Monthly Archives: January 2015

Στιγμιότυπο από την νεκρώσιμη ακολουθία στον ιερό ναό Αγίων Αναργύρων. Φώτο: Κώστας Ντεβές

Ήταν μια έκφραση τιμής και αγάπης για τον άνθρωπο που άγγιξε τη ζωή πάρα πολλών ομογενών και μη, με τον ανθρωπισμό, την τόλμη, την ευθυκρισία, την αξιοπρέπεια και τον μοναδικό τρόπο που είχε να βρίσκει πάντα την καλύτερη -κατά την περίπτωση- προσέγγιση στα πράγματα.

Για τους περισσότερους, η αναχώρηση του Κώστα ήταν ξαφνική και ανεπάντεχη. Δεν γνώριζαν την πάλη που από καιρό τώρα προσπαθούσε να νικήσει.

Περήφανος, αξιοπρεπής, έκανε φανερή προσπάθεια, για μας που τον ζούσαμε, να μη δώσει αφορμή σε κανέναν να σκεφτεί ότι δεν είναι πλέον ο ίδιος Κώστας. Μια προσπάθεια που συχνά έφθανε στην υπερβολή και ξάφνιαζε.

Αλλά και έξω από την εφημερίδα, σε όλες τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει σε διάφορους χώρους, ήταν άψογος.

Σαν ένας δεύτερος Βασίλης Αρβανίτης, έφυγε όρθιος. Μόνο εμείς, η οικογένειά του, είδαμε την τελευταία του πάλη, αλλά πάλι γνωρίζοντας τη δύναμή του πιστεύαμε ότι θα έβγαινε νικητής.

Ο επικήδειος λόγος του θεοφιλέστατου κ. Ιεζεκιήλ ήταν ένας ύμνος στον ξεχωριστό άνθρωπο Κώστα Νικολόπουλο, τον άψογο επαγγελματία, τον περήφανο Έλληνα και πιστό χριστιανό.

Το κενό που αφήνει, με την αναχώρησή του, ο Κώστας Νικολόπουλος στην οικογένεια του «Νέου Κόσμου», αλλά και σ’ όλη την παροικία, δυσαναπλήρωτο.

Ανακούφιση και παρηγοριά τώρα, σε όλους εμάς, ότι η προσφορά του, το ήθος του, η ποιότητα του χαρακτήρα του, αναγνωρίζεται σήμερα από πάρα πολλούς.

Στα αθρόα μηνύματα που έρχονται στην εφημερίδα, από ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα, είναι φανερό ότι ο Κώστας Νικολόπουλος άφησε το στίγμα του και άγγιξε τη ζωή πάρα πολλών μ’ έναν τρόπο μοναδικό που το βέβαιο είναι ότι θα μείνει ανεξίτηλος.

Χαρακτηριστικά, η ομογενής, υπουργός αρμόδια για θέματα Οικογενειών και Ανηλίκων, Τζένη Μικάκου, αναφέρει μεταξύ άλλων: «Ήταν περήφανος για την ελληνική καταγωγή του, είχε δε ρόλο σ’ όλα τα θέματα που αντιμετώπιζε η Ελληνική ομογένεια, ιδιαίτερα όταν επρόκειτο για υποθέσεις εξωτερικής πολιτικής. Ο Κώστας έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στην κοινωνία. Ήταν ένας άνθρωπος αξιοπρεπής, ένας φίλος πραγματικός οι συμβουλές του οποίου μετρούσαν πολύ. Θα τον θυμόμαστε πάντα για την ακλόνητη αφοσίωσή του στην ομογένεια και στο επάγγελμά του».

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης της Βικτώριας, Matthew Guy, από την πλευρά του, εκφράζοντας τη βαθιά του λύπη για το θάνατο του Κώστα, θα τον χαρακτηρίσει «πρωτοπόρο των Πολυεθνικών Μέσων Ενημέρωσης και -μεταξύ άλλων- θα τονίσει: «O Kώστας έβλεπε τη Βικτώρια ως μια ζωντανή, πολυπολιτισμική κοινωνία και παρουσίαζε τα νέα από διάφορα μαζικά μέσα επικοινωνίας, μ’ ένα πάθος που ήταν μοναδικό. Η ικανότητά του να κάνει καυστικά και πιεστικά ερωτήματα στους πολιτικούς αρχηγούς, ήταν πάντα ένα ξεχωριστό σημείο στις συνεντεύξεις Τύπου του Συνασπισμού και δεν άφηνε σημείο ανεξερεύνητο, προκειμένου να μεταδώσει με ακρίβεια την οικονομική, πολιτιστική και πολιτική πορεία της Βικτώριας. Ο Κώστας θα λείψει πραγματικά από την πολυεθνική σκηνή των ΜΜΕ. Αφήνει, εντούτοις, πίσω του μια δυναμική κληρονομιά που εγγυάται ότι ο «Νέος Κόσμος» θα εξακολουθήσει την ανοδική πορεία ως κορυφαία εφημερίδα της Βικτώριας».

Ο ομογενής, βουλευτής για την έδρα του Όκλι, Στηβ Δημόπουλος, εκφράζοντας τη βαθιά του λύπη για το θάνατο του Κώστα, αναφέρει, μεταξύ άλλων: «O Κώστας έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στα δημόσια και στην ελληνοαυστραλιανή κοινωνία. Πάντοτε τοποθετούσε την ομογένεια υψηλά στις προτεραιότητές του. Προσωπικά με βοήθησε πάρα πολύ με τις συμβουλές του Ήταν ένας ξεχωριστός άνθρωπος και η προσφορά του στην κοινωνία είναι απροσμέτρητη. Θα μας λείψει αφόρητα».

Αναμφίβολα, ο Κώστας έφυγε καταξιωμένος, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που αναγνωρίζεται από την πλειονότητα της ομογένειας και μας δίνει το έναυσμα να συνεχίσουμε το έργο του.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Γνώρισε τον έρωτα στην Ελλάδα μόλις στα 14 χρόνια της, στο πρόσωπο ενός μελαχρινού άντρα που την «κάρφωνε» σε μπαρ παραλιακής πόλης. Ή έτσι νόμιζε. Η Μέγκαν (πρόκειται για ψευδώνυμο) ζει ακόμη νιώθοντας φόβο και ας έχουν περάσει χρόνια από τότε που ο Αλβανός «αγαπημένος» και άλλοι προαγωγοί στη συνέχεια την οδήγησαν στην πορνεία. Ήταν έντεκα χρόνια πριν όταν η μικρή Βρετανίδα βρέθηκε με τη μαμά της στην Ελλάδα. Τότε ξεκίνησε ο εφιάλτης που διήρκεσε έξι χρόνια.

Οίκοι ανοχής, καλντερίμια και βρομερά δωμάτια ξενοδοχείων ήταν οι χώροι στους οποίους ο άντρας τον οποίο ερωτεύτηκε την ανάγκαζε να δέχεται πελάτες. Είχε φτάσει, όπως αφηγείται στο βιβλίο «Bought & Sold», που κυκλοφορεί σε λίγες μέρες, να πάει με 110 άντρες σε ένα 24ωρο. Η συγγραφή του βιβλίου λειτούργησε «θεραπευτικά» και τη βοήθησε να βρει ξανά τη δύναμη να μιλήσει. «Όταν γλίτωσα από αυτήν την ιστορία, δεν μπορούσα να μιλήσω σε κανέναν. Δεν είχα αυτοπεποίθηση. Μαζευόμουν όταν κάποιος φώναζε. Ο ψυχολόγος είπε πως είχα μετατραυματικό στρες» λέει η Μέγκαν, υποστηρίζοντας πως σήμερα νιώθει αποκομμένη από το παρελθόν της. «Για εμένα είναι σαν να συνέβησαν όλα σε κάποια άλλη».

Η νεαρή Βρετανίδα μεγάλωνε σε προβληματικό περιβάλλον. Οι γονείς της είχαν χωρίσει όταν εκείνη ήταν μόλις τεσσάρων ετών, ενώ και οι δύο αντιμετώπιζαν πρόβλημα αλκοολισμού.

ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΒΓΑΔΩΝ

Η παιδική ηλικία της ήταν χαοτική και γεμάτη εικόνες καβγάδων. «Δεν μου δίδαξαν ποτέ να έχω όρια, κανόνες ή ικανότητες στη ζωή» λέει σήμερα, αποδίδοντας το πάθημά της -κατά ένα μεγάλο μέρος- στην κατάσταση που επικρατούσε όταν ήταν παιδί. Στα 14 της ένιωθε πάνω απ’ όλα την ανάγκη να την αγαπούν. Όταν λοιπόν το πρώτο κιόλας βράδυ βρέθηκε σε ένα μπαρ, είδε τα μάτια του Ζακ να την κοιτούν επίμονα. Ανταποκρίθηκε και σε λίγες ημέρες τον είχε ερωτευτεί. Εβδομάδες αργότερα έπεισε τη μητέρα της να μην επιστρέψουν στην Αγγλία και μετακόμισε μαζί με τον αγαπημένο της. Στο εύλογο ερώτημα «πώς η μητέρα της επέτρεψε κάτι τέτοιο;» η Μέγκαν απαντά πως τότε η μαμά της δεν ήταν καλός άνθρωπος. Έκανε μάλιστα δεσμό με τον ιδιοκτήτη του μπαρ, στο σπίτι του οποίου μετακόμισε.

Ο μελαχρινός Ζακ με τα σκουρόχρωμα μάτια ήταν στην αρχή ευγενικός, παρά τη δυσκολία που είχαν και οι δύο στην επικοινωνία. Εκείνη δεν μιλούσε ελληνικά, πόσο μάλλον αλβανικά, ενώ ο «εραστής του ονείρου» δεν ήξερε κουβέντα στα αγγλικά. Η Μέγκαν παραδέχεται πως τότε ήταν ανόητη. «Τον ερωτεύτηκα και μ’ ερωτεύτηκε» λέει, παραδεχόμενη πως στη συνέχεια η γοητεία που της ασκούσε, έγινε επιρροή. Ο Ζακ άρχισε να γίνεται κυκλοθυμικός. Μιλούσε για την καρκινοπαθή μητέρα του και έλεγε πως η οικογένειά του χρειαζόταν χρήματα. Ελέγε στη Μέγκαν πως θα ήθελε να κάνουν παιδιά και να ζήσουν σε ένα άνετο σπίτι. Προκειμένου να το καταφέρουν όμως της είπε πως έπρεπε να μετακομίσουν στην Αθήνα, όπου θα εργαζόταν σε καφετέρια. Το 14χρονο κορίτσι δέχτηκε, παρότι άφηνε πίσω τη μητέρα του. Μόλις έφτασαν στην Αθήνα, η Μέγκαν κατάλαβε πως η «δουλειά στην καφετέρια» ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Βρέθηκε στα χέρια εμπόρων λευκής σαρκός και νταβατζήδων.

Η ΠΡΩΤΗ ΤΗΣ ΦΟΡΑ, Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΡΕΚΟΡ» ΜΕ 110 ΑΝΤΡΕΣ

Όλα ξεκαθάρισαν μέσα σε ένα ανήλιαγο δωμάτιο κτιρίου γραφείων, όπου την έστειλε ο Ζακ. Υπήρχαν ένα κρεβάτι και μια κάμερα πάνω σε τρίποδο. «Αυτό ήταν. Με βίαζε και κατέγραφε τον βιασμό με την κάμερα. Παρέλυσα… είχα πάθει σοκ» γράφει στο βιβλίο. Ήταν η πρώτη φορά που έκανε σεξ. Τα σεντόνια ήταν γεμάτα αίματα. Ο άντρας που ασέλγησε τόσο βάναυσα πάνω της της έδωσε μερικά χαρτονομίσματα των 50 ευρώ και την έδιωξε. Η λογική έλεγε πως έπρεπε να μην το ξανακάνει. Η εξάρτησή της όμως από τον Αλβανό προαγωγό κυριάρχησε της λογικής. Ο έρωτας για τον εκμεταλλευτή της την έκανε έρμαιο στα χέρια του.

Κάποια στιγμή βρέθηκε να κάνει πιάτσα στην Ιταλία. Εκεί έκανε και το «ρεκόρ» των 110 αντρών, με αποτέλεσμα να αρρωστήσει, οδηγώντας τον ιδιοκτήτη του οίκου ανοχής, όπου δούλευε, να κλείσει το «μαγαζί». Όσο για τη μητέρα της, της έστελνε καρτ ποστάλ, διαβεβαιώνοντάς την πως είναι καλά, όπως την ανάγκαζαν ο Ζακ και οι άλλοι προαγωγοί στους οποίους την πουλούσε. Η «απόδραση» ήρθε μαζί με έναν νευρικό κλονισμό. Οι γιατροί βρήκαν τη μητέρα της και μερικούς μήνες αργότερα οι δυο τους επέστρεψαν στην Αγγλία. Ακόμη και σήμερα, η Μέγκαν δυσκολεύεται να κάνει σεξ. Πρέπει να είναι πιωμένη προκειμένου να γδυθεί μπροστά σε κάποιον ή να του επιτρέψει να της κάνει έρωτα. Για εκείνην το σεξ δε σημαίνει τίποτα. Όταν ωστόσο περιγράφει τον σημερινό εαυτό της, λέει τέσσερις λέξεις: «Δυνατή, αποφασισμένη, με ελπίδα».

Πηγή: Νέος Κόσμος

Από το περσινό φεστιβάλ

Ο Ελληνο-Αυστραλιανός Πολιτιστικός Σύνδεσμος θα πάρει μέρος στο 4o PIERS FESTIVAL στο Princes Pier, Port Melbourne, την Κυριακή, 25 Ιανουαρίου, 2015, από 12.00μμ.- 8.00μμ.

Οι διοργανωτές καλούν τους συμπαροίκους να λάβουν μέρος σε αυτήν την εκδήλωση και να για να περπατήσουν στους χώρους που πάτησαν το πόδι τους οι πρώτοι Έλληνες και όχι μόνο, μετανάστες όταν έφθασαν στην Αυστραλία. Θα υπάρχει διασκέδαση από διάφορα μουσικοχορευτικά συγκροτήματα από όλο τον κόσμο, άφθονα φαγητά και ποτά και έκθεση από ιστορικά αντικείμενα που μαρτυρούν την άφιξη, την ζωή και τον πολιτισμό των μεταναστών στην Αυστραλία.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Αυστραλιανά συνδικάτα εκφράζουν την αλληλεγγύη τους προς τον Ελληνικό λαό.

Η Γενική Συνομοσπονδία Εργατικών Συνδικάτων Αυστραλίας (ACTU) εκφράζει την αλληλεγγύη της προς τον ελληνικό λαό και το συνδικαλιστικό του κίνημα εν όψει των εκλογών της Κυριακής.

Η πρόεδρος του ACTU, Ged Kearney, δήλωσε ότι οι Αυστραλοί συνδικαλιστές υπέγραψαν ένα κείμενο εναντίον των μέτρων λιτότητας που εφαρμόζονται στην Ελλάδα με τίτλο «Αφήστε την Ελλάδα να ανασάνει».

«Τα αυστραλιανά συνδικάτα ζητούν από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Κομισιόν να δείξουν καλή θέληση στις διαπραγματεύσεις με τη νέα ελληνική κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές της Κυριακής με στόχο την εξάλειψη του χρέους και την αποκατάσταση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και των συνταξιούχων.

Παράλληλα ζητούν να στηριχθεί η προσπάθεια ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας με πιο δίκαιο τρόπο» δήλωσε η κ. Kearney.

Η ίδια τόνισε ότι το ACTU ανησυχεί βαθύτατα από τις επιπτώσεις που έχουν στον ελληνικό λαό η κρίση και τα μέτρα λιτότητας.

Το συγκεκριμένο κείμενο, που υιοθετήθηκε από το ACTU, είναι αποτέλεσμα πρωτοβουλίας της Επιτροπής Αλληλεγγύης Αυστραλίας-Ελλάδας της οποίας ηγείται ο ομογενής συνδικαλιστής Αδάμ Ρόρρης.

Ο κ. Ρόρρης καλεί την αυστραλιανή κυβέρνηση «να ασκήσει την επιρροή της προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Παγκόσμια Τράπεζα ώστε να αρθούν τα επαχθή μέτρα που έχουν λυγίσει τους εργαζόμενους της Ελλάδας».

ΑΥΣΤΡΑΛΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΗ ΒΙΩΣΙΜΟ ΧΡΕΟΣ

Στο μεταξύ, σαράντα Αυστραλοί οικονομολόγοι έχουν υπογράψει μια δήλωση πριν από τις ελληνικές βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου καταδικάζοντας το πρόγραμμα αποκατάστασης χρέους, ως μη βιώσιμο.

Ο κατάλογος περιλαμβάνει επτά καθηγητές των οικονομικών, μεταξύ των οποίων και ο καθηγητής John Hewson, από το ANU (Εθνικό Πανεπιστήμιο Αυστραλίας και πρώην αρχηγός του Κόμματος των Φιλελευθέρων της).

Οι οικονομολόγοι έχουν επικρίνει το πρόγραμμα λιτότητας που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, το χαρακτηρίζουν μια αποτυχία, και καλούν για μια πιο βιώσιμη οικονομική πορεία. Ζητούν, δε, από μια μελλοντική Ελληνική κυβέρνηση να πάρει στα σοβαρά τη διαχείριση δημόσιων οικονομικών προβλημάτων, συμπεριλαμβανομένου και του ζητήματος της διαφθοράς.

«Και παρ’ ότι είναι ευρέως κατανοητό στους οικονομολόγους πως το Ελληνικό πρόγραμμα λιτότητας ήταν μια καταστροφή, ακόμη και με δικούς της όρους, η Τρόικα συνεχίζει να επιβάλει απαιτήσεις που καθιστούν την ελληνική οικονομία όλο και πιο αδύναμη, και αποστερούν τα προς το ζην των περισσότερων ανθρώπων της» είπε ο καθηγητής Γιώργος Αργυρούς, του Πανεπιστημίου UNSW.

«Τώρα οι Έλληνες έχουν, επιτέλους, την ευκαιρία να μιλήσουν οι ίδιοι για λογαριασμό τους όσον αφορά το πρόγραμμα λιτότητας. Είναι ζωτικής σημασίας η δημοκρατική φωνή τους να γίνει σεβαστή και η Ευρώπη και η παγκόσμια κοινότητα να υπεισέλθουν μια νέα περισσότερο σεβαστή σχέση με τον ελληνικό λαό» είπε ο καθηγητής Αργυρούς.

Ο ομότιμος καθηγητής, Frank Stilwell, του Πανεπιστημίου Σίδνεϊ, δήλωσε: «Πιστεύουμε ότι μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου πρέπει να υπάρξει μία ταχεία αλλαγή κατεύθυνσης, έτσι ώστε το ανεξόφλητο ελληνικό δημόσιο χρέος να διαγραφεί, και μια πολιτική για την αποκατάσταση του βιοτικού επιπέδου, των κοινωνικών δικαιωμάτων και της οικονομικής ανάπτυξης να υποστηριχτεί σθεναρά».

Η ανακοίνωση είναι μια πρωτοβουλία της Εκστρατείας Αλληλεγγύης Αυστραλίας-Ελλάδας και με τίτλο «Let Greece Breathe».

Ο συντονιστής της εκστρατείας, ο κ. Αδάμ Ρόρρης, δήλωσε πως στόχος είναι να αποδείξουμε την ισχυρή στήριξη της Αυστραλίας για τον ελληνικό λαό στην τρέχουσα κρίση τους.

«Η Αυστραλία θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τη φωνή της στο ΔΝΤ και με άλλα διπλωματικά μέσα να καταστήσει σαφές ότι δεν υποστηρίζει την επιβολή των προγραμμάτων του δημόσιου χρέους (όπως στην Ελλάδα) που δεν είναι βιώσιμα από την άποψη της ανάκτησης και οδηγούν σε μεγάλη ταλαιπωρία τους απλούς ανθρώπους της κοινωνίας» είπε ο κ. Ρόρρης.

«Θέλουμε η Αυστραλιανή κυβέρνηση να σεβαστεί τη δημοκρατική φωνή του ελληνικού λαού, να παράσχει άμεση στήριξη σε οποιεσδήποτε δύσκολες συνθήκες μετά από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, και να ωθήσει και άλλες κυβερνήσεις της διεθνούς κοινότητας να βοηθήσουν στην επίλυση της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους» δήλωσε ο κ. Ρόρρης.

Πηγή: Νέος Κόσμος

The Australia 108 tower by Fender Katsalidis

Fender Katsalidis Architects’ new residential project located in Southbank, will once be Melbourne’s tallest building, standing at 319m.

Australia 108, which shall be 25m taller than Eureka, Fender Katsalidis architects’ previous imposing tower, will also be the southern hemisphere’s tallest building, according to architect Karl Fender.

Former Napthine government gave the green light to a much taller version of the tower, but the original 388m project, got scaled back due to CBD flight controls.

The building at 70 Southbank Boulevard, is set to have 1105 units and cost $1 billion to build. The mega-tower properties started to sell-out in November, with an end value of $1 billion, mostly aiming at international buyers. On the 100th and highest floor, lies the most luxurious 797.4 square-metre penthouse with a 360-degree view of Melbourne, fetching a price of at least $20 million to $25 million. The land at 70 Southbank Boulevard was purchased a year ago by World Class Land, a subsidiary of Aspial, for $42.3 million after it was sold by a consortium including Greek Australian architect Nondas Katsalidis.
Local buyers can finally get their hands on the Australia 108 tower apartments from February 14, as the Singaporean developer World Class Land, announced on Thursday. Hundreds of lavish apartments are set to hit the Australian market next month, though the public relations agency representing the developer cannot reveal how many of the 1105 apartments have already been sold.

“There had been an unprecedented level of interest and the project is getting enormous traction already,” a World Class Land spokesman said.

A special apartment release was in fact held in Singapore last year, which reportedly involved at least 133 of the units on nine floors between levels 11 and 67. The residences were bought by Singaporean and foreign buyers.

The lowest Australia 108 prices for Melbourne start from $500,000 and reach up to $950,000 while going from level 72 and up the cost tunes to $1.6 million, with the cheapest tagged not lower than $11.5 million.

On another note, the tower once completed will have the largest amount of shared recreational space, boasting Australia’s highest swimming pools set against floor-to-ceiling glass.

“We were more interested in doing a terrific building, rather than braking any record,” Fender Katsalidis duo explains.

“One of the key features setting the tower apart from the rest was the fact it was topped by apartments instead of a plant room. It’s really crowned by residential.”

Mr Fender’s intention was to build a beautiful statement of confidence about Melbourne. He also went to predict that the city’s future “postcard shot” would become the view of Australia 108 alongside the nearby Eureka Tower, Melbourne’s current tallest building at 297.3 metres.

“That pairing of buildings, even though the forms are different, will make a very visual and powerful built presence, in the same way Eureka had such an incredible influence on Melbourne,” he told.

“It will capture the attention of people from around the world with its dramatic silhouette and its very unusual sculptural built form. It will add a new landmark, which will further enhance Melbourne’s profile as a leading centre of liveability, culture and architecture.”

World Class Land confirmed the towers construction will commence in mid 2015 and shall be completed in three stages by 2019.

Η μετριοπαθής κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να συμβάλλει στην προστασία της καρδιάς.

Η μετριοπαθής κατανάλωση αλκοόλ μπορεί να συμβάλλει στην προστασία της καρδιάς σύμφωνα με αμερικανική μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «European Heart Journal».

Μάλιστα, τα άτομα που πίνουν με μέτρο είναι περισσότερο προστατευμένα από το ενδεχόμενο καρδιακής ανεπάρκειας, έναντι αυτών που δεν πίνουν καθόλου αλκοόλ.

Η ΜΕΛΕΤΗ

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Σκοτ Σόλομον της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ των ΗΠΑ, μελέτησαν στοιχεία για περίπου 14.600 άνδρες και γυναίκες, 45-64 ετών, για μια περίοδο 25 ετών. Μια μερίδα αλκοόλ ορίστηκε στα 14 γραμμάρια, δηλαδή ποσότητα ίση με ένα μικρό ποτήρι κρασιού (125 ml), ή περίπου τα δύο τρίτα ενός μπουκαλιού μπύρας ή λιγότερο από μια τυπική μερίδα ουίσκι ή βότκα.

Όσοι άνδρες έπιναν έως επτά μερίδες αλκοόλ την εβδομάδα είχαν κατά μέσο όρο 20% μικρότερο κίνδυνο εμφάνισης καρδιακής ανεπάρκειας στο μέλλον, σε σχέση με αυτούς που δεν έπιναν καθόλου. Η αντίστοιχη μείωση κινδύνου για τις γυναίκες, που έπιναν επίσης έως επτά ποτά την εβδομάδα, ήταν 16%.

Η ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε τους επιστήμονες η διαπίστωση ότι, τα άτομα που έπιναν πολύ σε νεαρή ηλικία, αλλά πλέον απείχαν, αντιμετώπιζαν μεγαλύτερο κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας, με αύξηση του κινδύνου κατά 19% για τους άνδρες και 17% για τις γυναίκες, σε σχέση με όσους απέχουν τελείως του αλκοόλ.

Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι, όσοι -άνδρες και γυναίκες- έπιναν πάνω από 14 ποτά την εβδομάδα, είχαν τον ίδιο κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας με όσους δεν έπιναν καθόλου, ενώ και οι δύο αυτές κατηγορίες είχαν μεγαλύτερο κίνδυνο έναντι όσων έπιναν έως επτά ποτά. Βέβαια, εκείνοι που έπιναν πάνω από 21 ποτά την εβδομάδα, είχαν αυξημένο κίνδυνο πρόωρου θανάτου από οποιαδήποτε αιτία (47% επιπλέον οι άνδρες και 89% οι γυναίκες).

«Τα ευρήματα δείχνουν ότι η κατανάλωση αλκοόλ με μέτρο δεν αυξάνει τον κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας και μπορεί να δρα ακόμη και προστατευτικά», σχολιάζει ο Δρ Σκοτ Σόλομον. Ο λόγος για τον οποίο η προστατευτική δράση του αλκοόλ φαίνεται να είναι μικρότερη στις γυναίκες από ό,τι στους άνδρες αποδίδεται στο γεγονός ότι, οι γυναίκες μεταβολίζουν το αλκοόλ με διαφορετικό τρόπο.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Οι κ. Καραπιδάκη και Καρασπήλιου

Το πολύ ενδιαφέρον αυτό υλικό παρουσιάζεται με αφορμή τα 150 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου Έλληνα πολιτικού σε έκθεση που οργανώνει το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών με τίτλο «Ετόλμησα να υμνήσω…» σε επιμέλεια της Ιστορικού Τέχνης του Κέντρου Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, Λουίζας Καραπιδάκη, η οποία θα διαρκέσει έως τέλος Ιανουαρίου.

Μιλώντας αποκλειστικά στο «Νέο Κόσμο», η Λουίζα Καραπιδάκη τόνισε ότι χαίρομαι που μοιράζω τις απόψεις μου για τον μεγάλο Έλληνα πολιτικό, ο οποίος ανήκει σε όλο τον Ελληνισμό όπου Γης, στη μεγαλύτερης κυκλοφορίας ομογενειακή εφημερίδα της Αυστραλίας.

Ο «Νέος Κόσμος» με βοηθά να γίνει διάχυτη η δραστηριότητα μας στους Δελφούς με αυτή την ιστορική έκθεση, η οποία έχει μια ιδιαιτερότητα. Αναφέρεται σε μια άλλη πλευρά, αυτή του απέραντου θαυμασμού που είχε εισπράξει ο Ελευθέριος Βενιζέλος και της καθημερινής λατρείας από τον Ελληνικό λαό εκείνης της δύσκολης εποχής. Σταθήκαμε σε εκθέματα τα οποία δείχνουν πως ο απλός άνθρωπος της εποχής εκείνης έβλεπε και λάτρευε τον Βενιζέλο. Παρουσιάζουμε σπάνιο ανέκδοτο υλικό όπως επιστολές, ποιήματα, μετάλλια, αντικείμενα καθημερινής χρήσης, κοσμήματα, κεντήματα, ενθυμήματα, εργόχειρα, φωτογραφίες χαρακτικά και σύγχρονα έργα τέχνης. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος εμφανίζεται ως «Ζευς Ελευθέριος», ως νέος Οδυσσέας, ως Ηνίοχος- Ήλιος, ως Ηρακλής και Λεωνίδας και ως λαϊκός ήρωας, φουστανελάς. Πίσω από αυτά τα σπάνια εκθέματα λατρείας καθημερινής χρήσης κρύβεται ο πόθος και η θυσία του Έλληνα για μια νέα μεγάλη Πατρίδα, για μια νέα μεγάλη Ελλάδα, η οποία θα μπορούσε να συγκροτήσει μια άλλη πραγματικότητα, αυτή της μεγάλης Ελλάδας. Και σήμερα είναι επίκαιρη και διαχρονική η πολιτική δράση του μοναδικού Έλληνα πολιτικού, παρά που τότε υπήρχε μια άλλη πραγματικότητα. Τι έκανε και τον ξεχωρίζει τόσο πολύ? Ο Βενιζέλος ενίσχυσε την ταυτότητα του Ελληνικού λαού και έδωσε άλλη πνοή στη ζωή όλων των Ελλήνων. Για αυτό, παρουσιάζεται στους Δελφούς ανέκδοτο, χειρόγραφο και έντυπο, υλικό, στο οποίο ο Ελευθέριος Βενιζέλος αναφέρεται ως ο «Μέγιστος των Ελλήνων», «Γίγας», «Πολυμήχανος», «Ο Προστάτης του Γένους μας», ο «Πανελλήνιος Πόθος», «Θρίαμβος του Ελληνισμού», «Ο Θεοπρόβλητος αρχηγός» , «Τρισμέγιστος Εθνάρχης», «Ο Λατρευτός» κ.ά. Η έκθεση δεν έχει στοιχεία προπαγάνδας, ούτε υποστηρίζει κανένα κόμμα, απλώς δείχνει τεκμηριωμένα την ιστορική αλήθεια ενός μεγάλου πολιτικού ηγέτη, που έδωσε την χαμένη ταυτότητα στον λαό του, είναι μια μεγάλη μορφή που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί απο κανέναν. Καταλήγοντας η κ. Καραπιδάκη υπογράμμισε ότι τα εκθέματα προέρχονται από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, το Ίδρυμα Ελευθερίου Βενιζέλου, τη συλλογή Νικήτα και Ευαγγελίας Σταυρινάκη, την Συλλογή της Alpha Bank, από τη Βιβλιοθήκη της Βουλής καθώς και από διάφορες ιδιωτικές συλλογές και Μουσεία της Κρήτης, της Αθήνας κ.α. Τέλος, η έκθεση θα ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα, ίσως και στο εξωτερικό, στις Εστίες του Ελληνισμού.

ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Πρόκειται για τον μεγαλύτερο πολιτικό της νεότερης Ελλάδας, που συνέδεσε το όνομά του με το όραμα της Μεγάλης Ελλάδας. Δέσποσε στην πολιτική ζωή της χώρας από το 1910 έως το 1936. Η πολιτική του δράση προκάλεσε εντονότατα πάθη για πολλά χρόνια και αποτυπώνονται στις έννοιες «Βενιζελισμός» και «Αντιβενιζελισμός». Διετέλεσε επτά φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας, συνολικά επί δώδεκα χρόνια και πέντε μήνες.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου (11 Αυγούστου με το παλαιό ημερολόγιο) του 1864 στις Μουρνιές Χανίων και ήταν το πέμπτο παιδί του εμπόρου Κυριάκου Βενιζέλου και της Στυλιανής Πλουμιδάκη. Η οικογένειά του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κρήτη το 1866, επειδή είχε αναμιχθεί στην επανάσταση εναντίον των Τούρκων. Έτσι, ο μικρός Ελευθέριος αναγκάστηκε να μάθει τα πρώτα του γράμματα στη Σύρο, όπου κατέφυγε η οικογένειά του. Τις γυμνασιακές του σπουδές τελείωσε στην Αθήνα και στα Χανιά, όπου επέστρεψε μετά την επανάσταση. Ο πατέρας του ήθελε να τον κάνει έμπορο, αλλά το νεαρό παιδί ήθελε να διευρύνει τους ορίζοντές του και προτίμησε να σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1886 αναγορεύτηκε σε διδάκτορα Νομικής με βαθμό άριστα και αμέσως επέστρεψε στα Χανιά, όπου άρχισε να δικηγορεί και να αναμιγνύεται στην τοπική πολιτική.

Στη Βουλή της Κρήτης, όπου τον έστελνε τακτικά από το 1887 ως αντιπρόσωπό του ο λαός των Χανίων, διακρίθηκε για τη ρητορική του ευγλωττία και τις πολιτικές του ιδέες. Ανήκε στην παράταξη των Φιλελευθέρων, το «κόμμα των Ξυπόλητων», όπως ήταν γνωστό στην Κρήτη, επειδή το υποστήριζαν οι λαϊκές τάξεις του νησιού. Από τότε ο Βενιζέλος δεν έλειψε από καμία επαναστατική ενέργεια κατά των Τούρκων.

Όταν το 1898, οι τέσσερις μεγάλες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Ρωσία) κήρυξαν την αυτονομία της Κρήτης με Ύπατο Αρμοστή τον πρίγκιπα Γεώργιο της Ελλάδας, ο Βενιζέλος διορίστηκε Σύμβουλος (Υπουργός) Δικαιοσύνης της Κρητικής Πολιτείας. Αργότερα, όμως, ήλθε σε σύγκρουση με τον Γεώργιο. Το 1901 αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να κηρύξει την επανάσταση του Θερίσου (10 Μαρτίου 1905), με σκοπό την απομάκρυνση του πρίγκιπα από την Κρήτη και την ένωση της μεγαλονήσου με την Ελλάδα.

Τον Ιανουάριο του 1891 νυμφεύθηκε στα Χανιά τη Μαρία Κατελούζου (1870-1894). Η παρουσία στο γάμο του των προξένων των Μεγάλων Δυνάμεων φανέρωνε το κύρος και τις σχέσεις που είχε αναπτύξει ο εικοσιεπτάχρονος δικηγόρος. Μετά το γάμο, το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο επιβλητικό σπίτι της Χαλέπας και απόκτησε δύο παιδιά, τον εφοπλιστή Κυριάκο Βενιζέλο (1892-1942) και τον στρατιωτικό και πολιτικό Σοφοκλή Βενιζέλο (1894-1964), που έφτασε μέχρι την πρωθυπουργία της χώρας στις αρχές της δεκαετίας του ’50.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Foto: Manolis Mathioudakis

“Pame!” The minute the Greek word comes out of Jim White’s mouth, it’s followed by a brief, rather shy laughter that softens his unshaven face. “It’s a funny sort of word,” he adds before apologising, “I’m just beginning to learn Greek.”

It is a little surreal talking about favourite Greek words with Jim White, as is talking about the vineyards, the olive trees and the rocky hills of Crete. Or goats. Which is the title of his latest album, one he made in collaboration with lute player George Xylouris, exploring and re-imagining the Cretan music tradition.

Arguably the most adventurous rock drummer of the past 30 years, White is the go-to musician for the likes of Nick Cave, P.J. Harvey or Nina Nastasia – not to mention the bands he has formed on his own throughout the years, especially Dirty Three, the groundbreaking post-rock instrumental trio. Still, having his name associated with Cretan music took most of the rock world by surprise. George Xylouris is, of course, a kind of music royalty in Crete, being the son of acclaimed lyra player and singer ‘Psarantonis’ and the nephew of legendary singer Nikos Xylouris.

Their collaboration is a seamless blend of cultures and music traditions, in which the dances of Crete intertwine with post-rock, free jazz and minimalism, creating a fresh and exciting outcome, music which is both ancient and contemporary, if not absolutely timeless, and which resonates with the roughness and wilderness of both the Greek and Australian landscapes.

Jim White seems to agree: “I think it’s true,” he asserts. “When I go to Crete I feel very at home and I love it. It’s interesting, because I live in New York and when I go to the countryside, I don’t like it. It feels claustrophobic, even though it has mountains, it doesn’t feel wild. Crete is a wild country.”
The drummer first visited the Greek island two years ago, when he started working closely with Xylouris.

“I already had known George and Psarantonis a long time, I had this impression of Crete by him. Because Psarantonis kind of looks like Crete,” he laughs.
With his mane of gray hair and the moustache he is usually sporting, White could himself be easily mistaken for Cretan. Still, one has to wonder as to what might have been the main obstacle an Australian musician had to surpass, finding his way around Cretan culture.

“Not drinking too much raki,” he laughs, only to add playfully that this was actually not a problem at all. “It took me a little while to grasp rizitika when I first listened to it, but it wasn’t a problem,” he clarifies. “It was new, but it was fantastic; when I learned to play a certain dance, George would tell stories about it and we would go back to really old recordings, just to get a feeling of it. But ultimately, I act like myself through that. In music, it’s not your job to be intimidated in anyway, your role is to have fun, to just be yourself and do it. Playing with George, who is such a great, exciting player, I found I could do things I didn’t know I can do. During the first show we played as ‘Xylouris White’, it was so exciting that I almost forgot it was the first show. It feels so natural playing together.”

Although coming from much different backgrounds, White and Xylouris – who met in Melbourne, when the lute player was living there (he is married to an Australian, Shelagh Hannan, who is a friend of White’s) – have much in common. Both play instruments that are considered rhythmic rather than melodic and both are very keen on exploring the possibilities of their instruments. “We certainly talk a lot about rhythm with George, as we have both, individually, spent a lot of time doing that,” he explains. “I’ve been playing music for 30 years and George has been performing on the road around the same time, though he began playing when he was very young.”

On the album, they both prove they can use their instruments to the maximum, alternating between harmony and melody and constantly switching roles, even in the same song.

“I do like challenging myself, but playing with Psarogiorgis wasn’t like that,” White says. “We just played music. It’s not an experiment, we were not in a laboratory. It was exciting for me to go to Crete and play with him and make a new thing.”

The challenge, of course, would be for the famously close-knit culture of Cretans to accept this ‘new thing’, given that they are protective of their tradition.

“I’m no expert, but to me, Cretan culture doesn’t feel locked down, ” he says. “Cretan music is in no way a dead thing. It is very emotional, very poetic and the Cretans are incredibly open. They seemed happy with our music. They loved it. They find that it brings different elements of them together. Because, in Crete, you go from a village to the next and it’s a whole new word. This is another thing that I like, how in Crete music is everywhere.”

The same, of course, applies to Melbourne, “a great music town” he agrees, and, in a way, it’s only natural that the basis of this collaboration was set in Melbourne, one of the global pillars of cultural diversity.

“I’m not trying to be multicultural,” he is quick to point out. “It’s not my thing. I grew up in the ’70s, in a school where there were many Greek kids, nearly all of them. They have always been such a strong community and I certainly see that Australia has opened out now to the next generation of Greeks and it happened very quietly. But my interest was hearing Psarantonis and the Xylouris Ensemble (the family band which features three generations of Xylouris musicians). For many years I haven’t considered playing their music, just enjoying it.”

The same can be said for the people who attend the ‘Xylouris White’ concerts. Fresh off a tour in Europe and the United States, the drummer can’t hide his excitement.
“I noticed that we have a fantastic mix of people attending: Cretans, but also the rock’n’roll audience that I know and everyone is having a great time,” he says. “People of all ages would come – and especially in New York, the Greeks would be coming to venues where they hadn’t been before. This coexistence creates a great atmosphere. Every show is pretty high energy. Sometimes we would play pentozali or sousta and the people would dance to it. The response to it has been amazing.”

The album has, in fact, managed to climb to the number 1 spot on the Billboard world music chart, something that has been thrilling for White.

“I love music and I always think that if I like something, other people will like it as well. I assume I have been proven wrong many times,” he adds, with a dry laugh.

Love of music is the central theme of this conversation and seems to be at the core of the ‘Xylouris White’ project. Jim White would, of course, agree. He’d much rather play music than talk about it. “I’m not a musicologist,” he explains. “I play the drums. I don’t like to describe anything. Why should I describe music? I would like people to come to the concert and hear it.”

Xylouris White will be playing in Melbourne at The Howler on Saturday 17 January.

source: Neos Kosmos