Daily Archives: November 4, 2015

Ο Χάρυ Κλυν περνά από «γενεές 14» τον Φίλη: Αρνητή της ποντιακής γενοκτονίας είσαι το όνειδος της Αριστεράς

ÈÅÓÓÁËÏÍÉÊÇ - ÓÕËËÁËÇÔÇÑÉÏ ÖÉËÁÈËÙÍ ÁÐÏËËÙÍ ÊÁËÁÌÁÑÉÁÓ

Σφοδρή επίθεση στον υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη εξαπολύει μέσω του προσωπικού του blog ο γνωστός κωμικός Χάρυ Κλυν αναφορικά με τις δηλώσεις του για την γενοκτονία των Ποντίων.

Ο Χάρυ Κλυν περνά κυριολεκτικά από «γενεές 14» τον Νίκο Φίλη και παραθέτει αρχικά ένα χρονικό του Σάββα Καταρτζή ο οποίος έζησε από κοντά τα τραγικά γεγονότα και στη συνέχεια εξαπολύει σφοδρή επίθεση σε βάρος του κ. Φίλη.

Διαβάστε αναλυτικά

«Συγκλονιστικές είναι οι μαρτυρίες των ανθρώπων που επέζησαν της γενοκτονίας. Ένας από αυτούς είναι και ο Σάββας Κανταρτζής, ο οποίος εξέδωσε τις φοβερές του εμπειρίες το 1975 στην Κατερίνη.

Μία από τις συγκλονιστικές αφηγήσεις του αναφέρεται στην καταστροφή του χωριού Μπεϊαλάν, της περιφέρειας Κοτυώρων από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν. Το Μπεϊαλάν είναι ένα από τα εκατοντάδες ελληνικά χωριά που καταστράφηκαν από τις τουρκικές συμμορίες. Ο λόγος, λοιπόν, σε έναν πονεμένο Πόντιο. Γιατί η τραγωδία του χωριού του, του Μπεϊαλάν, θα μπορούσε να είναι η τραγωδία χιλιάδων ελληνικών χωριών, χιλιάδων Ελλήνων, στον Πόντο του 1916, την Ιωνία του 1922, την Πόλη του 1955 ή κάποιου χωριού της Κυρήνειας το 1974…

«Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση ότι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν’ αναστατωθούν. Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξέσπασε άγρια.

Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκοπάνους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία. Αλλιώς απειλούσαν ότι θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν. Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους. Υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ΄ όπου μπορούσε να φύγει κανείς. Έτσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλες στα μπογάζια, δέχτηκαν από τσέτες που παραμόνευαν πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω. Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλομες από το τσουχτερό κρύο και το φόβο, έτρεμαν με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους. Οι κοπέλες, άλλες με τους γέρους γονείς κι άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, στοιβάχτηκαν με τον κτηνώδη αυτόν τρόπο σαν πρόβατα για τη σφαγή σε δυο σπίτια, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές, θρήνους και κοπετούς.

Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπεϊαλάν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς «ήρωες» του νεοτουρκικού εγκλήματος της γενοκτονίας… Και όταν ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα και οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια, σχημάτιζαν μιαν άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι αντιβούιζε στα γύρω βουνά και δάση… Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της επιχείρησης των θλιβερών συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν. Δε χρειάστηκαν παρά μιαν αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέτουρα (χαρτώματα) ν’ ανάψει η φωτιά. Και σε λίγο τα δύο σπίτια έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα και απ΄ έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τι ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται…

Οι μητέρες, ξετρελαμένες, έσφιγγαν -αλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους- στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κραύγαζαν «μάνα, μανίτσα!». Οι κοπέλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους και άρχισαν να γλείφουν το κορμί οι φλόγες. Μερικές γυναίκες και κοπέλες, πάνω στον πόνο, τη φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στη φωτιά.

Οι τσέτες, που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατίρι τους: Τις πυροβόλησαν και τις σκότωσαν. Δεν κράτησε πολλά λεπτά, αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή, από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα. Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ώσπου μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ώσπου μονομιάς κόπηκαν κι’ έσβησαν οι φωνές και το κλάμα. Κι’ ακούγονταν μόνο τα ξύλα, που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια το Μπεϊαλάν».

Σφοδρή επίθεση σε Φίλη

Tο ανατριχιαστικό χρονικό που διαβάσατε αφιερώνεται στα «υπέρλαμπρα άστρα της Θεωρίας του ιστορικού ενταφιασμού» Παναγιωτόπουλο, Λιάκο, Λούκο, Νικολακόπουλο, Πεσματζόγλου, Ρεπούση, Κουλούρη, Δήμου, Μανδραβέλη, ΣΤΟΝ ΕΞΟΧΟΤΑΤΟ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ (ΤΡΟΜΑΡΑ ΤΟΥ) ΝΙΚΟ ΦΙΛΗ και στα κραυγάζοντα δημοσιογραφικά απομεινάρια των νεοταξικών «εκσυγχρονιστικών φυλλάδων»… Κάποτε πρέπει επί τέλους να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Απευθύνομαι λοιπόν, στους εντός και εκτός των τειχών προοδευτικούς μονοπωλητές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων…. Στους εντός και εκτός των τειχών προοδευτικούς υμνητές του σφαγέα «απελευθερωτή» Κεμάλ… Στους εντός και εκτός των τειχών προοδευτικούς πληρωμένους κοντυλοφόρους… Στους εντός και εκτός των τειχών προοδευτικούς «εξολοθρευτές» των 2.700 χρόνων της ένδοξης ιστορίας του Ποντιακού Ελληνισμού… …Συνεχίστε επιδεικτικά να αγνοείτε και να μάχεστε την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού… Συνεχίστε να σπαταλιέστε σε μια μίζερη και αδιέξοδη Ελλαδοκεντρική αυτόλαγνεία… Συνεχίστε να αρνείστε τη δημιουργία Ποντιακών σχολείων εκεί όπου υπάρχουν ικανοί Ποντιακοί πληθυσμοί…

Συνεχίστε να κρατάτε τα μάτια κλειστά μπροστά στο δράμα που ζουν οι 5.000.000 κρυπτοχριστιανοί της νεοκεμαλικής Τουρκίας οι περισσότεροι από τους όποιους είναι «Ποντιακής καταγωγής»… Συνεχίστε να προβάλλεται ως «φωτεινή» τη «σκοτεινή πλευρά του μυαλού σας» Καταπίνουν την Ποντιακή κάμηλο οι αρνητές της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Η ιστορική του γνώση φτάνει μέχρι τις λεηλασίες και τους βιασμούς που συνόδευσαν την απόβαση του Ελληνικού στρατό στη Σμύρνη και τη «συστηματική καταστροφή των τουρκικών χωριών της ενδοχώρας» Δεν έχουν ούτε τη γνώση, αλλά ούτε και τη δύναμη να προχωρήσουν μέχρι την 19η Μαΐου 1919, ημέρα πού ο Κεμάλ, αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα, οπότε και άρχισε η συστηματική επιχείρηση της εξοντώσεως ενός ολόκληρου λαού. Δε γνωρίζουν ή καμώνονται πως δε γνωρίζουν τους τρόπους, τις μεθόδους και τα μέσα που χρησιμοποίησαν οι Τούρκοι, για να εξοντώσουν τον Ποντιακό Ελληνισμό… Δεν έχουν ιδέαν για την επιστράτευση και εξόντωση νέων, τα τάγματα εργασίας – τάγματα θανάτου, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης, τη συνεχή εργασία και αγγαρείες κάτω από άθλιες συνθήκες, τις επιδρομές των ατάκτων και τις σφαγές των αμάχων στα ελληνικά χωριά… Δε θέλουν να ξέρουν οι Ατατουρκλάγνοι ότι τις παραμονές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Έλληνες του Πόντου αριθμούσαν 800.000 άτομα και από αυτά μέχρι το 1923 είχαν εξοντωθεί με ειδεχθείς τρόπους 353.000.

Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916–1923 ) με 353.000 νεκρούς που αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη γενοκτονία του αιώνα μας, είναι άγνωστη σε μια, ευτυχώς μικρή, αλλά υπαρκτή, ομάδα Ποντιομάχων. Κατά την «προοδευτική» ιστορική λογική του αρνητή της Ποντιακής γενοκτονίας Νίκου Φίλη η Γενοκτονία είναι υπαρκτή μονάχα στα μυαλά ημών των ηλιθίων και φανατικών προσφύγων…

Η μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, του Ποντιακού Ελληνισμού συγκεκριμένα, υπάρχει μόνο στα μυαλά τα δικά μας!!! Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που η γενοκτονία των Ποντίων η οποία έχει τις ίδιες ηθικές αναλογίες με αυτές των Εβραίων και των Αρμενίων, αποτελεί, δυστυχώς, τη λιγότερο μνημονευόμενη και περισσότερο λησμονημένη από τους εθνικούς και διεθνείς οργανισμούς. Τον επίλογο της τραγικής ποντιακής γενοκτονίας αποτελεί ο βίαιος ξεριζωμός των επιζώντων μετά τη νίκη της Τουρκίας. Με τη συνθήκη της ανταλλαγής των πληθυσμών έρχονται στην Ελλάδα και τα τελευταία ζωντανά υπολείμματα.

Οι ξεριζωθέντες εγκαταλείπουν την πατρώα γη και όλα τα υπάρχοντά τους. Παίρνουν μαζί τους ιερά κειμήλια και λίγο χώμα από τη γη του Πόντου. Αφήνουν πίσω τη Μαύρη Θάλασσα και μπαίνουν στην Άσπρη Θάλασσα. Φτάνουν στην Ελλάδα περιμένοντας επί 85 ολόκληρα χρόνια την ιστορική δικαίωση που δεν ήρθε ποτέ.

Οι Τούρκοι αρνούνται σήμερα τη σφαγή του 1922 – τη σφαγή των Ελλήνων. Κι όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με αδιάσειστα ντοκουμέντα, τα αποδίδουν στις αναπόφευκτες ακρότητες του πολέμου. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.

Η γενοκτονία των Χριστιανών ήταν ένα καλά μελετημένο σχέδιο εξόντωσης όλων των μειονοτήτων της άλλοτε κραταιής Αυτοκρατορίας. Ένα σχέδιο που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1914, με τον πρώτο διωγμό. Και ολοκληρώθηκε μετά την καταστροφή του 1922. Οι Τούρκοι αρνούνται… Και έχουν λόγους να αρνούνται… Οι έλληνες, όμως Ποντιομάχοι γιατί; Οι Πόντιοι, όμως δεν ξεχνούν και επιλέγοντας την 19η Μαϊου ως ημέρα μνήμης, ημέρα που στην Τουρκία αποτελεί εθνική γιορτή της τουρκικής νεολαίας, αποκαλύπτουν το πραγματικό εγκληματικό πρόσωπο του Μουσταφά Κεμάλ πασά. Ο Ελληνισμός τιμά τη μέρα αυτή τη μνήμη της μεγάλης θυσίας – το κουράγιο των τρομαγμένων, κατατρεγμένων, καταταλαιπωρημένων θυμάτων, που μπόρεσαν να κλείσουν στις ψυχές τους τις αλησμόνητες πατρίδες και να τις ξαναστήσουν στα γκέτο των συνοικισμών, όπου τους έκλεισε η προσφυγιά.

Οι πρόγονοί μας άφησαν τη ζωή τους, και πολλοί από αυτούς έμειναν άθαφτοι στον αγώνα τους να μην αλλοιωθεί η πίστη τους, να μη χαθεί η δική τους και με τη σειρά δική μας Ποντιακή μας ταυτότητα. Η κληρονομιά μας αυτή φαντάζει βαριά κι ασήκωτη, μα αν την κατανοήσουμε θα δούμε πως είναι μια κληρονομιά μοναδική και πολύτιμη. Μια κληρονομιά βαθιάς ευθύνης και υπευθυνότητας απέναντι στις επόμενες γενιές. Σε μια εποχή, που τα πάντα βρίσκονται υπό αμφισβήτηση, μια εποχή των εύκολων λύσεων, μας δίνεται η ευκαιρία να αγωνιστούμε με το δικό μας μοναδικό τρόπο για τη δικαίωση του Ποντιακού Ελληνισμού και την ιστορία του. ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑΠΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ… Εμείς οι Πόντιοι της Ελλάδος «οι μετέχοντες της ελληνικής παιδείας», με δηλωμένη τη θέλησή μας να καθορίζουμε τις τύχες μας… Εμείς οι Πόντιοι ως άτομα παραγόμενα από την Iστορία που επιβιώσαμε των γενοκτονιών και των «εθνικών κρατών» και διατηρήσαμε την ιστορικότητα και την Ελληνικότητά μας επί 2.700 χρόνια χωρίς πιστοποιητικά και αστυνομικές ταυτότητες… Εμάς τους Ποντίους που για 85 ολόκληρα χρόνια το συμφέρον του Εθνικού μας κράτους, που χρόνια τώρα σπαταλιέται σε μια μίζερη και αδιέξοδη ελλαδοκεντρική αυτολαγνεία, συνεχίζει να μας θεωρεί ιστορικά απολιθώματα αρνούμενο πεισματικά να συμπεριλάβει στις σελίδες της Ελληνικής Ιστορίας την Ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού… Εμείς οι Πόντιοι που πιστεύουμε ότι «κάθε λαός έχει δικαίωμα να απαιτεί με επιμονή την επίσημη αναγνώριση από τις αρμόδιες αρχές των εγκλημάτων και αδικιών που διαπράχτηκαν σε βάρος του. Αναγνώριση που είναι ένας ουσιαστικός τρόπος πάλης ενάντια στη μάστιγα της γενοκτονίας…» Εμείς οι Πόντιοι πιστοί στο ψήφισμα των προσφύγων της 21-1-1923 που θεωρεί ότι «…η Ανταλλαγή… πλήττει καίρια την παγκόσμια συνείδηση και την παγκόσμια ηθική…είναι αντίθετη προς τα ιερότερα δικαιώματα του ανθρώπου, της ελευθερίας και ιδιοκτησίας… το σύστημα της Ανταλλαγής αποτελεί νέα και κεκαλυμμένη μορφή αναγκαστικού εκπατρισμού και αναγκαστικής απαλλοτρίωσης που κανένα κράτος δεν έχει το δικαίωμα να θέσει σε εφαρμογή παρά τη θέληση των πληθυσμών…».

Εμείς οι Πόντιοι αγωνιστήκαμε και αγωνιζόμαστε για τη διεθνοποίηση της Ποντιακής Γενοκτονίας, την ενσωμάτωση της Ιστορίας του Ποντιακού Ελληνισμού στα βιβλία της Ελληνικής Ιστορίας, τη δημιουργία Ποντιακών σχολείων εκεί όπου υπάρχουν ικανοί Ποντιακοί πληθυσμοί, την ίδρυση Πανεπιστημιακής έδρας Ποντιακού Ελληνισμού, τη διατήρηση της Ποντιακής πολιτιστικής κληρονομιάς, των ηθών και των εθίμων μας

Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης (Χάρρυ Κλυνν)

Πηγή harryklynn.blogspot.gr

Ο Ολυμπιακός υποδέχεται την Ντιναμό Ζάγκρεμπ – Πανέτοιμος για τη νίκη

olimpiakos_madata_233802314

Ο Ολυμπιακός υποδέχεται το βράδυ (21:45 ΕΡΤ, Real fm 97,8 &Pamesports.gr) την Ντιναμό Ζάγκρεμπ στο “Γ. Καραϊσκάκης” για την 4η αγωνιστική των ομίλων του Champions League.

Οι πρωταθλητές Ελλάδας θέλουν τη νίκη και τους τρεις πολύτιμους βαθμούς προκειμένου να βρεθούν ακόμα πιο κοντά στην επόμενη φάση της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης.

Το έργο των «ερυθρολεύκων» δεν θα είναι εύκολο, ωστόσο ο κόουτς της ομάδας έδωσε το σύνθημα για τη νίκη. Κατά τη διάρκεια της χθεσινής συνέντευξης τύπου ενόψει του σημερινού αγώνα ο Σίλβα τόνισε πως η ομάδα πάει για τη νίκη αν και χαρακτήρισε πως το ματς δεν είναι τελικός.

Η αποστολή του Ολυμπιακού: Μποτία, Καμπιάσο, Ντα Κόστα, Ελαμπντελαουί, Φινμπόγκασον, Φορτούνης, Ερνάνι, Ιντέγε, Καπίνο, Κασάμι, Μαζουακού, Μιλιβόγεβιτς, Πάρντο, Πουλίδο, Ρομπέρτο, Σαλίνο, Σεμπά, Σιόβας.

Από την 18αδα απουσιάζουν οι τραυματίες Ντομίνγκες και Μανιάτης και ο ανέτοιμος Μπουχαλάκης, όπως φυσικά και οι εκτός λίστας Ντουρμάζ, Φουστέρ.

Η βαθμολογία του ομίλου

Την ίδια ώρα στο άλλο ματς του ομίλου, Μπάγερν και Άρσεναλ κοντράρονται στο Μόναχο. Σε περίπτωση που Ολυμπιακός και Μπάγερν νικήσουν σήμερα, θα αποκτήσουν σαφές προβάδισμα στην υπόθεση πρόκριση έναντι των Αρσεναλ και Ντιναμό.

Ο Ολυμπιακός την επόμενη αγωνιστική ταξιδεύει στη Γερμανία, όπου θα αντιμετωπίσει την Μπάγερν, ενώ την 6η και τελευταία θα υποδεχθεί την Άρσεναλ.

Πηγή:madata.gr

Η δική τους Μελβούρνη

NFnewcomers1

Η Μαρία Μπακαλίδου με τον άνδρα της, Δημήτρη Ιωαννίδη, και τις κόρες τους, Δήμητρα και Αφροδίτη, 5 και 8 ετών αντίστοιχα. Φωτογραφία: Αγγελος Γιωτόπουλος

Aυτοί οι νέοι απόδημοι διαφέρουν από τους παλαιούς σε πολλά

Πήραν την απόφαση να ξενιτευτούν. Πήγαν στην Αυστραλία για να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Πολλοί, λόγω της κρίσης, είναι εξίσου φτωχοί με τους συμπατριώτες μας που έφυγαν κατά χιλιάδες από την Ελλάδα στις δεκαετίες του ’40, του ’50 και του ’60 με τον ίδιο προορισμό.

Όμως, αυτοί οι νέοι απόδημοι διαφέρουν από τους παλαιούς σε πολλά: είναι μορφωμένοι (με πτυχία, συχνά και με μεταπτυχιακά) και βρέθηκαν σε ένα περιβάλλον αν όχι οικείο, τουλάχιστον φιλόξενο, με συγγενείς και με την ελληνική κοινότητα, γενικότερα, έτοιμους να προσφέρουν ψυχολογική στήριξη και υλική βοήθεια. Από την άλλη, βέβαια, αντιμετωπίζουν μια μεγάλη δυσκολία: το αυστραλιανό κράτος δεν έχει σήμερα τόσο πολλή ανάγκη από εργατικό δυναμικό.

Ο Άγγελος Γιωτόπουλος, Ελληνοαυστραλός δεύτερης γενιάς, ταξίδεψε έως την άλλη άκρη του κόσμου για να φωτογραφίσει Έλληνες νεοφερμένους στη Μελβούρνη. Κι εγώ, επίσης Ελληνοαυστραλέζα, μίλησα μαζί τους προκειμένου να μάθω πώς είναι η νέα τους ζωή σε μια πόλη που στο μυαλό πολλών φαντάζει σαν Παράδεισος.

ΝΙΚΟΣ ΦΩΤΑΚΗΣ: «ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ»

Όταν κάλεσα την οικία Φωτάκη, το τηλέφωνο σήκωσε η σύζυγος του Νίκου, Σοφία Φατούρου. Δεν περίμενε το τηλεφώνημά μου. Βλέποντας τον αριθμό, αναστατώθηκε. «Αχ, Παναγιά μου! Μας βρήκαν κι εδώ οι τράπεζες;» είπε και γελάσαμε.

Απόφοιτοι του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, ο Νίκος και η Σοφία εργάζονταν ως δημοσιογράφοι, πριν χάσουν τις δουλειές τους. Αφού ταλαιπωρήθηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα, αποφάσισαν να μετοικήσουν οικογενειακώς στη γενέτειρα πόλη της Σοφίας, τη Μελβούρνη.

«Δεν είμαι ο μέσος όρος των νεοφερμένων Ελλήνων. Ήρθα αποφασισμένος να μού αρέσει η Μελβούρνη και αυτό συνέβη» μου είπε ο Νίκος. «Πουθενά δεν βρίσκεις τον Παράδεισο. Αν και είχαμε σχεδιάσει το ταξίδι μας διεξοδικά, καταλαβαίνεις τι είναι μια πόλη μόνο όταν τη ζεις. Η Μελβούρνη είναι πολύ ακριβή, αλλά πανέμορφη – έχει πολύ πράσινο, θάλασσα και ποτάμι. Επίσης, εδώ συνυπάρχουν πολλοί πολιτισμοί. Οι Αυστραλοί επιτρέπουν σε κάθε εθνοτική ομάδα να διατηρήσει τα εθνικά της χαρακτηριστικά».

Ο Νίκος πήγε στην Αυστραλία πριν από ένα χρόνο και έπειτα από τέσσερις μήνες έπιασε δουλειά στον “Νέο Κόσμο”. «Βρήκα σχετικά γρήγορα εργασία στο αντικείμενό μου. Από αυτό και μόνο καταλαβαίνεις τι σημαίνει ανεργία 6-8%». Παράλληλα εργάζεται ως διερμηνέας σε νοσοκομείο. «Βοηθώ ηλικιωμένους Έλληνες που ήρθαν εδώ πριν από 50 ή 60 χρόνια και δεν έμαθαν ποτέ Αγγλικά. Είναι ο τρόπος μου να προσφέρω κι εγώ κάτι στην ελληνική παροικία, που τόσο μας έχει στηρίξει».

Γνωρίζοντας ότι είναι διαβητικός, τον ρώτησα πώς είναι εκεί τα δημόσια νοσοκομεία. «Μπορεί και εδώ να υπάρχει μεγάλος χρόνος αναμονής, όμως οι Αυστραλοί δεν έχουν αφήσει το σύστημα υγείας τους να καταρρεύσει. Τα παιδιά μέχρι την ηλικία των 16 ετών δεν πληρώνουν τίποτα. Η Αυστραλία είναι μια καπιταλιστική χώρα, αλλά με… σοσιαλιστικές δομές. Διαθέτει κράτος πρόνοιας».

ΒΑΛΙΑ ΚΛΑΔΟΥ & ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕ ΓΝΩΣΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΔΟΥΛΕΙΑ»

H Βάλια και ο Κώστας τα έκαναν όλα πολύ γρήγορα στη ζωή τους: ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν και απέκτησαν παιδί. Με την ίδια βιασύνη, και χωρίς πολλή σκέψη, έφυγαν τον Ιανουάριο του 2014 για τη Μελβούρνη. Η Αμάντα, η κόρη τους, ήταν τότε μόλις τρεισήμισι μηνών.

«Βλέπαμε ότι τα πράγματα χειροτέρευαν στην Ελλάδα. Είχαμε αναγκαστεί να μένουμε στο πατρικό μου και δεν είχαμε σταθερή δουλειά» λέει η Βάλια. Μια θεία του Κώστα που ζει στη Μελβούρνη προθυμοποιήθηκε να τους φιλοξενήσει τους πρώτους μήνες, με αποτέλεσμα να αποταμιεύσουν χρήματα.

Η Βάλια, που έχει σπουδάσει πολιτικές επιστήμες, κάνει σήμερα μεταπτυχιακό στην Εγκληματολογία. Χάρη στη φοιτητική της βίζα, ο άντρας της, που είναι μαθηματικός, έχει το δικαίωμα να δουλεύει full time. Πού; Σε σουβλατζίδικο. Δεν έχει πέσει το ηθικό του;

«Ο καθένας θέλει να δουλέψει πάνω στο αντικείμενό του, αλλά, όταν κάνεις παιδί, βάζεις σε δεύτερη μοίρα τα πάντα – και φυσικά τον τίτλο των σπουδών σου. Είτε φτιάχνεις σουβλάκια είτε διδάσκεις, δημιουργείς. Η Ελλάδα μού πρόσφερε γνώσεις, αλλά όχι δουλειά» απαντά ο ίδιος.

Σε τι διαφέρουν οι νέοι μετανάστες από τους παλιούς;

«Από συναισθηματικής πλευράς περνάμε τα ίδια. Παλαιότερα, όμως, δεν υπήρχε το πρόβλημα της απόκτησης υπηκοότητας. Οι Έλληνες τότε δεν είχαν πτυχία, τώρα όμως υπάρχουν πολλοί πτυχιούχοι που δεν βρίσκουν εύκολα εργασία» εξηγεί ο Κώστας.

Τι τους αρέσει στην Αυστραλία;

«Υπάρχει αξιοκρατία. Τηρούνται οι νόμοι. Το κράτος προσέχει τους πολίτες του και ενθαρρύνει την οικογενειακή ζωή. Υπάρχουν επιδόματα, πολλά πάρκα, μεγάλα πεζοδρόμια και οι δρόμοι μοιάζουν με διαδρόμους αεροδρομίου!» υπογραμμίζει η Βάλια.

Τι άλλο τους πρόσφερε η Αυστραλία; «Αυτοκίνητο! Στην Ελλάδα δεν είχαμε αυτήν τη δυνατότητα».

ΜΑΡΙΑ ΜΠΑΚΑΛΙΔΟΥ & ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: «ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΕΔΩ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ»

Η Μαρία βρίσκεται ήδη τρία χρόνια στη Μελβούρνη μαζί με τον άνδρα της Δημήτρη και τα δύο τους παιδιά (Δήμητρα και Αφροδίτη, 5 και 8 ετών αντίστοιχα). Ο Δημήτρης, που είναι τοπογράφος μηχανικός, εργάζεται σε κατασκευαστική εταιρεία που ανήκει σε Ελληνοαυστραλό.

«Ζούσαμε στη Θεσσαλονίκη. Με την κρίση, τα μεγάλα δημόσια έργα σταμάτησαν. Αρχίσαμε, λοιπόν, να έχουμε οικονομικά προβλήματα. Έτσι αποφασίσαμε να φύγουμε. Δεν είχαμε καμιά σχέση με την Αυστραλία. Ανοίξαμε απλώς το google maps και διαλέξαμε μια χώρα όπου μιλούν Αγγλικά και όπου προσφέρονται θέσεις εργασίας. Δεν θέλαμε να φύγουμε τόσο μακριά από την Ελλάδα, αλλά αισθανόμασταν ότι η Ευρώπη καταρρέει σαν ντόμινο» εξηγεί η Μαρία.

Η ίδια είναι φιλόλογος, απόφοιτος του Αριστοτελείου. Επέλεξαν σκόπιμα τη Μελβούρνη γιατί έχει πολλούς Έλληνες. Ο άνδρας της έχει μια πολύ καλή θέση σήμερα, αλλά αυτό που πέτυχε η ίδια στον επαγγελματικό τομέα είναι αξιοθαύμαστο: ίδρυσε πριν από δύο χρόνια το πρώτο αμιγώς ελληνικό σχολείο.

«Υπάρχουν πολλά ελληνικά σχολεία εδώ, σχεδόν πενήντα. Όμως σ’ αυτά, τα Ελληνικά διδάσκονται ως ξένη γλώσσα. Η ιδέα μου ήταν να φτιάξουμε ένα σχολείο για τα παιδιά των Ελλήνων που ήρθαν πρόσφατα στην Αυστραλία. Προέκυψε κυρίως από τις δικές μου ανησυχίες ως μητέρας. Έβλεπα ότι η μητρική γλώσσα των παιδιών μου χανόταν γρήγορα. Και η γλώσσα είναι μέρος του πολιτισμού μας».

Η Μαρία απευθύνθηκε τότε στην Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης. «Μου είπαν: “Εμείς θα καλύψουμε τα έξοδα, εσύ ανέλαβε τα υπόλοιπα”». Σήμερα το ελληνικό σχολείο, στο οποίο είναι διευθύντρια, διαθέτει δύο σχολικές μονάδες και έχει 200 παιδιά – από νηπιαγωγείο μέχρι λύκειο. «Έχουμε πολλούς καθηγητές και διδάσκουμε τα βιβλία της Ελλάδας. Τα δίδακτρά μας είναι σχετικά χαμηλά για τα δεδομένα της Αυστραλίας (490 δολ. το χρόνο). Είχα μια ιδέα και πραγματοποιήθηκε. Δεν νομίζω ότι αυτό θα συνέβαινε έτσι απλά στην Ελλάδα…»

Πώς θα περιέγραφε το εκπαιδευτικό σύστημα της Αυστραλίας; «Η εκπαίδευση εδώ δεν επενδύει τόσο στη γνώση όσο στην ψυχική υγεία των παιδιών και την ομαλή ένταξή τους στην κοινωνία. Μπορεί η Μελβούρνη να μην έχει τον πολιτισμό της Ελλάδας, είναι όμως μια πόλη πολυπολιτισμική. Τα παιδιά μου, με τόσες διαφορετικές κουλτούρες γύρω τους, μεγαλώνουν μαθαίνοντας να μην είναι ρατσιστές».

ΜΑΡΙΑ-ΕΙΡΗΝΗ ΛΟΜΒΑΡΔΟΥ: «Σ’ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΧΩΡΑ, ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟΣ, ΣΟΥ ΔΙΝΟΝΤΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ»

Η Μαριρένα είναι μαθήτρια της Β΄ Λυκείου και κατάγεται από την Ιθάκη. Ζει ήδη ένα χρόνο στη Μελβούρνη. «Οι γονείς μου το σκέφτονταν χρόνια να έρθουν. Ζουν εδώ τα αδέλφια τους και επίσης ήθελαν να προσφέρουν σε εμάς, τα παιδιά τους, ένα καλύτερο μέλλον».

Εκείνη ήθελε να φύγει από την Ελλάδα; «Ναι, πάντα μου άρεσε η ιδέα του εξωτερικού. Ήθελα να γνωρίσω άλλες κουλτούρες. Στο νησί ζούσα απομονωμένη».

Ποιες ήταν οι πρώτες της εντυπώσεις; «Προσγειώθηκα βράδυ – δεν μπορούσα να καταλάβω πού βρίσκομαι. Το πρωί που ξύπνησα, είδα πόσο όμορφα είναι, πόσο ήσυχα. Βγήκα βόλτα μόνη μου στο πάρκο. Όλοι με χαιρετούσαν χωρίς να με ξέρουν. Μού έκανε εντύπωση αυτή η καλοσύνη. Ένιωθα ευπρόσδεκτη».

Σιγά-σιγά η Μαριρένα άρχισε να πηγαίνει και στο κέντρο. «Κάθε μέρα ανακάλυπτα κάτι καινούργιο. Δεν βαριέσαι ποτέ σ’ αυτή την πόλη. Η Ιθάκη είναι κλειστή κοινωνία, ενώ εδώ είσαι ελεύθερος, κανείς δεν ασχολείται με το τι κάνεις».

Η 16χρονη μετανάστρια φοιτά σε δημόσιο σχολείο, από τις 9 το πρωί μέχρι τις 3 το μεσημέρι. «Είναι πολύ μεγαλύτερο από το παλιό μου σχολείο. Είναι περιποιημένο. Οι τοίχοι δεν είναι γραμμένοι, ενώ τα θρανία είναι πεντακάθαρα. Έχουμε γήπεδο ποδοσφαίρου και μπάσκετ, γυμναστήριο, βιβλιοθήκη, θέατρο, ωδείο, εργαστήρια… Δηλαδή, ό,τι παρέχει ένα ιδιωτικό στην Ελλάδα. Επίσης, δεν έχουμε διάβασμα για το σπίτι και δεν χρειαζόμαστε φροντιστήριο. Αν είσαι καλός σε κάτι, εδώ μπορείς να το αξιοποιήσεις. Σού δίνονται οι ευκαιρίες».

Τι της λείπει από την Ελλάδα; «Η θάλασσα και οι φίλοι μου. Λόγω της διαφοράς της ώρας, δεν μπορώ να επικοινωνήσω μαζί τους ανά πάσα στιγμή. Έτσι συνειδητοποιώ την απόσταση και αυτό με τρομάζει».

ΑΡΓΥΡΩ ΚΟΥΤΣΟΥΡΑΔΗ: «ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΔΑ»

Η Αργυρώ, 32 ετών, δεν είναι η τυπική μετανάστρια. Είναι εκπαιδευτικός του ελληνικού Δημοσίου και έχει πάρει απόσπαση για τρία χρόνια στην Αυστραλία. Σε ένα χρόνο θα επιστρέψει στον τόπο της, τη Χίο.

«Για μένα η Μελβούρνη είναι μεγάλη εμπειρία. Γνώρισα την αυστραλέζικη παιδεία» λέει. Διδάσκει σε πέντε ελληνικά σχολεία – το ένα είναι εκείνο για τα νεοφερμένα Ελληνόπουλα που διευθύνει η Μαρία Μπακαλίδου (βλ. παραπάνω) και το άλλο ένα δίγλωσσο δημόσιο, το Lalor North Primary School.

«Είναι το μοναδικό που υπάρχει σ’ όλη τη Μελβούρνη. Οι ώρες διδασκαλίες είναι καθημερινά έξι, εκ των οποίων οι τρεις γίνονται στα Ελληνικά».

Πώς συγκρίνει το εκπαιδευτικό σύστημα της Αυστραλίας με εκείνο της Ελλάδας; «Και το ελληνικό είναι καλό, αλλά εφαρμόζεται με λάθος τρόπο. Τρέχουμε να προλάβουμε την ύλη, έτσι όμως χάνουμε άλλα πράγματα, όπως την επικοινωνία με τα παιδιά και το παιχνίδι. Στην Αυστραλία τα παιδιά μεγαλώνουν πιο ελεύθερα και δεν έρχονται στο σχολείο κουβαλώντας τα βιβλία τους, όπως στην Ελλάδα. Εδώ δίνεται έμφαση σε κανόνες ευγένειας. Από το νηπιαγωγείο κιόλας τα παιδιά μαθαίνουν να λένε “μπράβο” στους συμμαθητές τους. Επίσης, διδάσκονται να λένε την αλήθεια. Άλλωστε, γι’ αυτό δεν είναι υπέροχα τα μικρά; Γιατί λένε αυτό που νιώθουν χωρίς να ντρέπονται».

Τι θα θυμάται από τη Μελβούρνη; «Έχω λατρέψει τους παλιούς Έλληνες της Αυστραλίας. Έχουν αλληλεγγύη, είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν. Από το να σού δανείσουν έπιπλα μέχρι να σού προσφέρουν δουλειά. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν περάσει πολύ πόνο. Κατ’ αρχάς, έφτασαν έως εδώ με καράβι. Ήρθαν χωρίς τίποτα, δούλεψαν όμως και τα κατάφεραν. Εδώ έχω αισθανθεί περισσότερο Ελληνίδα από οπουδήποτε αλλού. Οτιδήποτε ελληνικό οι παλιοί μετανάστες το εκτιμούν και το σέβονται».

Πηγή:Νέος Κόσμος

«Πλημμύρισε» από Ελλάδα για το διήμερο Ελληνικό φεστιβάλ που οργάνωσε η Ελληνική Κοινότητα του Oakleigh

oakliegh3

«Πλημμύρισε» από Ελλάδα το Σαββατοκύριακο το «ελληνοκρατούμενο» Oakleigh, το προάστιο με το μεγαλύτερο αριθμό Ελλήνων σε όλη την Αυστραλία.

Παρά τον απειλητικό καιρό πολλές χιλιάδες ομογενείς προσήλθαν στην εκδήλωση και απόλαυσαν μουσική, χορό, φαγητό και παιδικά παιχνίδια στο διήμερο ελληνικό φεστιβάλ του Oakleigh που οργάνωσαν η Ελληνική Κοινότητα Oakleigh και το ημερήσιο κολλέγιό της Oakleigh Grammar.

Επικεφαλής των επισήμων που βρέθηκαν εκεί, ήταν ο πολιτειακός πρωθυπουργός, Daniel Andrews, ο ομογενής δήμαρχος Monash, Πολ Κλεισάρης, οι ομογενείς τοπικοί βουλευτές, Στιβ Δημόπουλος και Νικ Στάϊκος, και πολυάριθμοι άλλοι βουλευτές και επίσημοι.

Το «Γλέντι» ξεκίνησε από το Σάββατο, ενώ χθες, μετά την πανηγυρική θεία λειτουργία στο ναό Αγίων Αναργύρων, που εόρταζε, ακολούθησε η παρέλαση των μαθητών και μαθητριών του Oakleigh Grammar, οι ομιλίες των επισήμων και η κατάθεση στεφάνων.

Ένας ύμνος για την Ελλάδα και τον ελληνισμό της Αυστραλίας και ειδικά του Oakleigh ήταν η ομιλία του πολιτειακού πρωθυπουργού, Daniel Andrews, ενώ ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Oakleigh, Άγγελος Σαρδέλης, δεν έκρυβε την ικανοποίησή του για την επιτυχία, αλλά και την υπερηφάνειά του για τους επαίνους των Αυστραλών προς τους Έλληνες και τον φορέα που εκπροσωπεί.

Η τελετή ξεκίνησε με την ευλογία του Επισκόπου Μηλιτουπόλεως κ. Ιακώβου, ενώ μίλησαν ακόμα ο κ. Peter Cumming, υποδιευθυντής του Oakleigh Grammar, ο Ρος Αλατσάς, αντιπρόεδρος του Victorian Multicultural Commission, η ομοσπονδιακή βουλευτής Higgins, Kelly O’Dwyer που εκπροσώπησε τον Ομοσπονδιακό πρωθυπουργό, Malcolm Turnbull, η ομοσπονδιακή βουλευτής Chisolm, Anna Burke, που εκπροσώπησε τον αρχηγό του ομοσπονδιακού Εργατικού Κόμματος, Bill Shorten, ο Στηβ Δημόπουλος που μίλησε εκ μέρους του πολιτειακού υπουργού Μετανάστευσης, Robin Scott, ο David Hodgett, υπαρχηγός του Φιλελεύθερου Κόμματος της Βικτώριας που εκπροσώπησε τον αρχηγό του Matthew Guy και η γενική πρόξενος της Ελλάδας, Χριστίνα Σημαντηράκη.

Την τελετή παρουσίασε ο Γιώργος Γιάνναρος.

Στόχος της ετήσιας εκδήλωσης ήταν και το άνοιγμα της στην ευρύτερη πολυπολιτισμική κοινότητα του Oakleigh και του Δήμου Monash, εν γένει, κάτι που έγινε ιδιαίτερα σαφές καθώς στην κεντρική σκηνή παρέλασαν και μουσικοχορευτικά συγκροτήματα και πολιτιστικοί σύλλογοι από διάφορες εθνότητες.

Φυσικά, παρέλασαν πολλά μουσικά και χορευτικά συγκροτήματα και οι πολιτιστικοί όμιλοι της ευρύτερης ελληνικής παροικίας. Μεταξύ των συμμετεχόντων είναι οι Ακρίτες του Πόντου, η Βυζαντινή Ανδρική Χορωδία, η Κρητική Αδελφότητα της Μελβούρνης, η Ποντιακή Εστία και μουσικά συγκροτήματα όπως οι «Στροφές», η «Αναγέννηση» και η «Πολυξένη», το ενδιαφέρον συγκρότημα της Τζένης Θεολογίδη και του Wayne Simmons, που παρουσιάζουν μία παλέτα ρεμπέτικων, λαϊκών και έντεχνων τραγουδιών.

Η παιδική σκηνή θα φιλοξενήσει, επίσης, πολλά μουσικοχορευτικά συγκροτήματα, διαγωνισμό karaoke και παρουσίαση ελληνομάθειας.

Εκτός από την μουσική και τον χορό, κεντρικό ρόλο έπαιξε και η ελληνική κουζίνα, με πλήθος αγαπημένων Ελληνοαυστραλών σεφ, όπως ο Φίλιππος Βάκος από το “Bahari” και ο Βασίλης Κανιδιάδης από το “Vasili’s Garden”.

source:Neos Kosmos

Απόδημοι σε Τσίπρα: Θέλουμε δικαίωμα ψήφου όπως στην Τουρκία

imagesZJFYX8RB

Από τη δημόσια ευχαριστήρια δήλωση του Τούρκου πρωθυπουργού, Αχμέτ Νταβούτογλου, στους απόδημους Τούρκους που ψήφισαν από κάθε γωνιά της γης.

Γλυκόπικρη γεύση άφησε στους απόδημους Έλληνες η δημόσια ευχαριστήρια δήλωση του Τούρκου πρωθυπουργού, Αχμέτ Νταβούτογλου, στους απόδημους Τούρκους που ψήφισαν από κάθε γωνιά της γης.

Ο τελευταίος πρόεδρος του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού και μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Ωνάση, κ.Στέφανος Ταμβάκης, σε επιστολή του προς τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, απευθύνει έκκληση, για άλλη μια φορά, να υλοποιήσει την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος των αποδήμων, στον τόπο διαμονής τους, είτε με κάλπη είτε με επιστολική ψήφο, όπως προβλέπει το Σύνταγμα.

Ο κ. Ταμβάκης, στην επιστολή του προς τον πρωθυπουργό, αναφέρει χαρακτηριστικά:

“Θετικά εξεπλάγην, όταν στα πρώτα πέντε λεπτά της ομιλίας του (σ.σ. ο κ. Νταβούτογλου) ευχαρίστησε με θέρμη και χαιρέτησε με έμφαση και ενθουσιασμό τους απανταχού Τούρκους, που ζουν στο εξωτερικό για τη συμμετοχή τους στην εκλογική διαδικασία και την στήριξη τους, προς το Κόμμα του και εκείνον προσωπικά. Με λύπησε αφάνταστα ειδικά αυτή η αποστροφή του λόγου του για τους Απόδημους Τούρκους, γιατί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, τα προηγούμενα Κόμματα που βρισκόντουσαν στην διακυβέρνηση της Πατρίδας μας, εμάς τους Απανταχού Έλληνες με τον τρόπο τους, μας αποχαιρέτισαν”.

“Είμαι βέβαιος ότι εσείς κύριε Πρόεδρε”, συνεχίζει ο κ. Ταμβάκης, απευθυνόμενος στον πρωθυπουργό , “ότι όχι μόνο δεν θα συνεχίσετε να μας αποχαιρετάτε, αλλά σύντομα κάνοντας μια νέα αρχή, θα καλωσορίσετε τον Απανταχού Ελληνισμό, που θα συμβάλει στην ανασύσταση, στην αυτοοργάνωσή του και στην υλοποίηση της άσκησης του εκλογικού του δικαιώματος στον τόπο διαμονής του, είτε με κάλπη είτε με επιστολική ψήφο, όπως προβλέπει το Σύνταγμα”.

Πηγή:Νέος Κόσμος

Η αναβάτης Michelle Payne, με το άλογό της «Prince Of Penzance» κέρδισε το περίφημο τρόπαιο, παρά τον «πόλεμο» που δέχτηκε στην καριέρα της

pacup

Η Michelle Payne πανηγυρίζει την νίκη της με το άλογο «Prince Of Penzance». Τη νίκη της πανηγύρισε και ο αδελφός της, Stevie

Η Michelle Payne έγινε την Τρίτη η πρώτη γυναίκα που κερδίζει την ιπποδρομία του Melbourne Cup, στα 155 χρόνια του θεσμού.

Η νίκη του αλόγου της “Prince of Penzance”, που ιππεύει τα τελευταία έξι χρόνια, ήρθε ως έκπληξη για πολλούς, ενώ τα γραφεία στοιχημάτων του έδιναν πιθανότητα 101 στις 1 να κερδίσει την κούρσα.

Στις πρώτες της δηλώσεις, η Payne δήλωσε ότι η νίκη της είναι απόδειξη ότι οι γυναίκες μπορούν να τα καταφέρουν παντού και τόνισε ότι οι ιπποδρομίες είναι ένα σοβινιστικό άθλημα. Ακόμα και ο εκπαιδευτής του αλόγου της, Darren Weir, αμφισβητούσε τις ικανότητές της, σύμφωνα με την ίδια. Ήταν η τέταρτη γυναίκα που έχει τρέξει στο Melbourne Cup και η στολή της είχε, κατά τύχη, τα χρώματα του κινήματος των Σουφραζέτων: το μωβ, το πράσινο και το λευκό.

Η Payne έχασε την μητέρα της σε τραγικό τροχαίο έξι μήνες μετά την γέννησή της, ενώ στο παρελθόν είχε υποστεί και σοβαρούς τραυματισμούς.

Το “Prince Of Penzance” ζει στους στάβλους Weir που βρίσκονται κοντά στην πόλη Warrnambool της Βικτώριας. Η αναβάτης του δήλωσε ότι εμπιστευόταν το άλογό της περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο.

Στη δεύτερη θέση τερμάτισε το βρετανικό “Max Dynamite” και τρίτο το αυστραλιανό “Criterion”.

ΑΔΟΞΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Δύο άλογα “έχασαν” τη ζωή τους λίγο την Τρίτη. Το φαβορί “Admire Rakti” πέθανε από καρδιακή ανακοπή και το “Araldo” θανατώθηκε όταν τραυμάτισε το πόδι του όταν φοβήθηκε από τους πανηγυρισμούς ενός θεατή. Επίσης, ένα ακόμη αγαπημένο άλογο, το “Red Cadeaux” βρέθηκε στο έδαφος και για αρκετή ώρα δεν ήταν ξεκάθαρο ποια ήταν η κατάσταση της υγείας τους. Τελικά, στάθηκε στα πόδια του, αλλά το περιστατικό έδωσε ένα ακόμη άσχημο τόνο στις φετινές ιπποδρομίες.

Πενταπλάσιος από τον αριθμό των αλόγων που πήραν μέρος στο φετινό Melbourne Cup θανατώθηκαν έπειτα από σοβαρούς τραυματισμούς τους τελευταίους 12 μήνες. Συγκεκριμένα, 127 άλογα πέθαναν, σύμφωνα με την “Συμμαχία για την Προστασία των Αλόγων”.

Οι θάνατοι που έλαβαν χώρα εντός της πίστας αποτελούν μόνο το 1% των φετινών θανάτων. Κάθε χρόνο, 12.000 με 15.000 άλογα τίθενται εκτός μάχης και τα περισσότερα στέλνονται προς θανάτωση.

Πάνω από 2 εκατ. παρακολούθησαν στο Channel Seven “την ιπποδρομία που σταματά το έθνος” και ήταν λιγότεροι από πέρυσι. Συγκεκριμένα, 2.068 εκατ. είδαν τον αγώνα από την τηλεόρασή τους έναντι 2.122 εκατ. πέρυσι. Στο αριθμό αυτό δεν περιλαμβάνεται ο αριθμός εκείνων που είδαν τον αγώνα εκτός σπιτιού.

Φέτος μοιράστηκαν $6.2 εκατ. Ο νικητής θα λάβει $3,6 εκατ, ο δεύτερος $900,000 και ο τρίτος $450,000. Το υπόλοιπο ποσό θα μοιραστούν οι θέσεις 4 – 10.

Ελλάδα, Αυστραλία και Ευρώπη «τρώνε Αστακό»

lobster

Σκηνή από την ταινία

Τα 30.000 εισιτήρια (περίπου) έχει ήδη φτάσει στο πρώτο δεκαήμερο προβολής της ταινίας στην Ελλάδα

Τα 30.000 εισιτήρια (περίπου) έχει ήδη φτάσει στο πρώτο δεκαήμερο προβολής της σε οκτώ κινηματογράφους της Ελλάδας (επτά της Αθήνας και μια της Θεσσαλονίκης) η ταινία «Αστακός» του Γιώργου Λάνθιμου. Το νούμερο είναι μεγάλο και η επιτυχία δεδομένη – κάτι που εξάλλου φάνηκε από τις ουρές έξω από τα ταμεία των αιθουσών, κυρίως κατά την διάρκεια των Σαββατοκύριακων.

Σύμφωνα με την εταιρία διανομής της ταινίας στην Ελλάδα, ο «Αστακός» «θα συνεχίσει την εξαιρετική του πορεία στους κινηματογράφους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και θα ανοίξει παράλληλα και σε 12 επαρχιακές πόλεις».

Ο «Αστακός» δεν έχει βρει θετική υποδοχή μόνο στην Ελλάδα. Έχοντας ανοίξει σε αρκετές χώρες της Ευρώπης, σημειώνει και σε αυτές ενδιαφέρουσα κίνηση.

Στην Αγγλία -όπου πραγματοποιήθηκε η επίσημη πρεμιέρα της στο πλαίσιο του London BFI Film Festival- αλλά και στην Ιρλανδία (όπου ο «Αστακός» γυρίστηκε) έφτασε τις 740.000 λίρες σε εισπράξεις. Το νούμερο αυτό σημειώθηκε στις πρώτες 15 μέρες προβολής του. Αξιοσημείωτο μάλιστα το γεγονός ότι εκεί είχε 10% αύξηση συγκριτικά με τα εισιτήρια της πρώτης εβδομάδας.

Στη Γαλλία άνοιξε σε 126 αίθουσες κόβοντας την πρώτη εβδομάδα 17.500 εισιτήρια, στην Ολλανδία, άνοιξε σε 28 αίθουσες, κόβοντας περισσότερα από 16.000 εισιτήρια την πρώτη εβδομάδα προβολής της, ενώ στην γειτονική Ιταλία, ο «Αστακός» έκοψε 50.000 εισιτήρια σε 48 αίθουσες μέσα στις 10 πρώτες μέρες προβολής.

Πέρα από τον Ατλαντικό, η ταινία άνοιξε στην Αυστραλία, όπου σε 8 αίθουσες κατάφερε να κάνει πολλαπλές sold-out προβολές, με εισπράξεις που υπερβαίνουν τα 100.000 δολάρια, ενώ αυτή την εβδομάδα αναμένεται να ανοίξει στη βόρεια Κορέα.

Θυμίζουμε ότι ο «Αστακός» είναι η τέταρτη μεγάλου μήκους που γυρίζει μόνος ο Γιώργος Λάνθιμος μετά την «Κινέτα», τον «Κυνόδοντα» και τις «Άλπεις». Είναι επίσης η πρώτη ταινία που γύρισε εξ’ ολοκλήρου στο εξωτερικό και όχι στα ελληνικά. Πρωταγωνιστούν οι Ρέιτσελ Βάιζ, Κόλιν Φάρελ, Τζον Σ. Ράιλι και Λεά Σεντού.

Πηγή:Νέος Κόσμος

Greece carries out first relocation of refugees, to Luxembourg

C970F8ACB2B132D5CFDAAD8A7494F069
ATHENS (Reuters) – Greece on Wednesday carried out the first relocation of asylum seekers from its territory to Luxembourg, part of an EU approved plan to ease the burden on border nations inundated by this year’s influx of thousands of refugees.

Six families from Syria and Iraq were being relocated from Athens, among the first under a 780-million-euro, two-year scheme funded by the European Union.

Smiling parents holding young children posed for ‘selfies’ with Greek Prime Minister Alexis Tsipras and Luxembourg Foreign Minister Jean Asselborn beside an airplane on the runway of Athens international airport, before boarding their flight, live footage broadcast by state television showed.

More than 580,000 refugees have entered Greece through its long sea border with Turkey this year, creating a tough logistical, financial and humanitarian challenge for the cash-strapped European Union member state.

Greece has agreed to temporarily house up to 50,000 refugees on its territory this year, with many in quarters subsidized by the United Nations.

In September, the EU approved the transfer of about 160,000 asylum seekers from member states directly affected by the migrant crisis.

About 86 people have already been transferred directly from Italy to Sweden and Finland under the scheme.

source:reuters.com

A black snake eats its way out of brown snake?

untitled

The mysterious image of two dead snakes on a roadside near Griffith in southern NSW.

We’ve heard of the predator becoming the prey, but perhaps not like this.

A remarkable photo has emerged from Griffith in southern New South Wales that depicts two dead snakes entangled; one brown, one black.

Look a little closer, though, and the scenario is less than clear-cut, raising questions that remain unanswered.

Has the brown snake swallowed the black snake? Has the black snake then bitten its way out? Is that even possible?

Just what has gone on here is a mystery to Geoff Mitchell, the passer-by who snapped the mysterious photo after spotting the dead snakes on a roadside.

“I saw a tangle of snakes and got up to have a look, grabbed my camera and took a picture,” he told radio 3AW.

“I’ve thought about it quite a lot, I had to research it. It seems quite common for brown snakes to eat black snakes but I have seen none where one snake has punched a hole through another.”

According to 3AW, the picture has been forwarded to Queensland’s Australia Zoo, which was similarly bewildered.

See your ad here
“Wow! This is certainly unusual and we have not seen this before. We can’t imagine a black snake climbing into another snake but this entire situation is very strange. We would still suggest that the brown one was eating the black, but we will never know for sure,” the zoo replied.

source:smh.com.au

Tangled whale: Humpback freed off Soldiers Beach on the Central Coast

imagesUT8HLSAE

A young humpback whale has been freed after several hours spent tangled in rope off the NSW Central Coast.

Several rescue teams including a team from NSW Parks and Wildlife successfully freed the calf at Soldiers Beach near Norah Head about 12.30pm on Wednesday.

Conditions and the protective mother, who circled the calf throughout the day, made the rescue effort difficult, National Parks and Wildlife Services’s Lawrence Orel told AAP.
‘‘It was a great outcome for the whale and everyone involved today,’’ he said.

The Humane Society International has lashed the use of shark nets after the incident, which coincides with a Wyong Council shark summit discussing how to manage the predators along the region’s coast.

Humane Society International program officer Jessica Morris said nets were indiscriminate killers that caused casualties far beyond shark populations.

“The fact that we are seeing another endangered marine species trapped in shark meshing while Government officials discuss methods for reducing already very rare shark incidences, shows that we are waiting too long to remove harmful shark nets from NSW,” Ms Morris said.

‘‘Nets are indiscriminate killers, and every year they result in the deaths of a range of important marine species, including harmless grey nurse and hammerhead sharks, turtles, whales and dolphins.”

source:theherald.com.au