Monthly Archives: January 2015

H Μπέτυ Μπαζιάνα, ηλεκτρολόγος-μηχανικός, γεννήθηκε το 1974 στην Καρδίτσα προέρχεται από οικογένεια βιοπαλαιστών…

Είναι σύντροφος εκτός γάμου του Έλληνα πολιτικού αρχηγού Αλέξη Τσίπρα, με τον οποίο έχουν υπογράψει σύμφωνο ελεύθερης συμβιώσεως, και έχουν αποκτήσει στις 10 Μαΐου 2010 ένα γιο, τον Φοίβο-Παύλο, ενώ το 2012 γεννήθηκε ο δεύτερος γιος τους.

Η 41χρονη σήμερα Μπέτυ Μπαζιάνα από την εφηβική της ήδη ηλικία πρωτοστατούσε στους κοινωνικούς αγώνες και ένωνε συνεχώς τη φωνή της με άλλους ομοϊδεάτες της στις πορείες που «κατέβαινε», προκειμένου να αλλάξουν τα κακώς κείμενα της τότε εποχής.

Πνεύμα ανήσυχο, υπήρξε για μεγάλο χρονικό διάστημα μέλος της ΚΝΕ και είναι απόφοιτος του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας Η/Υ του Πανεπιστημίου Πατρών.

Με τον Αλέξη Τσίπρα γνωρίστηκαν στα μαθητικά έδρανα και κανείς από τους δυο τους δεν φανταζόταν πως ο εφηβικός τους έρωτας θα κατέληγε μερικά χρόνια αργότερα στη συμβίωση και τη δημιουργία της δικής τους οικογένειας.

Η πρώτη τους επαφή έγινε στο Πολυκλαδικό Λύκειο Αμπελοκήπων και έκτοτε παραμένουν μαζί, ενωμένοι και ερωτευμένοι. 

Άνθρωποι από το περιβάλλον του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ αποκαλύπτουν πως η Μπέτυ Μπαζιάνα είναι η γυναίκα που εμπνέει τον Αλέξη Τσίπρα, του δίνει δύναμη να συνεχίσει τους πολιτικούς του αγώνες και τον στηρίζει στις δύσκολες στιγμές.

Σύμφωνα με παλιότερες περιγραφές συμφοιτητών της από το Πανεπιστήμιο Πατρών η Μπέτυ είναι μαχητική, δραστήρια. Μια προσωπικότητα που ταίριαζε απόλυτα στο προφίλ του τότε νέου προέδρου του Συνασπισμού. Η Μπέτυ δεν είναι το φιλήσυχο κορίτσι που οι περισσότεροι βλέπουν με την πρώτη ματιά.

Koινό χαρακτηριστικό τους είναι και το casual και επιμελώς ατημέλητο ντύσιμο τους κι όπως όλα δείχνουν η Μπέτυ δεν είναι από τις γυναίκες που τους αρέσει να περνούν ώρες στα μαγαζιά και σε ψώνια.

Aν και ο ελεύθερος χρόνος του συντρόφου της είναι ελάχιστος, εντούτοις οι δυο τους απολαμβάνουν να περπατούν αλλά και να παρακολουθούν θεατρικές παραστάσεις.

Η Μπέτυ Μπαζιάνα δεν έχει καμία σχέση κατά γενική ομολογία με άλλες κυρίες πολιτικών αρχηγών που αρέσκονται στον ακριβό τρόπο ζωής, τα σινιέ συνολάκια και το μόνιμο βλέμμα υπεροχής.

Πηγή: plektani.gr

Αναστάσιος Τάμης

Ένας συλλογικός τόμος που επιμελήθηκαν οι πανεπιστημιακοί Μιχάλης Δαμανάκης, Στέφανος Κωνσταντινίδης και Αναστάσιος Μ. Τάμης

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Αλεξάνδρεια και με τον συντονισμό του Κέντρου Ερευνών και Μελετών του Πανεπιστημίου Κρήτης ο συλλογικός τόμος με τίτλο «ΝΕΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ από και προς την Ελλάδα», που επιμελήθηκαν οι πανεπιστημιακοί Μιχάλης Δαμανάκης, Στέφανος Κωνσταντινίδης και Αναστάσιος Μ. Τάμης. Η ενδιαφέρουσα αυτή μελέτη είναι αποτέλεσμα έρευνας και μελέτης των γεγονότων που αναδύθηκαν μέσα από τη βαθιά και δραματική οικονομική κρίση που δοκίμασε και δοκιμάζει την Ελλάδα και την Κύπρο στην περίοδο 2009-2014. Δέκα έγκριτοι πανεπιστημιακοί μελετητές καταθέτουν τις γνώσεις τους και συμβάλλουν στην παρούσα έκδοση που θίγει επίκαιρα θέματα που αφορούν στη νέα μετανάστευση και τις συνέπειές της για την Ελλάδα και την Κύπρο αλλά και τις χώρες υποδοχής των μεταναστών

Συγκεκριμένα, μετά το εισαγωγικό, θεωρητικό κεφάλαιο των επιμελητών, ακολουθούν τα κεφάλαια 2-7 τα οποία αφορούν στην πρώτη πτυχή (η Ελλάδα ως χώρα αποστολής) που μπορεί , με τη σειρά της, να θεωρηθεί από δύο οπτικές , του Κέντρου και της Διασποράς. Το κεφάλαιο 8 αναλύει ένα γενικότερο ζήτημα, αυτό της παράνομης μετανάστευσης, εστιάζει ωστόσο στην παράνομη εισόδου μεταναστών στην Ελλάδα και με αυτή την έννοια γεφυρώνει το πρώτο μέρος του τόμου με το δεύτερο που αναφέρεται στη δεύτερη πτυχή (η Ελλάδα ως χώρα υποδοχής), κεφάλαια 9 -11.

Αναλυτικότερα, στο κεφάλαιο 2 ο Αναστάσιος Τάμης πραγματεύεται τις εισροές Ελλήνων μεταναστών στην Αυστραλία, μετά το 2009, τις οποίες κατατάσσει σε δυο μεγάλες κατηγορίες. Από τη μια, οι δεκάδες χιλιάδες Ελληνοαυστραλοί που μετά από μία σύντομη ή μακροχρόνια παραμονή στην Ελλάδα παλιννοστούν στην Αυστραλία, κάνοντας χρήση του αυστραλιανού διαβατηρίου τους. Και από την άλλη, οι Έλληνες νεομετανάστες οι οποίοι, λόγω της κρίσης στην Ελλάδα, αναζητούν μια καλύτερη τύχη στη μακρινή Αυστραλία, αξιοποιώντας τα συγγενικά δίκτυα ή άλλα άτυπα δίκτυα καθώς και τη φοιτητική και τουριστική visa ως πρώτο σκαλοπάτι.

Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης (κεφάλαιο 3) μελετά την ελληνική μετανάστευση προς τον Καναδά, μετά το 2009, με φόντο την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, από τη μία, και τη μακροχρόνια παρουσία των ελληνικών μεταναστευτικών κοινοτήτων και των δικτύων τους στον Καναδά, από την άλλη. Οι διαδικασίες μετακίνησης/εισόδου, πρώτης εγκατάστασης και ένταξης στον Καναδά θεωρούνται σε άμεση συνάρτηση με την καναδική μεταναστευτική πολιτική, η οποία αποτελεί και τη βάση για την κατάταξη των μεταναστών σε διάφορες κατηγορίες.

Ο Άρης Μιχόπουλος κάνει μία ιστορική αναδρομή στη μακροχρόνια παρουσία των Ελλήνων στις ΗΠΑ και στη συνέχεια βάσει αυτής και με φόντο τις ελληνικές παροικιακές οργανώσεις εξετάζει τη μετανάστευση κατά την περίοδο 1965-2000, καθώς και τη μετανάστευση στη νέα χιλιετία με έμφαση στη μετανάστευση μετά το 2009, η οποία επηρεάζεται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, από όσο σε άλλες χώρες, από την ισχύουσα νομοθεσία και εν γένει την περιοροστική, μεταναστευτική πολιτική και πρακτική των αμερικανικών κυβερνήσεων. Όμως, η αύξηση των Ελλήνων φοιτητών και προπάντων η αύξηση των Ελλήνων τουριστών, εν μέσω κρίσης, επιτρέπουν τουλάχιστον τη διατύπωση της υπόθεσης, ότι πρόκειται για μια «συγκαλυμμένη νεομετανάστευση» προς τις ΗΠΑ.

Ο Μιχάλης Δαμανάκης (κεφάλαιο 5) αναλύει τη νεομετανάστευση των Ελλήνων προς Γερμανία, εστιάζοντας: στους λόγους και τρόπους μετακίνησης, στο προφίλ των νεομεταναστών, στις διαδικασίες εγκατάστασης και ένταξης στην αγορά εργασίας, στην οργάνωση και στους μελλοντικούς προσανατολισμούς των νεομεταναστών. Έμφαση δίδεται επίσης στις επιπτώσεις της νεομετανάστευσης στην ελληνόγλωσση εκπαίδευση, όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά και σε Αγγλία και Βέλγιο. Μέσα από τις αφηγήσεις των ίδιων των νεομεταναστών και των επικεφαλής φορέων και οργανώσεων αναδύεται με περαστικό τρόπο ο ρόλος των διαφόρων άτυπων κοινωνικών δικτύων.

Ο Λόης Λαμπριανίδης (κεφάλαιο 6) εστιάζει στην αποδημία του επιστημονικού δυναμικού από την Ελλάδα, αναλύοντας τα βασικά χαρακτηριστικά της διεθνούς μετανάστευσης επιστημόνων, τα δομικά αίτια και τις θετικές ή αρνητικές επιπτώσεις για την Ελλάδα, καθώς και την ενδεχομενικότητα έντασης του φαινομένου, λόγω της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα. Θεωρώντας το φαινόμενο της διαρροής και απασχόλησης του επιστημονικού τόσο από την οπτική των ίδιων των επιστημόνων και του τόπου εργασίας τους (διασπορά) όσο και από την οπτική της Ελλάδας (κέντρο) καταλήγει στη θέση, ότι το εν λόγω φαινόμενο «είναι δυνατόν να επιφέρει και κάποια θετικά αποτελέσματα για τις χώρες αποστολής».

Με το άρθρο του Αθανάσιου Γκότοβου (κεφάλαιο 7) κλείνει το πρώτο μέρος του συλλογικού τόμου. Ο συγγραφέας αναλύει ένα θέμα γενικού ενδιαφέροντος, τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις σε συνάρτηση με το φαινόμενο της μετανάστευσης. Το παράδειγμά του, ωστόσο, αναφέρεται άμεσα στην εικόνα της «Ελλάδας της κρίσης» και εν γένει στο αρνητικό κλίμα που επικρατεί κυρίως σε ευρωπαϊκές χώρες και το οποίο έμμεσα ή άμεσα καλούνται να αντιμετωπίσουν και να διαχειριστούν οι νέοι, αλλά και οι παλαιοί, μετανάστες. Μετά την ανάλυση των διαφόρων «τύπων ανθελληνισμού» ο συγγραφέας θέτει καίρια ερωτήματα αναφορικά με τη διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς σε περιόδους κρίσης.

Η κρίση στην Ελλάδα και η συνακόλουθη ελληνική νεομετανάστευση αποτελούν αντανάκλαση και έκφανση μιας γενικότερης, σχεδόν παγκόσμιας, κρίσης και μιας «διεθνούς μετανάστευσης». Η ρευστότητα που χαρακτηρίζει τον μεταψυχροπολεμικό κόσμο, σε συνδυασμό με το χάσμα μεταξύ Βορρά και Νότου, καθώς και τις περιφερειακές συρράξεις, οδηγούν σε μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών έξω από διακρατικές συμφωνίες και θεσμοθετημένες διαδικασίες, δηλαδή σε παράνομες μετακινήσεις.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Η απειλή «είναι κυρίως εναντίον της Αστυνομίας»

H αυστραλιανή αστυνομία λαμβάνει αυξημένα μέτρα ασφαλείας σε όλη την χώρα καθώς υπάρχει εκτίμηση ότι ενδέχεται να ετοιμάζεται τρομοκρατικό χτύπημα.

Την Τρίτη η Αυστραλία αύξησε το επίπεδο τρομοκρατικής απειλής κατά αστυνομικών σε «Υψηλό».

Αυτό ανακοίνωσε η ομοσπονδιακή αστυνομία, επικαλούμενη στοιχεία των υπηρεσιών ασφαλείας και συζητήσεις που είχε με τους διεθνείς εταίρους της.

Σύμφωνα με τα όσα έγιναν γνωστά, η απειλή «είναι κυρίως εναντίον της Αστυνομίας».

Οι μυστικές υπηρεσίες της Αυστραλίας θεωρούν «ιδιαίτερα επικίνδυνους» τους 80 περίπου Αυστραλούς τζιχαντιστές που πολεμούν στο Ιράκ και την Συρία και τους «πιθανούς συνεργάτες» που έχουν στην Αυστραλία.

Πάντως, στην ανακοίνωση που εξέδωσε η αστυνομία δεν αναφέρεται κάποια συγκεκριμένη ή επικείμενη απειλή.

Εκπρόσωπος της Αυστραλιανής Ομοσπονδιακής Αστυνομίας δήλωσε ότι δεν γνώριζε σε ποιο επίπεδο ήταν η τρομοκρατική απειλή κατά αστυνομικών προτού αυξηθεί.

Τον Δεκέμβριο, μία κατάσταση ομηρίας στο Σίδνεϊ, η οποία διήρκεσε τουλάχιστον 16 ώρες, κατέληξε με το θάνατο δύο ομήρων από το όπλο ενός άνδρα ο οποίος είχε δηλώσει οπαδός των ριζοσπαστικών ισλαμιστικών αντιλήψεων.

Πηγή: Νέος Κόσμος

O Αλέξης Τσίπρας

Η ημερήσια οικονομική εφημερίδα της Αυστραλίας «The Australian Financial Review» δημοσίευσε μια ενδιαφέρουσα ανάλυση από την Αθήνα.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, όλα δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κερδίσει τις εκλογές και ο Αλέξης Τσίπρας θα γίνει πρωθυπουργός της χώρας.

Η εφημερίδα εκτιμά ότι μετά την αναμενόμενη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι πιθανός ένας συμβιβασμός με την τρόικα.

Ο κ. Τσίπρας θα ξεχάσει την ακύρωση του χρέους -αναφέρεται στο δημοσίευμα-, αλλά και η «τρόικα» θα δείξει κάποια καλή θέληση δίνοντας στην Ελλάδα χαμηλότερα επιτόκια και περισσότερο χρόνο για την αποπληρωμή.

Πιο αναλυτικά το δημοσίευμα της αυστραλιανής εφημερίδας ανέφερε:

Οι Έλληνες βγήκαν ξανά στους δρόμους. Ο λόγος είναι η κρίση, η λιτότητα και η ύφεση. Ζητήματα που πριν από πέντε χρόνια βρίσκονταν στα ύψη του δημόσιου ενδιαφέροντος, αναφύονται ξανά. Σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα.

Αυτό αναφέρει ο Ντέιβιντ Μπλερ, αναφερόμενος στην Ελλάδα και την πολιτική μάχη που έχει ανάψει, λίγο πριν από τη διεξαγωγή των εκλογών. Το Σύνταγμα μετατρέπεται ξανά σε… θέατρο των συγκεντρωμένων με σπασμένα τζάμια, κατεβασμένα ρολά και γκράφιτι με συνθήματα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, αναφέρει.

Ο Μπλερ αναφέρει πως λογικά το δικαίωμα της ψήφου για την ανάδειξη νέας κυβέρνησης, ως πρωτοβουλία, δεν ανήκε στο λαό, αλλά προβλήθηκε ως ανάγκη από τον Αντώνη Σαμαρά καθώς δεν κατάφερε να εκλέξει τον Σταύρο Δήμα ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Γράφει ο Μπλερ για τον Αντώνη Σαμαρά:«Ο ηγέτης της κεντροδεξιάς Νέας Δημοκρατίας επέβαλε τις τιμωρητικές περικοπές στον προϋπολογισμό ως αντάλλαγμα του πακέτου διάσωσης 190 δισ. ευρώ που έλαβε από τους διεθνείς δανειστές. Με όλο το πάθος του ανθρώπου που πιστεύει πως έχει αναλάβει την ηράκλεια υποχρέωση να ανατάξει την υγεία της χώρας του, πιστεύει πως οι πολιτικές του, τελικά, φέρνουν αποτέλεσμα».

Όπως αναφέρει ο Μπλερ, η Ελλάδα πέτυχε πρωτογενές πλεόνασμα πρώτη φορά από τότε που εισήλθε στη φάση της κρίσης και βλέπει μπροστά της την επιστροφή στην ανάπτυξη μέσα στο 2015. Ωστόσο, σημειώνει, οι ψηφοφόροι τείνουν να διαφοροποιηθούν καθώς θεωρούν πως το τίμημα που πλήρωσαν ήταν υψηλό με την ανεργία να καλπάζει. Κάπως έτσι ο Αλέξης Τσίπρας διατείνεται πως ήρθε η ώρα να αποφασίσουν οι Έλληνες για το μέλλον και σε συνάρτηση με όλα τα γκάλοπ που φέρνουν το κόμμα του στην πρώτη θέση, ετοιμάζεται να κυβερνήσει.

ΒΡΙΣΚΕΙ ΑΠΗΧΗΣΗ

«Όλες οι αποδείξεις δείχνουν πως το μήνυμα του 40χρονου λαϊκιστικό βρίσκει απήχηση. Εκτός και αν υπάρξει κάποιο σοκ που θα μοιάζει με σεισμό, ο ΣΥΡΙΖΑ θα κερδίσει τις εκλογές και ο Τσίπρας θα γίνει πρωθυπουργός. Έστω και αν δεν φαίνεται να παίρνει την αυτοδυναμία που επιδιώκει, εντέλει θα είναι το κεντρικό κομμάτι μιας κυβέρνησης συνεργασίας».

Κάπου εκεί ξεκινούν τα προβλήματα, κατά τον Μπλερ. Ο Τσίπρας έχει υποσχεθεί διαγραφή χρέους και επαναδιαπραγμάτευση του πακέτου βοήθειας. Παράλληλα επιθυμεί να διατηρήσει την Ελλάδα στο ευρώ, όπως επιθυμεί και η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου, παρά τα τραύματα που έχει δεχθεί τα τελευταία πέντε χρόνια. «Εάν ο Τσίπρας νικήσει, θα έχει θριαμβεύσει χρησιμοποιώντας έναν απλό μηχανισμό: λέει στον κόσμο αυτό που θέλει να ακούσει. Δηλαδή, παραμονή στο ευρώ χωρίς λιτότητα. Μόνο που η υπόλοιπη Ευρώπη έχει άλλη άποψη. Η Τρόικα δεν επιθυμεί με τίποτα να σχεδιαστεί ξανά το πλάνο για την Ελλάδα και να διαπραγματευτεί εκ νέου με τη χώρα που της έχει δώσει 190 δισ. ευρώ. Επιπλέον δεν επιθυμεί να διαγράψει μέρος του χρέους της, διότι αν το κάνει για την Ελλάδα, τότε θα το ζητήσουν και άλλοι», αναφέρει μεταξύ άλλων στο άρθρο.

ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ

Τι προβλέπει ο Μπλερ; Όλα τα δεδομένα και οι καταστάσεις δείχνουν πως επίκειται σύγκρουση ανάμεσα στον αριστερό πρωθυπουργό που θέλει να αποτινάξει τη λιτότητα και τους σκληροπυρηνικούς δανειστές που ήδη θεωρούν πως ήταν αρκετά επιεικείς. Ο κίνδυνος θάλλει και στις δυο πλευρές, με το απευκταίο σενάριο ενός Grexit να κείται στο βάθος. Ο Μπλερ σημειώνει πως αυτό το σενάριο δεν είναι το πλέον πιθανό, κάτι στο οποίο συμφωνούν όλοι οι αναλυτές και αυτό διότι σε ιδιωτικές κουβέντες ο Τσίπρας εμφανίζεται πιο πραγματιστής.

Από την άλλη, άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του θα βρεθεί αίφνης μπροστά στη σκληρή πραγματικότητα. Πρώτα και κύρια πρέπει να εγγυηθεί τη ρευστότητα των τραπεζών από την ΕΚΤ, αλλιώς τα ΑΤΜ θα αδειάσουν και ολόκληρος ο τραπεζικός τομέας θα καταρρεύσει. Στο τέλος αυτός που θα υπαναχωρήσει θα είναι ο Τσίπρας, αναφέρει ο Μπλερ, ακόμη και αν χρειαστεί να διαχειριστεί τα ιδεολογικά θέματα εντός του κόμματός του. Λέει ο οικονομολόγος της Merrion Capital, Άλαν ΜακΚουάιντ: «Θα είναι δύσκολο γι’ αυτόν, αλλά τελικά θέλει να μείνει στο ευρώ. Άρα θα κάνει ό,τι είναι να κάνει. Όπως συμβαίνει με όλους τους πολιτικούς όταν κάθονται στο θρόνο τους, προσαρμόζομαι με την πραγματικότητα».

Ο ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ

Το περίγραμμα ενός ενδεχόμενου συμβιβασμού είναι ήδη σαφές, αναφέρει ο Μπλερ. Ο κ Τσίπρας θα ξεχάσουμε την ακύρωση του χρέους , αλλά και η « τρόικα » θα δείξει κάποια καλή θέληση δίνοντας στην Ελλάδα χαμηλότερα επιτόκια και περισσότερο χρόνο για την αποπληρωμή. Με απλά λόγια, οι Βρυξέλλες πιθανώς θα καταλήξουν σε μια τυπική απόφαση που θα δίνει το περιθώριο σε όλες τις πλευρές να διασφαλίσουν την πολιτική τους επιβίωση.

Ήδη οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης έχουν συμφωνήσει κατ’ αρχήν στο να προσφέρουν στην Ελλάδα καλύτερους όρους με το που θα πετύχαινε πρωτογενές πλεόνασμα.

ΠΡΟΔΟΤΗΣ

Για να καταλήξει το άρθρο: «Αλλά ο κ Τσίπρας έχει ένα ακόμα χαρτί ζωτικής σημασίας που πρέπει να παίξει. Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος έχει υποσχεθεί να κρατήσει την Ελλάδα στο ευρώ, η προοπτική της χώρας να φύγει από την Ευρωζώνη θα μπορούσε να προκαλέσει ανησυχίες και να αναγκάσει την Τρόικα να πληρώσει σε μεγαλύτερη τιμή.

Μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν φωνές που λένε πως τελικά αυτή που θα υπαναχωρήσει θα είναι η ΕΕ, ειδικά στο θέμα του χρέους. Αν όμως είναι ο Τσίπρας αυτός που θα υποχωρήσει τότε οι ακτιβιστές που τον υποστηρίζουν, αύριο θα τον αποκαλούν προδότη. Έτσι η επόμενη μεγάλη διαδήλωση στο Σύνταγμα θα μπορούσε να απευθύνεται σε αυτόν».

Πηγή: Νέος Κόσμος

The Xylouris clan.

The film captures how music is passed on from father to son to grandchildren, in a contemporary Greek Australian family, brought together and separated by their love of music.

A short version of the film, entitled Sounds Like Home was aired on ABC Australia in October 2013 and the feature-length documentary premiered on January 8, 2015, in Athens, Greece. The film’s production was made possible by a successful Kickstarter campaign in March 2014, which helped to cover initial shooting in Australia and trigger the support of ABC TV Australia, the Greek Film Centre and OTE-TV, and most recently NERIT, the Greek public broadcaster.

The music on the soundtrack is performed by George Xylouris, his three children Nikos, Antonis and Appolonia, as well as their legendary grandfather, Psarantonis.

The soundtrack also features recordings with drummer Jim White and the Xylouris and Hannan family friends in Crete and Australia. The music for the film had already been recorded, but in order to create an audio album, the tracks had to be mastered to stand alone at their absolute best. This meant studio time and talented technicians to produce a shining album.

The team is collaborating with Coti K, an established musician, composer, record producer and sound engineer based in Athens, who has been working with sound and music since the 1980s. His work includes collaborations with Tuxedomoon, Stereo Nova, Blaine Reininger, The Raining Pleasure, Nikos Veliotis and Ilios.

The group entered kickstarter and the project was successfully funded on January 6. The film and soundtrack are to enter the Australian distribution market within February and March.

For more information visit www.facebook.com/XylourisFamily?ref=hl or afamilyaffair.gr/

source: neoskosmos.com

Dow Chemical chief, Andrew Liveris.

Andrew Liveris, 60, was born in Darwin, to Greek parents. He is one of Australias’s most successful businessmen, and for that he received an Order of Australia, which was announced on Australia Day, earlier this year. Liveris received his award during a subtle but emotional ceremony at Government House in Canberra, attended by his Australian born wife and two of three adult children.

Dow Chemical Company chairman and chief executive is a man of great personal significance, with a heavy say on President Obamas’ Business Roundtable as co-chair, serving as a trustee for the United States Council for International Business, chairman of IBM, while being an active member of the Special Olympics’ International Board. Liveris makes sure Dow’s yearly revenues reach up to $60 billion, sky-rocketing the colossus in Fortune’s top 50 of US companies.

His late grandfather migrated to Australia in 1915 and never left. Andrew Liveris grew up in Darwin, in a neighbourhood where he’d play on the streets amongst many children of different nationalities, something that helped him form his multidimensional personality. He grew up as a Greek, but as an Australian as well, and learned to respect and co-exist with different cultures; think outside the box. He managed to balance his Anglo-Saxon education with his Greek Orthodox upbringing and rise up the global ladder of success straight to the top, even if it wasn’t his original plan.

Liveris started out as a clerk working for Dow, soon after completing his studies on Chemical Engineering at the University of Queensland. It did not take him long to be offered a regional role in Hong Kong. He accepted the overseas job, which he thought would be temporary, hoping to return to Australia as General Manager of Dow Australia Operations. He began to get promoted within the company, which clearly meant his potential was being acknowledged and his ground-breaking views on free markets and low-cost manufacturing. He eliminated all other candidates he came across and became chief executive on 2004. Since 2006, he has been the chairman of the company, articulating and advocating on its behalf.

Andrew Liveris knows the risks that lie with the commodification of innovations in the chemical industry, and always tries to be one step ahead of trends and investments. What his financial incentive in dealing with conglomerate enterprises has taught him, he is seriously thinking of sharing while pursuing a career in politics, which could follow his retirement from Dow. A return to Sydney, where he owns property, would add the silver lining to his success.

source:neoskosmos.com

500,000 Greeks living abroad corresponds to around 7-8 per cent of the valid ballot in the most recent elections.

Once more, Greeks living abroad will not be able to vote in the parliamentary elections from their place of residence, including Australia.

Petros Papakalos, a lawyer and a linguist in the Court of Justice of the European Union in Luxemburg, hit the nail on the head about how the Greeks of the diaspora feel. During the previous election, Papakalos started a worldwide campaign which became viral. Unfortunately, his campaign is still relevant.

“Successive Greek governments never seriously bothered to ensure the exercise of this right. They usually approached the issue with the prospect of enlarging their electoral clientele, by considering to grant voting rights to second, third and fourth generation Greek immigrants in the US, Australia and elsewhere,” Papakalos said.

“Instead, they could have done the realistic minimum of giving the ability to exercise that right to those with Greek nationality who are already registered on the electoral rolls.

“I know the objections. ‘Why do you want to have a say when you no longer live in Greece?’ And this comes from people who welcome the right to vote in the grandfather’s or great-grandfather’s electoral district by people who live in Attica for decades. Perhaps they think that migration implies disenfranchisement. Ignoring that some of us continue to be taxed in Greece, and also to have assets, care for the future, and for the future of our family and friends,” Papakalos points out.

Greece is probably the only EU country that does not provide its expatriate citizens with the opportunity to vote in embassies and consulates (or even the possibility of postal voting).

In addition to the above, many of the Greek voters who are excluded from the electoral process live temporarily abroad (e.g. students), while all those who are registered in electoral rolls count as abstention, unless they travel to Greece and vote – at least 500,000, which corresponds to around 7-8 per cent of the valid ballot in the most recent elections. And that’s without counting second and third generation expatriate Greeks.

“Combined with the bonus of 50 parliamentary seats to the winning party, the exclusion of 100,000 first-time voters, and an unknown number of voters who live away from their constituency and can’t apply on time to transfer their electoral rights, the result is a significant alteration of popular will – to the extent that the phrase ‘democratically elected government’ ceases to have a meaning,” he concludes.

*Nikolaos Stampoulopoulos is founder and creative director of New Diaspora.

source:neoskosmos.com