Monthly Archives: September 2014

The government has signalled its willingness to consider making Australian Super Hornets available for US-led air strikes on Isis targets in Iraq. Photograph: Australian Department of Defence

Australia has received a “general request” surrounding a potential military role in Iraq and is “considering what we may be able to make available”, Tony Abbott has told parliament.

The prime minister raised the prospect of a greater role for Australia in countering the advance of Islamic State (Isis) in an update on Wednesday.

He did not elaborate on the nature of the general request, but the government has previously signalled that it was prepared to consider making Australian Super Hornets available for US-led air strikes on Isis targets in Iraq.

The Australian Defence Force (ADF) has participated in humanitarian airdrops of supplies to Iraqi people trapped by Isis. The ADF also announced on Wednesday that it had completed a mission to deliver arms for use by Kurdish Peshmerga forces fighting Isis in northern Iraq.

Australian political leaders expressed their revulsion at the emergence of a video purporting to show Isis beheading a second captive American journalist, Steven Sotloff. The masked man in the video, speaking in a British accent, demanded the US and other countries “back off and leave our people alone”.

The opposition leader, Bill Shorten, opened parliamentary question time by asking for an update on the situation in Iraq following reports of “the brutal murder”.

Abbott said Australians had awoken “to yet another decapitation at the hands of this hideous movement which I don’t refer to as a state because it is a death cult”.

Australia was in the process of airlifting military equipment to the Kurdish forces in Erbil, following a request from US and with the support of the Iraqi government, he said.

Turning to the potential for an expanded role for Australia, Abbott said: “We have received no specific request to engage in actual military action against [Isis]. Nevertheless, we have received a general request and we are considering what we may be able to make available.

“But I stress, no specific request has been received, no specific decision has been made.

“Any request would be judged against the criteria that I have previously laid before the house: Is there a clear overall objective? Is there a specific role for Australian forces? Have all the risks, specific and general, been considered? And is there an overall humanitarian objective that is consistent with Australia’s national interest?”

Abbott said any decision would be made by the cabinet and the Labor opposition would be consulted. “We will do what we can to defend our national interest, to support our citizens, to advance our values and to build a safer and more secure world,” he said.

The prime minister told parliament the Isis movement was a threat not just to the people of Iraq and Syria, but “to the entire Middle East and ultimately a threat to the wider world as well”.

“The extraordinary thing about this movement is that it does not simply do evil – it boasts of evil. It’s proud of evil. It advertises its evil in a way almost never before seen at any time in the modern world,” he said.

“You’ve got to go back to the middle ages to see this arrogance in atrocity which we have seen from the [Isis] movement in recent months. So along with our allies and partners Australia will do what it can to respond to this developing situation.”

Abbott has previously ruled out the possibility of sending on-the-ground combat forces to Iraq.

The prime minister was asked during an ABC interview on Tuesday whether he had told the US he was disposed to sending war planes if he were asked.

“I’m not going to get into this who said what to whom stuff because our discussions with the Americans are as they should be – confidential,” he replied.

The defence minister, David Johnston, said last week that Australia’s Super Hornet strike aircraft were “incredibly capable” and “an obvious first port of call were we to consider it necessary to participate with our friends and our ally”. The ADF was “at a high state of readiness”, Johnston said at the time.

The foreign affairs minister, Julie Bishop, said on Wednesday Australia had contingency plans to allow the removal of diplomatic staff from the embassy in Baghdad if the situation in the Iraqi capital deteriorated.

The Pentagon announced the US would increase the number of its military personnel on the ground in Baghdad by 350 to provide security at its embassy and support facilities.

The Greens called on Abbott to explain his long-term plan for Iraq, including what steps he was taking to ensure the new Iraqi government was inclusive and eased sectarian tensions.

The Labor opposition, seeking to minimise differences between it and the Coalition on national security matters, has pledged its support for the government’s decisions on Iraq, although it renewed its criticism of the 2003 US-led invasion of Iraq.

Labor’s foreign affairs spokeswoman, Tanya Plibersek, said Australia’s responsibility to the people of Iraq was to ensure any action left the place better, not worse.

“There is a very clear objective, and that’s to prevent genocide and mass atrocity crimes, particularly in northern Iraq,” Plibersek told the ABC on Wednesday.

“There is very substantial evidence of many lives lost already. The UN Human Rights Council has authorised an investigation into these existing mass atrocity crimes that [are] already said to have occurred. We know that many people have lost their lives, others have been sold into slavery, women and children. This is a terrible campaign from [Isis], and the effort is completely engaged in preventing further mass atrocity crimes.”

The US president, Barack Obama, said last week the US was yet to draw up a strategy to tackle the threat posed by Isis in the Middle East.

But Brett McGurk, the US deputy assistant secretary of state for Iraq and Iran, told CNN on Tuesday the US was “developing a broad regional coalition, a broad international coalition, working to get a new Iraqi government stood up, working to get our plans in place”.

“We are over the skies of Iraq, we are actively watching what Isis is doing, and we are taking targets as they become available, within the mission that the president thus far has authorised, and we are building now a broader campaign plan that we’ll develop over the days and weeks ahead,” he said.

source: theguardian.com

Cypriot gas is likely to face increased competition in global markets, particularly in Asia.

The Ukraine crisis has come to be tied to Cyprus, in the context of boosting the EU’s energy security by supplying the EU with Cypriot natural gas.

It’s been two and a half years since the official announcement of the discovery of natural gas in offshore Block 12, and a great deal has changed here in Cyprus, in the region and also in the global natural gas market. No doubt expectations ahead of the second cycle of prospecting within Cyprus’ Exclusive Economic Zone (EEZ) are cause for excitement. The next two years will be key to the energy (and economic) future of Cyprus and of other countries.

During this time no major hydrocarbons prospecting – aimed at increasing countries’ indigenous reserves – is expected in Europe, with the exception of the United Kingdom and Poland. Cyprus can therefore potentially play a part in boosting European Union (EU) energy security through the discovery of major natural gas quantities, of the scope of 50 to 60 trillion cubic feet (tcf). The recent interest displayed by Deutsche Bank and by China’s National Offshore Oil Corporation (CNOOC) in a mooted Cypriot liquefaction terminal also opens up new exciting opportunities for implementing infrastructures and seeking buyers.

What developments have taken place in the space since late 2011 that are relevant to future energy planning?

Whereas initial estimates spoke of an average of 7 tcf in Block 12, the latest prevailing estimate of 3.6 tcf has upset export designs, rendering a land-based liquefaction terminal unprofitable – at least for the time being. The rising costs of building and operating liquefaction terminals have in turn led to an increase in the export capacity of Liquefied Natural Gas (LNG) trains. With the exception of Qatar, the capacity of the latest trains is around 5.5 million tonnes of LNG per annum.

The expanded capacity of LNG trains has led to an increase in the amount of natural gas reserves needed to justify such mammoth investments.
Another significant and more recent development has been the construction of the world’s first floating LNG (FLNG) facility. Though the facility is still not complete, it has nonetheless paved the way for tapping into more stranded gas and for allowing this technology to take root. At the moment, water-based LNG operations are perhaps the only profitable choice for exporting natural gas from the ‘Aphrodite’ field. That is, unless some form of partnership is struck with Israel for jointly developing a land-based terminal, but this is a remote possibility for the time being.

The Ukraine-Russia conflict is another development with major ramifications. The Ukraine crisis has come to be tied to Cyprus, in the context of boosting the EU’s energy security by supplying the EU with Cypriot natural gas, thus diversifying the bloc’s energy supplies. This is a policy strongly backed by the United States, which is seeking alternative sources of natural gas as a counterbalance to Russian gas, not just for the EU but for the region in general.

In this context the comments made by Amos Hochstein, who heads up the Bureau of Energy Resources at the US State Department, are of particular significance. In a first, Hochstein decoupled the Cyprus problem from the development of Cyprus’ energy resources.

Meanwhile Israel has approved exports of up to 40 per cent of its natural gas reserves, giving concession holders there the green light to seek export routes.

The most important preliminary deal with the British oil and gas company BG, involving the channelling of some 3.6 tcf from Leviathan to BG’s LNG terminal in Idku, Egypt, creates a whole new state of affairs where Cyprus is concerned. It’s now clear that the same companies active in Cyprus are opting for the most cost-beneficial, least time-consuming, and politically acceptable solutions. Israeli natural gas is to be exported to Egypt via subsea pipelines. But despite Egypt’s huge demand for natural gas, the methane will not be sold on the local market for the time being.

In practical terms, should this agreement be seen through, the companies would secure their interests, but it would strip Cyprus of an option. It’s worth clarifying that any business or commercial action by the companies is jointly decided with the sponsor state. From a commercial standpoint, the companies operate from a position of strength and usually take the lead in business ventures.

Moreover, on a political level, the option of exporting natural gas through Turkey has been definitively rejected over the past two and a half years. This approach restricts Cyprus’ bargaining scope in the peace talks by ruling out the transport of natural gas to the Turkish market and then onto the EU via Turkey. Despite the transit risks, natural gas pipelines are still one of the most cost beneficial options as far as liquefaction is concerned, and thus it is not wise to rule out this option.

Another important development, in the wake of the appraisal drilling at ‘Aphrodite’, is Egypt’s conversion from a net exporter to a net importer of natural gas, despite the fact that the country has 65 tcf of proven reserves. Considering the longstanding good relations between Cyprus and Egypt, Egypt is a potentially significant trade partner that can absorb major quantities of Cypriot natural gas, provided that payments are guaranteed.

In the interim, recoverable natural gas exceeding 100 tcf has been discovered offshore Mozambique and Tanzania. And some of the companies involved in
prospecting there are the same ones operating in Cyprus.

With the land-based LNG terminal now pushed back to the year 2024 (or even later) from 2022 initially, Cypriot gas will likely face increased competition in global markets, particularly in Asia. It is estimated that by 2018 Australia may overtake Qatar as the largest exporter of LNG in the world. Due to its proximity to the LNG markets of China, Japan, India and South Korea, Australia has an advantage given the comparatively lower transport costs to these markets. Increased production of shale gas, coupled with the LNG export prospects of the United States and Canada, are expected to drive down LNG prices, particularly in the Asian and EU markets. Yet even if the timing is not on our side, the possibility of oil discoveries offshore Cyprus is something else to look forward to.

*Constantinos Hadjistassou is a lecturer at the University of Nicosia and a researcher with the KIOS Centre, University of Cyprus. This article was first published in Cyprus Mail.

source: Neos Kosmos

Ethnic communities have some of the highest rates of problem gambling.

The community won’t have a dedicated gambling help service, but existing counsellors will be trained for free.

The Victorian Responsible Gambling Foundation has funded in-language gambling help for three migrant communities, but there are no plans for introducing Greek to the group anytime soon.

Only Chinese, Vietnamese and Arabic have been offered in the multilingual services and existing community organisations will be carrying out the counselling.

Serge Sardo, CEO of the foundation, says there was only enough funding to accommodate three language services, but is looking to fund training for community counsellors who seek extra knowledge on how to help problem gamblers.

“There are a couple of reasons why we focused on those three languages,” he told Neos Kosmos.

“One is because there is a newer wave of migration so the language skills aren’t as proficient as the others.

“The other reason is that there is some research that shows that they [Chinese, Vietnamese and Arabic communities] have a higher problem gambling prevalence rate than some other communities.”

The foundation regrets that it can’t fund more languages currently, but it says it needs to focus on where the most need is.

It hopes the second phase of the language program will benefit other ethnically diverse communities of Victoria.

“We will offer specific training for any counsellors from any ethnic group on problem gambling treatment,” Mr Sardo says.

The foundation will open its doors in the coming months to any practising counsellors and fund their training.

“So they can come along, we train them up and link them in as part of the network of problem gambling counsellors.”

Those interested in taking up training must have been practising counsellors in their communities before coming to the foundation.

“So we would expect that these people are already in a counselling role, they might be offering family counselling or drug and alcohol, whatever it might be,” Mr Sardo says.

“Then we simply give them a specialisation to help them better understand the issues around problem gambling and how to best support them. We also provide information on where to refer them if they have particularly hard cases.”

Also part of the program is a new advertising campaign that will target multicultural communities and promote the new training available to counsellors. All major welfare and social organisations helping specific multicultural communities will be contacted by the foundation once the program is ready, but all organisations, big or small, are urged to apply for the training.

“We really want to send the word out that any organisation can participate in this,” Mr Sardo says.

Many multicultural communities are faced with higher levels of problem gambling thanks to cultural and social ties to gambling. The stigma associated with gambling also makes people unwilling to seek help. Having services in native languages will be a way to help eliminate the existing barrier in seeking help for ethnically diverse problem gamblers.

Gambling touches everyone, regardless of age, culture and gender.

Anyone needing help should contact Gambler’s Help on 1800 858 858 or visit www.responsiblegambling.vic.gov.au/

source: Neos Kosmos

Ange Postecoglou in training. Photo: AAP.

Socceroos coach Ange Postecoglou is pushing the players to believe in the new system and play as a unit for Thursday’s match against Belgium.

Socceroos coach Ange Postecoglou is imploring his team to trust his judgement and play as a unit, not breaking formation.

Goalkeeper Mat Ryan says after the World Cup, the coach is training the players to adapt to training as a unit.

“(Postecoglou) wants us to have more belief in the system and those sorts of things,” Ryan told FFA.com.au

“We all tried to buy into it but it’s not until you get the regular games where you can make mistakes in terms of learning what he really wants from us in every situation.

“You can’t help but think if we had had another 12 months together as a team (before the World Cup) how different things could have been.”

Playing Belgium tomorrow, the Socceroos are in for a very tough match.

They will come up against a near-full strength Belgium squad brimming with English Premier League talent.

Manchester City captain Vincent Kompany, Chelsea star Eden Hazard and Everton striker Romelu Lukaku were all included as were four players excluded from the World Cup squad.

Ange Postecoglou has had to replace Greek Australian Terry Antonis in his squad with Mark Bresciano after the 20-year-old suffered a hamstring injury playing for Sydney FC.

The Socceroos face World No. 5 Belgium in Liege on 4 September before a clash with Saudi Arabia in London on 8 September.

Source: FFA.

Σκηνή από την ταινία “Μία τρελή, τρελή σαραντάρα”

Ήταν 13 Απριλίου του 1970 όταν βγήκε στις αίθουσες η κωμωδία του Γιάννη Δαλιανίδη «Μια τρελή… τρελή… σαραντάρα» με τη Ρένα Βλαχοπούλου στον ομώνυμο ρόλο. Εντελώς διαφορετικά τα ήθη της ελληνικής κοινωνίας τότε από τα σημερινά και η ηρωίδα, «χήρα και τσαχπίνα», υπέφερε από τη στενοκεφαλιά του οικογενειακού της περιβάλλοντος, που την ήθελε να ξαναπαντρευτεί με έναν πλούσιο ηλικιωμένο, ενώ εκείνη αγαπούσε έναν συνομήλικό της μουσικό (Ανδρέας Μπάρκουλης). Ξαναβλέποντας σήμερα αυτή την ταινία, συνειδητοποιείς πόσο έχουν αλλάξει – ευτυχώς – τα στεγανά. Το δίλημμα εκείνης της εποχής, αν δηλαδή μια γυναίκα στα 40 θα κάνει ό,τι επιτάσσει η οικογένειά της ή θα ακολουθήσει την καρδιά της, μοιάζει με ανέκδοτο σήμερα. Δεκαεπτά χρόνια μετά τη σαραντάρα Βλαχοπούλου ήρθε να προστεθεί και η Ρίτα Σακελλαρίου με μια ωδή στις ώριμες γυναίκες, όπως τη συνέθεσε ο Γιάννης Καραλής το 1987: «Οι σαραντάρες ίσον με δύο εικοσάρες», έλεγε το λαϊκό άσμα, «γι’ αυτό κι οι σαραντάρες έχουν διπλές τις χάρες» συμπλήρωνε ο στίχος, επιχειρηματολογώντας επαρκώς επάνω στο φλέγον ζήτημα.

Και πάλι, όμως, η εποχή δεν ήταν η κατάλληλη. Χρειάστηκε να περάσει σχεδόν μια τριακονταετία για να αποδειχτεί προφητικό μέσα στην ιλαρότητά του το συγκεκριμένο τραγούδι. Το γυναικείο φύλο έδωσε πολλές μάχες και κατάφερε να τις κερδίσει όταν οι οικονομολόγοι άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι οι γυναίκες διαδραματίζουν πλέον πρωταγωνιστικό ρόλο στην οικονομία, είναι παραγωγικές, αποτελεσματικές και κάτι ακόμη, πολύ σημαντικό: αποδεικνύονται πολύ πιο ψύχραιμες από τους άνδρες συναδέλφους τους μπροστά στην κρίση. Αυτή λοιπόν η γυναικεία χειραφέτηση πρόσφερε, μεταξύ πολλών άλλων, και ένα είδος ασυλίας στις γυναίκες, σε σχέση με τον τρόπο ζωής και τις ερωτικές επιλογές τους: η γυναίκα διεκδίκησε μεγαλύτερο μισθό, υγιέστερο οργασμό και, έτσι όπως εγκατέλειπε όλο και πιο συχνά το πατρικό της για να βγει και να δουλέψει, δεν χρειαζόταν να δίνει αναφορά για το ποιον βλέπει, τι κάνει, έφυγε ο ψυχαναγκασμός τού «τι θα πει ο κόσμος, πρέπει πρώτα να παντρευτείς» κ.τ.λ. κ.τ.λ…

Οι ηθικοί κώδικες έχουν αλλάξει, η κοινωνία επιτρέπει τις σχέσεις εκτός γάμου, δεν είσαι πλέον δακτυλοδεικτούμενος αν αποφασίσεις να μην ανέβεις τα σκαλιά της εκκλησίας, να μην κάνεις παιδιά και απλώς να κάνεις τη ζωή σου. Και, κάπως έτσι, ο χρόνος διαστέλλεται. Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου λέει ότι οι γονείς της την πίεσαν να παντρευτεί με προξενιό στα 22 της επειδή το χωριό θα άρχιζε να συζητά ότι είναι γεροντοκόρη. Θυμάμαι και τα δικά μου άγχη, πριν από επτά χρόνια, όταν έκλεινα τα 30 και αναρωτιόμουν τι έχω κάνει λάθος και δεν έχω παντρευτεί ακόμη. Και τελικά συνειδητοποιώ ότι όχι μόνο στον μικρόκοσμο της Ελλάδας, αλλά παγκοσμίως, βρισκόμαστε σε μια νέα πραγματικότητα, που πρεσβεύει ότι τα 40 είναι τα νέα 30.

ΠΑΡΑΤΕΙΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ

Κανείς πια δεν βιάζεται να μεγαλώσει – ίσα ίσα, κάνει τα πάντα για να παρατείνει τη νεότητά του. Η υγιεινή διατροφή, η σωματική άσκηση, οι εναλλακτικές μορφές θεραπείας, από εκεί που ήταν μέλημα των λίγων, τώρα έχουν γίνει προτεραιότητα των πολλών. Βλέποντας ότι η αγορά εργασίας δεν είναι πλέον στρωμένη με ροδοπέταλα, πολλοί είναι εκείνοι που μετά το πρώτο πτυχίο οδεύουν προς το δεύτερο. Οι ίδιοι θα πουν ότι το κάνουν για να συλλέξουν περισσότερα «εφόδια», δεν υπάρχει αμφιβολία, όμως, ότι πρόκειται και για μια παράταση ενηλικίωσης με ακαδημαϊκό άλλοθι. Ανθρωποι οι οποίοι στα 35 τους ζουν σαν φοιτητές στο πατρικό τους, κοιμούνται στο παιδικό τους δωμάτιο επάνω σε κρεβάτι από σουηδικό ξύλο και δεν ξέρουν καν πώς να βάζουν πλυντήριο αναβάλλουν την ωρίμανσή τους για αργότερα. Βγαίνουν ραντεβού, φλερτάρουν και, επιστρέφοντας, η αθάνατη ελληνίδα μάνα θα τους ρωτήσει: «Γιατί άργησες;».

Δεν είναι τυχαίο ότι το ντύσιμο, οι μουσικές και τα memorabilia της παιδικής και εφηβικής ηλικίας των σημερινών σαραντάρηδων είναι τόσο της μόδας: παντού ανοίγουν μπαρ με αισθητική 70s, οι μουσικές των 80s και των 90s ανακυκλώνονται ξανά και ξανά, gadgets αλλοτινών εποχών όπως view master, ενενηντάρα κασέτα κ.ά. έχουν μετατραπεί σε φετίχ. Μια ολόκληρη βιομηχανία έχει στηθεί και περιστρέφεται γύρω από τη γενιά που αρνείται πεισματικά να μεγαλώσει. Στα τέλη του 2013, η 42χρονη σήμερα σταρ του Χόλιγουντ Κάμερον Ντίαζ κυκλοφόρησε ένα βιβλίο-έκπληξη, με τίτλο «The Βody Βook». Η έκπληξη έγκειται στο ότι, σε αντίθεση με βιβλία που έχουν στο παρελθόν κυκλοφορήσει πολλές συνάδελφοί της, η ίδια θέλησε να απομυθοποιήσει τα μυστικά περί αιώνιας νεότητας, μπαίνοντας μάλιστα σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες: «Πολλές γυναίκες κάνουν το μοιραίο λάθος να κάνουν ολική, ριζική αποτρίχωση στα γεννητικά τους όργανα, χωρίς να σκεφτούν ότι ίσως η φύση να ξέρει καλύτερα: η τριχοφυΐα στη συγκεκριμένη περιοχή μπορεί να αποδειχτεί σωτήρια ύστερα από χρόνια, όταν το δέρμα δεν θα είναι πια το ίδιο σφριγηλό και θα χρειάζεται το καμουφλάζ του. Θυμώνω με τις γυναίκες που ζουν λες και δεν θα γεράσουν ποτέ».

Η ψυχολόγος Ελσα Κοππάση τονίζει με τη σειρά της τον κίνδυνο που κρύβεται πίσω από το σύνθημα «για πάντα νέοι»: «Δεν συμφωνώ καθόλου με αυτό το σκεπτικό. Είμαι υπέρ τού να διατηρείσαι σε καλή και υγιή κατάσταση, όχι όμως στην εμμονή της αιώνιας νιότης. Είμαστε η πιο ναρκισσιστική γενιά που έχει περπατήσει ποτέ επί Γης. Αρνούμαστε πεισματικά να μεγαλώσουμε και, όσο αρνούμαστε, δεν επιτρέπουμε ούτε στις επόμενες γενιές να αναπτυχθούν σωστά και να πάρουν τον χώρο που τους αναλογεί μέσα στα πράγματα. Για εμένα, το μοναδικό μυστικό για να είμαστε σε καλή σχέση με τον εαυτό μας, σε όποια ηλικία και αν βρισκόμαστε, είναι να ακούμε το παιδί που έχουμε μέσα μας. Οσο εκνευριστικό, κακομαθημένο, ανασφαλές, κλαψιάρικο, φοβισμένο και αν είναι, πρέπει να το ακούμε ανά πάσα στιγμή, γιατί έχει πολλά να μας πει. Εκείνο μάς ξέρει καλύτερα απ’ όλους και χάρη σε αυτό φτάσαμε ως εδώ. Του χρωστάμε πολλά και συνήθως του αναγνωρίζουμε ελάχιστα».

ΑΡΧΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΑ 40

Η ηλικία των 40 είναι τόσο σημαντική, όχι απαραίτητα επειδή έχεις ακόμη το περιθώριο να μην αναλάβεις τις υποχρεώσεις σου, αλλά ακριβώς επειδή όχι μόνο μπορείς να τις αναλάβεις, αλλά έχεις και όλον τον καιρό μπροστά σου για να αλλάξεις ό,τι δεν σου αρέσει στη ζωή σου. Το σίγουρο είναι ότι το μήνυμα που σου διδάσκει η κάθε δεκαετία που συμπληρώνεις το συνειδητοποιείς αρκετό καιρό αργότερα. Στα 20, κυνηγάς ουτοπίες: η τέλεια σχέση, η τέλεια καριέρα, η τέλεια οικογένεια, το τέλειο σπίτι. Και, κάπως έτσι, περνούν δέκα χρόνια, χωρίς να το καταλάβεις.

Στα 30, περνάς μια δεκαετία πενθώντας για όλα όσα περίμενες αλλά ποτέ δεν ήρθαν κατά τη διάρκεια των 20. Μια μακρά περίοδος χηρείας, ματαίωσης και ενδοσκόπησης. Και στα 40, το παίρνεις απόφαση και αρχίζεις να ζεις. Είναι η ηλικία της δράσης, δεδομένου ότι έχει πιάσει τόπο όλη αυτή η «έρευνα» που έκανες τα προηγούμενα χρόνια.

Οι ψυχολόγοι χαρακτηρίζουν τα 40 ως τη «νέα ώρα αιχμής της ζωής», καθώς οι σκέψεις-δράσεις γύρω από την καριέρα και την οικογένεια χτυπούν κόκκινο. Οι Αμερικανοί υποστηρίζουν ότι είναι η στιγμή του διπλάσιου εισοδήματος και των δίδυμων νηπίων – δίδυμα επειδή πολλές από τις γυναίκες που επιλέγουν να τεκνοποιήσουν μετά τα 40 έτη καταφεύγουν στην εξωσωματική γονιμοποίηση, η οποία πολύ συχνά οδηγεί στη γέννηση διδύμων. Και νηπίων, επειδή οι σαραντάρηδες είναι πλέον μικρομπαμπάδες. Φτάνει να σκεφτούμε ότι οι γονείς μας μάς απέκτησαν γύρω στα 25 με 30 τους το αργότερο και όταν εκείνοι ήταν 40 εμείς είχαμε αποφοιτήσει από το σχολείο ή είχαμε ήδη μπει στο πανεπιστήμιο, ενώ το σημερινό προφίλ σαραντάρη πατέρα τον θέλει να σέρνει καρότσια και να κρατάει κουδουνίστρες. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα και του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος πριν από μερικές ημέρες έκλεισε τα 40 και έχει παιδιά προσχολικής ηλικίας.

Η λογοτεχνία είχε πάντα τα αντανακλαστικά να αντιμετωπίζει τα 40 ως μεταβατική περίοδο: ο Βίκτωρ Ουγκό τα είχε αποκαλέσει «τα γηρατειά της νιότης». Και δεν είχε άδικο. Είναι η ηλικία που δεν είσαι ούτε πολύ μικρός ούτε πολύ μεγάλος. Βρίσκεσαι ακριβώς στη μέση, σε ένα σταυροδρόμι. Και όπως σε όλα τα σταυροδρόμια, έτσι και εδώ, πρέπει να διαλέξεις προς τα πού θα πας από εδώ και στο εξής. Φυσικά, δεν είναι όλα στρωμένα με ροδοπέταλα. Μπορεί να δείχνεις ακμαίος και ωραίος χάρη στην καλή διατροφή και τη σωστή γυμναστική που έχεις επιλέξει, το εσωτερικό ρολόι, όμως, μετρά ακάθεκτο τον αντίστροφο ρυθμό του: υγεία, γονιμότητα, ανανέωση κυττάρων, τίποτε πια δεν είναι δεδομένο όπως παλιά. Το σημαντικότερο δώρο αυτής της ηλικίας είναι το επιτακτικό «Ή τώρα ή ποτέ!». Ξέρεις ότι προλαβαίνεις να ανεβάσεις μια δεύτερη πράξη στην παράσταση της ζωής σου, η οποία, αν όλα πάνε καλά, θα είναι πολύ καλύτερη από την πρώτη, αλλά το καλό που σου θέλεις είναι να κινηθείς γρήγορα, προτού πέσει η αυλαία του φινάλε.

Η γλώσσα του θεάτρου έχει κάτι ακόμη να διδάξει στην πραγματική ζωή: κάθε ηθοποιός, εκτός από την κανονική ηλικία του, έχει και τη λεγόμενη «ερμηνευτική», δηλαδή το πόσο δείχνει, και ανάλογα με αυτή, του αναθέτουν και τους αντίστοιχους ρόλους. Σε μια οντισιόν, για παράδειγμα, μπορεί να ζητηθούν ηθοποιοί με ερμηνευτική ηλικία 20 και να κερδίσει τον ρόλο κάποιος που είναι 30, αλλά δείχνει νεότερος. Ομοίως και εκτός σκηνής: μπορεί να είσαι 40 και να νιώθεις 100 ή να έχεις την ξέφρενη πεποίθηση ότι όλα αρχίζουν έχοντας κλείσει τέσσερις δεκαετίες σε αυτόν τον παράξενο πλανήτη.

Η αυτογνωσία είναι παντού

Ενώ νωρίτερα στη ζωή σου σπαταλάς πολύτιμο χρόνο αναμασώντας συμπεράσματα σαν χαλασμένο κασετόφωνο, παπαγαλίζοντας τα λόγια του ψυχολόγου σου και γεμίζοντας το μυαλό σου με αποφθέγματα συγγραφέων και ταινιών που την επόμενη ημέρα έχεις κιόλας ξεχάσει, ξαφνικά στα 40, ως διά μαγείας – και δεδομένου πάντα ότι έχεις κάνει και λίγη δουλειά με τον εαυτό σου – όλα είναι ξεκάθαρα. Η αυτογνωσία δεν είναι μια μακρινή ουτοπία ούτε χρειάζεται να περάσεις επτά χρόνια στο Θιβέτ για να τη συναντήσεις. Είναι παντού. Στον τρόπο με τον οποίο προστατεύεις τον εαυτό σου από πολυέξοδους και αδιέξοδους έρωτες, στη σιγουριά με την οποία απομακρύνεις τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή σου, και ας είχαν το παράσημο του φίλου, ακόμη και στην ψυχραιμία με την οποία αντιμετωπίζεις τους ανώτερούς σου στη δουλειά.

Κάπου γύρω στα 40, οι μισοί φίλοι σου παντρεύονται και κάνουν παιδιά και οι άλλοι μισοί έρχονται για πρώτη φορά αντιμέτωποι με κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, δικό τους ή των γονιών τους. Και τα δύο, για διαφορετικούς λόγους, είναι γερά χαστούκια συνειδητοποίησης. «Χάνεις» τους αδέσμευτους φίλους σου και αναρωτιέσαι τι κάνεις εσύ στη ζωή σου σε σχέση με τη μοναξιά και τη συντροφικότητα. Χάνεις τους γονείς σου και συνειδητοποιείς ίσως για πρώτη φορά ότι δεν είσαι αθάνατος, ότι κάποτε θα έρθει και η σειρά σου. Αλλά αυτό, αντί να σε παγώνει, σε κινητοποιεί. Επειδή τα 40 είναι η ηλικία-ορόσημο που λέγαμε.

Οι διαπιστώσεις των 40 είναι πολλές και πολύ χρήσιμες. Δεν υπάρχει το άλλο σου μισό με τον τρόπο που σ’ το είχαν παρουσιάσει οι αισθηματικές κομεντί που διαψεύστηκαν μέσω αποτυχημένων γάμων ή πολυετών σχέσεων. Υπάρχουν, όμως, πολλά άλλα μισά, τα οποία καλείσαι να συναντήσεις στην πορεία της ζωής σου. Μια θεωρία λέει ότι σε καθέναν από εμάς αντιστοιχούν 30 άνθρωποι-ορόσημα, συνεπώς, σε μια πιο ήρεμη και ώριμη ηλικία, η ιδέα να συναντήσεις και τους 30 δεν σου φαίνεται και τόσο ανέφικτη. Επιπλέον, είσαι πια σε θέση να βρίσκεις τη «φυλή» σου, να συμμαχείς με ανθρώπους που βρίσκονται κοντά στον δικό σου τρόπο σκέψης. Οπως στην πραγματική ζούγκλα, έτσι και στη ζούγκλα της κοινωνίας, διαλέγεις αγέλη και αποφεύγεις να γίνεις ένα με το κοπάδι. Επίσης, σε αυτή την ηλικία της επιφοίτησης, απορρίπτεις σχολικά συμπλέγματα που σε στοίχειωναν ακόμη και στα 30 σου: τώρα πλέον δεν θέλεις να είσαι με τους cool τύπους, αλλά με ανθρώπους του τύπου σου.

Ξεμπερδεύεις με το ενοχικό σύνδρομο και το αυτομαστίγωμα, αφού δεν ωφελεί και είναι το μεγαλύτερο βαρίδι σε πόδια που ήδη έχουν διανύσει πολλά χιλιόμετρα. Αρχίζεις να τους συγχωρείς όλους. Τον εαυτό σου που δεν έκανε όλα όσα είχε ονειρευτεί. Αλλά και τους «κακούς» συντρόφους σου και τους συχνά ανεπαρκείς γονείς σου, συνειδητοποιώντας ότι και οι μεν και οι δε απλώς δεν ήξεραν πώς να τα κάνουν όλα σωστά. Και κάποιοι τους είχαν πληγώσει και εκείνους στο παρελθόν.

Και τελικά καταλαβαίνεις ότι το νόημα της ζωής δεν κρύβεται στις βαθυστόχαστες αναζητήσεις. Δεν βρίσκεσαι πια σε έξαψη, είσαι όμως μια ήρεμη δύναμη. Ξέρεις ότι δεν είναι στο χέρι σου και κανείς δεν θα σου θυμώσει που δεν κατάφερες να μάθεις αν υπάρχει Θεός ή μεταθανάτια ζωή. Είσαι πια βέβαιος ότι τα άλυτα υπαρξιακά ερωτήματα που βασάνιζαν την πρώτη νιότη σου δεν θα σε βοηθήσουν να γίνεις πιο ολοκληρωμένος άνθρωπος. Το μεγαλύτερο ερώτημα που καλείσαι να απαντήσεις είναι ποιος είσαι εσύ, τι θέλεις από τη ζωή σου και αν υπάρχει ζωή μετά τα 40. Ναι, υπάρχει, και μάλιστα αρκετή. Γιατί τα 40 είναι τα νέα 30.

Πηγή:Νέος Κόσμος

“Μυθικό” θα είναι το συμβόλαιο του Ρανταμέλ Φαλκάο στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με τον Κολομβιανό να εισπράττει περίπου 23.000.000 ευρώ το χρόνο, το οποίο τον κάνει αυτομάτως τον πιο ακριβοπληρωμένο ποδοσφαιριστή του κόσμου!

Ο Ρανταμέλ Φαλκάο είναι και επίσημα παίκτης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Η ομάδα του Λουίς Φαν Χάαλ την τελευταία στιγμή κατάφερε να κλείσει δανεικό με οψιόν αγοράς τον Κολομβιανό επιθετικό της Μονακό, προσφέροντάς του ωστόσο ένα “σκασμό” λεφτά για να τον φέρει στο Μάντσεστερ.

Πιο συγκεκριμένα, ο Φαλκάο υπέγραψε συμβόλαιο με τους “κόκκινους διαβόλους” με εβδομαδιαίο μισθό που φτάνει τα 437.000 ευρώ! Αυτό σημαίνει πως μέσα σε ένα χρόνο θα έχει βάλει στην τσέπη του ένα ποσό κοντά στα 23.000.000 ευρώ.

Κάτι που αυτομάτως σημαίνει πως πλέον ο επιθετικός της Γιουνάιτεντ κατατάσσεται πρώτος στη λίστα με τους πιο ακριβοπληρωμένους ποδοσφαιριστές στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Μέχρι πρότινος στην κορυφή βρισκόταν το συμβόλαιο που είχε υπογράψει ο Σαμουέλ Ετό στην ρωσική Ανζί που του απέφερε περίπου 20.000.000 ευρώ, ενώ στα ίδια ποσά κυμαίνεται κι αυτό που έχει υπογράψει ο Λιονέλ Μέσι με την Μπαρτσελόνα.

Αξίζει να σημειωθεί πως σύμφωνα με τα όσα μεταδίδουν τα βρετανικά δημοσιεύματα, ο Γουέιν Ρούνει έχει ειδικό όρο στο συμβόλαιό του να έχει το “υψηλότερο συμβόλαιο της ομάδας”. Αυτό βέβαια σημαίνει πως αφού ο Φαλκάο θα παίρνει αυτό το ποσό, θα πρέπει και το συμβόλαιο του Άγγλου (τώρα είναι περίπου 19.500.000 ευρώ το χρόνο), να ανέβει και να φτάσει τα χρήματα του Κολομβιανού!

Πηγή:contra.gr

Πρόκειται για ένα θρησκευτικό σημείο το οποίο προσελκύει χιλιάδες κόσμο από όλη την Ελλάδα.

Το γεγονός ότι στη σκεπή του ναού της Αγίας Θεοδώρας Βάστα, στη Μεγαλόπολη, έχουν φυτρώσει 17 μεγάλα δένδρα, προκαλεί σε άλλους δέος και σε άλλους απορία.

Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό; Πρόκειται για Θαύμα;

Πηγή:  www.kalimera-arkadia.gr