Daily Archives: February 10, 2014

Ζωή Λάσκαρη: «Δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους»

lasla

H Zωή Λάσκαρη

Η ηθοποιός μιλάει για το παρελθόν που δεν σβήνει, την προσέγγιση των ρόλων και τους σκηνοθέτες που τη γοήτευσαν.

Πάνω από πέντε δεκαετίες στο φως των προβολέων, κι όμως εκμυστηρεύεται πως, ακόμη και σήμερα, κάθε φορά μοιάζει με πρώτη φορά. Η Ζωή Λάσκαρη δηλώνει ευθαρσώς «tabula rasa» πριν από κάθε νέα δουλειά. Έτοιμη για την επόμενη πρόκληση, σαν να μην υπήρξε προηγούμενη. Και ταυτόχρονα τόσο βαθιά συμφιλιωμένη με τις επιλογές τού χθες. Τόσο χορτασμένη από τα όσα προσφέρει το σήμερα. Και τόσο απελευθερωμένη από βαρίδια -ευσεβείς πόθους και απωθημένα- για το αύριο. Η μακρά πορεία της μοιάζει να έχει διαγράψει δύο κύκλους, ο ένας ακόμη ανοιχτός· η πρώτη εποχή, συνυφασμένη με τη «χρυσή περίοδο» του ελληνικού κινηματογράφου, η δεύτερη, τα χρόνια της ωριμότητας, αυστηρά επικεντρωμένη στο θεατρικό σανίδι. Οι συνεργασίες με καταξιωμένους σκηνοθέτες υπήρξαν πολλές. Αντίστοιχα πολλοί ήταν και οι εμβληματικοί ρόλοι που υποδύθηκε κατά καιρούς και οι οποίοι την έφεραν από τη σκηνή του θεάτρου που φέρει το όνομά της μέχρι την Επίδαυρο. Με αφορμή τη θεατρική επιστροφή της με τα «Ωραία χρόνια» (σ.σ.: «Παλιοί καιροί») του Χάρολντ Πίντερ, η «Ζωίτσα» μιλάει στο BHmagazino για τη ζωή, την τέχνη και την πολιτική.

Κυρία Λάσκαρη, ο Αλέξης Μινωτής, με τον οποίο υπήρξαμε και οι δύο φίλοι, στα 90 του χρόνια εξέφραζε μια φοβερή επιθετικότητα, όπως άλλωστε σε όλη του τη ζωή. Όταν ρωτήθηκε γιατί το κάνει αυτό, απάντησε ότι θεωρεί εξαιρετικά τυχερό τον εαυτό του που, παρά την ηλικία του, εξακολουθεί να θυμώνει με τα κακώς κείμενα. Παρατηρώ ότι έναν αντίστοιχο θυμό διακρίνει κανείς και σε εσάς.
«Είναι αδύνατον πια στην ηλικία που έχω φτάσει να μην μπορώ να πω τα πράγματα με το όνομά τους. Απορώ με πολλούς ανθρώπους που δεν τολμούν να πουν οτιδήποτε θα θυμώσει ή θα εξοργίσει τους άλλους, και ο φόβος τούς κάνει να φοράνε μια μάσκα που γίνεται ένα με το πρόσωπό τους. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, τι συμβαίνει; Ήρθαμε στη ζωή αυτή για να φύγουμε με μια μάσκα στο πρόσωπο; Κατ’ αρχάς, δεν έχω θυμό μέσα μου, όπως δεν είχε και ο Μινωτής. Ήταν εκρηκτικός, όπως εκρηκτική είμαι και εγώ, αν και ξέρω ότι με το να είμαι εκρηκτική, πολλές φορές χάνω το δίκιο μου, αλλά δεν με πειράζει. Δεν μπορούμε να είμαστε αρεστοί σε όλους, φτάνει βέβαια να μην προσβάλλεις κανέναν. Εγώ, έτσι κι αλλιώς, πάντα μιλούσα. Είμαι πολύ προβληματισμένη με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Χρειαζόμασταν έναν εχθρό και τον ανακαλύψαμε στα πρόσωπα των πολιτικών, της Μέρκελ, του μνημονίου. Κανείς δεν φταίει για κανέναν παρά το γεγονός ότι ο καθένας είναι υπεύθυνος πρώτα για τον εαυτό του και μετά για το σύνολο. Δεν σας κάνει εντύπωση μια τρομερή αντίφαση; Από τη μια μεριά απαξιώνουμε την πολιτική και από την άλλη περιμένουμε τα πάντα από τους πολιτικούς. Όμως για το τανγκό χρειάζονται δύο. Διερχόμαστε την περίοδο ενός οικονομικού πολέμου και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο παρά να είμαστε ως λαός ενωμένοι. Και προπαντός να καταλάβουμε ότι την “πληρώνουμε” πάντα γιατί ασυναίσθητα εξυπηρετούμε τα συμφέροντα κάποιων άλλων».

Σε αντίθεση με τη συχωρεμένη Τζένη Καρέζη, που την ενοχλούσε όταν της μιλούσες για το κινηματογραφικό της παρελθόν, εσείς φαίνεσθε συμφιλιωμένη μαζί του.
«Πώς να το σχολιάσω τώρα αυτό; Το παρελθόν δεν μπορείς να το σβήσεις, έτσι κι αλλιώς. Το μόνο που μπορείς να καταφέρεις είναι να κάνεις τον άλλον να χαμογελάσει εις βάρος σου και να σε πει αχάριστο και επηρμένο. Ακόμη και ο ειδεχθέστερος εγκληματίας να έχεις υπάρξει, δεν μπορείς να αρνηθείς το παρελθόν σου, θα το κουβαλάς ώσπου να φύγεις από τούτη εδώ τη ζωή. Πόσω μάλλον όταν το παρελθόν σου σε έχει κάνει αυτό που είσαι τώρα. Έχουμε μπερδευτεί λιγάκι σε σχέση με την ποιότητα και τη σοβαροφάνεια. Είναι σαν να λέμε ότι τώρα είμαστε σοβαροί, είμαστε προοδευτικοί, είμαστε αριστεροί και αρνιόμαστε τις ταινίες που είχαμε κάνει τότε. Είναι ακριβώς όπως όταν σου λένε ότι το να πεις “ευχαριστώ” ή “παρακαλώ” είναι ένδειξη αστικής αγωγής. Η αγωγή, όμως, δεν έχει να κάνει ούτε με τη Δεξιά ούτε με την Αριστερά. Η αγωγή είναι αγωγή».

Είναι γνωστό ότι είχατε δύσκολα παιδικά χρόνια. Τον πατέρα σας τον χάσατε ενώ ήσασταν μηνών, τη μητέρα σας σε πολύ μικρή ηλικία. Σε σχέση με όσα ακολούθησαν στη ζωή σας, κινηματογράφο, θέατρο, οικογένεια, μητρότητα -είστε και γιαγιά τώρα πια- στο βάθος υπάρχει ένα αίσθημα πληρότητας ή πίκρα;

«Πληρότητα δεν μπορεί να υπάρξει για κανέναν ποτέ, εκτός και αν είναι χαζοχαρούμενος. Ούτε, όμως, και πίκρα. Είμαι θύμα του Εμφυλίου, τον πατέρα μου τον σκότωσαν όταν ήταν 24 χρόνων και εγώ οκτώ μηνών. Δεν τον βρήκαν ποτέ, επισήμως θεωρείται αγνοούμενος. Η μητέρα μου πέθανε όταν ήμουν επτά χρόνων. Μεγάλωσα με τον παππού και τη γιαγιά. Όσο μεγάλη, όμως, και αν ακούγεται η έλλειψη, δεν οφείλεται μόνο στην απουσία. Είναι φοβερό να μην ακούσεις ποτέ τον εαυτό σου να λέει τις λέξεις “μπαμπά” ή “μαμά”. Ήμουν, λοιπόν, πολύ θυμωμένη με τους κομμουνιστές, αν και αγαπούσα τον Ηλία Ηλιού και τον Λεωνίδα Κύρκο, έρχονταν στις πρεμιέρες μου, με αγαπούσαν κι αυτοί. Όταν έγινε το 1ο Συνέδριο του ΚΚΕ Εσωτερικού στον Πανιώνιο, παρακάλεσα τον Αλέξανδρο να με πάρει μαζί του. Ζητούσα διέξοδο για τον θυμό και την οργή που κουβαλούσα μέσα μου. Και πραγματικά, έγινε το θαύμα. Όταν είπαν “ενός λεπτού σιγή” γι’ αυτούς που είχαν πέσει θύματα, και σηκωθήκαμε όρθιοι, έκλαψα με λυγμούς. Τότε συνειδητοποίησα ότι υπήρξαν θύματα και από τις δύο πλευρές».

Όμως οι ταμπέλες ότι «αυτός είναι δεξιός», «εκείνος είναι αριστερός», εξακολουθούν να ισχύουν σαν να μην έχουν γίνει πραγματικά οι τεράστιες αλλαγές στην κοινωνικοπολιτική σύσταση της χώρας.

«Πρέπει να το καταλάβουμε, δεν υπάρχει πια Αριστερά και Δεξιά. Υπάρχουν μόνον ακραίες καταστάσεις και, όπως πολύ σωστά το είπε ο Βενιζέλος, “ένα άκρο υπάρχει”. Αυτό το άκρο είναι το κακό. Είναι πολύ σοβαρό πράγμα η πολιτική, για να την εξισώνουμε με τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ. Δεν μπορεί πια να μας ενδιαφέρει ποιος είναι αυτός που θα κάνει καλό στον τόπο. Όπως δεν μπορεί να εκμεταλλευόμαστε τον τόπο και να μην τον αγαπάμε. Ούτε ο καθένας να κοιτάζει την πάρτη του και γι’ αυτό να τον ενδιαφέρει η εξουσία. Και έστω και την πήρε την εξουσία, τι να την κάνει αν ο τόπος θα έχει καταστραφεί; Να κυβερνήσω ποιον, έναν κατεστραμμένο τόπο; Αυτά τα πολύ απλά πράγματα, δεν τα σκέφτονται; Μπορώ και μιλάω γιατί ούτε πολιτικός είμαι ούτε φιλοδοξώ να γίνω».

Κυρία Λάσκαρη, για να αλλάξουμε λίγο κλίμα, να μιλήσουμε για τους σκηνοθέτες με τους οποίους έχετε συνεργαστεί; Βολανάκης, Βουτσινάς, Φασουλής, Σαπίρο.

«Κατ’ αρχάς, οφείλω πολλά στον Πέλο Κατσέλη. Είναι περίεργο πώς τόσα χρόνια μετά, όταν είμαι στη σκηνή, μου έρχονται στο μυαλό πράγματα που μας έλεγε όταν ήμουν στη σχολή. Αν και αισθάνομαι ότι δεν υπήρξα καλή μαθήτρια, ίσως γιατί λόγω του κινηματογράφου που έκανα εκείνη την εποχή με αντιμετώπιζαν στη σχολή ως σταρ, και ντρεπόμουν. Από τότε, όμως, χρονολογείται η ανάγκη μου να έχω έναν σκηνοθέτη, όχι τροχονόμο, όπως έλεγε ο Μινωτής, αλλά επί της ουσίας, δηλαδή έναν δάσκαλο. Στάθηκα τυχερή και με τον Βουτσινά, και με τον Κακογιάννη, και με τον Φασουλή, και με τον Ρεμούνδο, και με τον Τσακίρη, και με τον Σαπίρο βέβαια. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Φασουλή, όταν κάναμε πρόβες για πέντε μήνες, προτού αρχίσουν οι κανονικές πρόβες, στο έργο “Οι άντρες προτιμούν τις ξανθιές”. Έπρεπε να μάθω κλακέτες, να τραγουδάω, και πολλά άλλα. Οταν του είπα “δεν θα τα καταφέρω”, ήρθε και με αγκάλιασε και μου ψιθύρισε: “Μπορείς και θα το κάνεις”. Μου έδωσε φτερά, τον λατρεύω. Ή τον Βουτσινά, όταν του είπα στην ανάγνωση ακόμη, στο “Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;”, στο ΚΘΒΕ, ότι “νιώθω σαν ένα άδειο χαρτί”. Μου απάντησε: “Πολύ ωραία, πάρα πολύ ωραία. Έχουμε, λοιπόν, να γράψουμε πάρα πολλά”».   Μια πλειάδα μεγάλων ρόλων σε θεατρικά έργα την τελευταία δεκαετία· «Ευαίσθητη ισορροπία», «Διαμάντια και μπλουζ», «Άλμα Μάλερ» και «Ρόουζ», «Ωραία χρόνια» τώρα, και λίγο παλαιότερα «Ο Ορφέας στον Άδη», «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;»… Σαν να δείχνετε απρόθυμη να κεφαλαιοποιήσετε τη δουλειά σας. «Τι θα έπρεπε να κάνω πέρα από το να κάνω σωστά τη δουλειά μου; Είναι φθορά το να προσπαθείς να βρίσκεσαι διαρκώς στο μυαλό των άλλων. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να γίνεται μαϊντανός. Ούτε να μετέρχομαι τη ζωή μου σαν να είμαι έμπορος μόνο και μόνο για να είμαι στην επικαιρότητα. Η διάρκεια ενός ανθρώπου έχει σχέση με το πόσο έχει πονέσει και με το πόσα πράγματα έχει απαρνηθεί. Μήπως δεν έχει ο κόσμος τα προβλήματά του ώστε να πρέπει να απασχολείται με μένα ή με τον οποιονδήποτε σαν και μένα; Όταν κάνω, βέβαια, μια δουλειά επιβάλλεται να την προστατεύσω με το να τη δημοσιοποιήσω. Το επιπλέον γιατί; Δεν είμαι επί παντός επιστητού. Προτιμώ να ακούω τα πάντα και να κάνω μέσα μου το ξεκαθάρισμα παρά να μιλάω».

 

Για ποιον λόγο διαλέξατε να ανεβάσετε, αρχές του 2014, τους «Παλιούς καιρούς» του Πίντερ; «Κάτι πυροδοτήθηκε μέσα μου διαβάζοντας το έργο, αλλά αν με ρωτήσετε τι ακριβώς, δεν το ξέρω. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω γιατί το διάλεξα. Αν προσπαθήσω να το αναλύσω, ίσως και να μην το πω σωστά. Την απάντηση γιατί θέλησα να το κάνω και γιατί τελικά το έκανα, μόνον η σκηνή μπορεί να τη δώσει. Ισως αυτή η ατμόσφαιρά του, που δεν ξέρεις αν κάτι όντως έχει συμβεί στο παρελθόν, ή πρόκειται για κάτι που το έχουν φανταστεί οι ήρωες του έργου, να ανταποκρινόταν σε μια αγωνία που να ήθελα να τη μοιραστώ με άλλους».

Μετά τη «Ρόουζ», για δεύτερη φορά σάς σκηνοθετεί ο Σαπίρο. «Όταν έχεις συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Βουτσινάς, ο Βολανάκης, ο Κακογιάννης – για να αναφέρω μόνο τους πεθαμένους – νιώθεις να σε κυριεύει μια απόγνωση. Τον Σαπίρο τον γνώρισα όταν ήρθε στην Ελλάδα και έπαιξε τον “Βυσσινόκηπο” με το Εθνικό Θέατρο της Μόσχας. Με τη “Ρόουζ” είδα ότι δεν είναι μόνον ο σπουδαίος σκηνοθέτης, αλλά και ο δάσκαλος που χρειαζόμουν, αφού ξεκινώ πάντα σαν να μην ξέρω τίποτε. Δεν έχει ξανακάνει Πίντερ, αλλά καθ’ όλη τη διάρκεια των προβών αισθανόμουν σαν να μην έχει κάνει τίποτε άλλο στη ζωή του παρά μόνο Πίντερ. Όσο σπουδαίος είναι, άλλο τόσο είναι και απλός. Είναι ο σκηνοθέτης που απαντάει σε όλα τα “γιατί”».   Σκεφτήκατε ποτέ, με την πείρα τόσων χρόνων στο θέατρο, να σκηνοθετήσετε η ίδια; «Ούτε κατά διάνοια. Δεν έχω καμία σχέση με αυτή την υπόθεση. Δεν μπορώ να κάνω τη δασκάλα όταν χρειάζομαι δάσκαλο εγώ η ίδια».   Υπάρχουν ρόλοι που ονειρεύεστε να παίξετε; «Όχι, κανέναν. Επειδή διαβάζω πολλά έργα, μπορεί να υπάρξει ένα έργο που να το σκέφτομαι για χρόνια, τελικά όμως να κάνω κάτι άλλο και όχι αυτό που σκεφτόμουν. Όλη μου η έγνοια είναι να γίνει μια παράσταση ωραία και να είμαι όσο το δυνατόν καλύτερα με έναν καλό σκηνοθέτη. Ποτέ δεν είχα απωθημένα. Όταν μου τηλεφώνησε ο Κακογιάννης και μου πρότεινε να παίξω την Ελένη στις “Τρωάδες”, ήταν 12.00 η ώρα το βράδυ. Ούτε είχα σκεφτεί ποτέ ότι θέλω να παίξω στην Επίδαυρο. Είπα, βεβαίως, “ναι”. Αν, ωστόσο, μου έλεγε να παίξω την Εκάβη, δεν θα πήγαινα. Με την Ελένη όμως το τόλμησα, και ένιωσα και πολύ ωραία». Μια και οι καιροί οι δικοί μας δεν είναι οι «παλιοί καιροί» του Πίντερ, αλλά καιροί δύσκολοι, ζεματιστοί, μου είχε κάνει εντύπωση σε μια συνέντευξή σας, πριν από χρόνια, που είχατε αναφερθεί στην τιμή του γάλακτος. «Αφού ψωνίζω για το σπίτι μου η ίδια, πώς να μην ξέρω πόσο κοστίζει το γάλα, αλλά και το καθετί; Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που δεν έχει άλλο, ή θα πέσουμε στον γκρεμό ή θα κάνουμε προς τα πίσω. Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν πολύ μεγάλες θυσίες. Πιάνεται, όμως, η ψυχή σου όταν σκέφτεσαι ότι δεν έχουμε πια τους μεγάλους ευεργέτες που έφτιαξαν αυτόν τον τόπο. Ας υπήρχαν και ας μην ήταν στο μέγεθος ενός Συγγρού και ενός Ζάππα. Σκέφτεσαι, μα καλά, δεν υπάρχουν άνθρωποι που να έχουν πετρέλαια; Αφού, λοιπόν, έχουμε έναν σοβαρό πόλεμο, γιατί δεν λένε: “Δεν έχουν πετρέλαιο τα σχολεία, δεν έχουν πετρέλαιο τα ακριτικά χωριά; Εμείς για δύο χρόνια δίνουμε το πετρέλαιο τζάμπα”. Δεν πρέπει ο καθένας να βοηθήσει τη χώρα του με όποιον τρόπο μπορεί; Τι θα τους κόστιζε αν το έκαναν; Κανένας δεν τα πήρε μαζί του».

 Πηγή: Νέος Κόσμος

Δεν μας ενδιαφέρει η κατάργηση της μοναρχίας

queen

Το ποσοστό των Αυστραλών που τάσσονται υπέρ της κατάργησης ανέρχεται σε 39,4%, και είναι το χαμηλότερο ποσοστό την τελευταία 20ετία.

Κόντρα στις εκτιμήσεις που επί σειράν ετών έκαναν οι ειδικοί, ο αριθμός των Αυστραλών που υποστηρίζουν την κατάργηση της μοναρχίας συνεχίζει να μειώνεται. Σύμφωνα με την τελευταία σφυγμομέτρηση της κοινής γνώμης, το ποσοστό των Αυστραλών που τάσσονται υπέρ της κατάργησης ανέρχεται σε 39,4%, που είναι και το χαμηλότερο ποσοστό την τελευταία εικοσαετία.

Την κατάργηση της μοναρχίας υποστηρίζουν λιγότερο οι ηλικιωμένοι και τα άτομα ηλικίας από 35 έως 65 χρονών.

Στη σφυγμομέτρηση που έγινε για λογαριασμό του συγκροτήματος Fairfax ερωτήθηκαν 2.100 άτομα όλων των ηλικιών.

Υπέρ της μοναρχίας τάχθηκε το 41,6% των ερωτηθέντων, ενώ το 19% δεν απάντησε.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι υπέρ της μοναρχίας τάσσονται και νεαρά άτομα, ηλικίας μεταξύ 18 και 35 ετών, αφού μόνο το 35,6% από αυτούς τάσσονται υπέρ της κατάργησής της.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Cyprus peace talks to resume

untitled

Long-stalled peace talks are to resume after Greek & Turkish Cypriots agreed over the weekend on a road map prepared by the United Nations as a basis for the negotiations.

Long-stalled peace talks are to resume on Tuesday after Greek and Turkish Cypriots agreed over the weekend on a road map prepared by the United Nations as a basis for the negotiations.

“Greek-Cypriot leader Nicos Anastasiades (photo) and Turkish-Cypriot leader Dervis Eroglu will meet in the United Nations Protected Area of Nicosia at the Good Offices Mission on Tuesday,” a statement by UN mediators said on Saturday.

The stage was set for the resumption of negotiations over the weekend after Eroglu accepted a draft communique that Anastasiades had approved.

The development followed a week of feverish diplomatic activity with Anastasiades declaring that there were “serious prospects” for reunification talks resuming.

The relaunch of negotiations has followed months of encouragement by the UN and Washington. According to the Athens-Macedonian News Agency, Anastasiades and US Vice President Joe Biden spoke by telephone on Friday night with the latter reassuring the former of “unwavering US support for a just and lasting settlement to achieve the reunification of Cyprus as a bizonal, bicommunal federation.”

Biden described Cyprus as “a key partner in a vital region” and emphasized Washington’s commitment to “our cooperation with Cyprus to advance our mutual interests” as well as “exploring new opportunities to promote Cyprus’s economic recovery and growth.”

The last round of UN-buffered peace talks on Cyprus were frozen when the country assumed the rotating presidency of the European Union in 2012 and were then delayed further when Nicosia was forced to seek a foreign bailout from international creditors last March.

Source: Kathimerini

Warm welcome for new migrants

 

HACSA01

Representatives of HACSA. Photo: Euphoria Photography

Greek Australians shared stories of hope as they welcomed new migrants from Greece to the Antipode.

Even though temperatures soared above 40 degrees in Melbourne last Sunday, over 1,000 people attended the first function hosted by Hellenic-Australian Community Support Association (HACSA). The event, held in Clayton, saw newly arrived Greeks network and talk with Greek Australians about life in the Antipodes.
John Athanasopoulos, one of the 12 committee members of HACSA, says the first thing achieved at the event was to “see the newly arrived migrants face-to-face and hear their problems first hand”.
“[The newly arrived migrants] told us they have issues with obtaining work and getting a house,” he says as their primary concern.
“We also got to see how their emotional state was, as some of them are in a very good emotional state but some are still feeling disappointed, so we tried to give them strength and support them as much as we can,” Mr Athanasopoulos tells Neos Kosmos.
For a first time event, HACSA were taken aback by the show of support from all who attended, and with the Greek Community of Melbourne.
“The Greek Community of Melbourne helped us a lot, and I want to thank them,” says Mr Athanasopoulos. “They supported us in so many ways, financially too, and it confirms a new cooperation between both organisations for HACSA to reach our goals.
HACSA – made up of a dedicated committee of volunteers – is doing all it can to take the stress out of migration and help these Greeks in any way they can.
The association originally started two years ago as the Facebook group Greek Australian Support Network. As members saw the demand for assistance increase, they officially registered the association three months ago as HACSA.
And with the show of support shown by the community as a whole, HACSA is planning another event in the near future, this time in the city centre of Melbourne to ensure all newly arrived Greeks can attend.
“We will be having another meeting so we can put together a plan of action, to understand what we want to achieve and mark some goals moving forward to assist the newly arrived migrants,” he says.

source:Neos Kosmos

 

s.

 

Vic ALP commits funding

 

D_%20Andrews-Vic%20ALP

$400,000 promised for services to new Greek migrants.

Victorian State Opposition leader, Daniel Andrews, is committing $400,000 for the provision of services to new arrivals from Greece, by the Australian Greek Welfare Society in collaboration with the Greek Orthodox Community of Melbourne and Victoria.
The announcement is the culmination of extensive discussions of the leadership of the Labor Party with community organisations and individuals, about the needs of the new arrivals and the ability of community organisations to respond effectively to these needs.
While primary responsibility for settlement funding rests with the Commonwealth government, Daniel Andrews believes that the state government can contribute, within its budgetary constraints, toward easing the burden of financially strapped community organisations.
Mr Andrews told NKEE if the Labour wins the November state elections will provide funding for the full time employment of a social worker stationed at the Greek Australian Welfare Society.
“Labor recognises that an increase in families arriving in Victoria from Greece is putting pressure on Greek service organisations.
“Australian Greek Welfare and the Greek Orthodox Community of Melbourne provide tremendous support to this proud community, but their work is largely self-funded.
“I have met with leaders of the Victorian Greek community and representatives of Australian Greek Welfare to discuss this issue.
“Victorian Labor will provide more funding to Australian Greek Welfare so they can better assist Greek migrants to settle in Victoria.”
The Director of the Greek Australian Welfare Society, Ms Voula Mesimeri, deems the commitment of the Labour Party “very exciting news”.
“We welcome with glee the commitment of the opposition” she told “Neos Kosmos”.
The past two years the Australian Greek Welfare Society relied on volunteers to provide much needed services to the new arrivals from Greece.
The provision of government funding for the full employment of a social worker will enable our organisation to work with and help the new arrivals to settle quickly and
become productive members of our society in our society and become. We commend highly this initiative from the leader of the opposition”.

source: Neos Kosmos

Toyota shutdown sad but inevitable

untitled

AND then there were none. Toyota will join Ford and Holden and close its Australian factory in 2017 after its car assembly operations lost an estimated $1.75 billion over the past 10 years — despite an injection of about $1.2 billion in taxpayer dollars over that period.

Toyota’s reported financial results have never reflected the true cost of building cars locally because it made up for the losses with the massive profits from imported vehicles.

In the end, the strong Australian dollar, high labour rates and low import tariffs crippled the Camry factory in Altona on the western outskirts of Melbourne, and the jobs of the 2500 workers employed there.

Toyota’s announcement will bring an end to vehicle manufacturing in Australia after more than 100 years — and any hope of a revival.

Vehicles have been assembled in Australia since the early 1900s, and by Ford in an official capacity since 1925.

The same economic conditions brought Ford and Holden to their knees. Indeed, the circumstances are so familiar the Toyota press release could easily have had Ford or Holden on the letterhead.

Nissan’s factory closure in 1992 was an early sign of the challenges ahead as neighbouring Asian countries with cheaper labour costs ramped up their car industries.

Mitsubishi’s factory shutdown in 2008 was much more ominous. Once Ford and Holden made their announcements last year — albeit six months apart — it was only a matter of time before Toyota would follow. It needed the other two car makers to help lower the cost of locally-sourced parts.

Toyota is not to blame for its dilemma. It built the first and only locally made hybrid car, favoured economical four-cylinder vehicles over big six-cylinder sedans made by Holden and Ford.

Toyota was the only one of the three car makers to do exactly as the Federal Government had asked: to export the majority of its production to boost economies of scale.

 

The problem was Toyota lost at least $2500 on every one of the approximately 70,000 Camrys it exported to the Middle East annually.

Domestic car sales are no longer enough to sustain an assembly line because the Australian market is the most congested in the developed world, with more than 60 brands competing for 1.1 million sales. In the US, 38 brands compete for more than 15 million sales.

Toyota always wanted to be the last to turn out the lights. If it went first, as the biggest producer of vehicles, it would have been blamed for killing the entire industry.

Now it can shut its factory doors without looking like the bad guy. Toyota insiders say the company’s local manufacturing operations had been holding the company back for at least 10 years.

The Japanese boss of Toyota Australia, the media-shy Max Yasuda, who once blamed the Australian worker culture of the “sickie” as one of the challenges to building cars here, said the shutdown was “devastating news”.

Behind closed doors, however, Mr Yasuda bluntly told his peers soon after his arrival “if Holden goes, we’ll go”.

The Altona factory is believed to be only the third in the world that Toyota has closed; a New Zealand assembly line shut in 1998 and a US joint-venture facility with General Motors was sold in 2010.

 

Toyota held Australia close to its corporate heart as it was the first destination for exports, and the first country outside Japan it assembled vehicles, starting with the Corolla in 1968.

There is no question Toyota Australia executives fought hard to save the factory. They overcame the first two cost-saving hurdles on the way to slash $3800 from the assembly of each car. But the next three were out of reach.

In the end it will be cheaper and more profitable for Toyota to import the Camry from one of the seven other countries where it is made, including Japan, Thailand, Taiwan and Vietnam.

The strong stance from a Federal Government refusing to prop up ailing industries could be seen clearly from Japan.

If the Federal Government couldn’t find $25 million to help Australia’s last fruit packing company, SPC, then Toyota would hardly be likely to have a more favourable hearing if asking for 10 times more than that.

It is sad that the Australian car manufacturing industry will come to an end, but it was inevitable.

Decades of government policies from both sides of politics have shaped the economic conditions that Australia now finds itself with.

Being surrounded by developing countries with low wages and governments keen to attract car factories — with no need for exports from Australia — left the Australian car industry with no way out.

Government funding (2001 to 2012):

Holden: $2.17 billion

Toyota: $1.2 billion

Ford: $1.1 billion

Annual average (2001 to 2012):

Holden: $180 million

Toyota: $95.8 million

Ford: $87.8 million

Cars made locally in 2012:

Holden: 85,000

Toyota: 101,500

Ford: 37,000

Average taxpayer dollars per car built in 2012:

Holden: $2117

Toyota: $944

Ford: $2372

source: news.com.au

 

Στήριγμα από το ALP στους νέους μετανάστες από την Ελλάδα

 

labour

To Eργατικό Κόμμα Βικτωρίας θα διαθέσει, ως κυβέρνηση, 440 χιλιάδες δολάρια για τετραετή μισθοδοσία και λειτουργικές δαπάνες κοινωνικού λειτουργού, που θα ασχολείται αποκλειστικά με τις ανάγκες και τα προβλήματα επαναπατριζομένων Ελληνοαυστραλών, Ελλήνων φοιτητών και μεταναστών.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Daniel Andrews, στη Βικτώρια δεσμεύτηκε να ικανοποιήσει το κοινό αίτημα της Ελληνοαυστραλιανής Πρόνοιας και της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας (ΕΟΚΜΒ), για την κάλυψη από την Πολιτεία του κόστους απασχόλησης κοινωνικού λειτουργού, που θα εδρεύει στα γραφεία της Πρόνοιας, αλλά θα επισκέπτεται και τα γραφεία της ΕΟΚΜΒ, για να εξυπηρετεί νεομετανάστες που θα απευθύνονται και στην Κοινότητα για βοήθεια.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δήλωσε στο «Νέο Κόσμο»: «Το Εργατικό Κόμμα αναγνωρίζει, ότι η συνεχής αύξηση του αριθμού που καταφθάνουν στη Βικτωρία από την Ελλάδα, αυξάνει την πίεση στους κοινοτικούς οργανισμούς παροχής υπηρεσιών. Η Ελληνοαυστραλιανή Πρόνοια και η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας προσφέρουν σημαντική βοήθεια στην ελληνική παροικία, χρηματοδοτώντας τις υπηρεσίες αυτές από τα δικά τους ταμεία. Μετά από διαβουλεύσεις με διοικητικά στελέχη της Αυστραλοελληνικής Πρόνοιας και της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης, το Εργατικό Κόμμα θα προσφέρει έξτρα οικονομική βοήθεια στην Πρόνοια για την παροχή περισσότερων υπηρεσιών σε νεοφερμένους μετανάστες, ώστε να ενταχθούν ανώδυνα στην κοινωνία μας. Ως κυβέρνηση, θα διαθέσουμε στην Πρόνοια 90 χιλιάδες δολάρια ετησίως, επί τέσσερα χρόνια, για τη διεύρυνση των υπηρεσιών της προς τους νεοφερμένους Έλληνες μετανάστες.

Η βοήθεια θα επιτρέψει στην Πρόνοια να προσφέρει βοήθεια προσαρμοσμένης στις γλωσσικές και πολιτισμικές ανάγκες των μεταναστών» κατέληξε ο κ. Andrews.

Β. ΜΕΣΗΜΕΡΗ: «ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΝΕΑ»

Η διευθύντρια της Ελληνοαυστραλιανής Πρόνοιας, κ. Βούλα Μεσημέρη, δηλώνει «απόλυτα ικανοποιημένη» από την υπόσχεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. «Θαυμάσια νέα. Η διάθεση κονδυλίου για τετραετή μισθοδοσία κοινωνικού λειτουργού θα δώσει τη δυνατότητα στην Πρόνοια να προσφέρει συστηματικές υπηρεσίες στους νεοφερμένους μετανάστες. Τα τελευταία δύο χρόνια προσφέρουμε υπηρεσίες με τη βοήθεια εθελοντών, τους οποίους ευχαριστούμε. Συγχαίρουμε την πρωτοβουλία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τον ευχαριστούμε εκ μέρους του Ελληνισμού» δηλώνει φανερά ικανοποιημένη.  Για τη συνεργασία με την Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας, η κ. Μεσημέρη εξηγεί, ότι «θα καθοριστεί από τις ανάγκες της Κοινότητας».

ΕΠΙΜΟΝΕΣ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΙΣ

Ο κ. Andrews «ευαισθητοποιήθηκε» το 2012, όταν ενημερώθηκε λεπτομερειακά από τη διευθύντρια της Πρόνοιας κ. κ. Βούλα Μεσημέρη για «τις άμεσες ανάγκες του αυξανόμενου αριθμού των Ελλήνων μεταναστών, που ζητούσαν βοήθεια από την Πρόνοια». Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης δεσμεύτηκε, τότε, παρουσία της Τζένης Μικάκου, «να ασκήσει πιέσεις στην παρούσα κυβέρνηση προκειμένου να αυξηθούν άμεσα τα κονδύλια προς την Πρόνοια, για να βοηθηθούν οι Έλληνες που αναζητούν ένα καλύτερο αύριο στην χώρα μας (την Αυστραλία)» («Ν.Κ.», 17/9/2012).

Τρεις μήνες αργότερα, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δέσμευσε το κόμμα του να στηρίξει τους Έλληνες νεομετανάστες, εάν κερδίσει τις εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου. Απαντώντας την ερώτησή μας, «ως κυβέρνηση θα προσφέρετε βοήθεια στους Ελληνοαυστραλούς που επιστρέφουν και αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της επανεγκατάστασής τους;» ο κ. Andrews είπε: «Σαφώς, ναι. Είναι συμπολίτες μας, θύματα κακής συγκυρίας και οφείλουμε να τους προσφέρουμε κάθε δυνατή βοήθεια. Η προσέγγισή μας στο θέμα παροχής βοήθειας σε επαναπατριζόμενους ήταν και παραμένει απόλυτα ανθρωπιστική και, κατά συνέπεια, υπερκομματική. Το ίδιο ισχύει και για τους επαναπατριζόμενους Ελληνοαυστραλούς». («Ν.Κ.», 5/12/2013)

Υπενθυμίζουμε στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ότι λόγω της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα έχουν παλιννοστήσει πολλοί Ελληνοαυστραλοί κάτοικοι της Βικτωρίας και εκτιμάται, ότι θα επιστρέψουν περισσότεροι αν δεν βελτιωθεί η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα.

ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ Η ΜΙΚΑΚΟΥ

Η απόφαση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης δικαιώνει το σκληρό, επίμονο αγώνα της ομογενούς γερουσιαστή, Τζένης Μικάκου, για στήριξη των θυμάτων της οικονομικής κρίσης που πλήττει την Ελλάδα.

Με επιστολή της προς τον πρώην υπουργό Μετανάστευσης, Chris Βοwen, και με μία φλογερή ομιλία της στην πολιτειακή Γερουσία με αποδέκτη τον υπουργό Πολυπολιτισμικών Υποθέσεων και Ιθαγένειας, κ. Νικόλαο Κότσιρα, η κ. Μικάκου ζητούσε από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Αυστραλίας και την πολιτειακή κυβέρνηση της Βικτωρίας να διαθέσουν κάποια κονδύλια για τη στήριξη των νεοφερμένων Ελλήνων κατά τη δύσκολή περίοδο της πρώτης εγκατάστασης «Καλώ την αυστραλιανή κυβέρνηση να διαθέσει κονδύλια στην Αυστραλοελληνική Κοινωνική Πρόνοια για να μπορέσει να εξυπηρετήσει πιο αποτελεσματικά τους νεοφερμένους Έλληνες, οι οποίοι αντιμετωπίζουν πολλές και ιδιαίτερες ανάγκες, όπως απασχόληση, κατοικία, οικονομικά, νομικά και άλλα προβλήματα. «Πρόκειται για μορφωμένους, ειδικευμένους, νέους ανθρώπους που θα προσφέρουν πολλά στην αυστραλιανή κοινωνία» έγραφε στον τότε υπουργό Μετανάστευσης («Ν.Κ.», 23/11/2012).

Η κ. Μικάκου απηύθυνε την ίδια έκκληση και στην κυβέρνηση Ted Baillieu, μέσω του κ. Κότσιρα. Επικαλούμενη, μάλιστα, στοιχεία του «Νέου Κόσμου», σύμφωνα με τα οποία το 2012 οι αφίξεις φοιτητών από την Ελλάδα είχαν αυξηθεί κατά 52%, ζήτησε και από την πολιτειακή κυβέρνηση «να συμπαρασταθεί έμπρακτα στους νεοφερμένους Έλληνες».

Η Αυστραλία έχει βίζες για τους… έχοντες

sydney

Αλλοδαποί επενδυτές «αγοράζουν» την μόνιμη εγκατάστασή τους στη χώρα.

Αλλοδαποί επενδυτές που φέρνουν στην Αυστραλία τα εκατομμύριά τους μπορούν να ζητήσουν την έκδοση βίζας μόνιμης εγκατάστασης (Permanent Residency Visa) και αυτή τους δίνεται άμεσα. Η νέα αυτή ρύθμιση εισήχθη από την πρώην κυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος, αλλά μετά την ανάληψη της εξουσίας πέρυσι, ο Συνασπισμός επίσπευσε την διαδικασία εφαρμογής της.

Από πέρυσι τον Σεπτέμβριο 88 επενδυτές έχουν καταφέρει να πάρουν βίζα μόνιμης εγκατάστασης, ενώ άλλοι 600 έχουν ήδη κάνει αίτηση για να τους χορηγηθεί. Η πλειοψηφία αυτών που κατάφεραν να εγκατασταθούν μόνιμα στην χώρα επειδή αποφάσισαν να επενδύσουν εδώ, προέρχονται από την Κίνα. Ενδεικτική η περίπτωση Κινέζου εργοστασιάρχη που εγκαταστάθηκε στη Βικτώρια, αφού εισήγαγε στη χώρα $5 εκατ.

Το γεγονός ότι οι αλλοδαποί εκατομμυριούχοι έχουν άμεση προτεραιότητα για τη χορήγηση της συγκεκριμένης βίζας, έχει ξεσηκώσει αντιδράσεις από τους προασπιστές των δικαιωμάτων προσφύγων που αναζητούν άσυλο στην Αυστραλία. Μάλιστα, κατηγορούν την κυβέρνηση ότι, στην ουσία, έχει βγάλει στο… «σφυρί» τις βίζες μόνιμης εγκατάστασης, κάνοντας λόγο για άδικη μεταχείριση των αιτούντων άσυλο. «Πιστεύουμε ότι όποιος θέλει να έρθει και να μείνει μόνιμα πρέπει να έχει το δικαίωμα να το κάνει, αλλά είναι ανήθικο η χώρα να δέχεται και να δίνει προτεραιότητα σε κάποιους ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή είναι εκατομμυριούχοι και να περιφρονεί κατάφορα τους αιτούντες άσυλο» δήλωνε ο Chris Breen, εκ μέρους του οργανισμού Refugee Action Collective.

Τέλος, να αναφέρουμε ότι οι 600 αλλοδαποί εκατομμυριούχοι που περιμένουν να τους εγκριθεί η βίζα μόνιμης εγκατάστασής τους στην Αυστραλία, πρόκειται να εισάγουν στην χώρα το συνολικό ποσόν των $2,6 δις.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Πρώτος σταθμός του Abbott το περίπτερο των νεοαφιχθέντων Ελλήνων

shhasca

Ο Αυστραλός πρωθυπουργός, Toni Abbott, υπογράφει τη φανέλα ενός νεοφερμένου Έλληνα στην Αυστραλία, στην υπαίθρια εκδήλωση του Φεστιβάλ Αντίποδες στο κέντρο της Μελβούρνης

Τους νεοφερμένους Έλληνες (στεγαζόταν στο περίπτερο της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης) επισκέφθηκε ο Αυστραλός πρωθυπουργός, Tony Abbott, κατά την επίσκεψή του στο Φεστιβάλ Αντίποδες στη Lonsdale Street, μίλησε με νεοφερμένους, άκουσε τα αιτήματά τους και υπέγραψε σχετικό έντυπο εκφράζοντας την συμπαράστασή του προς αυτούς.

Στο περίπτερο αυτό μέλη του Συλλόγου HACSA (Hellenic Australian Community Support Association) που στηρίζει τους νεοφερμένους διέθεταν υλικό στους επισκέπτες και η επίσκεψη του ίδιου του Αυστραλού πρωθυπουργού, ανάμεσα στους πολλούς που τους επισκέφθηκαν, τους χαροποίησε ιδιαίτερα.

Φέτος στο Ελληνικό Φεστιβάλ οι νεοφερμένοι Έλληνες είχαν την «τιμητική τους». Όλοι οι επίσημοι τους αναγνώρισαν στις ομιλίες τους και τους καλωσόρισαν ενώ το Eργατικό Κόμμα Βικτωρίας ανακοίνωσε ότι, αν κερδίσει τις επόμενες πολιτειακές εκλογές, θα διαθέσει, ως κυβέρνηση, 440 χιλιάδες δολάρια για τετραετή μισθοδοσία και λειτουργικές δαπάνες κοινωνικού λειτουργού, που θα ασχολείται αποκλειστικά με τις ανάγκες και τα προβλήματα επαναπατριζομένων Ελληνοαυστραλών, Ελλήνων φοιτητών και μεταναστών.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Daniel Andrews, όπως γράψαμε στο «Νέο Κόσμο» του Σαββάτου, δεσμεύτηκε να ικανοποιήσει το κοινό αίτημα της Ελληνοαυστραλιανής Πρόνοιας και της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας (ΕΟΚΜΒ), για την κάλυψη από την Πολιτεία του κόστους απασχόλησης κοινωνικού λειτουργού, που θα εδρεύει στα γραφεία της Πρόνοιας, αλλά θα επισκέπτεται και τα γραφεία της ΕΟΚΜΒ, για να εξυπηρετεί νεομετανάστες που θα απευθύνονται και στην Κοινότητα για βοήθεια.

Εξάλλου και ο πολιτειακός πρωθυπουργός, Dennis Napthine, είπε ότι η κυβέρνησή του χρηματοδότησε το Πολιτιστικό Κέντρο της Κοινότητας με δυο εκατομμύρια δολάρια, χρηματοδοτεί το Φεστιβάλ με 70.000 δολάρια και άφησε να εννοηθεί ότι στο προεκλογικό της πρόγραμμα ίσως να ανακοινώσει μέτρα και για τους νεοφερμένους.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Στο περίπτερο αυτό μέλη του Συλλόγου HACSA (Hellenic Australian Community Support Association) που στηρίζει τους νεοφερμένους διέθεταν υλικό στους επισκέπτες.

 

Αυστραλία: Το κέντρο της Μελβούρνης πλημμύρισε από Ελλάδα

kos

Η πολιτική ηγεσία της Αυστραλίας αλλά και της Βικτώριας παρούσα στο φεστιβάλ της Lonsdale Street

Πάνω από 120.000 άτομα εκτιμάται ότι έδωσαν το παρόν στο διήμερο υπαίθριο γλέντι του φεστιβάλ «Αντίποδες» που έγινε στο κέντρο της Μελβούρνης, παρουσία του Αυστραλού πρωθυπουργού, Tony Abbott, και σύσσωμης της πολιτικής ηγεσίας της Αυστραλίας, αλλά και της πολιτείας της Βικτώριας. Όλοι τους, δε, εξύμνησαν την Ελλάδα και τον ελληνισμό της Αυστραλίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο πρωθυπουργός επισκέφθηκε τη Μελβούρνη ειδικά για το Ελληνικό Φεστιβάλ και επέστρεψε στο Σίδνεϊ λίγες ώρες αργότερα, ενώ ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Bill Shorten, πραγματοποίησε πτήση πέντε ωρών για να βρεθεί με την ομογένεια.

«Θέλαμε να έρθουμε και να τιμήσουμε τον Ελληνισμό της χώρας. Μια κοινότητα που τιμά την Ελλάδα και την Αυστραλία» δήλωσαν και οι δυο τους στον πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας, Βασίλη Παπαστεργιάδη.

Ιδιαίτερα το Σαββάτο, που έγινε και η επίσημη έναρξη, το θερμόμετρο κτύπησε στην κυριολεξία «κόκκινο», αφού ο υδράργυρος ξεπέρασε τους 40 βαθμούς. Αυτό δεν εμπόδισε σε τίποτα δεκάδες χιλιάδες ομογενείς να δημιουργήσουν το αδιαχώρητο στο κέντρο της Μελβούρνης εκεί που κάποτε ήταν η «μικρή Αθήνα» και που τώρα υψώνεται το 15όροφο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο που ήδη έφτασε στον ενδέκατο όροφό του και εντυπωσίαζε όλους.

Παρά τον καύσωνα (η θερμοκρασία διατηρήθηκε σε υψηλά επίπεδα όλη τη νύχτα), οι δεκάδες χιλιάδες ομογενείς ξεφάντωσαν με τη δωρεάν συναυλία του Κώστα Μακεδόνα και των συνεργατών του, που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους.

Πριν την συναυλία, η δημοφιλής τηλεπαρουσιάστρια ειδήσεων, Ελένη Κάπαλου, παρουσίασε το επίσημα πρόγραμμα και τους συμπροέδρους του Φεστιβάλ, Τάμμυ Ηλιού και Λεωνίδα Βλαχάκη, οι οποίοι και κάλεσαν στο μικρόφωνο τους επίσημους προσκεκλημένους.

Στην ομιλία του ο πρόεδρος της Κοινότητας, Βασίλης Παπαστεργιάδης, στάθηκε ιδιαίτερα στο Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο που αναγείρεται και σημείωσε: «Δίπλα μας βρίσκεται το νέο κτίριό μας των 15 ορόφων για το Πολιτιστικό Κέντρο, το οποίο θα είναι ολοκληρωμένο σε λίγους μήνες. Η σημασία του είναι τόσο αισθητική όσο και φυσική. Είναι ένα σύμβολο επιτυχίας των μεταναστών στην Αυστραλία. Μια θετική αποδοχή της πολυπολιτισμικότητας.

Με την ολοκλήρωση της κατασκευής του Κέντρου μπορεί να φαίνεται ότι το έργο μας ολοκληρώθηκε. Ένα κτίριο 15 ορόφων, με το δισκοβόλο να κοσμεί την εξωτερική επιφάνεια του κτιρίου, μαζί με τη Ζωφόρο του Παρθενώνα στην πρόσοψη του ισογείου, δείχνουν ότι έχει γίνει μια καλή δουλειά.

Ωστόσο, οι καλλιτεχνικές προσπάθειές μας αρχίζουν τώρα και η ανάγκη να εμπνεύσουμε τις επόμενες γενιές είναι το έργο που θα έχουμε μπροστά μας. Αυτό θα είναι ένα κέντρο, όχι μόνο για τους Ελληνοαυστραλούς, αλλά και για όλους τους Αυστραλούς που επιθυμούν να ερευνήσουν την ταυτότητά τους και να συμμετάσχουν σε πολιτιστικές ανταλλαγές. Ένα κέντρο ασυναγώνιστο στο χώρο της Διασποράς, ένα κέντρο που θα χτίσει γέφυρες σε όλη την παγκόσμια διασπορά».

Στην δική του ομιλία, ο πολιτειακός πρωθυπουργός, Dennis Napthine, αποκάλυψε ότι έχει Έλληνες συγγενείς, έπλεξε το εγκώμιο του ομογενή υπουργού Πολυπολιτισμού, Νίκου Κότσιρα, που αποχωρεί από την πολιτική, χαρακτηρίζοντάς τον «παράδειγμα προς μίμηση», «γνήσιο τέκνο του πολυπολιτισμού που το υπερασπίζεται με πάθος» και αναφέρθηκε στην πρόσφορά της κυβέρνησής του προς την κοινότητα, αλλά και την ομογένεια γενικότερα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα εξαγγελθούν και συγκεκριμένα μέτρα πριν τις εκλογές που ενδέχεται να συμπεριλαμβάνουν και τους νεοαφιχθέντες Έλληνες. Ο κ.Napthine υποστήριξε ότι το Φετσιβάλ Αντίποδες είναι το μεγαλύτερο Ελληνικό Φεστιβάλ στον κόσμο. «Εδώ», είπε, «κτυπά η καρδιά του απόδημου Ελληνσιμού».

Ο Αυστραλός πρωθυπουργός, στη δική του ομιλία, αφού εξύμνησε την Ελλάδα «στην οποία χρωστάμε τα πάντα» πρόσθεσε: «Μερικές φορές λυπάμαι την Ελλάδα που έχασε εσάς. Και νοιώθω ευλογημένη την Αυστραλία που σας κέρδισε».

Ο δήμαρχος Μελβούρνης, Robert Doyle, ήταν το ίδιο εγκωμιαστικός και υπενθύμισε ότι φέτος συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από τότε που άνοιξε το πρώτο ελληνικό εστιατόριο στη Lonsdale Street «και έκτοτε μας δώσατε πολλά. Στον πολυπολιτισμό, το φαγητό, την ζωή, τις επιστήμες, την πολιτική, τον αθλητισμό» είπε. Ο αρχηγός του Εργατικού Κόμματος Αυστραλίας και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Bill Shorten, έκανε λόγο για «το μεγαλύτερο και καλύτερο υπαίθριο πάρτι στον κόσμο που το οργανώνουν οι Έλληνες της Μελβούρνης» συμπληρώνοντας ότι η ελληνική εθνότητα είναι από τις δημοφιλέστερες του κόσμου». Σύμφωνα με τον κ. Shorten, οι Έλληνες εφαρμόζουν το δόγμα του Σωκράτη.

«Είναι πολίτες του κόσμου. Υπερήφανοι για την καταγωγή τους αλλά το 97% είναι πολιτογραφημένοι Αυστραλοί» σημείωσε. Ο αρχηγός του Εργατικού Κόμματος Βικτώριας, Daniel Andrews, είπε ότι το υπό ανέγερση Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο θα εξελιχθεί «σε μια σύγχρονη Ακρόπολη που θα θαυμάζουν όλοι οι Αυστραλοί».

Ο Επίσκοπος Δέρβης, κ. Ιεζεκιήλ, στην ομιλία του συνεχάρη το Διοικητικό Συμβούλιο της Κοινότητας και το Συμβούλιο του Φεστιβάλ «Αντίποδες» για το έργο τους και ευχαρίστησε τους Αυστραλούς πολιτικούς που τίμησαν με την παρουσία τους τον Ελληνισμό, ενώ ζήτησε από τον Κώστα Μακεδόνα να ερμηνεύσει ένα αγαπημένο του τραγούδι από τη Μακεδονία.

Σύντομος και μεστός ο λόγος της γενικής προξένου, κ. Χριστίνας Σημαντηράκη, που σημείωσε πόσο υπερήφανη είναι η Ελλάδα για τα απόδημα τέκνα της.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, εκτός από τον Κ. Μακεδόνα, στο διήμερο πέρασαν από τις δυο σκηνές του Φεστιβάλ πάνω από 500 ομογενείς καλλιτέχνες και συγκροτήματα. Στη Lonsdale Street υπήρχαν και δεκάδες περίπτερα ελληνικών σχολείων, συλλόγων, της Κοινότητας, αλλά και φιλάθλων του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ. Επίσης, υπήρχαν περίπτερα που προωθούσαν ελληνικά προϊόντα.

Πηγή:  Νέος Κόσμος

Abbott, Shorten και όλοι οι Αυστραλοί πολιτικοί εγκωμίασαν την παροικία που ξεφάντωσε με το Μακεδόνα.