση αλλά και επαρκή γνωσιακή ερευνητική βάση. Μια και η πολιτική βούληση δεν υπόκειται μόνο σε φυσικούς αλλά και σε διανοητικούς περιορισμούς και μόνο με τη σύζευξη και των δύο μπορούν να σχεδιαστούν και να εφαρμοστούν αποτελεσματικές πολιτικές.

Ως έχουν μάλιστα τα πράγματα, σε κοινωνίες που οι κοινωνικές σχέσεις καθορίζονται κατ` εξοχήν από ωφελιμιστικά χρηματικά κριτήρια και συμφέροντα, ο Ελληνισμός του Εξωτερικού δεν αποτελεί από μέρους του και μόνο προσφερόμενο εθνικό κεφάλαιο. Υπό αυτή δε την συνθήκη και την εντελώς ανεπαρκή παρουσία του ελληνικού κράτους στα προβλήματα που το αφορούν, αποτελεί κεφάλαιο που ακολουθεί αναπόφευκτα και ανεπιστρεπτί κατιούσα καμπύλη σε προοπτικές αποδόσεων. Χάνει συνεχώς όσες αξίες χρήσης και ανταλλακτικές αξίες μπορούν δυνητικά να παραχθούν με τις γενιές που αφομοιώνονται και δυστυχώς χάνονται, συρρικνώνοντας τον όγκο του, σωρεύοντας πίσω παντός είδους διαφυγόντα κέρδη για την Ελλάδα. Ακόμα, εννοείται, και σε καθ` εαυτού χρηματικές αξίες, μια και οι ομογενείς που αφομοιώνονται δεν υπόκεινται σε κίνητρα δούναι και λαβείν με την ελληνική κοινωνία και οικονομία, και χάνονται ίσως πολλοί ακόμα και ως δυνητικοί πελάτες της τουριστικής μας βιομηχανίας.

Από αυτή την οπτική και τις δημογραφικές μεταβολές που έχουν επέλθει στην σύνθεση των γενεών, είναι προφανές ότι ο Ελληνισμός του Εξωτερικού μπορεί να παράγει οφέλη, στο βαθμό που μπορεί να είναι ενεργητικά και συνεχώς παρόν στις υποθέσεις του το ελληνικό κράτος με ουσιαστικές και αποδοτικές πολιτικές, σχεδιασμένες επιστημονικά, χωρίς την κομματική παλαιοκομματική βούλα που έρχονται και παρέρχονται τα κόμματα στην πολιτική εξουσία, επιβάλλοντας τις πολιτικές τους ως εξ ορισμού και ποντιφικής ιδιότητας «αλάθητες». Μπορεί να αποδίδει κέρδη, στο βαθμό που οι πολιτικές του εθνικού κέντρου μπορεί να προσανατολίζονται εύστοχα και να αναπροσαρμόζονται στις ανάγκες του, διαμορφούμενες και υποστηριζόμενες από σχετικές έρευνες.
Μπορεί να αποδίδει παντός είδους κέρδη, στο μέτρο και στον βαθμό που μπορεί να πυκνώνονται και να βαθαίνουν συνεχώς σε περιεχόμενο οι επαφές με τους ομογενείς, μη αρκούμενοι στις τυπικές μορφές που μπορούν να έχουν, στοχεύοντας στις διάφορες επί μέρους ομάδες των αποδήμων. Ομοίως, στο βαθμό που μπορεί να αυξάνεται και να βαθαίνει συνεχώς η γνωσιακή μας βάση για τα προβλήματα που απασχολούν τους απόδημους Έλληνες και τις προσφερόμενες εναλλακτικές πολιτικές αντιμετώπισης τους. Τις δυνατότητες τους και τους εναλλακτικούς τρόπους με τους οποίους μπορεί να αξιοποιηθούν ως άτομα ή ως συντεταγμένοι σε παντός είδους συλλογικά μορφώματα ώστε να φτάσουμε σε ικανοποιητικό σημείο μεγιστοποίησης της συνεισφοράς τους στην εθνική μας ζωή.

Αυτό δυστυχώς, ας το επαναλάβουμε, δεν συμβαίνει καθόλου τα τελευταία χρόνια. Ούτε καν σε μια ορισμένη, έστω πιλοτική μικροκλίμακα.
Έτσι που επισημάνσεις αυτές προφανώς ακούγονται ως εκτός τόπου και χρόνου, με τα κριτήρια του εφικτού που σχεδιάζονται οι πολιτικές του παρόντος, αλλά που στην ελληνική περίπτωση ασκούμενες με απολιθωμένες παλαιοκομματικές πρακτικές και έχοντας κάνει αυτοσκοπό της πολιτικής τον καθ` ολοκληρία έλεγχο του πολίτη και της κοινωνικής ζωής σε όλα τα επίπεδα δεν οδηγούν πουθενά. Γιατί εφησυχάζει τους πολιτικούς και τους περιχαρακώνει στην διαφύλαξη και την υπεράσπιση των κεκτημένων του ελέγχου των συνειδήσεων και της χειραγώγησης του πολίτη. Έτσι, που αδυνατούν να παράγουν καινοτόμες πολιτικές τεχνολογίες και Know How για την αντιμετώπιση των διαρκώς μεταβαλλόμενων αναγκών. Έτσι, που αντί άλλου, παγιδευμένοι στις τεχνικές ελέγχου των πάντων, παράγουν και αναπαράγουν τα αδιέξοδα της ελληνικής κοινωνίας, με μόνο παράγωγο αποτέλεσμα την κοινωνική και πολιτική στασιμότητα και τελικά την απαξίωση της πολιτικής και του πολιτικού κόσμου, επιδίδοντας τα αδιέξοδα της ελληνικής κοινωνίας.

Ωστόσο, ακόμα και έτσι, με αυτά τα εμπόδια, μπορούν τουλάχιστον να γίνουν ορισμένες κινήσεις και διορθωτικές ενέργειες, που να ανοίγουν προοπτικά ορίζοντες να αναβαθμιστεί η θέση του Απόδημου Ελληνισμού και να υπάρξει στον τρέχοντα χρονικό ορίζοντα μια έστω περιορισμένου βαθμού παρουσία του ελληνικού κέντρου στα προβλήματα που τον αφορούν, η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει αφετηρία για περαιτέρω πολιτικές και δράσεις γεφυρώνοντας σε πρώτο στάδιο στοιχειωδώς το χάσμα με τους απόδημους Έλληνες και τις οργανώσεις τους.

Αυτό φρονούμε ότι απαιτεί κατ` αρχήν πρωτοβουλίες σε υψηλό πολιτικό επίπεδο, ώστε να αποκατασταθεί εκ των άνωθεν η εμπιστοσύνη των ομογενών προς την Ελλάδα, την ιθύνουσα πολιτική ηγεσία και τον υπόλοιπο πολιτικό κόσμο της χώρας μας.

V. Επαναφορά ενδιαφέροντος. Βασικές διορθωτικές ενέργειες και πολιτικές αποκατάστασης των σχέσεων με όλες τις κοινωνικές βαθμίδες και τις βαθμίδες οργάνωσης των Ομογενών
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η Κυβέρνηση του κ. Σαμαρά απομπλεκόμενη από τις δυσβάσταχτες προγραμματικές πιέσεις του μνημονίου, θα είναι γρήγορα σε θέση να επανέλθει στην πραγματικότητα των εθνικών μας θεμάτων, που έχουν ως τώρα περάσει στον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας. Παρωχημένα στο συλλογικό εθνικό μας υποσυνείδητο.

Ότι επανερχόμενοι από το λάκκο των λεόντων που έχουμε συρθεί επωμιζόμενοι δυσανάλογα το κόστος της κρίσης, θα είναι σε θέση να αντιληφθεί την επιζήμια υποβαθμισμένη θέση στην οποία έχει περιέλθει ο Ελληνισμός της Διασποράς στη στρατηγική των σχέσεων μας με τον έξω κόσμο, ώστε να καταστεί το γρηγορότερο δυνατόν να μπει τάξη και να επανέλθουν στο ενδιαφέρον της Ελληνικής Πολιτείας τα θέματα που τον αφορούν.

Σκύβοντας σε αυτό το εθνικό πρόβλημα και αποκαθιστώντας την τάξη που έχει διασαλευτεί στις σχέσεις με Απόδημο Ελληνισμό, θα μπορούσε κανείς, το λιγότερο, να περιμένει:
Κατά πρώτο μια επιβεβλημένη ανασυγκρότηση και επαναδραστηριοποίηση της ΓΓΑΕ. Ώστε να αποτελέσει και πάλι βραχίονα της πολιτικής για τον Ελληνισμό του εξωτερικού.

Δεύτερο, την απεμπλοκή της λειτουργίας του ΣΑΕ από τις άνευ νοήματος ρυθμίσεις επί των ρυθμίσεων, που έχουν καταστήσει κινούμενη άμμο ερήμου το θεσμικό του πλαίσιο, μη έχοντας τόπο και θέση που να σταθεί, πράγμα που γίνεται κατά τρόπο καταστροφικό. Με κάθε αλλαγή της πολιτικής ηγεσίας για τα θέματα των αποδήμων. Μάλιστα ακόμη και της ίδιας κυβέρνησης! Ως οι σχέσεις με την Ομογένεια να έχουν αφεθεί να ρυθμίζονται κατά το δοκούν με εντελώς προσωπικές πολιτικές των εκάστοτε αρμοδίων πολιτικών για τα θέματα των αποδήμων.
Ομοίως, την επαναλειτουργία του ΣΑΕ χωρίς περαιτέρω θεσμικές κωλυσιεργίες και την συνέχιση της χρηματοδότησης των δραστηριοτήτων και των προγραμμάτων του, κατά το μέτρο που αυτά αιτιολογούνται και νομιμοποιούνται από το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του.
Ακόμα, την προστασία του ΣΑΕ από εξωθεσμικές παρεμβάσεις στη διαμόρφωση της σύνθεσης και της εκλογής των οργάνων του, για τις οποίες έγινε λόγος σε προηγούμενα σημεία.

Παρεμβάσεις που προσβάλλουν την αυτοτέλεια του θεσμού, παραβιάζουν την ελευθερία της συνείδησης, και οι οποίες το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να κλονίζουν την εμπιστοσύνη των αποδήμων προς τον πολιτικό κόσμο της χώρας.
Αυτό, βεβαίως, δεν αποτελεί αυτού καθαυτού ευθύνη της κυβέρνησης, και ειδικά της παρούσης.
Ωστόσο, οι ευθύνες για τα κακώς κείμενα της πολιτικής ζωής εξ αιτίας των οποίων έχει περιέλθει ο πολιτικός κόσμος σε απαξίωση διαχέεται ως προσωπική ευθύνη σε όλους μας. Και η ευθύνη αυτή φρονούμε ότι αφορά κατά πολύ περισσότερο εκείνους που από θέση ισχύος είναι σε θέση να προκαλέσουν με περισσότερη αποτελεσματικότητα ρήξεις με τις παλαιοκομματικές και πελατειακές αντιλήψεις που μας κατατρύχουν.

Αντιλήψεις και ενέργειες, που ζημιώνουν, σε τελευταία ανάλυση, τη συλλογική ζωή σε όλα τα επίπεδα. Αποθαρρύνουν, γενικότερα, την ενεργή συμμετοχή του πολίτη στα κοινά και απαξιώνουν στην κοινωνική συνείδηση τον πολιτικό κόσμο της χώρας, και, το χειρότερο: τη σημασία και την αναγκαιότητα της πολιτικής και της συμμετοχής του πολίτη σε αυτή ως μέσου επίλυσης των προβλημάτων της κοινωνίας.
Τρίτο, και τέλος -ας μη μακρηγορούμε άλλο- αυτό που επίσης απαιτείται και επείγει κατά μείζονα λόγο είναι ο σχεδιασμός και η άσκηση μιας ανοικτής, πλουραλιστικής πολιτικής που να αγκαλιάζει όλο τον Ελληνισμό, χωρίς κομματικούς και θρησκευτικούς αποκλεισμούς και διακρίσεις επί ζημία της ομογενειακής συνοχής και των σχέσεων της Ομογένειας με την Ελλάδα.

Ανοικτή, τόσο στον εκτός των ελληνικών οργανώσεων ομογενών, που είναι από θέση ισχύος να επηρεάζουν προς όφελος της Ελλάδας τις πολιτικές των ξένων χωρών, όσο και προς το οργανωμένο τμήμα της Ομογένειας στο σύνολο του. Με την Εκκλησία και με τις υπό την αιγίδα της εκκλησιαστικές κοινότητες, όσο και με τις λαϊκές, ανεξάρτητες από την Εκκλησία κοινότητες και τις παντός άλλου είδους οργανώσεις.
Κατά το μέτρο που εκπροσωπούν τον ελληνισμό και μοιράζονται τις ευθύνες για την διατήρηση των δεσμών με την Ελλάδα και την προβολή των θέσεων της στις χώρες που εδρεύουν και δραστηριοποιούνται.

Πηγή: Νέος  Κόσμος

Mελβούρνη:Τρίγλωσσο μουσικό πρόγραμμα για την Κύπρο

bouz

Την Κυριακή στην Κυπριακή Κοινότητα

Στις 7 Δεκεμβρίου 2014, ώρα 4.00μ.μ., στο οίκημα της Κυπριακής Κοινότητας Μελβούρνης θα παρουσιαστεί ένα τρίγλωσσο μουσικό πρόγραμμα (στην Ελληνική, Αγγλική και Ισπανική γλώσσα) με ελληνικό μπουζούκι (Ιάκωβος Παπαδόπουλος) κιθάρα-τραγούδι (Αχιλλέας Γιαγκούλης, Ανθή Σιδηροπούλου), ισπανική κιθάρα (ισπανική ορχήστρα), χορό φλαμένκο, ντιτζιριντού ιθαγενών, κυπριακό βιολί (Δημήτρης Χόπλαρος).

Την εκδήλωση διοργανώνει η Διασπορική Λογοτεχνική Στοά σε συνεργασία με τον Ελληνο-Αυστραλιανό Πολιτιστικό Σύνδεσμο, το Σύνδεσμο Ελλήνων Λογοτεχνών Αυστραλίας και την Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης.

«Φέτος έχουμε 40 χρόνια παράνομης κατοχής στην Κύπρο και δεν έχουμε φωνάξει αρκετά, ούτε έχουμε να δείξουμε αρκετές εκδηλώσεις που να εκφράζουν την αγανάκτησή μας για το γεγονός ότι οι πολιτικοί της Ελλάδας και Κύπρου καθώς και τα Ηνωμένα Έθνη εθελοτυφλούν σε μια απαράδεκτη κατάσταση και δείχνουν ανίκανοι να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους με αποτέλεσμα ο θύτης να αποθρασύνεται περισσότερο» λέει ο Ιάκωβος Γαριβάλδης.

Την ίδια μέρα θα παρουσιάσει ο Δρ Χρήστος Φίφης το τεύχος 2014 του τρίγλωσσου λογοτεχνικού περιοδικού της Διασποράς “Diasporic Literature”. Θα υπάρχουν απαγγελίες στις τρεις γλώσσες και επίσης θ’ ακουστεί ένα τραγούδι για πρώτη φορά στα ελληνικά δεδομένα που γράφτηκε από μουσικοσυνθέτη από τον Πόρο ειδικά για το τεύχος αυτό του περιοδικού. Το τεύχος κοσμούν εικόνες από ζωγραφική των Αδαμάντιου Διαμαντή και Μιχαήλ Κάσιαλου, οι οποίες παραχωρήθηκαν με ειδική άδεια από το Πολιτιστικό Ίδρυμα Κύπρου.

Τα τελευταία πέντε τεύχη του ηλεκτρονικού περιοδικού “Diasporic Literature” θα πωλούνται την ημέρα αυτή σε ηλεκτρονική μορφή.

Helen Kapalos: The powerful meaning of language

The powerful meaning of language

Helen Kapalos

Journalist Helen Kapalos discusses her regrets in not maintaining her Greek and implores others to make sure they keep up their language skills.

English is my second language. It’s a fact I was acutely aware of on my first day of kindergarten. It hadn’t occurred to me that I wouldn’t be able to converse with my classmates. I figured I would get by somehow, that we would bridge the language gap easily and swiftly. For some reason at the tender age of five I had formulated a theory that all the answers of the world lay in books, so it stands to reason that all I wanted to take with me on this decade-plus adventure was a book, the biggest book I could find. The book was going to reflect my enthusiasm, and contain many of the lessons I would need on this quest for learning.

So I proceeded to locate the biggest book in the house, and then I presented that book to my mother, who burst out laughing. She called over my sister and they joined each other in even louder laughter, and I was left truly bewildered. I knew the book was a bit oversized, but what I didn’t realise is that I had picked up the phone book! Not being able to read the contents, it seemed large and credible to me, and looked a bit like a soft encyclopaedia. Once their laughter subsided, my mum explained that I would be given books at school, and so after some convincing I eventually agreed to relinquish this one, and to venture into this new world unarmed, but nevertheless ready to soak up this new language.

A few things stay with me about those early days. The power of language to divide or unite. I was not only ignored on the playground and in the classroom, but there was also the feeling I was different in a way that wasn’t seen as positive. My ‘other’ language had somehow estranged me and I felt subordinate to my classmates. I couldn’t comprehend why, so in an effort to really belong to this new tribe, I attempted to quickly master what would become my dominant language, English. Over the years it was as though my heritage mattered less and less, because it was never perceived as something to be embraced.

Twenty years ago when my dear mum passed away, so did my confident grasp of the Greek language. Sadly, I allowed the decline. Now of course I lament that easy way I used to communicate in my native tongue, so I’ve enrolled in Adult Greek school in order to help restore that. With age I have come to fully realise and appreciate the nuances and the cultural strength contained in the words gifted to me by my ancestors, and the special expressions that contain within them the Hellenic way of life.

I only wish I had held up the importance of maintaining my Greek in the same way that I embraced English. It’s hard to admit that I was more articulate as a 10 year-old Greek than I am now. Now it’s somewhat cooler to be bilingual. Back then, in a less egalitarian Australian cultural landscape, it was anything but.

Keeping a language alive is about more than learning text and grammar. It is born of an intrinsic need to preserve our cultural legacy, in the traditions and customs which strengthen our membership to that world … and it plays a huge part in identifying who we are and where we have come from and then placing that meaning in the context of who we are today. It doesn’t take away from the other language or languages we speak, it only adds to them, and richly so.

And learning entirely new languages allows any of us to enter new worlds at any time. No need to apply. Just bring your new words and good intent with you and suddenly you realise just how wondrous and wide the global community is, and how much we still have to gain by partaking in it through language.
But the final word goes to the great Italian filmmaker and visionary Federico Fellini, whose quote really sums it all up for me.

“A different language is a different vision of life.”

* Helen Kapalos is an Australian journalist and television presenter, of Greek heritage.

source: Neos Kosmos

‘Ιδρυμα Ροκφέλερ: Η Αθήνα συμπεριλαμβάνεται στις 35 πιο ανθεκτικές πόλεις του κόσμου

Aγγλία: Συνέχισαν με νίκες Τσέλσι και Σίτι, «λύτρωση» στο 90′ για Αρσεναλ

Συνέχισαν με νίκες Τσέλσι και Σίτι, «λύτρωση» στο 90' για Αρσεναλ

Απολαυστικές ήταν οι δύο πρώτες της βαθμολογίας της Premier League, στη 14η αγωνιστική. Η Τσέλσι νίκησε άνετα 3-0 την Τότεναμ στο λονδρέζικο ντέρμπι και παραμένει έξι βαθμούς μπροστά από τη Μάντσεστερ Σίτι η οποία πέρασε εντυπωσιακά από το «Στάδιο του Φωτός» επικρατώντας 4-1 της Σάντερλαντ.

Δύο γκολ πέτυχε ο Κουν Αγουέρο που έφτασε τα 14 σε ισάριθμες αναμετρήσεις και οδηγεί την κούρσα των σκόρερ.

Σε άλλο πολύ σημαντικό ματς, η Αρσεναλ νίκησε 1-0 τη Σαουθάμπτον στο «Εμιρεϊτς», με τον Αλέξις Σάντσες να «λυτρώνει» τους γηπεδούχους στο 89΄.

Τα αποτελέσματα και οι σκόρερ στην 14η αγωνιστική:

Μπέρνλι – Νιούκαστλ 1-1
(34΄ Μπόιντ – 48΄ Σισέ)

Μάντσεστερ Γ. – Στόουκ 2-1
(21΄ Φελαϊνί, 59΄ Μάτα – 39΄ Νζοζί)

Λέστερ – Λίβερπουλ 1-3
(22΄αυτ. Μινιολέ – 26΄ Λαλάνα, 54΄ Τζέραρντ, 83΄ Χέντερσον)

Σουόνσι – ΚΠΡ 2-0
(78΄ Κι, 83΄ Ράουτλετζ)

Κρίσταλ Πάλας – Αστον Βίλα 0-1
(32΄ Μπεντέκε)

Γουέστ Μπρομ – Γουέστ Χαμ 1-2
(10΄ Ντόουσον – 35΄ Νόλαν, 45΄ Τόμκινς)

Αρσεναλ – Σαουθάμπτον 1-0
(89΄ Σάντσες)

Τσέλσι – Τότεναμ 3-0
(19΄ Αζάρ, 22΄ Ντρογκμπά, 73΄ Ρεμί)

Εβερτον – Χαλ 1-1
(34΄ Λουκάκου – 59΄ Αλούκο)

Σάντερλαντ – Μάντσεστερ Σίτι 1-4
(19΄ Γουϊκαμ – 21΄,71΄ Αγουέρο, 39΄ Γιόβετιτς, 55΄ Ζαμπαλέτα)

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ (σε 14 αγώνες)
Τσέλσι 36
Μάντσεστερ Σίτι 30
Σαουθάμπτον 26
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 25
Γουεστ Χαμ 24
Άρσεναλ 23
Σουόνσι 22
Τότεναμ 20
Νιουκάστλ 20
Λίβερπουλ 20
Έβερτον 18
Άστον Βίλα 16
Στόουκ Σίτι 15
Σάντερλαντ 14
Γουέστ Μπρομ 13
Κρίσταλ Πάλας 13
Μπέρνλι 12
Χαλ 12
ΚΠΡ 11
Λέστερ 10

Πηγή: in.gr

Η απελευθέρωση των διδάκτρων θηλιά στο λαιμό του Συνασπιμού

untitled

Η απόπειρα του ομοσπονδιακού υπουργού Παιδείας να τα απελευθερώσει προσέκρουσε στο δυνατό και ευκρινές “όχι” της Γερουσίας.

Η απόπειρα του ομοσπονδιακού υπουργού Παιδείας, Christopher Pyne, να απελευθερώσει τα δίδακτρα στα πανεπιστήμια προσέκρουσε στο δυνατό και ευκρινές “όχι” της Γερουσίας.

Η άρνηση ήταν αποφασιστική δεδομένου ότι η Γερουσία απέρριψε το μεταρρυθμιστικό σχέδιο χωρίς καν να το αφήσει να προχωρήσει στο δεύτερο στάδιο ανάγνωσης κατά το οποίο υπήρχε περιθώριο για αλλαγές.

Οι προσπάθειες που κατέβαλε ο υπουργός Παιδείας προκειμένου να περάσει το νομοσχέδιο υπήρξαν εντατικές.
Επίμονα τηλεφωνήματα και ηλεκτρονικά μηνύματα, προσπαθώντας να πείσει τους ανεξάρτητους γερουσιαστές να το ψηφίσουν, δεν φαίνεται να απέδωσαν το ποθούμενο αποτέλεσμα. Οι γερουσιαστές του Palmer United Party, Glen Lazarus και Dio Wang, ο Νικ Ξενοφών και η Jaqui Lambie ένωσαν τις δυνάμεις τους με το Εργατικό Κόμμα και τους Πράσινους προκειμένου να καταψηφίσουν το προτεινόμενο νομοσχέδιο.

Μετά την αποτυχία του, πάντως, ο υπουργός Παιδείας δεν φαίνεται να υποχώρησε. Αντίθετα, δήλωσε ότι θα το φέρει πάλι σε ψηφοφορία, στη Βουλή, την ερχόμενη Τετάρτη, μαζί με τις αλλαγές που πρότειναν ανεξάρτητοι γερουσιαστές, τονίζοντας ότι “δεν πρόκειται να καταθέσουμε τα όπλα αναφορικά μ’ αυτό το νομοσχέδιο. Οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις απαιτούν χρόνο”.

Ο κ. Pyne θα κατηγορήσει τα δύο αντίπαλα κόμματα ότι σκόρπισαν τον πανικό με ισχυρισμούς ότι η απελευθέρωση των διδάκτρων θα έχει ως συνέπεια να τα εκτινάξει στα ύψη.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο γερουσιαστής Muir, ο οποίος δεν καταψήφισε το νομοσχέδιο, διευκρίνισε ότι “αυτό δε σημαίνει ότι είμαι υπέρ του νομοσχεδίου. Απλώς, θα ήθελα να συνεχιστούν οι συζητήσεις για μεταρρυθμίσεις στα τριτοβάθμια ιδρύματα” είπε χαρακτηριστικά.

ΘΑ ΕΠΙΜΕΙΝΟΥΜΕ

“Θα επιμείνουμε στην άρνησή μας και θα πολεμήσουμε αυτό το νομοσχέδιο μ’ όλες μας τις δυνάμεις” δήλωσε ο σκιώδης υπουργός Παιδείας, Kim Carr, προσθέτοντας: “Oι προτάσεις της κυβέρνησης είναι άδικες , περιττές και χαρακτηρίζονται από προχειρότητα.
Είναι βέβαιο ότι το θέμα αυτό θα αποτελέσει ένα από τα σημεία-“κλειδιά” στις επόμενες εκλογές και είμαστε έτοιμοι για το πολεμήσουμε. Το σίγουρο είναι ότι θα αποτελέσει θηλιά γύρω από το λαιμό το Συνασπισμού”.

Το νομοσχέδιο που καταψηφίστηκε, σήμαινε ότι τα Πανεπιστήμια θα είχαν την ελευθερία να καθορίζουν τα δίδακτρα από τον Ιανουάριο του 2016. Η καταψήφισή του θα έχει ως αποτέλεσμα να συνεχιστεί η αβεβαιότητα αναφορικά με τα δίδακτρα των Πανεπιστημίων και το ερχόμενο έτος με τους φοιτητές να μην είναι σίγουροι αν θα πρέπει να εγγραφούν σε συγκεκριμένους κλάδους ή όχι.

Πηγή: Νέος Κόσμος

 

Δυνατό μήνυμα στον Abbott, άραγε θα το πάρει;

imagesIFXFN8LP

Το μήνυμα εστάλη το Σάββατο, άμεσα και εκκωφαντικά, στον Abbott. Το ερώτημα είναι αν ελήφθη Αν θα συνετιστεί και, κυρίως, αν θα αποφασίσει να αναχαιτίσει τολμηρά τον θησαυροφύλακα, Joe Hockey, ο οποίος επιμένει στην πλήρη και αμετάβλητη εφαρμογή των σκληρών περικοπών του οικονομικού προϋπολογισμού και να αδιαφορεί για τις επιπτώσεις που έχουν στο εκλογικό σώμα.

Πρώτο θέμα, το χαράτσι των $7 που θα υποχρεώνονται να πληρώνουν οι ασθενείς κάθε φορά που επισκέπτονται τον γιατρό τους και για λίγο υπήρχαν ελπίδες να μην εφαρμοστεί.

Έσπευσε, εντούτοις, να τις διαλύσει ο θησαυροφύλακας, λέγοντας ότι θα εφαρμοστεί, για το λόγο ότι δεν βλάπτει την κυβέρνηση. Δική του, βέβαια, προσωπική εκτίμηση, που δεν συμμερίζεται ο πρωθυπουργός.

Το ερώτημα είναι αν ο Tony Abbott θα υψώσει το ανάστημά του και θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, που επιβάλλουν αναθεώρηση των σκληρών περικοπών.
Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών της Βικτώριας, εστάλη ένα ηχηρό μήνυμα στον Συνασπισμό. Ένα μήνυμα που επόμενο είναι να δημιουργήσει περισσότερη, από την ήδη υπάρχουσα ένταση στα μέλη του.

Οι ψηφοφόροι της Βικτώριας δεν έστειλαν απλώς ένα μήνυμα στην Καμπέρα, με το να γυρίσουν την πλάτη στην πρώτη της θητεία στην κυβέρνηση -κάτι που έχει να συμβεί από το 1955- αλλά και μια ηχηρή απαίτηση «αλλάξτε, διαφορετικά σας περιμένει η ίδια τύχη».

ΤΟ ΙΔΙΟ ΝΌΜΙΣΜΑ

Με το ίδιο νόμισμα απειλείται να πληρωθεί και η ομοσπονδιακή κυβέρνηση και ίσως μάλιστα σκληρότερα, αν δεν σπεύσει να λάβει τα μέτρα της από τώρα.
Ο Napthine, χωρίς καμιά αμφιβολία, πλήρωσε σε μεγάλο βαθμό, τα μέτρα της κυβέρνησης Abbott, στον πρώτο της οικονομικό προϋπολογισμό, και την αθέτηση των προεκλογικών υποσχέσεων, όπως τον φόρο καυσίμων και τις περικοπές στο ABC και το SBS που ανακοινώθηκαν στην προεκλογική περίοδο.
Η πτώση του Napthine, βέβαια, δεν είναι απόρροια μόνο του αρνητικού κλίματος που επικρατεί κατά της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.

Η απόφαση του κόμματός του να εκθρονίσει τον εκλεγμένο πρωθυπουργό, Ted Baillieu που είχε κερδίσει απροσδόκητα τις εκλογές του 2010, χωρίς καμιά επίσημη εξήγηση, δημιούργησε κλίμα ανασφάλειας που ενισχύθηκε από τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Βικτώρια στον οικονομικό χώρο, ιδιαίτερα με την διάβρωση της βιομηχανικής της βάσης.

Το γεγονός ότι δεν έγινε δημόσια γνωστός ο λόγος που απέτυχε η διακυβέρνηση Baillieu, δεν υπήρχαν απτές αποδείξεις όσον αφορά τις αλλαγές που έγιναν επί Napthine, με εξαίρεση βέβαια το γεγονός ότι φαινόταν να είναι πιο δραστήριος και ενεργητικός από τον προκάτοχό του.
Επιπλέον, ο ρόλος του Napthine, ήταν ακόμη δυσκολότερος από το γεγονός ότι η κυβέρνηση Brumby έχασε τις εκλογές το 2010, με μικρή διαφορά και, το κυριότερο, κρατιόταν με τα δόντια στην εξουσία.

Υπάρχουν πολύ χρήσιμα μαθήματα για τον Abbott, από το εκλογικό αποτέλεσμα της Βικτώριας, που καλό θα είναι να τα μελετήσει και να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Πηγή: Νέος  Κόσμος