Daily Archives: June 16, 2015

To ακριβότερο σπίτι της Αυστραλίας είναι ελληνικό!

stamoulis

Η εφημερίδα «Herald Sun» παρουσίασε το Σάββατο το πιο ακριβό σπίτι της Μελβούρνης το οποίο ανήκει στον ομογενή, Χάρη Σταμούλη.

Η Μελβουρνιώτικη εφημερίδα αφιέρωσε μέρος της πρώτης της σελίδας, αλλά και τις σελίδες 6 και 7, στην παρουσίαση του «ιδιωτικού παλατιού» όπως το χαρακτήρισε.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο κ. Σταμούλης πλήρωσε 24 εκατομμύρια δολάρια το 2010 για να εξασφαλίσει το οικόπεδο και δαπάνησε άλλα 40 εκατομμύρια δολάρια για να φτιάξει το σπίτι των ονείρων του.

Το εν λόγω σπίτι, στο St. Georges Rd. του Toorak, είναι κοντά στην ολοκλήρωσή του και εκτιμάται ότι θα γίνει ένα από τα πολυτελέστερα σπίτια της Αυστραλίας.

Κατά το δημοσίευμα, η αρχιτεκτονική του έχει στοιχεία από το κτίριο της Βουλής των Ελλήνων και το Παλάτι των Βερσαλλιών και στην κύρια είσοδο υπάρχει μια ζωφόρος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Η αξία του σπιτιού εκτιμάται ότι ανέρχεται σήμερα στα 60 εκατομμύρια δολάρια.

Ο ίδιος ο κ. Σταμούλης δεν ήταν διαθέσιμος για να κάνει δήλωση στη «Herald Sun».

Πηγή:Νέος Κόσμος

Η Ινδονησία απαιτεί απαντήσεις από την Αυστραλία

Prime Minister Tony Abbott holds a press conference at Liverpool City Council, Sydney, Wednesday, April 16, 2014. Mr Abbott was announcing infrastructure plans for the newly announced Badgery's Creek Airport but ended up fielding many questions on the shock resignation of NSW Premier Barry O'Farrell following yesterdays ICAC revelations. (AAP Image/Dean Lewins) NO ARCHIVING

 

Για τις καταγγελίες ότι η Καμπέρα δωροδόκησε δουλέμπορους για να επιστρέψουν στην Ινδονησία.

Η κυβέρνηση της Ινδονησίας απαιτεί ξεκάθαρες απαντήσεις από την κυβέρνηση του Τόνι Άμποτ αναφορικά με τις καταγγελίες για «δωροδοκία» δουλεμπόρων προκειμένου να επιστρέψουν πίσω στην Ινδονησία πλοιάρια που μετέφεραν αιτούντες άσυλο από την Αυστραλία.

Ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας, Τόνι Άμποτ, αρνήθηκε μέχρι στιγμής να διαψεύσει την πληροφορία ότι οι αρχές της χώρας πλήρωσαν διακινητές μεταναστών για να τους γυρίσουν στην Ινδονησία, επαναλαμβάνοντας ότι η Καμπέρα κάνει «ό,τι περνάει από το χέρι της» για να αντιμετωπίσει την παράνομη μετανάστευση.

Όμως, η υπουργός Εξωτερικών της Ινδονησίας, Ρέτνο Μαρσούντι, συναντήθηκε με τον Αυστραλό πρέσβη, Πολ Γκρίγκσον, και του ζήτησε εξηγήσεις.

«Για το επίμαχο αυτό θέμα θέλουμε εξηγήσεις και συγκεκριμένες απαντήσεις» είπε.

Όπως είναι ήδη γνωστό διεξάγεται έρευνα στην Ινδονησία έπειτα από τις δηλώσεις του πλοιάρχου και μελών του πληρώματος ενός πλοίου που μετέφερε 65 πρόσφυγες οι οποίοι σκόπευαν να ζητήσουν άσυλο στην Αυστραλία, σύμφωνα με τις οποίες οι αυστραλιανές αρχές τους κατέβαλαν $39.000 για να επιστρέψουν.

Οι 65 προέρχονταν από το Μπανγκλαντές, τη Βιρμανία (Μιανμάρ) και τη Σρι Λάνκα και έφθασαν στο τέλος του Μαΐου στις όχθες του ποταμού Ρότε στην ανατολική Ινδονησία.

«Απλώς η απάντηση είναι ότι η κυβέρνηση της Αυστραλίας θα κάνει τα πάντα ώστε αυτό το διαβολικό εμπόριο να μην επαναληφθεί» δήλωσε ο Τόνι Άμποτ στο ραδιοφωνικό δίκτυο 3AW της Μελβούρνης κάτω από καταιγισμό ερωτήσεων για το θέμα της καταβολής χρημάτων στο πλήρωμα.

«Θα σταματήσουμε αυτό το εμπόριο πάση θυσία. Θέσαμε ένα τέλος και θα κάνουμε τα πάντα για να παραμείνει έτσι» είπε, προσθέτοντας ότι δεν πρόκειται να προχωρήσει σε λεπτομέρειες για τις ενέργειες των αρχών στα σύνορα, για να μην δώσει πληροφορίες στους διακινητές.

Εκπρόσωπος του ινδονησιακού Υπουργείου Εξωτερικών δήλωσε ότι εάν οι πληροφορίες του πληρώματος είναι σωστές, οι ενέργειες αυτές των αυστραλιανών Αρχών είναι λυπηρές.

Πηγή:Νέος Κόσμος

Προκλητικές και ανιστόρητες δηλώσεις βουλευτή του Περθ

alannah

Η ομοσπονδιακή βουλευτής Alannah MacTiernan, συνεχίζει τη σκοπιανή προπαγάνδα μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας.

Στις συνεχείς προσπάθειές της να επηρεάσει την θέση της Αυστραλίας σχετικά με την αναγνώριση της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας με το όνομα “Μακεδονία”, η ομοσπονδιακή βουλευτής του Εργατικού Κόμματος, Alannah MacTiernan, χρησιμοποίησε μερικές αμφιλεγόμενες ερμηνείες της Ιστορίας, δηλώνοντας ότι δεν είναι ξεκάθαρο το κατά πόσον οι αρχαίοι Μακεδόνες μπορούν να χαρακτηριστούν Έλληνες.

Τα συγκεκριμένα σχόλια εμφανίστηκαν σε email που απέστειλε η βουλευτής σε έναν μη κατονομαζόμενο Ελληνοαυστραλό πολίτη, ο οποίος εξέφρασε την ανησυχία του σχετικά με τις θέσεις που διατύπωσε η βουλευτής για το ζήτημα του ονόματος του κρατιδίου, οι οποίες δημοσιεύτηκαν στο Σκοπιανό “Αγγλόφωνο Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων”, ως απάντηση στα “επιχειρήματα Ελληνικής καταγωγής βουλευτών του Εργατικού Κόμματος”.

Μιλώντας στο “Νέο Κόσμο”, η βουλευτής αρνήθηκε ότι οι παρατηρήσεις της απευθύνονταν σε Αυστραλούς πολιτικούς. “Σαφώς έγραψα τα σχόλια, αλλά η πληροφορία ότι αποτελούν απάντηση σε κάτι που είπε ένας Ελληνοαυστραλός πολιτικός, είναι ανοησία” δήλωσε η κ. MacTiernan. “Είναι μύθευμα”.

Η βουλευτής πρόσθεσε ότι, σε συνέχεια της κάλυψης από τα Μέσα Ενημέρωσης της επίσκεψής της στο Woolongong τον περασμένο μήνα, στο πλαίσιο της οποίας εξέφρασε την υποστήριξή της στην προσπάθεια αναγνώρισης του ονόματος “Δημοκρατία της Μακεδονίας” από την Αυστραλία, έχει δεχθεί πλημμύρα επικρίσεων, πολλές εκ των οποίων εξαιρετικής σφοδρότητας, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, από Αυστραλούς ελληνικής καταγωγής.

Απαντώντας μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σε έναν από τους επικριτές της, η βουλευτής απάντησε: “Στις αναφορές της κλασικής αρχαιότητας, οι Μακεδόνες κατέκτησαν τους Έλληνες και τους ένωσαν κάτω από την σημαία του βασιλείου της Μακεδονίας, η οποία στην συνέχεια εξελληνίστηκες” έγραψε, προσθέτοντας ότι “η μάχη της Χαιρώνειας, στην οποία οι Μακεδόνες νίκησαν τους Έλληνες το 338 π.Χ., θεωρείται ως το τέλος της Ελληνικής ιστορίας και η αφετηρία της Μακεδονικής εποχής”.

Η κ. MacTiernan συνέχισε, παρομοιάζοντας την Ελληνική Μακεδονική ταυτότητα με εκείνη των Ιρλανδών Κελτών και τις συνέπειες της εισβολής των Βίκινγκ, λέγοντας ότι “η πολιτισμική νίκη των κατακτημένων δεν είναι ασυνήθιστη – οι Βίκινγκ εισέβαλαν στην Ιρλανδία, αλλά γρήγορα υιοθέτησαν τον Κέλτικο πολιτισμό”.

Η βουλευτής πρόσθεσε ότι τα γονίδια των Ελλήνων Μακεδόνων και “εκείνων από την δημοκρατία είναι πολύ πιθανό να παρουσιάζουν μεγάλες ομοιότητες” και ότι δεν θεωρεί ότι οφείλει να “διαλέξει μεταξύ των Ελληνοαυστραλών και των Μακεδονοαυστραλών”.

Αυτή η τελευταία παρέμβαση της κ. MacTiernan στην διαμάχη για την μακεδονική ταυτότητα -και την σχέση της με την Αυστραλία- είναι εξαιρετικά απίθανο να οδηγήσει σε συνάντηση των δύο πλευρών. Ο συντονιστής του παραρτήματος του Αυστραλο-Ελληνικού Συμβουλίου στην Βικτώρια, κ. Παναγιώτης Ιασωνίδης, περιέγραψε τα σχόλιά της ως “ανερμάτιστα και οπορτουνιστικά” και πρότεινε στην κ. MacTiernan να “κρατήσει αποστάσεις από το μεροληπτικό πολιτικό παιχνίδι και να δει την ιστορία μέσα από ε΄να μη πολιτικό πρίσμα, όπως έχει γραφτεί από διεθνώς αναγνωρισμένους ιστορικούς και όχι από προπαγανδιστές στρεψόδικους πολιτικούς σχεδιαστές”.

Κληθείς να σχολιάσει την ακρίβεια της ιστορικής ανάλυσης της κ. MacTiernan, ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Δυτικής Αυστραλίας και ειδικός στην Βαλκανική Ιστορία, John Melville-Jones, δήλωσε στον “Νέο Κόσμο” ότι ένα μέρος των δηλώσεών της αποτελεούν είτε μονομερείς ερμηνείες είτε υπερβολές.

“Δεν θα της έδινα βαθμό πάνω από την βάση στην Αρχαία Ιστορία” είπε. “Η υπόθεση περί ομοιότητας των γονιδίων των Ελλήνων Μακεδόνων και εκείνων από την δημοκρατία είναι υπερβολική. Μπορεί να ισχύει σε ορισμένα μέρη, όπως για παράδειγμα στην Φλώρινα, αλλά σίγουρα δεν είναι αληθές για το σύνολο της Ελληνικής Μακεδονίας”.

Πηγή:Νέος Κόσμος

The end of an era: The sale of the Pansamian House

pansamian_0

The Pansamian Brotherhood headquarters.

“If we allow non-Samians to join our committee, we open up the floodgates. Next thing you know, you will be receiving letters from the Brotherhood signed yours sincerely, Mehmed Mahmoud, president.”

This was the concluding speech of the president of the Pan-Samian Brotherhood ‘Pythagoras’ at a general meeting in the early ’90s, to discuss whether non-Samians should be permitted to participate in the running of the club. It was met with rapturous applause, my father’s question, “why on earth would Mehmed Mahmoud want to run our club?” being met with self-confident silence. After all, we were at the apex of our organised existence. Our clubhouse was well on the way to being paid off, we had just become affiliated with the Italian ‘Samo,’ club, whose members derived their origins from Samian colonists in southern Italy, and our functions, which took place every week for the purpose of raising the requisite funds to pay off the club premises were extremely well attended.

Unlike the case in many other clubs, Greek political ideologies seemed to be of little importance to the members. Nor was the attainment of the presidency an object of universal lust, despite the existence of several power-brokers to whom the executive positions seemed naturally to devolve. Instead, the pleasure of other Samians’ company and above all, the sampling of decent food seemed to the key aims of its members, creating a convivial atmosphere far removed from the skulduggery and polarisation that blighted other Greek organisations during their ‘Golden Age’.

It was through the Pan-Samian Brotherhood that I learned that my family was connected to other families, through bonds that pre-dated our arrival in Australia. Seated at a table during a function, old men would approach and kiss my head. Enquiring as to their identity as well as the source of their sentiment, my father would offer glimpses into an unknown past: “That one there was your grandfather’s shepherd. When pappou left for Australia, he gave him his entire flock. This one was a good friend of your grandfather’s back in the village. He stayed in our home for a few years when he arrived in Australia.” According to my way of thinking, such knowledge of prior relationships and obligations served to create binding ties down the generations and I found it surprising that my contemporaries seemed to be totally uninterested in exploring these.

Devouring the books of the meagre Pan-Samian library, I was astounded to learn how rich and diverse the history of my island of origin actually was. A world naval power in the time of Polycrates, it was the home of a plethora of great ancient poets, architects and mathematicians. Eupalinos, in particular, was the engineer of a marvel described in the histories of Herodotus: the second known tunnel in history, which was excavated from both ends and the first with a methodical approach in doing so. One of Samos’ sons, Ioannis Heraclides, became the first Protestant king of Eastern Europe. Furthermore, it was a bastion of fierce resistance during the Greek revolution, and the scene of the miracle of the Battle of Geronta, where doughty Samian fighters prevented the landing of Ottoman troops on the island, and in the process, also prevented a genocide such as that which took place in Chios.

This miracle was reinforced in the psyche of our members, by the positioning of a large, cartoon-like mural on our clubhouse wall, with the faces of the Ottomans being depicted with the twisted gruesomeness of a German mediaeval painting. I also found my family surname among the roll call of those who attended the Samian meeting that determined that the island would join the Greek Revolution. This conflicted with family lore, for my grandfather’s family had its roots in Aydin of Asia Minor and my grandfather was in Aydin during the Catastrophe, and this fascinating inconsistency has never been satisfactorily resolved, for all of my grandparents’ contemporaries are now long gone. As if all this was not enough, prior to uniting with Greece in 1913, Samos was an independent principality for almost a century, whose official language at one time was Esperanto and a leading world exporter of tobacco.

At Christmas time, I would take my violin and, with my cousins, would travel to the homes of members all around Melbourne in order to sing them the Greek Christmas carols and raise money for the club. This involved a) acquiring a sufficient repertoire of carols so as to not render ourselves senseless through repetition and b) getting to know a vast number of people who spoke with the same drawl and clipped consonants as my grandparents did and who displayed the same open-hearted hospitality. All Greeks were our people, but these were especially so, and even today, I have run into not a few persons who I had hitherto forgotten, who still remember our Christmas carol visits.

The Samian drawl, which is still the primary means of communication in my house, is barely spoken in the Pan-Samian clubhouse nowadays. Along with the Ithacans, the Samians are among the most ancient of Greek communities in Melbourne and my parents’ generation, who arrived in Australia in the ’50s and ’60s, have grown up and were educated here. They find it easier to express themselves in English, although in Cavafian style, they feel guilty for doing so. When they get together in ever-dwindling numbers for the same type of dinner dances that the club has held of the past 70 years, or write letters in what amounts to pidgin-Greek, one gets the feeling that this is an ersatz form of Hellenism, a Poseidonian cultural calque full of ennui before an imminent fall. It was thus fitting that the most recent extraordinary general meeting of the club, where it was determined to sell the clubhouse, was convened in English.

The sale of the clubhouse, owing to increasing overheads and a lack of income as a result of a dwindling membership, has been cited as proof of the irrelevancy of Greek organisations that have as their basis a regional identity. This regional identity is widely held to be inimical to the construction of a viable Greek Australian identity that will see us through the future and indeed, as a cause of disunity.

I beg to differ. There is richness and uniqueness in our regional cultures and their diversity gives depth and lustre to the shared culture of all of us. There is significance in the shared and remembered experiences of our ancestors and how they related to each other in our homelands. There is also magic in being able to maintain and create relationships of mutual assistance and obligation based on those past experiences that root us firmly not only within our ancestral culture but our birth culture as well. These are not things that should be dismissed lightly; if anything they are the foundations of our identity and the glue that holds us together. After all, the proposition that Greek culture is unified is fallacious and dangerous, leading as it does to an artificial and embarrassing construction, devoid of life.

Sadly, we have all squandered the opportunities given to us to make the most of our regional organisations, usually because of a particularly vicious form of infighting occasioned by certain power-brokers utilising such clubs as a vehicle for the promotion of their own egos, or as a form of wish fulfilment, given that many such clubs were run as mini-parliaments for would-be politicians.

This is does not apply in the cases of the Samians, however. Instead, it is age, complacency, insularity (in that the older generation could not see how they could interweave the activities of the club within the fabric of the broader Greek community), a lack of celebrating their diversity and an inability to foresee the way latter generations would adopt a superficial, disparaging view of their mother culture before rejecting it almost wholesale, that has brought them to the brink. And yet it is not too late, for there are many such as I who remember growing up within the love and security of the Samian community with extreme fondness and nostalgia. It is time to resurrect that sense of community.

I drive past the premises of the Nisyrian Brotherhood on Sydney Road, Brunswick at least thrice a week. Never have I seen the premises open and yet the sign on the door proclaims forbiddingly: ‘Nisyrian Brotherhood: Panayia Thermiani: MEMBERS ONLY.’ While a rationalisation of community assets may be beneficial and indeed inevitable, we, just like our ancestors since times ancient, are a conglomeration of regional, some time conflicting but always fascinating, identities. We would disregard these and their legacy at our peril. Our challenge lies in sharing rather than isolating these identities and celebrating their eccentricities. Their discovery, in all their multifarious Samian forms, ultimately form the reason why I chose to be Greek.
*Dean Kalymniou is a Melbourne solicitor and freelance journalist.

source:Neos Kosmos

Calombaris heads to Sydney, set to open in Surry Hills

george-calombaris-copy655130226-e1369802452174

Calombaris’ Hellenic Republic in Brunswick East and Kew sold last year for $2.4 and $4.31 million respectively.

George Calombaris has secured a site near the newly-opened Sydney hotspot Firedoor, right on the corner of Albion and Mary Streets.

“I can confirm we have purchased a location in Surry Hills, however [we] don’t plan to do anything until 2016,” said Calombaris’ spokeswoman.

“It will be a new concept that we bring to Sydney, however, we haven’t started fleshing this out yet, as we still have a few projects in Melbourne that we need to complete and get open first.”

Last month, three hospitality titles which are currently leased by Calombaris were listed for sale, following his decision to leave Melbourne.

Paul Tzamalis, of CBRE, said it was a prime retail opportunity, which was difficult to secure in the eastern end of the CBD.

The properties which currently house Gazi, The Press Club and The Press Club Projects have attract widespread interest from both local and offshore investors, expected to fetch the chef at least $9 million.

CBRE and Fitzroys are jointly selling the property via expressions of interest by June 25.

source: Neos Kosmos

Macedonian history email lands MP in strife

Macedonian history email lands MP in strife

Federal MP Alannah MacTiernan in Perth last month. Photo: AAP/Sarah Motherwell.

 

Parliamentarian’s dip into contested narratives receives Skopje spin.

In her ongoing efforts to change Australia’s position of the renaming of the Former Yugoslav Republic of Macedonia, federal Labor’s Alannah MacTiernan entered the realm of highly-contested historical interpretation this week, saying it was not clear if “the original Macedonians can be described as ‘Greek'”.

The comments, written in an email to an unnamed Greek Australian who expressed his concern over the MP’s position on the naming issue online, were subsequently published by the Skopje-based ‘Macedonian English Language News Agency’ as Ms MacTiernan’s response to “voiced arguments by Greek politicians from her Labor Party”.

Speaking to Neos Kosmos, however, the MP refuted any suggestion that the remarks had been made in relation to any Australian politician.
“There’s no doubt I wrote the comments, but to say they were made in response to something a Greek Australian politician said is complete nonsense,” said Ms MacTiernan. “It’s a fabrication.”

The MP added that after press coverage of her visiting Woolongong last month, where she expressed her support for recognition of the name ‘Republic of Macedonia’, she had been inundated with critical comments – by email and through social media, many of which were abusive – from Australians of Greek heritage.

In her retaliatory email to one critic, she was spurred to respond: “In classical accounts, [the original Macedonians] conquered the Greeks and unified them into the Macedonian kingdom, which was then Hellenised,” wrote the member for Perth, before adding that “the Battle of Chaeronea, where the Macedonians defeated the Greeks in 338BC, was said to mark the end of Greek history and the beginning of the Macedonian era”.

Ms MacTiernan went on to equate the notion of Hellenic Macedonian identity with that of Irish Celts and the effects of Viking invasion, saying that “cultural victory of the vanquished is not unusual – the Vikings invaded Ireland but quickly embraced Celtic culture”.

The MP added that the gene pools of Greek Macedonians “and those from the republic are likely to be very similar”, and that she did not see herself as “choosing between Australian Greeks and Australian Macedonians”.

Ms MacTiernan’s latest intervention in the debate over Macedonian identity – and Australia’s relationship to it – is unlikely to bring the two sides together anytime soon.

Victorian coordinator of the Australian Hellenic Council, Mr Peter Jasonides, described her comments as “inept and opportunistic”, and suggested Ms MacTiernan should “distance herself from playing the partisan political game, and look at history in a non-political way, as it has been written by internationally recognised historians, and not by propagandist spin-doctors”.

Asked to comment on the accuracy of Ms MacTiernan’s historical analysis, Emeritus Professor John Melville-Jones of the University of Western Australia, an independent expert on Balkan history, told Neos Kosmos a number of the statements made by the MP were either one-sided interpretations or exaggerations.

“I wouldn’t be able to give her a pass in Ancient History,” he said. “The suggestion that the ‘gene pools’ of Greek Macedonians and those from the republic are likely to be very similar is an exaggeration. This may be true of some places, for instance Florina, but it certainly wouldn’t be true of the whole of Greek Macedonia.”

source:neos kosmos

Για ελληνική προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο μιλά η Telegraph

Για ελληνική προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο μιλά η Telegraph

Στην πιθανότητα η Ελλάδα να καταθέσει αίτηση για ασφαλιστικά μέτρα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ώστε να σταματήσουν τόσο οι πιστωτές όσο και η ΕΕ να ενεργούν με τρόπο που παραβιάζει τα δικαιώματα που αναγνωρίζουν οι συνθήκες της ΕΕ αναφέρθηκαν πηγές από το ΣΥΡΙΖΑ που μίλησαν στην βρετανική Telegraph.
Δημοσίευμα της εφημερίδας που υπογράφει ο γνωστός δημοσιογράφος Αμπρόζ Έβανς – Πρίτσαρντ σημειώνει πως «πηγές από το ΣΥΡΙΖΑ ανέφεραν στην Telegraph ότι η Ελλάδα είναι πιθανόν να καταθέσει αίτηση για ασφαλιστικά μέτρα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ώστε να σταματήσουν τόσο οι πιστωτές όσο και η ΕΕ. να ενεργούν με τρόπο που παραβιάζει τα δικαιώματα που αναγνωρίζουν οι συνθήκες στην Ελλάδα. Θα πρόκειται για μία πρωτοφανή κίνηση, η οποία θα περιπλέξει ακόμα περισσότερο την κατάσταση».

Σημειώνεται πως κατά το δημοσίευμα  η Ελλάδα κατηγορεί την Ευρώπη για συνομωσία με σκοπό αλλαγή του πολιτικού καθεστώτος στη χώρα και εμφανίζει τους πιστωτές να ετοιμάζουν τελεσίγραφο προς την ελληνική κυβέρνηση το οποίο όπως αναφέρεται ενδεχομένως να δοθεί στο Eurogroup της Πέμπτης.

Πηγή:in.gr

«Η ΑΕΚ έχει κάνει την καλύτερη προσφορά για Σκόκο»

«Η ΑΕΚ έχει κάνει την καλύτερη προσφορά για Σκόκο»

Η καλύτερη πρόταση που έχει στα χέρια του ο Νάτσο Σκόκο προέρχεται από την ΑΕΚ. Αυτό αποκάλυψε ο μάνατζερ του, Φαμπιάν Σολντίνι, σε δηλώσεις του σε ραδιοφωνική εκπομπή των οπαδών της Νιούελς Ολντ Μπόις, στη οποία ανήκει ο Αργεντινός.

«Ο πρόεδρος της ΑΕΚ θέλει να στείλει εδώ τον τεχνικό διευθυντή της ομάδας του για να πάρει τον Νάτσο. Η πρόταση από την Ελλάδα είναι με διαφορά η καλύτερη, γιατί η ΑΕΚ έχει έναν μεγιστάνα. Ο Νάτσο είναι η… αδυναμία του», είπε ο Σολντίνι, ενώ πρόσθεσε ότι προσφορά για τον πελάτη του έχει καταθέσει και η Πούμας από το Μεξικό.

Οι δηλώσεις αυτές προσθέτουν ακόμα ένα κεφάλαιο στην πιθανή επιστροφή του Σκόκο στον “Δικέφαλο”. Η επιθυμία του Μελισσανίδη είναι να ντύσει ξανά τον παίκτη στα “κιτρινόμαυρα” και έως τώρα οι οιωνοί είναι θετικοί.

Πηγή:in.gr

Γκέκας κατά Ρανιέρι για την «καταστροφή» της Εθνικής

Γκέκας κατά Ρανιέρι για την «καταστροφή» της Εθνικής

Ο Φάνης Γκέκας δεν μάσησε τα λόγια του σε συνέντευξη του στο ραδιοφωνικό σταθμό «ΣΠΟΡ FM 94.6», για την κατάσταση της εθνικής ομάδας.

Ο Λαρισαίος επιθετικός επέρριψε το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την κατρακύλα στα προκριματικά του Euro 2016 στις κινήσεις της προηγούμενης διοίκησης της ΕΠΟ.

Ο 35χρονος άσος δεν παραγνώρισε τις ευθύνες των ίδιων των παικτών, ενώ αποκάλυψε το διάλογο που είχε με τον Γιώργο Καραγκούνη προτού ο τελευταίος αναλάβει πόστο στην εθνική και έδωσε τις συμβουλές του για την πολύ δύσκολη επόμενη μέρα.

Τέλος, αποκάλυψε πως η επόμενη σεζόν θα τον βρει πιθανότατα και πάλι στην Τουρκία διαψεύδοντας τα περί Ηρακλή.

Αναλυτικά:

Για την κατάσταση στην Εθνική: «Κανένας δεν περίμενε αυτή την κατρακύλα. Φταίξαμε όλοι. Δεν γίνεται σε μια ομάδα να φταίει μόνο ο ποδοσφαιριστής. Το μεγαλύτερο βάρος το έχουμε εμείς οι ποδοσφαιριστές. Όταν όμως μια ομάδα φτάνει στους 16 του Μουντιάλ, δεν μπορείς να την αφήνεις μόνη κι ακυβέρνητη. Το μεγαλύτερο φταίξιμο είναι αυτό».

Για τις ευθύνες της ΕΠΟ: «Τα τελευταία δέκα χρόνια, όσο είχαμε υγιές αυτό το κομμάτι του προπονητή και των συνεργατών του, η Εθνική πήγαινε με αυτόματο πιλότο. Ήμασταν μια οικογένεια, αλλά αυτό μετά το Μουντιάλ χάλασε. Δεν γνωρίζω για ποιον λόγο. Τη μεγαλύτερη ευθύνη θεωρώ πως έχουν πρώτα οι παράγοντες της ομοσπονδίας για τις ριζικές αλλαγές που έκαναν. Αν ήθελαν να διώξουν τον προπονητή, ας το έκαναν. Αλλά να μη διώχνουν τον τεχνικό διευθυντή κι όλους τους συνεργάτες».

Για το αν ο Φερνάντο Σάντος ωθήθηκε σε αποχώρηση: «Αυτό δεν το ξέρω. Η παρουσία του ήταν ‘κλειδί’. Ήταν κρίμα για μας που έφυγε. Και για την Εθνική ήταν κρίμα».

Για το ρόλο του Κλαούντιο Ρανιέρι: «Τη μεγαλύτερη ευθύνη την έχει ο κύριος Ρανιέρι. Εμένα με κατέστρεψε στην εθνική. Δεν μπορώ να καταλάβω ποιος του έδωσε εν λευκώ την Εθνική για να κάνει αυτό που έκανε. Όταν βλέπεις ότι καταστρέφει την ομάδα, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να του πεις ‘γεια σου’. Ήταν παιδική χαρά η ομάδα. Από τη στιγμή που αφήνει τον κάθε μάνατζερ στα αποδυτήρια της Εθνικής, τι να πούμε…».

Για τις ευθύνες των παικτών: «Έχουμε ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης στο αγωνιστικό κομμάτι. Δεν μπορώ να εξηγήσω πώς όλοι εμείς που ήμασταν στα προκριματικά δεν βγάζουμε το ίδιο πρόσωπο. Είναι κρίμα να καταστρέφουμε ό,τι έχουμε χτίσει τα προηγούμενα χρόνια. Τα τελευταία δέκα χρόνια γνωρίζω καλά την Εθνική. Ποτέ δεν κερδίζαμε εύκολα κάποιον αντίπαλο, αλλά νικούσαμε έστω και με 1-0».

Για τα επικριτικά σχόλια για το life style των διεθνών: «Αυτή δεν είναι ποδοσφαιρική κριτική. Είναι κακόβουλη κριτική».

Για το «βάρος» των ΜΜΕ και της κοινής γνώμης: «Φταίτε κι εσείς (σ.σ. οι δημοσιογράφοι) και όλος ο κόσμος. Όταν βγαίνετε και λέτε ότι κάποιοι πρέπει να σταματήσουν επειδή έφτασαν σε μια ηλικία, όταν οι οπαδοί φωνάζουν γι’ αυτό το πράγμα, ο προπονητής έρχεται κι αλλάζει 4-5 παίκτες. Ήρθαν νέοι παίκτες που ήταν καλοί, αλλά ίσως να μην μπορούσαν ακόμη να σηκώσουν το βάρος. Οι Έλληνες πολύ εύκολα ξεχνάμε. Υπήρχαν παίκτες που όταν κάθονταν στο τραπέζι τα έλυναν όλα. Αυτή τη φορά δεν υπήρχαν αυτοί οι παίκτες. Μας έστειλαν για σύνταξη. Μόνο ο Κατσουράνης έχει μείνει τώρα».

Για το ρόλο που ανέλαβε ο Γιώργος Καραγκούνης: «Του το είχα πει πως ρισκάρει πάρα πολλά αναλαμβάνοντας αυτή τη θέση. Μου είπε ‘το ξέρω, αλλά την Εθνική την αγαπάω’. Είναι η ζωή του, δυστυχώς μπήκε στην πιο δύσκολη στιγμή και είναι κρίμα για τον Γιώργο».

Για την επόμενη μέρα στην εθνική: «Πρέπει να ηρεμήσουμε όλοι. Μπορεί να υπάρχει ακόμη μια ελπίδα να περάσουμε σαν τρίτοι, αλλά ας την αφήσουμε στην άκρη. Υπάρχουν ακόμη τέσσερις αγώνες, αλλά πρέπει να κοιτάξουμε την επόμενη διοργάνωση. Το καλύτερο που μπορεί να γίνει είναι να έρθει τώρα μια ανανέωση. Για να μη φτάσουμε να είμαστε στο τελευταίο γκρουπ δυναμικότητας στην επόμενη κλήρωση. Δυστυχώς τα δύσκολα μόλις ξεκίνησαν. Θεωρώ πως με κάποιους παλιούς και με τους νέους η Εθνική μπορεί να έχει μέλλον. Είναι κρίμα αυτό που γίνεται τώρα, γιατί χαραμίζονται ποδοσφαιριστές που παίζουν σε μεγάλα πρωταθλήματα».

Για το μέλλον του: «Αυτή τη στιγμή είμαι διακοπές και περιμένω την επόμενη σεζόν για να δω πού θα είμαι. Κατά 90% θα συνεχίσω στην Τουρκία. Δεν υπάρχει τίποτα με τον Ηρακλή».

Πηγή:in.gr

Ο «Μικρός Ήρωας» και ο «Μπλεκ» ξαναζωντανεύουν

6C4306A848311CEA10C5D3ED17D978ED

Σε μια εποχή όπου το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, προπάντων όμως η νέα γενιά, τείνει ολοένα και περισσότερο προς την αποστασιοποίηση από το χθες, τους συμβολισμούς και τις αξίες του, η είδηση ότι μια εκδοτική εταιρεία προβαίνει στην επαναδραστηριοποίηση και την αναβίωση παλαιών τίτλων δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Όταν, μάλιστα, εμπνευστής της εν λόγω πρωτοβουλίας είναι ένας νέος άνθρωπος με επώνυμο που σηματοδοτεί μια ολόκληρη εποχή στα ελληνικά εκδοτικά πράγματα, τότε η κίνηση αυτή αποκτά ασφαλώς ιδιαίτερη αξία.

Ο Λεωκράτης Ανεμοδουράς, εγγονός του αείμνηστου Στέλιου Ανεμοδουρά, δημιουργού του «Μικρού Ήρωα» και πρωτοπόρου εκδότη, επιχειρεί να βαδίσει στα χνάρια του παππού του με σεβασμό στην παράδοση και τον αναγνώστη, αλλά και με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον.

Πηγή:in.gr