Category Archives: Uncategorized

The US decided to invade Iraq after Americans became convinced terrorists would launch a second September 11-scale attack on them using chemical or ­biological weapons provided by Saddam Hussein, John Howard has declared.

After the attacks on New York and Washington, the mindset of Americans was “when and where will the next attack on the homeland occur?” rather than “would” another attack happen, the former prime minister told The ­Australian.

“They were convinced there was going to be another big ­attack. It’s easy now to forget that.”

Mr Howard recalled conversations with George W. Bush in which the then president described the unnerving impact the attacks had had on his nation and the widespread fear that worse was to come. That was the environment in which decisions were taken to depose Saddam, Mr Howard, said.

He was responding to the release in Britain overnight of John Chilcot’s report on the circumstances that led Britain to join the US in the search for weapons of mass destruction that turned out to be non-existent.

Independent MP Andrew Wilkie, who has declined to do a deal with the Coalition or Labor to form a government, is calling for a similar investigation to be carried out into Australia’s involvement. Bill Shorten yesterday left open the possibility of Labor supporting such an inquiry.

Sir John concluded that then British prime minister, Tony Blair, had led his country into the war before peaceful options to disarm dictator Saddam had been exhausted.

The Howard government sent Australian troops, aircraft and naval vessels to take part in the conflict. Peter Leahy, who was chief of the Australian Army for much of the time the Australian Defence Force was in Iraq, said Australia did not need a similar inquiry but it must ensure mistakes were not repeated.

Mr Shorten said it was clear from the Chilcot report that Mr Howard needed to answer questions about why Australia went to war. “We’ll consider our position carefully but Labor’s not ruling out supporting a full inquiry,” he said.

When Mr Wilkie previously called for such an inquiry, then prime minister Julia Gillard ruled it out. Mr Wilkie, who came to prominence when he quit as an intelligence analyst in 2003 over opposition to the Iraq war, said the “damning” Chilcot report proved the mission was a failure.

“The Iraq debacle turbocharged al-Qa’ida and created the cir­cumstances for the eventual emergence of Islamic State,” Mr Wilkie said. “In other words, the terrorist danger confronting Australians to this very day is a result of Australia’s involvement in Iraq. Frankly, there are a number of political leaders who in my opinion have blood on their hands.

“The Bali bombing of 2005 would not have occurred if we hadn’t joined in the invasion of Iraq. The Lindt cafe siege would not have occurred if we hadn’t helped create the circumstances for the rise of Islamic State, which would appear to have been a motivator for the person involved in that siege.”

Mr Howard said Mr Wilkie’s claims that Australia’s invasion of Iraq had led to the 2005 Bali bombing and the Lindt cafe attack was “an absurd proposition”, and “irrational”.

He said that ignored the 2002 terrorist bombings in Bali, which caused a much greater loss of life.

Mr Howard said his government’s decision to join the invasion was justified at the time. He conceded there were errors based on wrong intelligence but said Sir John had concluded that the intelligence relied on was not “doctored”, which directly challenged the popular view that the invasion was “based on a lie”.

“There was no lie, there were errors in intelligence, but there was no lie,” he said.

Mr Howard told The Australian that Sir John’s insistence that such intelligence must be beyond doubt set an impossible standard. “The truth is that if you wait for perfect proof, you could end up with another Pearl Harbor,” he said.

Mr Howard strongly rejected claims the situation in the Middle East now was a consequence of the 2003 war.

While the Greens have called for parliament to be involved in decisions to send troops to war, Mr Howard said the existing process was appropriate. “There can be a public debate about it. I’m in favour of a rigorous cabinet process and having parliamentary debates but are you going to ask the executive to surrender the power to make decisions? Do you want to give it to a statutory authority?”

Writing for The Australian today, Professor Leahy, director of the National Security Institute at the University of Canberra, said the decision to invade Iraq was based on wrong intelligence but Australia had to rely on its allies for that information.

Another key issue was the blurring of intelligence and policy, with Mr Bush’s advisers basing decisions on unverified intelligence.

The third problem was one of national strategy, Professor Leahy said. “There are good reasons to be closely aligned with the US but this does not mean we need to be involved in every action they take,” he said.

Professor Leahy said Australia needed a more robust, critical and long-term approach to assessing its national interests.

“This means a broad and informed public debate and, most importantly, the active and decisive involvement of the parliament,” he said.

Mr Howard said while he accepted that intelligence about weapons of mass destruction was flawed, Iraq did have the capacity to reconstitute its WMD program.

Jim Molan, who was chief of operations for the US-led coalition, told The Australian it was important for Australia to learn lessons from the Chilcot report, “but they must be the right lessons”.

“A wrong lesson would be that there is no place for any use of military force,” the former major general said.

“And it is not true that the invasion of Iraq caused every problem that’s occurred since.”

Source:theaustralian.com

Former Prime Minister John Howard believes there were “no lies”, only “errors of intelligence” in the background of his decision to invade Iraq in the 2003 war.

He told the Seven Network today he was “embarrassed” when he learned there were in fact no weapons of mass destruction in Iraq, and denied that Isis grew out of the invasion.

“It’s very, very hard to find a situation where advice is beyond doubt,” Mr. Howard said this afternoon in a press conference with Sky News.

“Sometimes if you wait, you can end up with very disastrous consequences. There were errors in intelligence, but there were no lies.”

Mr Howard’s statement comes in response to the Chilcot inquiry, published overnight, which covers the political decisions made in the lead-up to the intervention and military action of the Iraq war by Australia, the United Kingdom and the United States.

Mr Howard disagrees with the report, stating that “context was everything”.

“The Chilcot report imposes a standard of beyond doubt,” he said.

“When you’re dealing with intelligence it’s very, very hard to find a situation where advice is beyond doubt. Sometimes if you wait for advice that is beyond doubt you can end up with very disastrous consequences.”

“I believe the decision to go into Iraq was justified at the time,” he said.

Mr Bush called Mr Howard on March 18 to make the formal request for Australia to participate in a future military intervention in Iraq.

“I vividly remember George ringing me in September of 2002,” Mr Howard recalled.

“I was in Queensland in the liberal party convention and he said ‘I’m thinking of going back to the security council for another resolution,’ and I said ‘Yes, that is a good idea’.”

Following the phone call, Mr Howard held a cabinet meeting ahead of a live national television broadcast. In that broadcast, he announced Australia’s decision to commit troops to any US-led coalition to disarm Iraq.

Foreign Minister Julie Bishop was in the party room before that announcement was made.

She responded to the report today, saying that the Australian government took “full responsibility” for its decision to back the US-led 2003 war on Iraq.

“It was based on information, the best information that we had at the time,” she told Seven this morning.

“I was in the party room. I recall very well the information that was presented to us.”

When drawn to the point put forward by Chilcot that France or Russia would eventually become involved in the war, Mr Howard was adamant.

“The French or the Russians or the Germans weren’t going to agree,” he argued. “That was my judgment. Anyone can say I was wrong, but that was the basis on which I reached my decision.”

Indeed, he told Mr Bush in the phone call at the time, he “wasn’t very hopeful” of this ever happening.

He said Mr Bush agreed with him on the matter.

Former Australian chief of army Professor Leahy said Australia had “very little say” in what happened.

He believes many decisions made then led to much of the chaos nowadays, the Australian has reported.

He also warned that Australia needed to be wary of “blindly” following international partners.

“Frankly, some of the decisions the United States, our senior partner in our strategic alliance, have made over the last 20 or 30 years have been a bit crook,” he told ABC TV this morning.

When asked whether the process of going to war should be changed today, Mr Howard responded that he was “happy to see debate about the process now.”

“But I’m not Prime Minster anymore,” he pointed out. “I’m here because I was Prime Minster when those events occurred.”

Mr Howard laughed down the idea of putting the power of going to war into non-government hands.

“You want to hand everything over to unelected bodies?” he responded to the journalist. “That’s why the British voted to leave the European Union.”

Independent member Andrew Wilkie resigned from the Office of National Assessments in protest over the Australian Government’s decision to join in the invasion of Iraq in March 2003.

He was the only serving intelligence official in the US, UK or Australia to dispute the official explanation for the war before the invasion.

“The evidence is in and it’s clearer than ever,” he said today.

“John Howard took Australia to war on the basis of a lie and stands accused of war crimes.”

“Frankly the blood of the Australians killed in the 2005 Bali bombing, and in the Lindt Cafe siege and elsewhere, is on their hands,” he said.

Mr Howard described tying these events to the Iraq war as “irrational”.

source:au.news.yahoo.com

Greek government accussed of altering fundamental parts of the agreement

Chinese shipping giant Cosco has pushed the brakes on the Piraeus Port deal, accusing the Greek government of altering fundamental parts of the agreement.

The company issued a statement to privatisation agency TAIPED, claiming that the bill that was submitted to Parliament last week did not adhere to the agreement reached on April 8, and that it was in fact completely overturned and in turn unacceptable, reports Kathimerini.

“Cosco expects the government and TAIPED to implement what they signed on to in the presence of the prime minister,” stated Cosco.

The deal was expected to be ratified ahead of Prime Minister Alexis Tsipras’ arrival in China on Friday.

In an address to Parliament, Greek shipping Minister Theodoros Dritsas admitted to the discrepancies, however he defended the government’s right to make amendments.

“The government will look into it, it will look into the objections and will probably consider making improvements,” he said.

One of the changes noted was the requirement for the Greek state to approve project licensing within 90 days, a significant detail, which if not included in the agreement the company says could likely change the amount it bids for a project, or even discourage the submission of a bid.

The deal, which if all goes ahead as planned will see the sale of a 67 per cent majority stake in the port, is a vital move for Greece in its current economic state, believed to be the catalyst needed to kick-start growth.

Source: Neos Kosmos

Ο κυβερνών συντηρητικός συνασπισμός Φιλελευθέρων-Εθνικών βρίσκεται μία ανάσα μπροστά από το αντιπολιτευόμενο Εργατικό Κόμμα, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι κάποια από τις δύο πλευρές θα καταφέρει να συγκεντρώσει τις 76 έδρες για σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης.

Ο κυβερνών συνασπισμός συγκεντρώνει 68 έδρες έναντι 64 των Εργατικών και 5 των ανεξάρτητων και των υποψηφίων των Πρασίνων. Άλλες 13 έδρες είναι αμφίβολες.

Ο κυβερνητικός συνασπισμός πρέπει να συγκεντρώσει 76 έδρες προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία ή να καταφέρει να συγκροτήσει νέα κυβερνητική συμμαχία.

Ο πρωθυπουργός Μάλκολμ Τέρνμπουλ δήλωσε ότι πιστεύει πως η παράταξή του θα σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση ενώ ο αρχηγός των Εργατικών Μπιλ Σόρτεν σημείωσε πως «το Εργατικό επέστρεψε και η κυβέρνηση έχασε την εντολή της από τον λαό».

Ειδικότερα ο πρωθυπουργός  κ. Τέρνμπουλ εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι ο συντηρητικός κυβερνητικός συνασπισμός θα καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση πλειοψηφίας, αλλά τόνισε ότι τα τελικά αποτελέσματα θα είναι γνωστά σε μερικές ημέρες.

Ο ηγέτης των Εργατικών παραδέχθηκε ότι ίσως χρειαστούν κάποιες ημέρες μέχρι να ξεκαθαρίσει το τοπίο.

Πιθανή είναι μία κυβέρνηση μειοψηφίας, γεγονός που θα εμπόδιζε την δυνατότητα για μεγάλες οικονομικές μεταρρυθμίσεις.

Η εκλογική επιτροπή  (Αustralian Electoral Commision) ανακοίνωσε ότι το τελικό αποτέλεσμα των εκλογών θα καθυστερήσει να ανακοινωθεί εξαιτίας της μάχης «ψήφο με ψήφο».

Δεν έχει προγραμματιστεί καταμέτρηση ψήφων για σήμερα (Κυριακή)  και η διαδικασία θα ξαναρχίσει τη Δευτέρα στη Γερουσία και την Τρίτη στην Βουλή των Αντιπροσώπων.

Πηγή:Νέος Κόσμος

The political satirist who created Pauline Pantsdown is considering bringing the character out of retirement after Pauline Hanson’s performance in Saturday’s election.

Simon Hunt, a University of New South Wales media lecturer and LGBTI activist, shot to fame in the 1990s with two songs parodying Ms Hanson and the One Nation Party.

Hunt told the ABC he had fielded dozens of messages since Saturday’s result, which saw Ms Hanson’s party secure enough votes in Queensland for at least one Senate seat.

“I’ve had about 75 messages saying ‘we’re assuming Pauline Pantsdown will be back’,” Hunt said.

“I’m not sure yet, but it’s what people want. I don’t know whether it’s useful or not.”

In the ’90s, Hunt released the singles I Don’t Like It and Backdoor Man, a song for which Ms Hanson sued the ABC for defamation when it was played on triple j.

Hunt’s parodies involved meticulously clipping audio from Ms Hanson’s interviews and re-arranging them to create songs. Given advancements in audio production, he said it would be “a lot easier” to create new content than it was in the 1990s.

The Pauline Panstdown character was phased out when Ms Hanson’s political influence waned in the early 2000s, but Hunt revived it on Facebook and Twitter when she stood for the Senate in 2013.

“I always have to go with that idea of whether I am raising her stakes. Who are her supporters this time round, and am I helping her cause by satirising her?” Hunt said.

“Last time when I had my 15 minutes of fame, it was Aboriginal people and Asian people who came up to me and said ‘thank you for giving me a conduit to help me through the pain I felt’.

“So I don’t know yet. I’ll be thinking about it … I’m not a drag queen who dresses up to laugh at women.”

Major parties ‘harnessing xenophobia’: Hunt

Hunt said he was not surprised to see Ms Hanson’s One Nation party poll so strongly.

Since Ms Hanson’s political emergence in the 1990s, he believes the major parties have “learned the power of harnessing xenophobia”. This, he says, has forced Ms Hanson further to the fringes.

“It’s no longer Asians, it’s Muslims now,” Hunt said.

“She’s having to say things that are more extreme like putting surveillance cameras into mosques, and having a royal commission into whether Islam is a religion.

“It’s at that bizarre, Donald Trump edge of reality.”

Hunt also believes the mainstream media is partly responsible for Ms Hanson’s revival, accusing them of not properly interrogating her during the campaign because she had previously worked as a paid political commentator.

“She’s had a lot more media training and it’s a very slick machine now,” he said.

In recent years, Hunt has been involved in a social media campaign against Georgian opera singer Tamar Iveri, who was due to tour Australia but was sacked over homophobic comments.

He also took part in a local campaign against the World Congress of Families, and was planning to turn his attention to the potential plebiscite on same-sex marriage.

source:abc.net.au

Malcolm Turnbull has assured Australians he can deliver stability but after a stinging rebuke from voters, the fate of his government may not be known for days and the Prime Minister is staring down an internal push from conservative MPs for the return of Tony Abbott to the ministry.

With the final lower house seat count from the knife-edge election unlikely to be clear until the end of the week, anger is growing within the Coalition over its massive reversal of electoral fortunes, which has ended the careers of three ministers, stymied industrial relations reforms used to justify the double dissolution, and dealt up an even more unruly Senate crossbench.

Three outcomes remain possible from the election, including a razor-thin Turnbull majority if seats in doubt tumble its way, a hung parliament in which neither side has a majority, and another election is even an outside possibility if a clear winner cannot be determined.

On Sunday night, Labor took an unexpected lead in the two-party preferred vote after an update on the Australian Electoral Commission’s website.

It showed the swing away from the Coalition had risen to 3.7 per cent, putting Labor in the lead by a wafer-thin margin. 

But veteran ABC election analyst Antony Green explained the change by claiming the AEC data excluded the 2PP count from the 16 closest electorates.

An analysis by Fairfax Media put the result of the count so far as 71 Coalition seats, 65 for Labor, five independents, one Green and eight seats in which the count is too close to call.

Both Mr Turnbull and Bill Shorten began courting the crossbench on Sunday, with horse-trading likely to ramp up in the week ahead.

The political earthquake delivered by voters on the weekend sparked leadership ructions on both sides with suggestions that the Left’s Anthony Albanese could yet contest the ALP leadership against Mr Shorten despite Labor’s stronger than expected performance – assuming it fails to form a majority.

But Mr Shorten declared on Sunday he had “never been more certain of my leadership than I am this morning”. He received the strong backing of deputy leader Tanya Plibersek and sources close to Mr Albanese indicated that, given Labor looked to have gained at least 10 seats and possibly several more, a challenge was unlikely.

Mr Shorten said: “What I’m very sure of is that, while we don’t know who the winner was, there is clearly one loser: Malcolm Turnbull’s agenda for Australia and his efforts to cut Medicare. We want to make the 45th parliament work.”
The Opposition Leader restated he would not do a deal with the Greens.

Shock and disappointment within the Coalition is threatening to morph into an outright insurrection, with MPs and senators grumbling about Mr Turnbull’s performance and openly challenging his intention to deny Mr Abbott a return to the frontbench.

Conservatives are also gunning for Assistant Treasurer Kelly O’Dwyer over superannuation changes announced in the budget and for which she is being blamed for a backlash in the Liberal heartland.

Two Liberal senators, WA’s Chris Back and Queensland’s Ian MacDonald, told Fairfax Media the Prime Minister should reach out to the conservatives and restore Mr Abbott to the ministry as a gesture of good faith and to rebuild party unity.

Mr Back told Fairfax Media that if Mr Turnbull formed government he should “look for the best skills to take the country forward”.

“I would be very surprised if Malcolm did not believe that Tony has the skills needed for the frontbench,” he said.

Senator MacDonald said the decision to call the early double dissolution was a political mistake, would lead to a “more chaotic Senate” and that “clearly, dumping Tony Abbott had spawned a resurgence of parties on the right”.

“First of all we have to see if we can form a ministry, but yes, I would expect Tony should be in there,” he said.

But Mr Turnbull said on Sunday he was “not proposing to bring back any particular individuals” even as he conceded there would have to be changes to his frontbench and positioned himself as the man to provide stable government in a deeply divided parliament.

“The focus is on completing the count, on ensuring we know who is in the parliament and then we can settle the form of the government after that,” he said.

“One million postal votes have not been counted at all. So they are a complete unknown in that respect. There are a lot of votes that remain to be counted. The counting has to be complete but it is my commitment to the Australian people to do everything I can to ensure that the next Parliament serves them.”

South Australian senator Nick Xenophon, who is set to see his NXT party claim the seat of Mayo from the Liberals, is still challenging in Grey and three Senate spots, said he would back whomever would form stable government.

Senator Xenophon said his incursion into Labor and Liberal territory had “broken the duopoly” of the major parties but that he would not consider any formal coalition arrangement, nor a spot in a ministry.

A third conservative MP, however, said the Prime Minister should promote the next generation of conservatives such as Victorian Michael Sukkar and the ACT’s Zed Seselja to fill the vacancies created by the exit of Turnbull-supporting junior ministers Richard Colbeck, Wyatt Roy and Peter Hendy.

“The 2019 election will be decided in the next six months – it depends on which party implodes first. We have to lock in now, as happened for [John] Howard in 1998.”

source:smh.com.au

Η προεκλογική υπόσχεση του ανεξάρτητου υποψηφίου γερουσιαστή Glenn Lazarus που προσπαθεί να επιστρέψει στη Γερουσία της χώρας

O γερουσιαστής Glenn Lazarus που επιχειρεί ως ανεξάρτητος πλέον, να επανέλθει στην Άνω Βουλή της χώρας και θεωρείται ως ένα από τα φαβορί της κάλπης του Σαββάτου, ανακοίνωσε ότι αν επανεκλεγεί θα δώσει μάχη ώστε να επιτύχει την αύξηση της σύνταξης γήρατος κατά 20%.

Ο Glenn Lazarus εκλέχθηκε για πρώτη φορά στην Γερουσία το 2013 με το τότε κόμμα του μεγιστάνα επιχειρηματία Clive Palmer, κόμμα το οποίο δεν κατεβαίνει στις εκλογές του Σαββάτου. Πρέπει να επισημανθεί επίσης ότι τόσο αυτός όσο και η επίσης ανεξάρτητη επί της παρούσης γερουσιαστής Jacqie Lambie που και αυτή εκλέχθηκε για πρώτη φορά στην Γερουσία με το κόμμα του Clive Palmer, θεωρούνται οι επικρατέστεροι ανεξάρτητοι γερουσιαστές που θα επιστρέψουν στην επόμενη κυβέρνηση.

Ο κ. Lazarus εκλέγεται στην πολιτεία του Queensland όπου και έκανε την επίσημη ανακοίνωση του προγράμματός του. Όπως είπε εκτός από την αύξηση της σύνταξης γήρατος θα επιδιώξει και την καθιέρωση ενός εθνικού συστήματος παροχής εκπτώσεων στους μη προνομιούχους πολίτες της χώρας  προκειμένου να είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τις συνεχείς πιέσεις που ασκεί στην  ποιότητα ζωής τους, η αύξηση του κόστους διαβίωσης. 

Πηγή:Νέος Κόσμος

Triple-threat talent George Missailidis to attend the first Dance Immersive in L.A.

The much anticipated Dance Immersive, in its first collaboration with the highly acclaimed Hollywood Immersive, takes off this week in L.A.

Dancers from around Australia aged 12 to 18 years auditioned to attend the first Dance Immersive that kicks off from Saturday 25 June – a super intensive week for all the young dancers to present their own showcase to industry professionals. This is a once-in-a-lifetime opportunity that might see any of them secure a contract with a reputable U.S talent agency and take their career to the next level.

A private chef will stay with the young dancers in their Beverly Hills villa and they will be woken every morning by a personal trainer to go for a run through the L.A canyons before master classes with some of America’s most renowned choreographers including street dance legend Anthony Thomas, and Brian Nicholson who has choreographed performer Ariana Grande.

Director of Head Start Dance and Dance Immersive presenter, Bessie Kay, says only 15 young dancers from around Australia have been selected.
George Missailidis, 12, is one of the youngest Melbourne representatives chosen.

Proud parents Nick Missailidis and Maria Mastoropoulos say their son “was jumping for joy when he was told he was heading for Hollywood”.
Nicholas Psychogios and Trevor Buhagiar of Raine & Horne Hawthorn, who happen to have a fine appreciation of the performing arts, decided to offer George a generous sponsorship to attend the first Dance Immersive in Hollywood.

Nicholas has a combined real estate and financial services background with many years experience helping build clients’ wealth as well as a healthy appetite for entrepreneurial ventures while Trevor has a combined real estate and corporate sales background. Like Nicholas, Trevor is family-orientated and enjoys connecting people to their dream home or investment.

This is an amazing opportunity for young Greek Australian triple-threat, George who began acting, singing, and dancing at six years of age. He is currently in the Junior Elite Squad at Patrick Studios Australia training in Hip Hop, Tap, Jazz, Ballet, Musical Theatre, Acrobatics, Vocal, Contemporary and Lyrical. Proud of his Greek/Pontian heritage, George is also part of the Pontiaki Estia Junior Dance Group and has performed in various community events including Greek/Pontian annual dinner dances, local festivities, Fronditha Care and the Antipodes Festival.

“I hope to gain experience and exposure in the entertainment industry by working hard,” George, who has been training four times a week, tells Neos Kosmos.

“I want to accomplish the level of dedication required to be able to express myself comfortably. I take direction really well and love constructive criticism to enhance.”

His musical theatre debut was in Opera Australia’s ‘The King and I’ (2014) aged 10 years, in which he was the first Greek boy to be cast as principal royal child, ‘Prince Chululongkorn’, starring alongside Lisa McCune, Jason Scott Lee, and Lou Diamond Phillips.

He was also cast in the same role in Babirra Music Theatre’s ‘The King and I’ (2015), for which he received both Guild and Lyrebird Youth Award nominations. Other musical theatre credits include ‘High School Musical 2 Jr’, ‘The Little Mermaid Jr’ and ‘Hairspray Jr.’

A budding screen actor as well, George has featured in several short films.

‘Spill’, in which he plays the supporting role of Steven, recently screened at the St Kilda Film Festival and has been officially selected to screen at the Toronto International Film Festival later this year. This short is currently screening on all domestic Virgin flights Australia-wide.

As well as his passion for the performing arts and his commitment to his extra curriculum activities, George is also a very diligent student having received an academic scholarship to study at Patrick Studios Australia’s The Academy: High School of Performing Arts, whereby his passion for the creative arts and learning are combined.

“I have other aspirations as well besides dancing and acting,” George enthuses. “I enjoy many subjects at school such as English, literacy, mathematics, science inquiry, humanities, history, and writing.
“I haven’t decided yet but if I don’t pursue solely a career in singing or acting I would like to become a lawyer, a scientist, a mathematician or even an astronomer,” he muses.

He dreams of travelling the world and to one day be able to use his fame to inspire others and help those less fortunate in life realise their goals.

“In terms of musical theatre, I’d feel blessed if I could work with George Mc Cohan on Broadway. I still love school, though,” he says.

“I want to improve and show my talent but remain humble when victorious.”

Source:Neos Kosmos

Θεωρούν επίσης ότι η Δημοκρατία δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε

Ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών της χώρας δεν εμπιστεύεται τους πολιτικούς και δηλώνει δυσαρεστημένο με τον τρόπο που λειτουργεί η Δημοκρατία. Αυτό προκύπτει από έρευνα που διεξήγαγε το πανεπιστήμιο της Καμπέρας μόλις μία εβδομάδα προ της εκλογικής αναμέτρησης.

Από τους 1,400 πολίτες που έλαβαν μέρος στην έρευνα το 58% δήλωσε ότι δεν τρέφει πλέον εμπιστοσύνη στην Δημοκρατία και δήλωσε δυσαρεστημένο με τον τρόπο που αυτή λειτουργεί. Όπως ανέφερε μάλιστα ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας καθηγητής Mark Evans, το ποσοστό των πολιτών που δήλωσε ότι δεν εμπιστεύεται τους πολιτικούς της χώρας είναι το μεγαλύτερο των τελευταίων 20 χρόνων.

Οι ερευνητές από το Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του πανεπιστημίου της Καμπέρας πρόκειται σύντομα να ξεκινήσουν την δεύτερη φάση της ερευνητικής τους προσπάθειας, κατά την οποία ομάδες επιλεγμένων πολιτών (focus groups) θα εκθέσουν τις απόψεις τους για το συγκριμένο θέμα. Η ερευνητική ομάδα θα ξεκινήσει την δεύτερη φάση της έρευνάς της από τη Βικτώρια και κατά πάσα πιθανότητα στην έδρα που διεκδικεί η ομογενής υποψήφια του Φιλελεύθερου κόμματος Σόφι Μιραμπέλα

Πηγή:Νέος Κόσμος

Σε μια κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα και την Ευρώπη οι πολίτες τόσο της χώρας μας όσο και όλων των χωρών, που συμμετέχουν στην Ευρωπαϊκή  Ένωση αναρωτιούνται, τι άλλο πρόκειται, να συμβεί και πόσο η κατάσταση μπορεί, να βελτιωθεί ή να χειροτερέψει, επηρεάζοντας άμεσα την καθημερινότητα τους.

Το ερώτημα παίρνει ακόμη μεγαλύτερη συμβολική διάσταση πια, μια και η ίδια η ΕΕ έχει ανακηρύξει το 2013 σε έτος Ευρωπαίων πολιτών. Έχει λοιπόν σημασία, να αναλύσουμε, τι κάνει για τους Ευρωπαίους πολίτες και πώς αντιμετωπίζει τα προβλήματα τους αυτή.

 Η αλήθεια είναι, ότι  χώρα μας και η Ευρώπη στο σύνολο της βρίσκονται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι ιστορικών επιλογών, οι οποίες δεν μπορούν, να περιμένουν  και αναλόγως των αποφάσεων, που θα ληφθούν ή δεν θα ληφθούν από την  κατώτερη των περιστάσεων ηγεσία  των χωρών της ΕΕ, θα καθορίσουν το μέλλον των επόμενων γενεών και την πορεία της γηραιάς ηπείρου.  Είναι βέβαιο όμως, ότι πλέον η παραμικρή καθυστέρηση μπορεί, να αποβεί μοιραία και να οδηγήσει πιθανόν στο άδοξο τέλος του κοινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος, που απειλείται από την αβουλία των ηγετών και την βουλιμία του οικονομικού εθνικισμού των ισχυρών εταίρων, ο οποίος επανέκαμψε δριμύτερος και συνταράσσει τα θεμέλια της ενωμένης Ευρώπης, όπως τουλάχιστον τα οραματίστηκαν οι προπάτορες ιδρυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κονιορτοποιώντας τα όνειρα εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών για μια ένωση ειρήνης, αλληλεγγύης, δημοκρατίας και οικονομικής ανάπτυξης.

Σαν μάντης μάλιστα επερχόμενων δεινών ο απελθών πρόεδρος του Eurogroup και τελευταίος από την σειρά των μεγάλων ηγετών της Ευρώπης, που έχουν δυστυχώς γίνει είδος προς εξαφάνιση κ Γιούνκερ, σε πρόσφατη συνέντευξη του στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel  προειδοποίησε για κίνδυνο πολέμου στην Ευρώπη, λέγοντας  χαρακτηριστικά, ότι: <<οι δαίμονες του πολέμου δεν έχουν φύγει απλά κοιμούνται>>. Ενώ σε τελευταία του παρέμβαση στην Αθήνα τόνισε:<< “Με φοβίζει η λήθη. Πρέπει να μιλάμε στους νέους για τον πόλεμο και την ειρήνη. Στη λήθη ζουν οι παλιοί δαίμονες της Ευρώπης, τους οποίους μπορούν, να αναβιώσουν χαρισματικοί λαϊκιστές. Το 1914 το μεγάλο κεφάλαιο δεν μπόρεσε, να αποτρέψει τον πόλεμο, που ξεκίνησε από έναν τυχαίο πυροβολισμό. Σήμερα υπάρχουν 60 εστίες πολέμων και η μνήμη της Ευρώπης είναι πολύ μικρή>> και είχε απόλυτο δίκιο.

Οι εποχές όμως , που οι  ηγέτες των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών πρωτοστατούσαν στην οικοδόμηση μιας ομοσπονδιακού τύπου Ευρωπαϊκής Ένωσης με στόχο την πολιτική ένωση της και την διαμόρφωση μιας κοινής οικονομικής πολιτικής, έχουν δυστυχώς  παρέλθει. Η Ευρώπη διαπνέεται από την μίζερη λογιστική αντίληψη και επικράτηση των στενών εμπορικών συμφερόντων του κάθε κράτους -μέλους χωριστά.

Σήμερα μετά την καταστροφική για την συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης οικονομική κρίση γίνεται επιτακτικότερο το αίτημα, αυτή να ξαναβρεί τον δρόμο της και να θυμηθεί τις πραγματικές αιτίες δημιουργίας της. Οι αλλεπάλληλες διευρύνσεις της δεν συνοδεύτηκαν από την απαραίτητη εμβάθυνση της, με αποτέλεσμα το οικοδόμημα σήμερα, να είναι λειψό και να παραπαίει. Το πρώτο λοιπόν, που επιβάλλεται , να συμβεί, πριν από οποιαδήποτε άλλη διεύρυνση είναι μια νέα διαδικασία εμβάθυνσης, με αλλαγή των συνθηκών και προσαρμογή τους στις σημερινές ανάγκες. Η Ευρώπη ανέδειξε όλες τις αδυναμίες της τα τελευταία χρόνια και αντί να κινηθεί με ταχύτητα, για να τις υπερβεί, κινείται με τους γνωστούς ρυθμούς χελώνας στην αντιμετώπιση τους, με αποτέλεσμα να δίνει καθυστερημένες απαντήσεις σε προχωρημένα προβλήματα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αν θέλει, να ανταποκριθεί στην αποστολή της και στα όνειρα των πολιτών της, χρειάζεται άμεση αλλαγή και μεταρρύθμιση εκ θεμελίων. Το αφόρητο έλλειμμα ηγεσίας της έρχεται, να αθροιστεί στο προϋπάρχον έλλειμμα δημοκρατίας, που την ταλαιπωρεί.  Η θηριώδης γραφειοκρατία των Βρυξελλών έχει αυτονομηθεί και δεν ελέγχεται επαρκώς για τις αποφάσεις της από δημοκρατικούς θεσμούς, ενισχυμένους με αρμοδιότητες και εξουσίες. Η κατάσταση άρχισε, να γίνεται δραματική μόλις έγινε φανερό το πρόβλημα δημοσιονομικών ελλειμμάτων και δημοσίου χρέους πολλών χωρών μελών της όπως και η κρίση του τραπεζικού συστήματος. Τότε η Κομισιόν και οι κυβερνήσεις των κρατών μελών διαπίστωσαν, πως δεν έχουν θωρακίσει θεσμικά την Ευρώπη, ώστε να μπορεί, να συνεννοείται και να διαχειρίζεται κρίσεις και απαιτητικές καταστάσεις, όπως η σημερινή.

Πως όμως μπορεί, να αντιμετωπιστεί αυτό το ανυπόφορο έλλειμμα ηγεσίας και το ακόμη χειρότερο διαρκές έλλειμμα δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Είναι αναγκαίο, αφού υπάρξει άμεσα η κατάλληλη προεργασία μεταξύ των κυβερνήσεων των κρατών μελών, να ξεκινήσει μια καινούργια διακυβερνητική διάσκεψη, η οποία στόχο θα έχει την δημιουργία μιας νέας συνθήκης για την ενωμένη Ευρώπη, που θα καταλήξει στις απαραίτητες μεταρρυθμιστικές τομές και στην εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών της Ένωσης. Χρειάζεται, να προχωρήσει η ουσιαστική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στους τομείς της πολιτικής ενοποίησης και της δημιουργίας μιας πραγματικά ενιαίας εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής.

Η διαδικασία αυτή οφείλει, να οδηγεί στην δημιουργία μιας ομοσπονδιακού τύπου Ευρώπης, που όμως θα διατηρεί την ισοτιμία των μελών της και δεν θα επιτρέπει την αυθαίρετη ποδηγέτηση της από ισχυρές χώρες, όπως η Γερμανία. Το μόνο που δεν χρειαζόμαστε στην Ευρώπη είναι η γερμανοποίηση της. Για να λειτουργήσει μια ομοσπονδία εθνών-κρατών, σεβόμενη τις ιδιαιτερότητες τους, είναι απαραίτητο, να εγκαταλειφθούν ανιστόρητες οπτικές και παιδικές ασθένειες της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής όπως  και διαθέσεις ηγεμονισμού από πλευράς των ισχυρών κρατών μελών. Αυτοί οι ηγεμονισμοί έχουν εκτροχιάσει το τρένο της Ευρώπης από τις ράγες του και το έχουν εκτρέψει από τον στόχο του.

Μια ενωμένη Ευρώπη θα στηρίζεται στον σεβασμό των  εθνικών ιδιαιτεροτήτων των κρατών μελών και δεν μπορεί, να είναι υγιής και να πατά σε στέρεες βάσεις, αν έχει ως πρότυπο της την αμερικανική χοάνη και την μετατροπή της σε άχρωμο συνονθύλευμα , που θα πολτοποιήσει τις ιδιαιτερότητες αυτές. Μια τέτοια στρατηγική θα παραγνωρίζει την μεγάλη ιστορία και την δομή των ευρωπαϊκών κοινωνιών και θα είναι θνησιγενής. Άρα απαιτείται, να ακολουθήσουμε τον δικό μας δρόμο οι Ευρωπαίοι, σεβόμενοι την ιστορία μας χωρίς αδόκιμους μιμητισμούς ξένων προτύπων, τα οποία μπορεί, να είναι καλά για ορισμένες χώρες, ασύμβατα όμως με τις ευρωπαϊκές ανάγκες.

Πάνω από όλα όμως απαιτείται η οικοδόμηση της σε θεσμούς ισχυρής δημοκρατικής λειτουργίας και αντιπροσώπευσης. Αν δεν επιλυθεί το έλλειμμα δημοκρατικής της λειτουργίας, αυτή η ομοσπονδία δεν μπορεί, να υπάρξει , γιατί θα θυμίζει απολυταρχικά Σοβιετικά μοντέλα αυταρχισμού, όπου τις αποφάσεις τις παίρνει μια ανεξέλεγκτη γραφειοκρατία, που δεν ελέγχεται από κανέναν καθώς και μια πολιτική και οικονομική ελίτ των ισχυρών κρατών, η οποία διορίζει και κατευθύνει αυτήν την γραφειοκρατία.

Η Ευρώπη όμως δεν μπορεί, να είναι πραγματικά ενωμένη και ισχυρή, αν δεν στηρίζεται και δεν ξαναθυμηθεί τις αρχές, που ενέπνευσαν τους ιδρυτές της και δεν είναι άλλες από την αλληλεγγύη, τη συνοχή, την ισόρροπη και ειρηνική ανάπτυξη των εθνών–κρατών της, μέσα σε πλαίσια ελευθερίας, δημοκρατίας και ανάπτυξης των πολιτιστικών και οικονομικών σχέσεων των λαών της.

Μπορεί λοιπόν πριν λίγα χρόνια, να απέκτησε η ΕΕ κοινό πρόεδρο και υπουργό εξωτερικών, αλλά η εξωτερική της πολιτική κονιορτοποιείται ευκαιρίας δοθείσης στην πρώτη διεθνή κρίση. Για αυτό χρειάζεται η εμβάθυνση της πολιτικής και αμυντικής ένωσης εδώ και τώρα, με έναν κοινό πρόεδρο εκλεγμένο από τους πολίτες της και με μία κοινή κυβέρνηση και πάλι εκλεγμένη από τους λαούς της, αποτελούμενη από χαρισματικούς πολιτικούς και όχι άχρωμους υπαλλήλους και γραφειοκράτες.

Έξαλλου η Ευρώπη ήρθε η ώρα, να αποδεχτεί, ότι τα σύνορα της είναι κοινά και η προάσπιση τους κοινή υποχρέωση όλων των κρατών μελών. Άλλως δεν μπορεί, να υπάρχει κοινή εξωτερική πολιτική, όταν θα συγκρούονται τα αντιτιθέμενα συμφέροντα των κρατών και το κάθε κράτος θα χρειάζεται, να υπερασπίζεται μόνο του την ακεραιότητα του.

Είναι επίσης αδήριτη ανάγκη η δημιουργία πραγματικά κοινής μεταναστευτικής πολιτικής και η άμεση αντικατάσταση της κατάπτυστης και ετεροβαρούς συνθήκης Δουβλίνο 2, με την οποία οι ισχυρές χώρες της βόρειας Ευρώπης μετέφεραν το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης με το πρόσχημα της διαδικασίας ασύλου  στις χώρες εισόδου των παράνομων μεταναστών, μετατρέποντας τις, όπως την δική μας, σε αυλές παράνομης μετανάστευσης εξαναγκάζοντας έτσι τις χώρες του Νότου, να διαχειρίζονται το δυσβάστακτο αυτό πρόβλημα με την απαράδεκτη μάλιστα υποχρέωση επιστροφής των μεταναστών στις χώρες εισόδου ακόμη και αν αυτοί κατάφερναν, να φθάσουν στις χώρες του Βορρά, που αποτελούν τον κύριο προορισμό τους. Οι Βορειοευρωπαίοι λοιπόν χρειάζεται, να αναλάβουν επιτέλους τις ευθύνες τους και να πάψουν, να παριστάνουν τον τιμητή ή τον Πόντιο Πιλάτο στο ευρωπαϊκό αυτό πρόβλημα και να αδιαφορούν, μιλώντας γενικά για παράνομη μετανάστευση, δίνοντας φιλοδωρήματα για την διαχείριση του προβλήματος στις χώρες του Νότου. Αλλιώς θα είναι υπεύθυνοι για την διάλυση της κοινωνικής και εθνικής συνοχής των χωρών εισόδου και τελικά την ίδιας της ευρωπαϊκής συνοχής.

Δυστυχώς  το 1992 με την συνθήκη του Μάαστριχτ οι Ευρωπαίοι προχώρησαν ανάποδα την διαδικασία ενοποίησης τους, θεσμοθετώντας κοινό νόμισμα, χωρίς να έχουν εμβαθύνει πρώτα την πολιτική και οικονομική ενοποίηση τους, δημιουργώντας το παράδοξο σχήμα στην οικονομική ιστορία, να υπάρχει νόμισμα, χωρίς να αντιστοιχεί σε κράτος και μάλιστα ενιαίο. Έτσι πίστευε κυρίως η Γαλλία, ότι θα ελέγξει τον μελλοντικό ηγεμονικό ρόλο των Γερμανών, που διαφαίνονταν από τότε. Δεν άργησαν όμως, να φανούν οι συνέπειες αυτής της επιπολαιότητας και στην πρώτη μεγάλη κρίση αυτό το νόμισμα έγινε βραχνάς για τις αδύναμες οικονομικά χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και της περιφέρειας. Χωρίς η Ευρώπη να έχει μια ενιαία οικονομική διακυβέρνηση και πολιτική, με ανοιχτούς και σε άνοδο τους οικονομικούς ανταγωνισμούς και τα αντικρουόμενα συμφέροντα των μελών της, προσποιούνταν παράλληλα, ότι είναι ενωμένη κάτω από την επιφανειακή ομπρέλα του κοινού νομίσματος, το οποίο οικοδομήθηκε σε προβληματικά θεμέλια.

Κομβικό ρόλο σε αυτήν την περαιτέρω αναγκαία  ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα παίξει, η ενίσχυση του ευρωκοινοβουλίου με πραγματικά αποφασιστικές και όχι μόνο ελεγκτικές αρμοδιότητες, ώστε οι όποιες αποφάσεις, να είναι αποτέλεσμα πραγματικά δημοκρατικών θεσμών και διαδικασιών. Δεν αρκούν οι σημερινές αρμοδιότητες συναπόφασης ή ελέγχου  του κοινοβουλίου, για να παίξει αυτόν τον ουσιαστικό ρόλο για την λειτουργία της Ευρώπης. Επίσης θα χρειαστεί η εναρμόνιση της οικονομικής, φορολογικής και αναπτυξιακής πολιτικής των κρατών μελών και μια ενιαία οικονομική διακυβέρνηση, που εσχάτως ανακάλυψε μέχρι και η Γερμανία, η οποία πριν λίγα χρόνια την αρνούνταν κατηγορηματικά.

Η οικονομική αυτή διακυβέρνηση, θα απαιτηθεί, να πάρει την μορφή ενιαίων θεσμών με ουσιαστική δημοκρατική νομιμοποίηση, οι οποίοι δεν νοείται, να αποτελούν το μακρύ χέρι της Γερμανίας ή άλλων ισχυρών χωρών, για να επιβάλουν την πολιτική τους στους μικρούς. Ή θα έχουμε μια Ευρώπη πραγματικά ισχυρή και δημοκρατικά λειτουργούσα με ισοτιμία των μελών,  απαλλαγμένη από στενές και ατελέσφορες λογιστικές αντιλήψεις, ή η Ευρώπη αργά ή γρήγορα θα αποσυντεθεί. Την ενιαία αυτή οικονομική διακυβέρνηση χρειάζεται, να κατευθύνουν θεσμοί και πρόσωπα εκλεγμένα και όχι διορισμένοι γραφειοκράτες–υπάλληλοι των ισχυρών χωρών, όπως επιθυμούν σήμερα κάποιοι, για να ελέγξουν αυταρχικά ολόκληρη την ένωση. Για να γίνει αυτό είναι απαραίτητο, να αποκτήσουμε κοινή δημοσιονομική πολιτική, κοινή φορολογική πολιτική, κοινό ταμείο αντιμετώπισης κρίσεων και διαχείρισης του χρέους, με κοινοτικοποίηση μέρους αυτού και όλα αυτά, να υπόκεινται στον σχεδιασμό και των έλεγχο δημοκρατικά εκλεγμένων θεσμών. Δεν είναι δυνατόν τον ρόλο του διαχειριστή της κοινής οικονομικής πολιτικής, να τον αναλαμβάνουν διορισμένοι επίτροποι, αλλά απαιτούνται άμεσα εκλεγμένα θεσμικά όργανα από τους πολίτες της Ευρώπης.

Είναι όμως αυτονόητο, ότι όταν θέλουμε κοινή αντιμετώπιση των προβλημάτων υπερχρέωσης χωρών της Ευρώπης, δεν μπορούμε παράλληλα, να αρνούμαστε την εναρμόνιση των οικονομικών μας πολιτικών, γιατί και όσοι χρηματοδοτήσουν από θέση ισχύος το εγχείρημα θα θέλουν, να εξασφαλίσουν, ότι με τα χρήματα των πολιτών τους δεν θα μπορεί κανείς, να παίζει. Έτσι από την μία θα πρέπει, να συμβάλουν με την οικονομική τους ευρωστία τα ισχυρά κράτη σε πνεύμα πραγματικής αλληλεγγύης και από την άλλη σε πνεύμα ευθύνης τα αδύναμα, να τακτοποιήσουν τα οικονομικά και δημοσιονομικά τους προβλήματα.

Στα πλαίσια λοιπόν και της φορολογικής ενοποίησης χρειάζεται η δημιουργία ενιαίου φορολογικού συστήματος με χαμηλούς όμως φορολογικούς συντελεστές, ώστε η Ευρώπη να δώσει απάντηση στο πρόβλημα ανταγωνιστικότητας, που όντως έχει και να γίνει θελκτικός προορισμός για την δημιουργία επιχειρήσεων, που τώρα μεταφέρουν την έδρα τους σε άλλους προορισμούς. Είναι υποκριτικό η Γερμανία, να ολοφύρεται για την χαμένη ανταγωνιστικότητα και ταυτόχρονα να επιβάλλει αυξήσεις φόρων στις περιφερειακές χώρες, ούτε μπορεί αυτή, να ανακτηθεί με εξουθενωτικές μειώσεις μισθών στην γραμμή της κινεζοποίησης τους και της εξαθλίωσης των εργαζομένων. Η ΕΕ πρέπει, να σταθεί στον ανταγωνισμό με προϊόντα ποιότητας και όχι συναγωνιζόμενη ευτελή προϊόντα, που παράγονται σε μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας.

Εξάλλου είναι απαραίτητο, να προχωρήσει επιτέλους και η τραπεζική ένωση της Ευρώπης παρά τα εμπόδια, που βάζει η Γερμανία, γιατί οι τράπεζες της δεν επιθυμούν την εποπτεία από έναν ευρωπαϊκό οργανισμό, όπως η ΕΚΤ μια και έχουν και αυτές μεγάλα ανοίγματα και σκοτεινά σημεία διαχείρισης, όπως η Deutsche Bank.

Η τραπεζική αυτή ένωση, για να δημιουργηθεί προαπαιτεί την άμεση δημιουργία κοινής εποπτικής αρχής των ευρωπαϊκών τραπεζών, κοινής αρχής διάλυσης των χρεοκοπημένων τραπεζών και ένα ευρωπαϊκό ταμείο εγγύησης καταθέσεων στις τράπεζες αυτές παράλληλα με τα εθνικά ταμεία εγγύησης καταθέσεων, στα οποία θα συμμετέχουν υποχρεωτικά όλες οι τράπεζες με κάποιο ποσό την περίοδο λειτουργίας τους, έτσι ώστε να διασώζονται οι καταθέσεις μέχρι ένα ορισμένο σεβαστό ύψος τουλάχιστον  αν και θεωρώ, ότι πρέπει να γίνει προσπάθεια , να διασώζονται εάν είναι δυνατό αυτές στο σύνολο τους, για να μην υπάρξει διαρροή από τις τράπεζες των περιφερειακών χωρών της Ευρωζώνης. Την ζημία όμως είναι καιρός  να αρχίσουν, να πληρώνουν οι  διοικήσεις, οι μέτοχοι και οι ομολογιούχοι επενδυτές  των τραπεζών όπως και οι κάτοχοι τοξικών προϊόντων.

 Ακόμη πρέπει, να αποφασίσουμε επιτέλους, ότι σε καθεστώς ελεύθερης οικονομίας δεν μπορεί, να διασώζονται χρεοκοπημένα τραπεζικά ιδρύματα με τοξικά προϊόντα, κρατικοποιώντας με αυτόν τον τρόπο τις ζημίες τους και αυξάνοντας το χρέος των κρατών, που αναλαμβάνουν, να δανειστούν, για να τα  διασώσουν. Αυτός ο φαύλος κύκλος δεν επιτρέπεται , να συνεχίζεται, διότι οι τράπεζες αυτές ακολουθούν το μοντέλο ιδιωτικοποιούμε τα κέρδη και ομνύουμε στην ελεύθερη αγορά όταν έχουμε ανάπτυξη, κρατικοποιούμε όμως  τις ζημίες μας, όταν έρχεται η ώρα του λογαριασμού για άφρονες τακτικές μας.

 Στην χώρα μας κάποιες δυνάμεις, χρειάζεται, να επιλέξουν, τί θέλουν πια, γιατί δεν είναι λογικό , από την μία να υπερασπίζονται το μοντέλο της Ισλανδίας, που άφησε τις τράπεζες, να χρεοκοπήσουν, χωρίς να αναλάβει τα χρέη των υποκαταστημάτων τους στο εξωτερικό και από την άλλη όταν η Ευρώπη αποφασίζει, να ακολουθήσει σε κάποιο βαθμό το μοντέλο αυτό, να ολοφύρονται.

Βεβαίως στα πλαίσια ενός σχεδίου δράσης και ανακεφαλαιοποίησης τραπεζικών ιδρυμάτων μετά την ίδρυση της τραπεζικής ένωσης, θα χρειαστεί, να αποφασιστεί οριστικά επιτέλους η ανακεφαλαιοποίηση τους απευθείας από οργανισμούς, όπως ο ESM και ο δανεισμός των τραπεζικών ιδρυμάτων, να επιβαρύνει αυτά και όχι να αναγκάζονται τα κράτη μέλη, να δανείζονται για λογαριασμό τους, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος τους. Αυτός ο φαύλος κύκλος τραπεζικής κρίσης, που μετατρέπεται εύκολα σε κρίση χρέους των χωρών μελών, πρέπει, να σπάσει. Στα πλαίσια μια τέτοιας λύσης θα μπορούσε και η Ελλάδα, να επωφεληθεί και έτσι να αποφασιστεί η αναδρομική εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου, ώστε τα 50 δις της ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών, να μην βαρύνουν το ελληνικό δημόσιο χρέος, όπως σήμερα.

Για να γίνουν τα παραπάνω πράξη, θα χρειαστεί πολιτική γενναιότητα από τις ηγεσίες των ισχυρών κρατών-μελών, οι οποίες επιβάλλεται, να καταλάβουν, ότι οι χώρες τους ευνοήθηκαν σκανδαλωδώς από το πολύ σκληρό κοινό μας νόμισμα, που έχει δημιουργήσει προβλήματα στις χώρες της περιφέρειας με τις αδύναμες οικονομίες και απαιτείται μέρος των κερδών τους, να το διαθέσουν για την διάσωση του.

Για αυτό ο ESM θα χρειαστεί, να έχει κεφάλαια 2 τρις ευρώ και όχι όπως σήμερα κεφάλαια μόνο 500 δις, τα οποία αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό των προβλημάτων της ευρωζώνης. Μόνον έτσι θα μπορεί, να καλύπτει άμεσα την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που θα κρίνει, πως  πρέπει και μπορούν να διασωθούν, όπως και να παρεμβαίνει στις αγορές ομολόγων αποτελεσματικά, για να βοηθήσει τις χώρες με προβλήματα χρέους με απευθείας αγορά ομολόγων. Όπως επίσης για κάποιες από τις χώρες της ευρωζώνης, η έκδοση  ευρωομολόγου από την ΕΚΤ θα μπορούσε, να ηρεμήσει τις αγορές και να καταστήσει βιώσιμη την συνέχιση της συμμετοχής τους σε αυτήν. Ήρθε η ώρα η Ευρώπη, να πάψει, να αργοπορεί και να αντιμετωπίζει μίζερα το ζήτημα, γιατί αν δεν το έχουν καταλάβει τα ισχυρά αλαζονικά μέλη της, τα θεμέλια του κοινού νομίσματος έχουν πάρει φωτιά, από την οποία δεν θα γλιτώσει κανείς.

Φλέγον εξάλλου ζήτημα είναι και αυτό της κοινωνικής και περιφερειακής συνοχής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Η ανεργία γιγαντώνεται, λόγω εφαρμογής λανθασμένων και αδιέξοδων οικονομικών συνταγών, αφού 26 εκ πολίτες της είναι άνεργοι και  μεταξύ αυτών 5,6 εκ κάτω των 25 ετών, ενώ η κατάσταση σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ισπανία είναι εκτός ελέγχου με την ανεργία των νέων πάνω από 50% και σε κάποιες περιφέρειες, όπως της Δυτικής Μακεδονίας, να κάνει πρωταθλητισμό με ανεργία των νέων κάτω των 25 στο εγκληματικό 72,5%, ξεπερνώντας ακόμη και την Θέουτα της Ισπανίας, όντας πλέον πρώτη σε όλη την ΕΕ. Με αυτόν τον τρόπο η ευρωπαϊκή συνοχή αποδομείται και μία γενιά απειλείται με εξαφάνιση του μέλλοντος της.

Απαιτείται η άμεση ενεργοποίηση ευρωπαϊκών προγραμμάτων για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος και δεν αρκούν τα ψιχία των  προγραμμάτων ύψους 6 δις ευρώ στα πλαίσια του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού της περιόδου 2014-2020, ούτε οι ευρωπαϊκοί θεσμοί  επιτρέπεται , να συνεχίσουν, να κρύβονται πίσω από το επιχείρημα, ότι η ανεργία και η κοινωνική πολιτική είναι θέμα του κάθε κράτους- μέλους και μόνο επικουρικές μπορεί, να είναι οι δράσεις τους.   

 Άλλωστε το 2012 υπογράφηκε το σύμφωνο απασχόλησης με φτωχά αποτελέσματα μέχρι σήμερα και αυτό θα έπρεπε, να έχει ανησυχήσει σοβαρά ήδη του ηγέτες της ΕΕ. Ούτε μπορεί, να κρύβουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί των προγραμμάτων μαθητείας ή προσωρινής και εξευτελιστικά αμειβόμενης εργασίας, που προβλέπονται ως δράσεις. Χρειάζονται ριζικές και ολοκληρωμένες λύσεις άμεσα σε ευρωπαϊκό επίπεδο χωρίς δισταγμούς, αλλιώς η νέα γενιά θα εκραγεί και θα διασαλευθεί η κοινωνική ειρήνη πολλών χωρών μελών, όσο βλέπει τα όνειρα της να κονιορτοποιούνται. Ευρωπαϊκή συνοχή δεν μπορεί, να υπάρξει χωρίς κοινωνική συνοχή και πρόληψη της παραπάνω <<γενοκτονίας>>.

 Εδώ τίθεται και το ζήτημα της περιφερειακής συνοχής καθώς μάλιστα μόλις πρόσφατα κατέληξαν σε συμφωνία τα κράτη –μελη για τον προϋπολογισμό της ΕΕ της περιοδου 2014-2020. Είχαμε μάλιστα σε ευρωπαϊκό επίπεδο περικοπή κονδυλίων για το σύνολο της Ευρώπης, ενώ οι συνθήκες απαιτούν ενίσχυση των διαρθρωτικών ταμείων και των πολιτικών συνοχής. Είναι άλλο πράγμα βέβαια η καταπολέμηση της σπατάλης στα πλαίσια του προϋπολογισμού της ένωσης, η οποία είναι απαραίτητη για να τιθασευθεί το έλλειμμα της ΕΕ και άλλο πράγμα η ενίσχυση των πολιτικών συνοχής και αλληλεγγύης. Οι ανισότητες μεταξύ των ευρωπαϊκών περιφερειών διευρύνονται και πλέον αν συνεχιστεί αυτό ο ρυθμός θα δημιουργηθεί χάσμα αγεφύρωτο μεταξύ Βορρά –Νοτου από την μια και περιφερειακών χωρών και κεντρικών από την άλλη. Αυτό θα σημάνει και την έναρξη αποδόμησης της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η πρόσφατη συμφωνία για προϋπολογισμό της ΕΕ ύψους 997 δις ευρώ για την περίοδο 2014-2020 είναι ατελέσφορη και κατώτερη των περιστάσεων  και των προσδοκιών των Ευρωπαίων πολιτών. Η αναθεώρηση της θα καταστεί επιτακτική ανάγκη όπως και η διάθεση περισσότερων κονδυλίων για τα διαρθρωτικά και κοινωνικά ταμεία, αν δεν θέλει η πολιτική τάξη τη Ευρώπης, να βάλει ταφόπλακα και να οδηγήσει στην διάλυση της Ένωσης.

Ας ελπίσουμε ότι η ιστορική αναγκαιότητα και οι πιεστικές απαιτήσεις των καιρών θα οδηγήσουν στην ανάδειξη σοφών ηγετών στην Ευρώπη, οι οποίοι θα την κατευθύνουν, να βρει ξανά τον χαμένο δρόμο της και θα διασώσουν το όνειρο, βουτώντας ξανά στα νάματα των θεμελιακών αρχών ίδρυσης της χωρίς αμφιταλαντεύσεις. Τότε θα μπορούμε, να δημιουργήσουμε μια Ευρώπη ισοτιμίας, αλληλεγγύης, δημοκρατίας και ελευθερίας πραγματικά και όχι εικονικά ενωμένη.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Πηγή: Το Βήμα Online