Daily Archives: May 1, 2015

«Αυστραλία», ή «Η τυραννία της απόστασης και της απομόνωσης»

griffin_john_sml

Ο Αυστραλός πρέσβης στην Ελλάδα John Griffin μίλησε για την Αυστραλία σε εκδήλωση στην Αθήνα.

Για την Αυστραλία, για την «τυραννία της απομόνωσης» και για τη λογοτεχνία, μίλησε ο Αυστραλός πρέσβης στην Ελλάδα στην Αθήνα.
Ο John Griffin μίλησε ειδικότερα για τη φύση της χώρας και την ψυχολογία της. Προσπάθησε να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους μια Αυστραλή συγγραφέας βρήκε έμπνευση στην Ισλανδία! Όπως τόνισε, «και στην Αυστραλία και στην Ισλανδία, είναι έντονη η αίσθηση της απομόνωσης και η ανάγκη της επιβίωσης σε ένα αφιλόξενο φυσικό περιβάλλον».

ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ
Ο κ. Griffin αναφέρθηκε εκτεταμένα στον παράγοντα της απομόνωσης: «Στην ψυχολογία αυτό ονομάζεται και ‘τυραννία της απόστασης’. Βρισκόμαστε εκεί από την εποχή του ευρωπαϊκής αποικισμού, στην άλλη πλευρά του κόσμου, και από μια χώρα που κάποτε αποκαλούσαμε ‘Μητέρα Πατρίδα’, την Αγγλία. Η αίσθηση της τρομερής απομόνωσης, η εχθρότητα του τοπίου και του φυσικού περιβάλλοντος είναι αληθινά. Μάλιστα, δημοσιεύτηκε πρόσφατα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για το φυσικό περιβάλλον της Αυστραλίας, το οποίο το χαρακτηρίζει ως ‘μοναδικό’ αλλά και ‘πολύ ύπουλο’».
Ο πρέσβης όμως μίλησε για την Αυστραλία ως τη χώρα των άκρων: «Θα δείτε πράσινα λιβάδια και πυκνή βλάστηση, αλλά και τρομερές ξηρασίες και δασικές πυρκαγιές», χαρακτηρίζοντας τη φύση της ως «ύπουλη».
Και συνέχισε: «Όταν αναφερόμαστε στην πρώιμη αποικιακή ιστορία της Αυστραλίας, γίνεται συνήθως αναφορά σε ιστορίες από την ύπαιθρο και το πώς εκείνη την περίοδο ο κόσμος τα κατάφερνε ως προς το ζην μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Αλλά υπήρχε και μία σύντομη περίοδος, όταν ανακαλύφθηκε η αστική αποξένωση. Αυτό περιγράφεται πολύ καλά στο κλασικό μυθιστόρημα της αυστραλιανής λογοτεχνίας ‘My brother Jack’ του συγγραφέα George Johnston.
Είναι ένα ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα που ακολουθεί τον αφηγητή, ονόματι David Meredith, στα χρόνια της παιδικής του ηλικίας και στην εφηβεία του στη Μελβούρνη του Μεσοπολέμου. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό και ιστορικό μυθιστόρημα. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ερχόταν, η Μεγάλη Ύφεση ήταν μια πραγματικότητα και ο αστικός πληθυσμός έχει πρόβλημα αποξένωσης. Οι άνθρωποι της πόλης αισθάνονταν αποξενωμένοι μέσα σε μία παράξενη κοινωνία».
Τον πρέσβη συνόδευε η γραμματέας του η οποία κατάγεται από την Ισλανδία και μιλά ελληνικά!

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Η Hanna Kent είναι Αυστραλή λογοτέχνης και το βιβλίο της «Έθιμα ταφής» είναι ένα μυθιστόρημα, έργο φαντασίας. «Βασίζεται, όμως, σε αληθινά γεγονότα», όπως λέει η ίδια, η οποία έχει κατακτήσει τις καρδιές εκατομμυρίων αναγνωστών.
Στη Βόρεια Ισλανδία του 1829 η Agnes Magnuhsdohttir καταδικάζεται σε θάνατο για την άγρια δολοφονία δύο ανδρών. Υποχρεώνεται να περάσει το χρόνο μέχρι την εκτέλεσή της στη φάρμα του John Johnsson με την οικογένειά του, την γυναίκα του και τις δύο κόρες τους. Η οικογένεια, τρομοκρατημένη που αναγκάζεται να συμβιώσει με μια καταδικασμένη δολοφόνο, αποφεύγει να της μιλήσει.
Βασισμένο σε μια πραγματική ιστορία το «Έθιμα ταφής» είναι ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για την προσωπική ελευθερία: πώς βλέπουμε τον εαυτό μας, πώς μας βλέπουν οι άλλοι, και ως πού θα φτάσει ο καθένας για την αγάπη.

*Η συζήτηση οργανώθηκε από τη διαδικτυακή λέσχη ανάγνωσης Bookworm, η οποία δημιουργήθηκε για να βοηθήσει τα μέλη της να διαβάζουν περισσότερα καλά λογοτεχνικά βιβλία στην ελληνική γλώσσα, να συζητούν γι’ αυτά και να ανακαλύπτουν μαζί καινούρια: http://www.bookworm.gr. Ευχαριστούμε θερμά τον συνάδελφο δημοσιογράφο Θοδωρή Γεωργακόπουλο, για τις πληροφορίες που μας έστειλε).

Πηγή: Νέος Κόσμος

1 Μάη 1886, Σικάγο: Οι ρίζες της Πρωτομαγιάς

 

the vampire

 

Το 1887 τέσσερις αναρχικοί του Σικάγου εκτελέσθηκαν. Ένας πέμπτος εξαπάτησε το δήμιο αυτοκτονώντας στη φυλακή. Τρεις ακόμη θα περνούσαν 6 χρόνια στη φυλακή μέχρι που πήραν χάρη από τον κυβερνήτη Altgeld που είπε ότι η δίκη που τους καταδίκασε χαρακτηρίστηκε από “υστερία, ένα τσούρμο ενόρκους και έναν προκατειλημμένο δικαστή”. Το κράτος είχε, σύμφωνα με τα λόγια της δίωξης, θέσει την “Αναρχία … σε δίκη” και ήλπιζε ότι οι θάνατοί τους θα ήταν επίσης ο θάνατος της αναρχικής ιδέας.

Οι αναρχικοί ήταν οργανωτές συνδικάτων και η Πρωτομαγιά έγινε διεθνής ημέρα εργαζομένων για να θυμίζει τη θυσία τους. Καταδικάστηκαν με ψεύτικες κατηγορίες για τη ρίψη μιας βόμβας στην εισβολή της αστυνομίας σε μια διαδήλωση στο Σικάγο. Η διαδήλωση αυτή ήταν τμήμα απεργίας με αίτημα το 8ωρο, στην οποία συμμετείχαν 400.000 εργάτες του Σικάγου και ξεκίνησε την 1η Μάη του 1886.

Η αναρχική ιδέα δεν πέθανε στο Σικάγο το 1887. Σήμερα εμπνέει ένα νέο κύμα του αγώνα ενάντια στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Ενώσου σε αυτόν τον αγώνα.

Οι αναρχικές ρίζες της Πρωτομαγιάς

Πολλοί άνθρωποι δεν ξέρουν γιατί η Πρωτομαγιά έγινε Διεθνής Ημέρα Εργαζομένων και γιατί πρέπει ακόμα να τη γιορτάζουμε. Όλα άρχισαν πριν από έναν αιώνα όταν η Αμερικανική Ομοσπονδία Εργαζομένων ενέκρινε ένα ιστορικό ψήφισμα που διακήρυξε ότι «οκτώ ώρες θα αποτελούν τη νόμιμη εργασία μιας ημέρας από την 1η Μαΐου 1886 και μετά».

Τους μήνες πριν από αυτή την ημερομηνία χιλιάδες εργάτες συμμετείχαν στον αγώνα για μικρότερο ωράριο. Ειδικευμένοι και ανειδίκευτοι, μαύροι και άσπροι, άνδρες και γυναίκες, ντόπιοι και μετανάστες όλοι ενώθηκαν.

achtung

Σικάγο

Στο Σικάγο μόνο, 400.000 συμμετείχαν στην απεργία. Μια εφημερίδα της πόλης ανέφερε ότι «καθόλου καπνός δεν έβγαινε από τις ψηλές καπνοδόχους των εργοστασίων και των μύλων, και τα πράγματα είχαν σαββατιάτικη μορφή». Αυτό ήταν το κύριο κέντρο της αναταραχής και εδώ οι αναρχικοί ήταν στην πρώτη γραμμή του εργατικού κινήματος. Σε ένα μεγάλο βαθμό, λόγω των δραστηριοτήτων τους το Σικάγο έγινε ένα σημαντικό συνδικαλιστικό κέντρο και είχε τη μεγαλύτερη συμβολή στο κίνημα του 8ωρου.

Όταν την Πρωτομαγιά του 1886, οι απεργίες για το 8ωρο συντάρασσαν τη πόλη, το μισό του εργατικού δυναμικού στο McCormick Harvester Co. μπήκε στον αγώνα. Δύο μέρες αργότερα μια μαζική συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε από 6.000 μέλη του «Σωματείου lumber shovers» που είχε μπει στον αγώνα επίσης. Η συγκέντρωση οργανώθηκε μόνο σε ένα τμήμα από τις εγκαταστάσεις McCormick και αποτελούνταν από περίπου 500 απεργούς.

Οι εργαζόμενοι άκουσαν μια ομιλία από τον αναρχικό August Spies, από τον οποίο ζητήθηκε να απευθυνθεί στη συγκέντρωση από την Κεντρική Ένωση Εργατών. Ενώ ο Spies μιλούσε, καλώντας τους εργάτες να σταθούν μαζί και να μην παραδοθούν στους εργοδότες, οι απεργοσπάστες άρχισαν να απομακρύνονται από τις εγκαταστάσεις McCormick.

Οι απεργοί, βοηθούμενοι από τους «lumber shovers» βγήκαν στο δρόμο και ανάγκασαν τους απεργοσπάστες να γυρίσουν πίσω στο εργοστάσιο. Ξαφνικά μια δύναμη 200 αστυνομικών έφτασε και, χωρίς καμιά προειδοποίηση, επιτέθηκε στο πλήθος με γκλοπς και περίστροφα. Σκότωσαν τουλάχιστον έναν απεργό, τραυμάτισαν σοβαρά άλλους πέντε ή έξι και τραυμάτισαν έναν απροσδιόριστο αριθμό.

Σοκαρισμένος από τις βίαιες επιθέσεις στις οποίες ήταν αυτόπτης μάρτυρας, ο Spies πήγε στα γραφεία της Arbeiter – Zeitung (μια καθημερινή αναρχική εφημερίδα για τους Γερμανούς μετανάστες εργάτες) και συνέταξε ένα κείμενο καλώντας τους εργαζομένους του Σικάγου να παρευρεθούν σε μια συνάντηση διαμαρτυρίας την επόμενη νύχτα.

Η συνάντηση διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκε στο Haymarket Square και συντονίστηκε από τον Spies και δύο άλλους δραστήριους αναρχικούς στο συνδικαλιστικό κίνημα, τον Albert Parsons και τον Samuel Fielden.

Chicago

Η επίθεση της αστυνομίας

Κατά τη διάρκεια των ομιλιών το πλήθος ήταν ειρηνικό. Ο δήμαρχος Carter Harrison, που ήταν παρών από την αρχή της συγκέντρωσης, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «τίποτα δεν έμοιαζε να είναι πιθανό να συμβεί, που να απαιτήσει την παρέμβαση της αστυνομίας». Ενημέρωσε τον καπετάνιο της αστυνομίας John Bonfield για αυτό και πρότεινε να σταλεί στο σπίτι της η μεγάλη δύναμη εφέδρων της αστυνομίας που περίμεναν στο αστυνομικό τμήμα.

Ήταν κοντά στις δέκα το βράδυ όταν ο Fielden έκλεινε τη συνάντηση. Έβρεχε δυνατά και περίπου 200 άνθρωποι είχαν παραμείνει στη πλατεία. Ξαφνικά μια αστυνομική δύναμη 180 ατόμων, διευθυνόμενη από τον Bonfield, εισέβαλε και διέταξε τους ανθρώπους να διασκορπιστούν αμέσως. Ο Fielden διαμαρτυρήθηκε λέγοντας «είμαστε ειρηνικοί».

HaymarketRiot-Harpers

Βόμβα

Εκείνη τη στιγμή μια βόμβα ρίχτηκε στις τάξεις της αστυνομίας. Σκότωσε έναν, τραυμάτισε θανάσιμα έξι ακόμη και τραυμάτισε περίπου εβδομήντα άλλους. Η αστυνομία άνοιξε πυρ στους παρευρισκόμενους. Πόσοι ακριβώς πληγώθηκαν ή σκοτώθηκαν από τις σφαίρες της αστυνομίας δεν εξακριβώθηκε ποτέ.

Η κυριαρχία του τρόμου πέρασε πέρα από το Σικάγο. Ο τύπος και οι ιεροκήρυκες καλούσαν για εκδίκηση, επιμένοντας ότι η βόμβα ήταν «δουλειά» των σοσιαλιστών και των αναρχικών. Οι αίθουσες συνεδριάσεων, τα γραφεία των ενώσεων, οι έντυπες εργασίες και ιδιωτικά σπίτια δέχτηκαν επίθεση. Όλοι οι γνωστοί σοσιαλιστές και αναρχικοί συνελήφθησαν. Ακόμη και πολλοί ανίδεοι για το νόημα του σοσιαλισμού και του αναρχισμού συνελήφθησαν και βασανίστηκαν. «Κάντε τις επιδρομές πρώτα και κοιτάξτε το νόμο μετά» ήταν η δημόσια δήλωση του Julius Grinnell, κρατικού πληρεξούσιου.

Δίκη

Τελικά οκτώ άτομα δικάστηκαν ως «συμμέτοχοι σε φόνο». Ήταν ο Spies, ο Fielden, ο Parsons, και πέντε άλλοι αναρχικοί που είχαν επιρροή στο εργατικό κίνημα, ο Adolph Fischer, ο George Engel, ο Michael Schwab, ο Louis Lingg και ο Oscar Neebe.

Η δίκη άρχισε στις 21 Ιουνίου 1886 στο ποινικό δικαστήριο της περιοχής Cooke. Οι υποψήφιοι για το σώμα των ενόρκων δεν επιλέχτηκαν με το συνηθισμένο τρόπο της κλήρωσης ονομάτων από ένα κιβώτιο. Σε αυτήν την περίπτωση ένας ειδικός δικαστικός κλητήρας, που ορίστηκε από τον κρατικό πληρεξούσιο Grinnell, διορίστηκε από το δικαστήριο να επιλέξει τους υποψηφίους. Στην υπεράσπιση δεν επιτράπηκε να παρουσιάσει στοιχεία ότι ο ειδικός δικαστικός κλητήρας είχε δημόσια υποστηρίξει ότι «Διευθύνω αυτή την περίπτωση και ξέρω τι πρόκειται να κάνω. Αυτοί οι συνεργάτες πρόκειται να κρεμαστούν τόσο σίγουρα όσο ο θάνατος».

haymarket-trialscene
Εξαρτημένο σώμα ενόρκων

Η τελική σύνθεση του σώματος των ενόρκων ήταν αστεία: αποτελούνταν από επιχειρηματίες, τους υπαλλήλους τους και έναν συγγενή ενός από τους νεκρούς αστυνομικούς. Καμία απόδειξη δεν προσφέρθηκε από το κράτος ότι οποιοδήποτε από τα οκτώ άτομα που βρίσκονταν ενώπιον του δικαστηρίου είχε ρίξει τη βόμβα, ήταν συνδεμένο με τη ρίψη της, ή είχε ποτέ εγκρίνει τέτοιες ενέργειες. Στην πραγματικότητα, μόνο τρεις από τους οκτώ ήταν στο Haymarket Square εκείνο το βράδυ.

Κανένα στοιχείο δεν προσφέρθηκε ότι οποιοσδήποτε από τους ομιλητές είχαν υποκινήσει τη βία, μάλιστα στη κατάθεσή του στη ο δήμαρχος Harrison περιέγραψε τις ομιλίες σαν «μαλακές (tame)». Καμία απόδειξη δεν προσφέρθηκε πως οποιαδήποτε βίαιη ενέργεια ήταν προγραμματισμένη. Στην πραγματικότητα, ο Parsons είχε φέρει τα δύο μικρά παιδιά του στη συγκέντρωση.

Καταδικάζονται

Το ότι οι οκτώ δικάζονταν για τις αναρχικές πεποιθήσεις τους και τις συνδικαλιστικές δραστηριότητες τους ήταν σαφές απ’ την αρχή. Η δίκη έκλεισε όπως είχε ανοίξει, όπως βεβαιώνεται από τα λόγια της κατακλείδας ομιλίας του κρατικού πληρεξούσιου Grinnell στους ένορκους. «Ο νόμος δικάζεται. Η αναρχία δικάζεται. Αυτά τα άτομα έχουν επιλεχτεί, έχουν διαλεχτεί από το Ορκωτό Δικαστήριο, και κατηγορούνται επειδή ήταν ηγέτες. Δεν υπάρχουν άλλοι ένοχοι παρά οι χιλιάδες που τα ακολουθούν. Κύριοι του σώματος ενόρκων: καταδικάστε αυτά τα άτομα, κάντε τα παράδειγμα για αυτούς, κρεμάστε τους και σώζεται τους θεσμούς μας, τη κοινωνία μας.»

Στις 19 Αυγούστου εφτά από τους κατηγορούμενους καταδικάστηκαν σε θάνατο, και ο Neebe σε 15 χρόνια φυλακή. Μετά από μια μαζική διεθνή εκστρατεία για την απελευθέρωσή τους, το κράτος «συμβιβάστηκε» και μετέτρεψε τις ποινές των Schwab και Fielden σε ισόβια φυλάκιση. Ο Lingg εξαπάτησε το δήμιο αυτοκτονώντας στο κελί του την ημέρα πριν από τις εκτελέσεις. Στις 11 Νοεμβρίου 1887 οι Parsons, Engel, Spies και Fischer κρεμάστηκαν.

Παίρνουν χάρη

600.000 εργάτες βγήκαν στο δρόμο για την κηδεία τους. Η εκστρατεία για την απελευθέρωση των Neebe, Schwab και Fielden συνεχίστηκε.

Στις 26 Ιουνίου 1893 ο κυβερνήτης Altgeld τους απελευθέρωσε. Ξεκαθάρισε ότι δεν έδωσε τη χάρη επειδή πίστευε ότι τα άτομα είχαν υποφέρει αρκετά, αλλά επειδή ήταν αθώα για το έγκλημα για το οποίο είχαν δικαστεί. Αυτοί και οι κρεμασμένοι ήταν τα θύματα της «υστερίας, ενός τσούρμου ενόρκων και ενός προκατειλημμένου δικαστή».

Οι αρχές θεωρούσαν κατά την διάρκεια της δίκης ότι μια τέτοια δίωξη θα έσπαζε τη ραχοκοκαλιά του κινήματος για το 8ωρο. Πράγματι, αργότερα ήρθαν στο φως στοιχεία ότι η βόμβα ίσως είχε ριχτεί από έναν πράκτορα της αστυνομίας που εργάζονταν για τον καπετάνιο Bonfield, σαν μέρος μιας συνωμοσίας στην οποία ήταν μπλεγμένοι ορισμένοι ατσάλινοι προϊστάμενοι για να δυσφημήσει το εργατικό κίνημα.

Όταν ο Spies απευθύνθηκε στο δικαστήριο μετά τη καταδίκη του σε θάνατο, ήταν βέβαιος ότι αυτή η συνωμοσία δεν θα πετύχαινε. «Εάν νομίζεται ότι με το να μας κρεμάσετε μπορείτε να πατάξετε το εργατικό κίνημα… το κίνημα από το οποίο τα καταπιεσμένα εκατομμύρια, τα εκατομμύρια που μοχθούν στη δυστυχία και τη στέρηση, περιμένουν τη σωτηρία – εάν αυτή είναι η άποψή σας, τότε κρεμάστε μας! Εδώ θα τσαλαπατήσετε έναν σπινθήρα, αλλά εκεί και εκεί, πίσω σας – και μπροστά σας, και παντού, οι φλόγες καίνε. Είναι μια κρυφή πυρκαγιά. Δεν μπορείτε να τη σβήσετε.»

Επαναστατική πολιτική

Πάνω από έναν αιώνα μετά από εκείνη την πρώτη Πρωτομαγιάτικη διαμαρτυρία στο Σικάγο, πού είμαστε; Περιφερόμαστε στη πόλη με τα εμβλήματα του σωματίου μας – για τη μοναδική μέρα της χρονιάς που μπορούμε να τα βγάλουμε έξω από τα γραφεία μας. Κατόπιν στεκόμαστε ακούγοντας βαρετούς (και συνήθως φοβερά ανούσιες) ομιλίες από τους εξίσου βαρετούς γραφειοκράτες του σωματίου. Πρέπει να υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας ότι η Πρωτομαγιά ήταν μία μέρα την οποία οι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο έδειξαν τη δύναμή τους, διακήρυξαν τα ιδανικά τους και γιόρτασαν τις επιτυχίες τους.

Είναι σημαντικό ότι «μια φορά κι έναν καιρό» ήταν έτσι. Μπορούμε να το κάνουμε πάλι. Χρειαζόμαστε ανεξάρτητη εργατική πολιτική. Καμία συνεργασία με την κυβέρνηση και τους προϊσταμένους. Αληθινή αλληλεγγύη με τους συντρόφους εργαζόμενους στον αγώνα, όχι συντεχνιακές απόψεις με παρωπίδες. Χρειαζόμαστε ακόμη μια περαιτέρω μείωση των ωρών απασχόλησης, χωρίς μείωση μισθών, για να δημιουργήσουμε εργασία για τους ανέργους.

Χρειαζόμαστε επαναστατική πολιτική. Αυτό σημαίνει πολιτική που μπορεί να μας οδηγήσει προς έναν γνήσιο σοσιαλισμό όπου η ελευθερία δεν ξέρει κανένα όριο εκτός από την μη παρεμπόδιση της ελευθερίας των άλλων. Έναν σοσιαλισμό που είναι βασισμένος στη πραγματική δημοκρατία – όχι την τωρινή επίφαση δημοκρατίας όπου μπορούμε να επιλέξουμε κάποιους από τους κυβερνήτες μας, αλλά δεν μπορούμε να επιλέξουμε να είμαστε χωρίς κυβερνήτες. Μια πραγματική δημοκρατία όπου ο καθένας που επηρεάζεται από μια απόφαση θα έχει την ευκαιρία να έχει το λόγο για τη λήψη εκείνης της απόφασης. Μια δημοκρατία του αποτελεσματικά συντονισμένου εργασιακού χώρου και των κοινοτικών συμβουλίων. Μια κοινωνία όπου η παραγωγή είναι για να ικανοποιεί τις ανάγκες και όχι για να αποκτήσουν κέρδη οι λίγοι προνομιούχοι. Αναρχισμός.

Πηγή:provo.gr

The story of Gallipoli, ‘the beautiful city’

gallipoli

Greek studies professor Chris Mackie tracks a number of Greek influences at Gallipoli

If you do a historical study of the Gallipoli battlefields, or even if you are just a passing visitor to the sites, one of the first things to strike you is all the different names.

At the Anzac battlefield many of the names that are most familiar to us were coined by the soldiers in 1915, and they help to tell their story of the conflict – Quinn’s Post, Walker’s Ridge, Russell’s Top, Lone Pine, the Sphinx, and so forth.

The Turks, of course, have their own names for those landmarks, and in some cases these help to reveal their sufferings in the war (Quinn’s Post is Bomba Sirt [‘Bomb Spur’], and Lone Pine is Kanli Sirt [‘Bloody Ridge’]. In some cases the allies used the Turkish names for specific features of the landscape, and these are now part of the English vocabulary of the campaign – names such as Kum Kale, Ari Burnu, Gaba Tepe, Seddulbahir and Chunuk Bair.

Another layer of complexity in the use of names in the region is that Greek-speaking peoples lived here from early antiquity – probably from some time in the seventh century BC. The Dardanelles waterway (the Hellespont) was seen by the Greeks as a natural boundary between their world and that of the barbarians, especially the Persians, and so the region has a crucial symbolic role to play in notions of Greek self-identity.

The Greek presence on Gallipoli was not just an ancient phenomenon. They continued to live there right through into the modern era, until just before the first world war.

Two censuses undertaken just before the war show that Winston Churchill’s 1915 assault was on a place where the Greek language had been more widely spoken than the Turkish.

Reminders of the presence of the Greek community can still be seen in occasional physical remains of their lives there, and in some of the names that were used for landmarks in the region. The name Krithia, for instance, in the south of the peninsula (now called Alcitepe), which was totally destroyed in the campaign, comes from the ancient Greek ‘kri’ (meaning barley), which presumably was the characteristic crop, even in antiquity.

Madytos (or Maidos), now called Eceabat, was another well-known Greek village, known for its brick-making. The Department of Veterans’ Affairs-supported Historical and Archaeological survey of the Gallipoli battlefield, of which I am a part, has found evidence of the Greek presence on the peninsula, including bricks from Madytos made prior to the war.

Some of the names used by the allies, therefore, are derived in one way or another from ancient Greek – including Helles, and Dardanelles and Gallipoli. Cape Helles is cognate with the name Hellespont (sea of Helle), which appears all through The Iliad (although there is no reference in Homer to the charming myth of Helle falling into the sea from the golden fleece, which explains for the Greeks how the Hellespont received its name).

The name Dardanelles is obviously a modern coinage going back ultimately to references to Dardanus in The Iliad. Dardanus is the son of Zeus and the first king of the city when it was located on Mount Ida. He is briefly referred to by Aeneas in Book 20 of The Iliad, and he is an important background figure in the saga of Troy.

The name Gallipoli comes from the Greek ‘Kallipolis’, which means beautiful city or beautiful town. Strictly speaking, it refers to the city further up the peninsula across the waterway from Lampsachus, or, as it’s now known, Lapseki.

There were lots of Kallipolises in antiquity, including one further south on the west coast of Turkey near Kos, and one in South Italy. The founders of these cities obviously wanted to identify them as beautiful from the beginning, hence the name.

The Turks to this day retain the original Greek name in their modern name Gelibolu.

The beauty of Gallipoli

When you use the word ‘Gallipoli’, or ‘Gelibolu’, you are not only speaking ancient Greek – after a fashion; you are unconsciously evoking the idea of physical beauty (Kalli-). Originally, it was the Greek town itself that was meant to be beautiful, but because of its size as the largest modern settlement, the name Gallipoli came to identify (in English) the whole peninsula.

The idea of beauty that is embedded into the name of the town also has its application to the peninsula as a whole. Even in antiquity the peninsula had a reputation for its beauty. Xenophon described it as “beautiful” (kalê, as in Kallipolis) and “prosperous” (eudaimôn). The Athenians, and others, saw the region early on for its excellent agricultural potential, and they used it accordingly.

An appreciation of the beauty of Gallipoli – the peninsula – was not confined to antiquity. It has an important part to play in some accounts of the campaign in 1915.

Strange as it may seem, many participants at Gallipoli took the time out to ponder the beauty of the landscape. This seems to have been particularly true of the Australian response to the Gallipoli landscape. As one Australian Gallipoli historian, P.A. Pederson, puts it:

“The beauty and strange serenity of the Peninsula, even during the most bitter fighting, were paradoxes which struck many who served in the Dardanelles. Few men tired of watching the magnificent sunsets.”

The view from the trenches

One of the most striking things about the published diary of the campaign by the Australian sapper Cyril Lawrence is the repeated reference to the beauty of the setting, first Egypt, then the Greek islands, then Gallipoli.

When his hard work on the trenches began at Gallipoli, Lawrence usually tended to confine his comments to the lovely summer weather; “the sunset was simply glorious; jingo it was fine” (May 28); “glorious morning” (June 8); “today is just glorious again. It has ever since we landed here been perfect” (July 1).
Later on he writes about “another glorious day. Surely this place, once popularised, would be a great rival to Nice or Cannes. It’s magnificent”.

Lawrence himself was a sapper in an engineering unit, and spent much of his time digging underground. His was a very difficult lot, but he appreciated the landscape around him, as did many others of the Australians. In their letters home and in their diaries, many men made similar comments.

The correspondent Charles Bean, who had done Classics at Oxford and became the official Australian historian of the war, was certainly one person who appreciated the austere beauty of the Gallipoli landscape. Indeed, it seems to have had an impact on his whole perception of the campaign.

When he went back to Turkey in 1919, after the western front, Bean saw the peninsula from his ship at a distance, and he wrote of his delight in seeing its hills: “… they were the hills of the Dardanelles, and at that moment I, for one, was poignantly homesick for them.”

In some ways this is quite a remarkable thing to say for a place that saw an allied defeat, and was the setting for so much death and misery. Nonetheless, the Mediterranean setting of the campaign – the blue water, the sunrises and sunsets, the islands and the beaches, the old villages, the foliage, the hills and ravines – all these made their impression on the men at the time.

And they all played their part in the way that the campaign would be remembered in the period afterward – or so it seems to me.

My own view is that the beauty of the Dardanelles landscape, and the ancient context of the campaign – especially the fact that Troy is across the waterway – have fed into the myth-making aspect of the Gallipoli story in Australia.

The imagination of some Classicists at Gallipoli, especially some British writers, was given full expression by Troy’s proximity.

In his diary entry of May 3 1915, John Gillam contemplated the fighting around him at Helles in the context of the Trojan war across the waterway:

“At night as the moon rises to the full, the picture is perfect. The coast of Asia – that land of mystery and romance, with the plains of Troy in the background, immortalised for ever by the sweet singers of ancient Greece. One can almost picture those god-like heroes of the past halting in those titanic fights which their shades perhaps wage nightly in the old battlefields of Troy, halting to gaze in wonder and amazement on the strange spectacle unfolded before them – modern war, that is, and all its attendant horrors.

Hector, Achilles and Agamemnon in their golden harness – their old enmities forgotten – must surely gaze in astonishment on the warlike deeds and methods of another age than theirs.”

Homer’s Gallipoli

The idea of a war taking place in a beautiful setting, of course, has its mythical parallel in Greek epic accounts of the struggle for Troy. In The Iliad the beauty of the natural landscape around Troy, not to mention the city itself, serves as a fundamental background to the horrors that take place on the battlefield: “The heroic landscape is fittingly beautiful.”

So the rivers at Troy are lovely, fine horses graze on the beautiful fields, the city itself is rich, sacred, and beautiful. Mount Ida is lofty and beautiful and with abundant timber – the appropriate location for Zeus, the king of the gods, to spend much of his time in the poem.

The Greek epic poets tended to idealise the world of their warriors, such that it was quite distinct from the everyday world of their audiences. Everything tends to be larger, better, and more beautiful than within the poet’s own world.

The Iliad ends before the final acts in the life of the city are played out, but the loveliness of the physical setting at Troy plays its part in anticipating the terrible loss to be endured by the defeated. And in the case of the Trojans, they lose everything.

A national epic

In the 20th century in Australia Gallipoli became the nearest thing to a national epic. It became a special conflict around which many people could rally to express their national identity, not unlike the way that the Greeks rallied around the story of Troy, or the Persian wars, or Alexander’s eastern conquests.

British writers such as John Masefield and Compton Mackenzie even compared the Australian men with heroes from old poetry – and they did so with considerable hyperbole.

In the case of Homer he was not just a good poet. The Iliad manages to capture the essence of what it means to be Greek. The great issues of human existence are its subject – life and death and family and community – and the action is played out in a beautiful and exotic setting in a war against a foreign adversary.

We may be thankful there were no epic poets around about in Australia to tell the tale of Gallipoli. But epics can be formed without the need for poets skilled in formulaic verse structures. The creation of a national epic in the modern context is a social phenomenon, not so much a poetic one.

It is not determined by a single hand, or by a group of good poets, but by a much broader collective impulse. And in the case of Gallipoli the mechanisms and genres of modern society played their parts in the process – literature and historiography, art and architecture, film, political discourse.

The result has been that Gallipoli’s place in the psyche of modern Australia is nothing short of astonishing. If you explore this phenomenon of epic formation against a background of comparative epic poetry from many countries, it becomes clear that it is an ancient process manifesting itself within a modern social context.

The other side of this process of epic formation in the case of Gallipoli was that people were inclined to turn away from the western front, for all its unrelenting horror. It is hard to grasp, intellectually or psychologically, the extent of the losses on both sides in France and Belgium.

If the perceived physical setting of Gallipoli was well-suited for a national epic of heroism and suffering, and courage in the face of adversity, the western front was seen as far too real and far too confronting.

No sea to cross, no beaches or hills to scamper up, little in the way of a tactical struggle. No stark heights and ravines to confront. No Aegean sun beating down. No exotic Troy just across the waterway. No obvious beauty in the landscape. Just the reality of terrible and scarcely imaginable slaughter on the grey, flat plains.

Distortions of the classical prism

We classicists are sometimes accused of seeing the modern world through a kind of classical prism, so that modern events are made to conform to ancient ideas and patterns. The accusation is not at all unreasonable, especially in my case.

The Greek writers and mythmakers have a lot to say about war. Some of the most imaginative treatments of the subject of war come from ancient Greece. It is through war narratives that the Greeks tended to investigate the world through the Trojan war, the Persian wars, the Peloponnesian war, and so forth.

They don’t confine their narratives to the fighting itself, of course. But rather, they always have one eye on the broader human implications of it all.

Why do we fight wars? What happens to human society when we do? How is it that we perpetrate terrible acts on one another? What are the consequences for the people who do so?

It is very revealing about Greek attitudes to this subject that in their pantheon of gods they had two gods of war, not just one. These two gods represent different, though not mutually exclusive, aspects of warfare.

First there is the beautiful Athena, daughter of Zeus, born from her father’s head, the goddess of courage and heroism, wisdom and strategy. In Homer she combines the idealised attributes of the male in human society – especially beauty, courage and heroism – together with the ideal female aspects of beauty, loyalty and wisdom.

The other war god is Ares, a son of Zeus and Hera. He is god of the blood and the guts and the cruelty of war. In The Iliad he is defeated by a human warrior, Diomedes, together with Athena’s help. After he is defeated he scurries back to Olympus, only to receive abuse from his father Zeus.

It says a lot about the Greek attitude to war that Ares is humiliated in both Homeric poems, The Iliad and he Odyssey. To the Greek mind, Athena could represent something good about war, which people could aspire to and admire. Her presence and her identity signify that there can be major social benefit from courage and steadfastness and wisdom in war.

Athenian mythology even made Athena a divine participant in the battle against the Persians at Marathon. The glory of that battle, so few against so many, could be attributed to her support. But Ares, in his main function, was the terrible face of human suffering in war.

Gazing at the beauty of Gallipoli

We don’t have gods of war today, but heroism and courage and strategy still operate alongside the gruesome realities of the killing and the wounding. The process of epic formation and heroisation almost always privileges the former over the latter.

An epic such as Homer’s Iliad is not grounded in the actual horrors that occur in the war, despite the fact that these take place all around. Rather, it is grounded in the perceived higher levels of military conduct within it – the courage and the passion, the determination and the renown.

The process by which history is turned into myth, or into epic, usually involves us fixing our gaze upon Athena, rather than looking Ares full in the face. And this has been the experience with Gallipoli in Australia. When we ask ourselves why Gallipoli is the subject of so much myth-making, rather than the western front, it is worth bearing the dichotomy of Athena and Ares is mind.

The characteristic beauty and nature of the landscape of the Dardanelles, and the adjacent world of Homer’s Troy, both feed into the narrative in an irresistible kind of way as a fitting place for heroic conduct.

* Source: http://theconversation.com/long-read-gallipoli-the-beautiful-city-29581

* Chris Mackie is professor of Greek Studies and head of the School of Humanities at La Trobe University.

source:neos kosmos

Greek teacher trapped in Nepal reportedly safe

foto_clio_lifo

She can now return to her family and friends.

Clio Roussomoustakaki is a young teacher from Sitia (Crete), who originally went to Nepal for vacations with her sister and her boyfriend but stayed to to teach English to poor children of a small village.

The group arrived in Nepal fifteen days before the devastating catastrophe hit Kathmandu.

Clio’s sister left the country a few days ago, but Clio stayed in Nepal with her boyfriend, because as she told her mother, the faces of the Nepalese children had made her heart melt and she wanted to volunteer and help the community.

The woman is reportedly safe and returning to Greece.

“I am fine but the infrastructure of the country has been damaged, due to the strong earthquake and aftershocks,” Clio told Lifo.

She also mentioned her that the airport was closed. She wlaked for two hours to reach the closest village and find a way to inform her family via the web.

“I would love to stay here and help, but it is impossible,” Clio added.

“I am in Lamjung, an area quite close to the centre of the quake, but in the village people aren’t panicking.”

“I realised the magnitude of the catastrophe when I went to the city seeking internet connection to tell my family I’m safe,” she told.

People were screaming and running terrified. I myself got extremely scared at times even though I still haven’t seen what happened to Kathmandu.”

source:neos kosmos

Ντάισελμπλουμ: Υπάρχει στην ευρωζώνη «plan B» για την Ελλάδα

93F8B078473DCEBBDB2C03CCE47E1B2C

Η ευρωζώνη ετοιμάζεται για διάφορα αποτελέσματα που θα μπορούσαν να υπάρξουν στις διαπραγματεύσεις μεταξύ της Αθήνας και των δανειστών, είναι η νέα -μη συμβατή με το ρόλο του, αλλά και με την επίσημη γραμμή των Βρυξελλών-, δήλωση του επικεφαλής του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ.

Ο ομιλητικότατος Ντάισελμπλουμ, συστήνει δε στην ελληνική κυβέρνηση να αφιερώνει λιγότερο χρόνο σε συνεντεύξεις και περισσότερο για να αποφύγει την άβυσσο.

Όπως αναφέρει το Reuters, ερωτηθείς για το εάν υπάρχει plan B για την Ελλάδα, ο Γ.Ντάισελμπλουμ απάντησε: «το ερώτημα είναι εάν η Ολλανδία ετοιμάζεται ή αν η ευρωζώνη ετοιμάζεται για διάφορα ενδεχόμενα; Η απάντηση είναι ναι».

Όμως η παραδοχή αυτή του Ντάισελμπλουμ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την επίσημη γραμμή των Βρυξελλών, με την Κομισιόν να εκφράζει την ικανοποίησή της για την επίσπευση και εμβάθυνση των διαπραγματεύσεων και τον πρόεδρο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ να τονίζει δοθείσης ευκαιρίας ότι αποκλείει ως ενδεχόμενο το Grexit, χωρίς βεβαίως αυτό να τον εμποδίζει να ασκεί και πιέσεις στην Αθήνα για επίτευξη συμφωνίας. Με τον Επίτροπο Οικονομίας, Πιέρ Μοσκοβισί, στην ίδια γραμμή, να λέει ότι Grexit δεν εξετάζεται και ότι έχει απαγορεύσει στην Κομισιόν να έχει plan B για την Ελλάδα, προειδοποιώντας για τους κινδύνους που θα είχε έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Και ο πρόεδρος όμως της ΕΚΤ, Μ.Ντράγκι, είπε ότι δεν θέλει ούτε να διανοηθεί το ενδεχόμενο Grexit, προειδοποιώντας ότι σε μια τέτοια περίπτωση η ευρωζώνη θα έμπαινε σε αχαρτογράφητα νερά.

Εκ δια μέτρου αντίθετη στάση από τον Ντάισελμπλουμ σχετικά με την ύπαρξη Plan B για την Ελλάδα κρατούν και οι ΗΠΑ, ξεκαθαρίζοντας πρόσφατα ότι το Grexit είναι ένα πείραμα που δεν θέλουν να δοκιμάσουν.

Τέλος, ακόμη και ο οίκος αξιολόγησης Moody’s, που μόλις χθες υποβάθμισε την Ελλάδα, προστέθηκε στο πλήθος οικονομολόγων, αναλυτών, πολιτικών που μιλούν για κόστος που δεν μπορεί να προβλεφθεί σε περίπτωση Grexit, υπενθυμίζοντας μεταξύ άλλων τι έγινε το 2008 όταν κάποιοι στις ΗΠΑ υποτίμησαν τις επιπτώσεις από τη χρεοκοπία της Lehman.

Σύσταση στην Αθήνα

«Η ελληνική κυβέρνηση καλό θα είναι να αφιερώνει λιγότερο χρόνο σε συνεντεύξεις και περισσότερο για να αποφύγει την άβυσσο» λέει ακόμη ο Ντάισελμπλουμ, απευθύνοντας σύσταση -που μάλλον όμως πρέπει πρωτίστως να ακολουθήσει ο ίδιος, καθώς οι καθημερινές -συχνά άστοχες και επικίνδυνες- δηλώσεις του γεμίζουν σελίδες επί σελίδων του Τύπου, χωρίς να είναι λίγες οι φορές που έχουν αναστατώσει τις αγορές ή τους καταθέτες προκαλώντας αρνητικές οικονομικές επιπτώσεις.

Πηγή: in.gr

Ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την ενεργό δράση ο Μιχάλης Ζαμπίδης

530179F6D820A09A5E7E71548747EA33

Σε μια ανακοίνωση βόμβα προχώρησε το πρωί της Πρωτομαγιάς ο Μιχάλης Ζαμπίδης, καθώς ανακοίνωσε πως βάζει τέλος στη σπουδαία και γεμάτη διακρίσεις καριέρα του.

Ο «Iron Mike» με μια ανάρτηση του στο Facebook ανακοίνωσε πως ο αγώνας του απέναντι στον Erkan Varol στην Κύπρο στις 9 Μαΐου και αυτός ένα μήνα μετά στην Αθήνα θα είναι οι τελευταίοι του. Μάλιστα προσκάλεσε τον κόσμο «να δώσουμε αυτές τις τελευταίες δυο μάχες στο ρινγκ, μαζί».

Αναλυτικά:

«Σας ευχαριστώ θερμά που είστε δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια και με υποστηρίζετε με την αγάπη και την θετική σας ενέργεια.

Μετά από μια πορεία 24 χρόνων, ήρθε η στιγμή να ολοκληρώσω την αγωνιστική μου καριέρα και να δώσω τους δυο τελευταίους μου αγώνες.

Στις 9 Μαΐου στην Κύπρο και τον Ιούνιο στην Αθήνα.

Μετά από 177 αγώνες, 154 νίκες και 87 νοκ αουτ, η εμπειρία, η γνώση και τα μαθήματα που μου προσέφεραν το kick boxing και ο πρωταθλητισμός είναι αμέτρητα και ανεκτίμητα, μερικά βασικά από αυτά που έμαθα είναι να τολμώ να ονειρεύομαι και να κάνω πράξη με επιτυχία όσα με προγραμμάτισαν ότι δεν μπορώ να καταφέρω, έμαθα να επενδύω τον φόβο και το άγχος μου σε νίκες και χαρά, έμαθα πως όταν πέφτω, είναι ευκαιρία να ξαποστάσω ελάχιστα και να σηκωθώ ακόμη πιο δυνατός, έμπειρος και επενδυτικά θυμωμένος και να ριχτώ στην μάχη για τα όνειρα μου, έμαθα πως η καλύτερη άμυνα, είναι η πρόβλεψη, πως μπορώ να τα βάζω με θηρία και με σωστή στρατηγική και προετοιμασία να τα ρίχνω κάτω στο καναβάτσο, πως ανάλογα το κίνητρο, αποδυναμώνεται η θυσία, έμαθα πως με όραμα, πίστη, υπομονή, επιμονή, πειθαρχία και άφθονη αγάπη μπορώ να κάνω τα πιο τρέλα μου όνειρα πραγματικότητα.

Ο δρόμος δεν ήταν εύκολος, όμως αυτός ο δρόμος μου καλλιέργησε αυτό τον τρόπο σκέψης και τα ένστικτα ώστε να μπορώ να αγωνίζομαι στα σκληρότερα ρινγκ και με τους καλύτερους αθλητές του κόσμου κερδίζοντας 15 παγκόσμιους τίτλους, βγαίνοντας πάντα με τον σταυρό και την Ελληνική σημαία στο στήθος μου, εκπροσωπώντας με υπερηφάνεια και σεβασμό την χώρα μας, τον πολιτισμό μας, την βαριά ιστορία μας και τα όσα πρεσβεύουμε.

Σας περιμένω όλους να δώσουμε αυτές τις τελευταίες δυο μάχες στο ρινγκ, μαζί.

Με εκτίμηση
Μιχάλης Ζαμπιδης».

Πηγή:in.gr

Ο τελικός… γλίστρησε από τη Μπάγερν και κατέληξε στη Ντόρτμουντ

DAC5D6EA841439152383C207B1FF3303

Στον τελικό του Κυπέλλου Γερμανίας προκρίθηκε η Ντόρτμουντ που αν και ήταν το μεγάλο αουτσάιντερ κατάφερε να αποκλείσει τη Μπάγερν Μονάχου στη διαδικασία των πέναλτι (0-2) με τους «Βαυαρούς» να… γλιστρούν δύο φορές στην άσπρη βούλα και τον Νόιερ να σημαδεύει δοκάρι! Η κανονική διάρκεια και η παράταση έληξαν 1-1 στην «Αλιάνζ Αρίνα». Η ομάδα του Σωκράτη Παπασταθόπουλου πλέον θα περιμένει να μάθει τον αντίπαλό της που θα είναι μία εκ των Αρμίνια Μπίλεφελντ ή Βόλφσμπουργκ.
Μάλιστα, η Ντόρτμουντ είχε ακόμη δυσκολότερο έργο, όταν ο Καμπλ αποβλήθηκε στο 108ο λεπτό μετά από ένα… ανόητο φάουλ στον Σβάινσταϊγκερ. Όλα κρίθηκαν στην ψυχοφθόρα διαδικασία των πέναλτι. Στην πρώτη κιόλας προσπάθεια, ο Λαμ γλίστρησε κατά την εκτέλεση και η μπάλα κατέληξε άουτ.

Από την άλλη, ο Γιουντογκάν ήταν ψύχραιμος και έγραψε το 0-1. Στο δεύτερο πέναλτι των «Βαυαρών», ο Tσάμπι Αλόνσο έκανε… ό,τι και ο Λαμ! Γλίστρησε και αστόχησε σκορπώντας απογοήτευση στις εξέδρες. Ο Κελ πήρε ακόμη περισσότερο ψυχολογία και με απλό τρόπο έκανε το 0-2. Τίποτα δεν πήγαινε καλά για τη Μπάγερν και η κακοδαιμονία συνεχίστηκε στην τρίτη εκτέλεση, όπου ο Γκέτσε νικήθηκε από τον Λάνγκερακ κρατώντας το 0-2.

Ο Nόιερ «κράτησε ζωντανή» την Μπάγερν, αποκρούοντας το πέναλτι του Χούμελς, αλλά λίγα λεπτά αργότερα ήταν η σειρά του να σταθεί μοιραίος. Ο διεθνής Γερμανός πορτιέρο στάθηκε απέναντι στον Λάνγκερακ και σημάδεψε το οριζόντιο δοκάρι… στέλνοντας αυτομάτως τη Ντόρτμουντ στον τελικό της διοργάνωσης.

Στην κανονική διάρκεια…

Στην κανονική διάρκεια, η Μπάγερν προηγήθηκε στο 30’ με ένα εξαιρετικό πλασέ του Λεβαντόβσκι, ο οποίος αρχικά «έσκαψε» τη μπάλα, εκείνη βρήκε στο δεξί δοκάρι του Λάνγκερακ και στην επαναφορά ο επιθετικός των γηπεδούχων πήρε το «ριμπάουντ» και άνοιξε το σκορ.

Στο 55’ ο Λεβαντόβσκι σημάδεψε ξανά το δοκάρι και στην επαναφορά ο Σμέλτσερ έκανε χέρι που δεν είδε ο διαιτητής της αναμέτρησης.

Στο 75’ έπειτα από ωραία συνεργασία των φιλοξενούμενων ο Ομπαμεγιάνγκ με πλασέ από πλάγια θέση ισοφάρισε την αναμέτρηση.

Μπάγερν: Νόιερ, Ραφίνια, Μπενατιά, Μπόατενγκ, Μπερνάτ, Λαμ, Αλόνσο, Αλκάνταρα (68′ Ρόμπεν, 84′ Γκέτσε), Βάιζερ, Λεβαντόβσκι, Μίλερ (76′ Σβάινσταϊγκερ).

Ντόρτμουντ: Λάνγκερακ, Ντουρμ, Παπασταθόπουλος, Χούμελς, Σμέλτσερ, Μπλαστσικόβσκι (83′ Καμπλ), Μπέντερ (90′ Κελ), Γιουντογκάν, Καγκάβα (70′ Μεχιταριάν), Ρόις, Ομπαμεγιάνγκ.

Τα αποτελέσματα των ημιτελικών του Κυπέλλου Γερμανίας:

Μπάγερν Μονάχου-Ντόρτμουντ 1-1 (0-2 στα πέναλτι)

Αρμίνια Μπίλεφελντ-Βόλφσμπουργκ 29/4

Πηγή:in.gr

Ώρα στέψης για την Τσέλσι, κορυφώνεται η «μάχη» του τίτλου στην Ισπανία

1B458F4201E06C6DB88D92D642967176

Η ώρα της στέψης έφτασε! Η Τσέλσι υποδέχεται την Κυριακή την Κρίσταλ Πάλας και με νίκη εξασφαλίζει μαθηματικά τον 5ο τίτλο της Ιστορίας της και ο Ζοζέ Μουρίνιο το 8ο πρωτάθλημα που κατακτά, σε μια καριέρα γεμάτη δόξα.

Από εκεί και πέρα, η 35η αγωνιστική της Premier League θα αποτελέσει κριτήριο για την έκβαση στα υπόλοιπα ανοιχτά «μέτωπα».

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα επιδιώξει να επιστρέψει στις νίκες μετά από δύο διαδοχικές αποτυχίες, φιλοξενώντας τη Γουέστ Μπρομ. Στόχος των «κόκκινων διαβόλων» είναι μια θέση στην τριάδα για να εξασφαλίσει την απευθείας συμμετοχή στους ομίλους του Champions League και άμεσοι ανταγωνιστές της η Αρσεναλ (πολύ δύσκολο εκτός έδρας ματς τη Δευτέρα με τη Χαλ) και τη Μάντσεστερ Σίτι.

Οι απερχόμενοι πρωταθλητές ταξιδεύουν στο Λονδίνο για να αντιμετωπίσουν την Τότεναμ, η οποία μάχεται για ένα «εισιτήριο» του Europa League.

Στο ίδιο πεδίο «μάχονται» τόσο η Λίβερπουλ (εντός με την ΚΠΡ) και τη Σαουθάμπτον (εκτός με την Σάντερλαντ).

Η Λέστερ και η Αστον Βίλα υποδέχονται τη Νιούκαστλ και την Εβερτον αντίστοιχα και με νίκη θα έχουν εξασφαλίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό την παραμονή. Τελευταία «ζαριά» παίζει η Μπέρνλι στην έδρα της Γουέστ Χαμ.

Το πρόγραμμα:

Σάββατο:
Λέστερ-Νιούκαστλ
Αστον Βίλα-Εβερτον
Λίβερπουλ-ΚΠΡ
Σάντερλαντ-Σαουθάμπτον
Σουόνσι-Στόουκ Σίτι
Γουέστ Χαμ-Μπέρνλι
Μάντσεστερ Γ. Γουέστ Μπρομ

Κυριακή:
Τσέλσι-Κρίσταλ Πάλας
Τότεναμ-Μάντσεστερ Σίτι

Δευτέρα:
Χαλ-Αρσεναλ

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ (σε 34 αγώνες)
Τσέλσι 80
Μάντσεστερ Σίτι 67
Άρσεναλ 67 -33αγ.
Μάντσεστερ Γιουν. 65
Λίβερπουλ 58
Τότεναμ 58
Σαουθάμπτον 57
Σουόνσι 50
Στόουκ Σίτι 47
Γουέστ Χαμ 44
Έβερτον 44
Κρίσταλ Πάλας 42
Γουέστ Μπρομ 37
Νιούκαστλ 35
Χαλ 34
Άστον Βίλα 32
Λέστερ 31
Σάντερλαντ 30 -33αγ.
ΚΠΡ 27
Μπέρνλι 26

Στην Ισπανία…

Πρόωρη «στέψη» ενδέχεται να έχουμε το Σάββατο στην Primera Division, όπου η δράση συνεχίζεται με τη διεξαγωγή της 35ης αγωνιστικής.

Η πρωτοπόρος Μπαρτσελόνα έχει θεωρητικά εύκολη αποστολή στην έδρα της ουσιαστικά καταδικασμένης Κόρντομπα, ενώ λίγες ώρες αργότερα η Ρεάλ Μαδρίτης δοκιμάζεται στο «Σάντσεθ Πιχουάν» απέναντι στη Σεβίλη.

Αν στο τέλος της ημέρας οι «μπλαουγκράνα» αυξήσουν τη διαφορά των δύο βαθμών που τους χωρίζει από τους «μερένγκες» θα είναι πλέον πολύ δύσκολο -αν όχι απίθανο- να χάσουν τον τίτλο, αφού στις υπόλοιπες τρεις αγωνιστικές το μόνο δύσκολο παιχνίδι που τους περιμένει είναι αυτό με την Ατλέτικο στη Μαδρίτη.

Αντίθετα, αν η ομάδα του Κάρλο Αντσελότι περάσει νικηφόρα από την Ανδαλουσία, και εφόσον νικήσει την επόμενη εβδομάδα και τη Βαλένθια στο «Μπερναμπέου», θα περιμένει ένα… δώρο της μισητής συμπολίτισσας για να πάρει το πρωτάθλημα.

Συνοπτικά το πρόγραμμα της 35ης αγωνιστικής του ισπανικού πρωταθλήματος:
Σοσιεδάδ-Λεβάντε 1/4
Κόρντομπα-Μπαρτσελόνα 2/4
Ατλέτικο Μαδρίτης-Αθλέτικ Μπιλμπάο 2/4
Σεβίλη-Ρεάλ Μαδρίτης 2/4
Λα Κορούνια-Βιγιαρεάλ 2/4
Εσπανιόλ-Ράγιο Βαγεκάνο 3/4
Χετάφε-Γρανάδα 3/4
Βαλένθια-Εϊμπάρ 3/4
Μάλαγα-Ελτσε 3/4
Αλμερία-Θέλτα 4/4
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ (σε 33 αγώνες)
Μπαρτσελόνα 84
Ρεάλ Μαδρίτης 82
Ατλέτικο Μαδρίτης 75
Σεβίλη 69
Βαλένθια 68 -33αγ.
Βιγιαρεάλ 53
Μάλαγα 47
Αθλέτικ Μπιλμπάο 47
Θέλτα 45
Εσπανιόλ 42 -33αγ.
Ράγιο Βαγεκάνο 41 -33αγ.
Σοσιεδάδ 40
Έλτσε 37
Χετάφε 36
Λεβάντε 35
Αλμερία 31
Εϊμπάρ 31
Λα Κορούνια 29
Γρανάδα 25 -33αγ.
Κόρντομπα 20

Στη Γερμανία…

Στην κατάκτηση των θέσεων που οδηγούν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, αλλά και στην «μάχη της ουράς», είναι στραμμένο το ενδιαφέρον των φιλάθλων για την Bundesliga.

Στο πλαίσιο της 31ης αγωνιστικής, η πρωταθλήτρια Μπάγερν Μονάχου φιλοξενείται από τη Λεβερκούζεν, που θέλει την νίκη για να διεκδικήσει την 2η θέση από την Βόλφσμπουργκ, που αναμένεται εύκολα ή δύσκολα να επικρατήσει εντός έδρας του Ανόβερου.

Παράλληλα, η Γκλάντμπαχ που «κυνηγά» τους «Λύκους» έχει δύσκολη αποστολή στο Βερολίνο με αντίπαλο την Χέρτα.

Tο πρόγραμμα και η βαθμολογία, έχουν ως εξής:
Αουγκσμπουργκ-Κολονία 2/5
Χοφενχάιμ-Ντόρτμουντ 2/5
Φράιμπουργκ-Πάντερμπορν 2/5
Σάλκε-Στουτγκάρδη 2/5
Βόλφσμπουργκ-Ανόβερο 2/5
Βέρντερ Βρέμης-Αϊντραχτ Φρανκφούρτης 2/5
Λεβερκούζεν-Μπάγερν Μονάχου 2/5
Μάϊντς-Αμβούργο 3/5
Χέρτα Βερολίνου-Γκλάντμπαχ 3/5

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ (σε 30 αγώνες)
Μπάγερν 76 -Πρωταθλήτρια (Ομιλοι Champions League)
——————–
Βόλφσμπουργκ 61
Γκλάντμπαχ 57
Λεβερκούζεν 55
Σάλκε 42
Άουγκσμπουργκ 42
Χόφενχαϊμ 40
Ντόρτμουντ 39
Βέρντερ Βρέμης 39
Μάιντς 37
Αιντραχτ Φρ. 36
Κολονία 35
Χέρτα 34
Φράιμπουργκ 30
Ανόβερο 29
Αμβούργο 28
Πάντερμπορν 28
Στουτγκάρδη 27

Στην Ιταλία…

Το απόγευμα του Σαββάτου θα γίνει γνωστό εάν η Γιουβέντους θα εξασφαλίσει μαθηματικά και τον εφετινό τίτλο στο Campionato.

Στο πλαισιο της 34ης αγωνιστικής, η «γηραιά κυρία» φιλοξενείται από τη Σαμπντόρια στο «Λουίτζε Φεράρις» και, σε περίπτωση νίκης, θα διατηρήσει την διαφορά από την δεύτερη Λάτσιο σε -τουλάχιστον- 14 βαθμούς, που δεν καλύπτονται στις εναπομείνασες τέσσερις αγωνιστικές.

Ωστόσο, ακόμη και με ήττα ή ισοπαλία, η Γιουβέντους θα έχει άλλη μία …ευκαιρία, καθώς εάν δεν νικήσει την Κυριακή η Λάτσιο στο Μπέργκαμο την Αταλάντα, θα βάλει πρόωρο τέλος στην υπόθεση-τίτλος.

Το πρόγραμμα και η βαθμολογία, έχουν ως εξής:
Σαμπντόρια-Γιουβέντους 2/5
Σασουόλο-Παλέρμο 2/5
Ρόμα-Τζένοα 3/5
Αταλάντα-Λάτσιο 3/5
Φιορεντίνα-Τσεζένα 3/5
Οντερ-Κιέβο 3/5
Βερόνα-Ουντινέζε 3/5
Νάπολι-Μίλαν 3/5
Κάλιαρι-Πάρμα 4/5

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ (σε 33 αγώνες)
Γιουβέντους 76
Λάτσιο 62
Ρόμα 61
Νάπολι 56 -32αγ.
Σαμπντόρια 51
Τζένοα 50
Φιορεντίνα 49
Ιντερ 48
Τορίνο 48
Μίλαν 43
Παλέρμο 42
Βερόνα 40
Κιέβο 40
Ουντινέζε 38
Σασουόλο 36
Εμπολι 35 -32αγ.
Αταλάντα 32
Κάλιαρι 24
Τσεζένα 24
Πάρμα 16

* Η Πάρμα έχει τιμωρηθεί με αφαίρεση επτά βαθμών.

Στη Γαλλία…

Την ευκαιρία να παραμείνει επικεφαλής και ακλόνητο φαβορί για την κατάκτηση του Championnat, έχει η Παρί Σεν Ζερμέν, καθώς για την 35η αγωνιστική, φιλοξενείται από την Ναντ και αναμένεται να πάρει τους τρεις βαθμούς.

Σε «γκέλα» των πρωτοπόρων ελπίζει η Λιόν, που έχει εύκολη αποστολή υποδεχόμενη την Εβιάν.

Tο πρόγραμμα και η βαθμολογία, έχουν ως εξής:
Μετς-Μαρσέιγ 1/5
Λιόν-Εβιάν 2/5
Γκινγκάμπ-Ρεμς 2/5
Λοριάν-Μπορντό 2/5
Μονπελιέ-Ρεν 2/5
Νις-Κάεν 2/5
Μπαστιά-Σεντ Ετιέν 2/5
Λιλ-Λανς 3/5
Μονακό-Τουλούζ 3/5
Ναντ-Παρί Σεν Ζερμέν 3/5

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ (σε 34 αγώνες)
Παρί Σεν Ζερμέν 71
Λιόν 68
Μονακό 62
Σεντ Ετιέν 60
Μαρσέιγ 57
Μπορντό 55
Μονπελιέ 52
Λιλ 50
Ρεν 49
Ναντ 44
Γκινγκάμπ 43
Νις 41
Μπαστιά 40
Καέν 38
Τουλούζ 39
Ρεμς 38
Λοριάν 38
Εβιάν 37
Μετς 30
Λανς 26

Πηγή:in.gr

Ακιντζί: Έτοιμος να συζητήσει την επιστροφή της Αμμοχώστου στους Ελληνοκυπρίους

akintzi_707570691

Έτοιμος να συζητήσει την επιστροφή της Αμμοχώστου στους Ελληνοκυπρίους δήλωσε ο Μουσταφά Ακιντζί, ο νικητής των εκλογών στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου, κατά την ομιλία του αμέσως μετά την εκλογική του νίκη.

Όπως είπε, η επιστροφή θα γίνει στο πλαίσιο ενός πακέτου που θα περιλαμβάνει την νομιμοποίηση της λειτουργίας του λιμανιού της Αμμοχώστου και του αεροδρομίου Ερτζιάν.

Ο κ. Ακιντζί ανέφερε ότι η νίκη του δεν αφορά μόνο τους Τουρκοκυπρίους, αλλά όλο τον κυπριακό λαό και τόνισε ότι η ομοσπονδιακή Κύπρος θα πρέπει να αποτελείται από «δύο ίσα ιδρυτικά κράτη».

Ακόμη έκανε σαφές ότι δεν θα συγκρουστεί με την Τουρκία και δήλωσε ότι ζητά από αυτή να επιτευχθεί ομοσπονδιακή λύση με αμοιβαίο σεβασμό.

Τον νέο ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας συνεχάρη τηλεφωνικά ο Κύπριος πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης.

Σε δηλώσεις στο ΡΙΚ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Νίκος Χριστοδουλίδης ανέφερε ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά αισιοδοξεί για ειλικρινή και ουσιαστικό διάλογο με στόχο τη λύση του Κυπριακού, πάντοτε με την ενεργό εμπλοκή της Άγκυρας.

«Το αμέσως επόμενο διάστημα», πρόσθεσε, «θα έχουμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε στην πράξη τις πραγματικές προθέσεις του Μουσταφά Ακιντζί».

Η νίκη του κεντροαριστερού πολιτικού στον δεύτερο γύρο των εκλογών χαρακτηρίστηκε θριαμβευτική, αφού συγκέντρωσε ποσοστό 60,5% έναντι 39,5% του που συγκέντρωσε ο Ντερβίς Έρογλου

Ο απερχόμενος Τουρκοκύπριος ηγές δήλωσε έτοιμος, εάν και ο κ. Ακιντζί το ζητήσει, να τον συμβουλεύσει και για τις προτάσεις που υπάρχουν στο τραπέζι των συνομιλιών και για τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων μέχρι τώρα.

Ο κ. Έρογλου υποστήριξε ότι κατά την πενταετή του θητεία οι διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό «ήρθαν στο σημείο της συνδιαλλαγής και αυτό είναι σημαντικό».

Πηγή: madata.gr

Bild: Σοκάρει ο Τσίπρας με την προσπάθειά του για εκβιασμό

tsipras_new1_madata_126222442

Σοκάρει ο Τσίπρας με την προσπάθειά του για εκβιασμό είναι ο τίτλος δημοσιεύματος της γερμανικής εφημερίδας Bild, η οποία επικαλούμενη, όπως αναφέρει, κυβερνητικούς κύκλους της Αθήνας, σημειώνει ότι η Ελλάδα δεν είναι έτοιμη να προχωρήσει σε καμία περαιτέρω μεταρρύθμιση, αν η Ευρώπη δεν χαλαρώσει τους κανόνες και δεν αξιολογήσει τις αποφάσεις της για την χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών.

Όπως τονίζει η Bild, επικαλούμενη πάντα τις ίδιες πηγές, «η ελληνική κυβέρνηση έχει ζητήσει από την ΕΚΤ τη χαλάρωση των κανόνων για τα λεγόμενα ‘T-Bills’ – ένα είδος εντόκων κρατικών γραμματίων που έχουν αγοραστεί από τις ελληνικές τράπεζες» και προσθέτει:

«Ανάποδος κόσμος: Η κυβέρνηση του χρεοκοπημένου κράτους εισάγει και νέους όρους στους πιστωτές!».

Πηγή:madata.gr