Monthly Archives: May 2014

Motorists could be slugged an extra $1 billion a year at the petrol pump under a plan floated for the federal budget.

Sky News understands the tax will be pinned to inflation, ensuring the price at the pump will go up twice a year with the proceeds pumped back into roads. An increase in the fuel excise in next week’s federal budget would be an attack on working families, opposition frontbencher Anthony Albanese says.

The Abbott government is believed to be considering a three cent lift in the 38.1 cent per litre excise that could bring in $1 billion in extra revenue a year.The excise has been locked at 38.1 cents since the Howard coalition government froze automatic indexation in 2001, and if it rose now millions of motorists across the country will pay more for petrol.

Mr Albanese said any increase would show the coalition government was ‘attacking the public through the (petrol) bowser’.

It would hurt working families ‘every time they filled up in their car’, Labor’s transport spokesman said on Friday.

‘It’s a regressive tax because if you live further away from where you work and you don’t have public transport options … you’ll pay more and you’ll pay it every week,’ he added.’

(It’s) bigger than the carbon price on everyone’s personal motor vehicle.’Government frontbencher Christopher Pyne labelled Labor ‘arsonists’ for not supporting the government’s plan to scrap the former government’s carbon tax.

‘They’re like arsonists that set fire to their neighbour’s house, then when the firefighter turns up to try to put it out they mug the firefighter as well,’ the education minister said.While Treasurer Joe Hockey’s office was not confirming the return of petrol excise indexation, which was frozen in 2001 at 38.14 cents a litre, Sky News understands that the idea is highly likely to feature in Tuesday’s budget.

Industry experts say indexation to inflation would raise an extra $1.1 billion a year in 2016/17, rising to $1.6 billion in 2017/18.Another option floated in government ranks is lifting the excise rate by up to three cents a litre, estimated to raise an extra $1.2 billion a year on top of the $18.5 billion already forecast.Assistant Infrastructure Minister Jamie Briggs says there will be a range of measures in the budget which would be difficult to sell politically, but were needed to get back into the black.

The Australian Automobile Association says any rise in fuel excise is unjustified.’Motorists already pay too much tax,’ AAA chief Andrew McKellar said.As well, only a fraction of the fuel excise was being returned to spending on transport infrastructure by the federal government.’It’s been estimated about a third of the fuel excise revenue is currently spent on roads.But the government is understood to be planning a $10 billion infrastructure package as part of the 2014/15 budget.

source: skynews.com.au

Το νέο ντοκιμαντέρ του Stanislaw Karpinski που δεν στέκεται μόνο στους 300 του Λεωνίδα, αλλά εξιστορεί και τα 49 χρόνια του πολέμου.

«Ο πρώτος πόλεμος για τη Δύση» – η στιγμή που η ιστορία έγινε θρύλος-, είναι ο τίτλος του  αποκαλυπτικού ντοκιμαντέρ που ολοκληρώθηκε φέτος μετά 7 χρόνια προετοιμασίας.

Ο σκηνοθέτης του Stanislaw Karpinski, όταν κόντευε τα 50 αποφάσισε να αποσυρθεί από το επάγγελμα του αγρότη, κάνοντας στροφή 180 μοιρών για να ασχοληθεί με… την ψηφιακή τεχνολογία!

Το πάθος του για την ιστορία-ειδικότερα των αρχαίων και μεσαιωνικών χρόνων-υπήρξε η αφορμή που του έδωσε την ιδέα να δημιουργήσει σε δική του παραγωγή, την ψηφιακή αναπαράσταση των ελληνοπερσικών πολέμων.

Ξεκίνησε λοιπόν μια εντατική και εις βάθος έρευνα της αρχαίας ελληνικής ιστορίας. Τις τεχνολογικές δεξιότητες που ανέπτυξε ήρθε να στηρίξει ο ακαδημαϊκός του τομέα κλασικών σπουδών Δρ. Michael Scott, του Πανεπιστήμιου Cambridge.

«Με το που αρχίσαμε την έρευνα, πολλοί άνθρωποι είχαν αντικρουόμενες απόψεις, ακόμη και στον ακαδημαϊκό χώρο, και ανακαλύψαμε ότι  υπήρχαν πολλά σημεία που δεν έβρισκαν τους πάντες σύμφωνους. Έτσι κάναμε τη δικιά μας έρευνα και καταλήξαμε σε αυτό που θεωρούμε ένα αρκετό ισορροπημένο συμπέρασμα για τη μάχη του Μαραθώνα και σε σχέση με το άλλο θέμα, το τί πραγματικά συνέβη με τους 300 Σπαρτιάτες» εξηγεί ο κ. Karpinski στο «Νέο Κόσμο».

Το 80% των θεμάτων που καλύπτει η τηλεοπτική σειρά ντοκιμαντέρ  φέρεται να κάνει λόγο για όλα όσα ήδη γνωρίζουμε και έχουμε διδαχθεί από τα ιστορικά βιβλία. Ωστόσο, σύμφωνα με τον κ. Karpinski, η διαφορά έγκειται στο 20 τοις εκατό της θεματικής που παρουσιάζει κάποιες νέες, ριζοσπαστικές ιδέες.
«Είναι πραγματικά συναρπαστικό να ανακαλύπτεις κάτι καινούριο» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Με την ολοκλήρωση της έρευνας, η ιδέα του ντοκιμαντέρ άρχισε σταδιακά να παίρνει σάρκα και οστά, παρότι τα χρηματικά μέσα ήταν πενιχρά και η παραγωγή ιδιαίτερα ακριβή, όπως ήταν αναμενόμενο.

Συνολικά χρειάστηκαν 7 χρόνια για να υλοποιηθεί το εγχείρημα  και προέκυψαν  8 επεισόδια ιστορικής ανάλυσης διάρκειας  που ξεπερνά τα 350 λεπτά, σε αφήγηση του Δρ. Michael Scott. Για την προσπάθεια επιστρατεύθηκαν μεταξύ άλλων 10 ειδικοί αναλυτές, τέσσερις επιπρόσθετοι ερευνητές και 400 ηθοποιοί.

«Η ιστορία αυτή δεν έχει προβληθεί ξανά στην τηλεόραση, και ολόκληρη η ιστορία δεν έχει καλυφθεί ποτέ συνολικά» ανέφερε ο κ. Karpinski, σημειώνοντας πως η τηλεόραση έχει καλύψει αποσπάσματα, όπως τους 300 του Λεωνίδα και την Μάχη του Μαραθώνα,  όχι όμως ολοκληρωμένα και τα 49 χρόνια που διήρκησε ο πόλεμος.
Το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής έλαβε χώρα στην Αυστραλία, στο Wollongong, με τη συνεισφορά μεγάλου αριθμού συντελεστών. Ενδεικτικά αναφέρονται οι: Δρ. Ian Plant, ο επίκουρος καθηγητής Paul McKechnie, ο Δρ. Blanche Menadier του Πανεπιστημίου Macquarie, ο Δρ.Doug Kelly από το Australian National University, o Dr. Chris Matthew του Australian Catholic University.

Το τότε ενιαίο Υπουργείο Τουρισμού και Πολιτισμού, καθώς και το Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό στήριξαν την παραγωγή, ενώ κατά την τελευταία μέρα των γυρισμάτων είχαν τη χαρά να δεχτούν την επίσκεψη του διευθυντή του Greek National Tourism Office στο Σίδνεϊ, Θοδωρή Νικολαΐδη.
Για να δείτε τη σειρά ντοκιμαντέρ The First War of the West επισκεφθείτε την ιστοσελίδα  www.bit.ly/1fwly16 ή εναλλακτικά στο Amazon, NTSC: www.//amzn.to/1nL3NQ3 Pal www.//amzn.to/1gQIiIh.

Πηγή: Νέος Κόσμος

«Τι ωραίο που ένας άνθρωπος από την Αυστραλία θέλει να πάρει χειροποίητο παπούτσι απ’ την Ελλάδα»!

Αν ανήκετε στους λάτρεις των υποδημάτων, έχετε σίγουρα παρατηρήσει τα ιδιαίτερα, χειροποίητα παπούτσια, τα οποία φέρουν την ονομασία The Workshop και γεμίζουν τον τελευταίο καιρό τις βιτρίνες όλο και περισσότερων καταστημάτων. Το The Workshop έκανε την εμφάνισή του τον περασμένο Ιούλιο. Πρόκειται για το brand χειροποίητων υποδημάτων που δημιούργησαν η Kim, o Alex και ο Jason Χατζηαναστασίου, συνεχίζοντας και επεκτείνοντας την οικογενειακή επιχείρηση. Η βιοτεχνία υπάρχει από το 1938, από την εποχή που ανήκε στον παππού τους, η οποία στη συνέχεια πέρασε στα χέρια του πατέρα τους.

Ο Jason τονίζει ότι χωρίς την τεχνογνωσία του πατέρα τους, τα σχέδια που είχαν, δεν θα μπορούσαν να υλοποιηθούν. Η αρχή γι’ αυτό έγινε χωρίς να έχουν θέσει ως στόχο κάτι συγκεκριμένο ή μεγαλεπήβολο. «Ξεκινήσαμε πολύ χαλαρά, χωρίς να στοχεύουμε να δημιουργήσουμε ένα brand ή μία σειρά για να εξελιχθεί σε κάτι. Γνωρίζουμε όλοι πώς είναι η γενικότερη κατάσταση, οπότε ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε παπούτσια για το καλοκαίρι, για εμάς τους ίδιους. Η Kim είχε κουραστεί να φοράει παπούτσια τα οποία δεν ήταν άνετα. Έτσι, φτιάξαμε τις εσπαντρίγιες. Τεχνογνωσία υπήρχε, επομένως αποφασίσαμε να φτιάξουμε δέκα παπούτσια και να τα δείξουμε στους φίλους μας, με το σκεπτικό να τα αγοράσει όποιος θέλει και μπορεί. Θα παίρναμε και εμείς τέσσερα-πέντε ζευγάρια και ως εκεί».

Τα πράγματα, ωστόσο, πήραν γρήγορα άλλη τροπή. «Θυμάμαι ότι είπαμε να τις ανεβάσουμε σε μία σελίδα στο facebook και να καλέσουμε τους φίλους μας για να τις δουν. Κάναμε μία φωτογράφηση, άρχισε τελικά να μαζεύεται πολύς κόσμος στη σελίδα και τους άρεσαν. Μετά, άρχισαν να εμφανίζονται και μαγαζιά που ενδιαφέρονταν για συνεργασία. Τώρα, έχουν αυξηθεί κι άλλο».

Κανείς από τους τρεις δεν είχε ασχοληθεί με την οικογενειακή επιχείρηση νωρίτερα. Το αντικείμενο σπουδών και ενασχόλησής τους μέχρι τότε ήταν πολύ διαφορετικό, αλλά ίσως αυτό ήταν που τους έκανε εξ’ αρχής να δώσουν σημασία στη λεπτομέρεια. Ήθελαν να δημιουργήσουν αυτό που τους έλειπε. «Η λεπτομέρεια παίζει πολύ σημαντικό ρόλο, γιατί αν είμαστε πρόχειροι στη δουλειά μας, το αντιλαμβάνεται και ο άλλος. Το ίδιο ισχύει και με την ποιότητα. Η αδερφή μου πιέζει πολύ σ’ αυτό, καθώς εκείνη τα δοκιμάζει όλα. Είναι σχολαστική, θέλει να μην την ενοχλεί το υπόδημα πουθενά και έχει δίκιο. Έτσι ξεκίνησε άλλωστε όλο αυτό, επειδή δεν κυκλοφορούσαν πολλά, καλά παπούτσια».

Ασχολούνται ενεργά όλοι με το κομμάτι της παραγωγής των υποδημάτων, ουσιαστικά ακόμα μαθαίνουν, αλλά… «Χρειάζεται, δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Είναι μία περίοδος που δεν μπορούμε να καθόμαστε και να περιμένουμε από τους άλλους. Τα κάνουμε όλα, ο καθένας έχει αναλάβει κάτι, αλλά όλοι βοηθάμε. Εγώ έχω το επικοινωνιακό κομμάτι και μόλις τελειώσω, θα πάω να βοηθήσω και αλλού. Η αδερφή μου, που έχει το σχεδιαστικό, θα βοηθήσει και στην παραγωγή. Είναι χειροποίητο, δεν έχουμε την πολυτέλεια να πούμε ότι δεν εμπλεκόμαστε. Προσπαθούμε να είμαστε, κατά κάποιον τρόπο, ανταγωνιστικοί στην αγορά. Παίρνοντας περισσότερο προσωπικό, αντικειμενικά, ανεβαίνει και η τιμή του».

Οι τιμές των χειροποίητων υποδημάτων είναι σχετικά υψηλές, ειδικά σε μία περίοδο γενικότερης οικονομικής δυσπραγίας. Από όσα έχουν δει, μέχρι στιγμής, τίποτα δεν αποτελεί σημαντικό σκόπελο, καθώς θεωρούν καταλυτικό παράγοντα την ποιότητα. «Ο κόσμος έχει συνηθίσει σε προϊόντα εισαγωγής από Κίνα ή άλλες χώρες που είναι φθηνά και πολλοί πιστεύουν ότι το δικό μας προϊόν είναι πανάκριβο. Βασικά, οι απόψεις διίστανται. Άλλοι το βρίσκουν πολύ ακριβό και άλλοι απορούν πώς, αν και χειροποίητο, είναι τόσο φθηνό. Τα δύο άκρα. Στην πραγματικότητα όμως, είμαστε κάπου στη μέση. Ξεκινώντας, είπαμε ότι αν βγει στην αγορά, δεν θα είναι κάτι άπιαστο, αλλά ότι σαφώς δεν μπορούμε να χτυπήσουμε το φθηνό, γιατί εκ των πραγμάτων ο Έλληνας δεν πληρώνεται όπως ο υπάλληλος στην Κίνα. Ο στόχος μας ήταν να επιτύχουμε την ποιότητα, γιατί το φθηνό μπορεί να κατεβαίνει συνέχεια. Σκεφτήκαμε ότι από τη στιγμή που ξεκινήσαμε, θα κάναμε κάτι άνετο και ωραίο για εμάς και αυτή θα είναι η τιμή. Θα ανταποκρίνεται, όμως, σ’ αυτό που πληρώνει ο καθένας. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να προσφέρουμε ένα οικονομικό και παράλληλα ποιοτικό υπόδημα».

Κατ’ ουσίαν, τα συγκεκριμένα υποδήματα είναι μοναδικά, καθώς κανένα ζευγάρι δεν είναι ίδιο με κάποιο άλλο από τη στιγμή που όλα γίνονται χειροποίητα. Άρα τα σχέδια, όπως ένα λουλούδι στο ύφασμα, σπάνια θα τύχει να είναι στο ίδιο σημείο σε δύο παπούτσια, πόσο μάλλον σε δύο ζευγάρια. «Το χαρακτηριστικό μας είναι ο συνδυασμός υφάσματος-δέρματος. Είναι όλα ελληνικά προϊόντα. Οι προμηθευτές μας είναι Έλληνες, για να στηρίξουμε την ελληνική αγορά, η οποία μπορεί πλέον να προσφέρει. Δεν είναι όπως κάποτε που λέγαμε ότι είναι ελληνικό προϊόν, άρα θα είναι ή παλιομοδίτικο ή ελαττωματικό. Υπάρχει υλικό για να δουλέψουμε και πολλά ελληνικά brands. Έχουμε μεν designers, αλλά όλα σχετίζονται και με τους προμηθευτές, πρέπει η πρώτη ύλη να είναι καλή. Οπότε, όταν έχουν μπει νέοι άνθρωποι, νέες ιδέες, υπάρχουν ωραία πράγματα που μπορούμε να δημιουργήσουμε και θα αρέσουν στο κοινό. Παλιότερα, δυστυχώς, δεν βλέπαμε στο ελληνικό προϊόν κάτι ιδιαίτερο».

Η μαζική παραγωγή, όμως, δεν είναι εύκολη στο χειροποίητο υπόδημα. «Επειδή είναι χειροποίητο θέλει μεγαλύτερη προσοχή και περισσότερο χρόνο, άρα τα νούμερα που θα δείτε στο τέλος της ημέρας, δεν είναι αντίστοιχα ενός εργοστασίου. Ευτυχώς, είναι κάτι που γνωρίζουν και τα καταστήματα με τα οποία συνεργαζόμαστε. Όλοι ξέρουν ότι δεν θα κάνουν μία παραγγελία στην αρχή της σεζόν και θα έρθουν κούτες. Ξέρουν ότι περιμένουν μόνο μία και μετά θα περιμένουν αρκετά για να πάρουν ξανά τις επόμενες, γιατί είναι όλα είναι χειροποίητα. Αυτό, όμως, αρέσει και στον κόσμο. Είναι αλλιώς να γνωρίζει κάποιος ότι θα πάρει κάτι το οποίο έχει δημιουργηθεί το καθένα ξεχωριστά για να βγει ωραίο. Η διαδικασία είναι λίγο πιο ρομαντική, όπως και τα παπούτσια μας, επομένως απευθύνονται σε ρομαντικούς ανθρώπους. Δεν θα ήθελα να αλλάξει. Αυτή είναι η δυναμική μας, τόσα μπορούμε να παράγουμε, αυτά είναι τα μαγαζιά με τα οποία συνεργαζόμαστε. Αν αυτό μπορούσε να επεκταθεί και να μεγαλώσει, αλλά να μείνει στα πλαίσια του χειροποίητου, θα το ήθελα πολύ».

Μία από τις δυσκολίες, όπως λέει ο Jason, είναι ότι κάθε εξάμηνο είναι σαν να δίνουν εξετάσεις. «Βγάζουμε ένα δειγματολόγιο, μία συλλογή και ευχόμαστε να μην αρέσει μόνο σ’ εμάς. Νομίζω πως τελικά το πετυχαίνουμε, επειδή δεν προσπαθούμε να κάνουμε κάτι που θα αρέσει σε όλους. Κάνουμε αυτό που αρέσει σ’ εμάς. Απλώς, τυχαίνει να υπάρχει κόσμος που έχει την ίδια αισθητική και αυτό είναι πολύ ευχάριστο για εμάς».

Στα επόμενα σχέδιά τους είναι η καλοκαιρινή σειρά. Κάποια περσινά σχέδια που είχαν ζήτηση έχουν παραμείνει αλλά προστέθηκαν και νέα. Ετοιμάζεται επίσης η ανδρική σειρά, με περισσότερες επιλογές και έχει προγραμματιστεί η αντίστοιχη χειμερινή, την οποία φέτος δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν στην ώρα της. Τέλος, νέα προσθήκη θα είναι οι τσάντες, με τον ίδιο συνδυασμό δέρματος-υφάσματος, αλλά το αποτέλεσμα το κρατούν για έκπληξη. Η εσπαντρίγια, πάντως, παραμένει το σήμα κατατεθέν τους. «Όταν ένα παπούτσι είναι άνετο, οι πιθανότητες να ξαναγυρίσει στη μόδα είναι πολλές. Παρθενογένεση δεν υπάρχει. Εσπαντρίγιες έφτιαχνε και ο παππούς μου, η τεχνική είναι ίδια. Παίρνουμε κάτι παλιό και το προσαρμόζουμε στο σήμερα. Απλώς πρέπει να βρίσκουμε πάντα κοινό με αντίστοιχη αισθητική».

Δεν λείπουν και οι ευχάριστες εκπλήξεις πάντως. «Χαιρόμαστε ιδιαίτερα όταν λαμβάνουμε μηνύματα από κάποιον στην Αυστραλία που θέλει να πάρει δώρο ένα ζευγάρι στη γυναίκα του. Τι ωραίο που ένας άνθρωπος από την Αυστραλία θέλει να πάρει χειροποίητο παπούτσι απ’ την Ελλάδα»!

Πηγή: Νέος Κόσμος

Μια ακόμα ενδιαφέρουσα διάλεξη για τη γλώσσα μας και στα Ελληνικά, διοργανώνει αυτή την Κυριακή η Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης, στο πλαίσιο των Σεμιναρίων Ελληνικής Ιστορίας και Πολιτισμού, που προσφέρει δωρεάν τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Πρόκειται για μια διάλεξη την οποία εκτός από το γενικό κοινό, ενδείκνυται για τους εκπαιδευτικούς Νέων Ελληνικών, καθώς φοιτητές και μαθητές.

Τη διάλεξη θα παρουσιάσει ο Διονύσιος Μερτύρης, υποψήφιος διδάκτωρ στο Τμήμα Γλωσσολογίας του πανεπιστημίου Λατρόμπ της Μελβούρνης. H διάλεξη θα δοθεί την Κυριακή 11 Μαΐου, στις 4.00μμ, στην αίθουσα της Φιλανθρωπικής Αδελφότητας Ιθακήσιων (2ος όροφος, 329 Elizabeth Street, Melbourne).

Όπως είναι γνωστό, η ελληνική γλώσσα έχει υποστεί πολλές αλλαγές στην τρισχιλιετή ιστορία της. Οι πιο καθοριστικές από αυτές τις αλλαγές συνέβησαν κατά την περίοδο της μετάβασης από την αρχαία στη σύγχρονη γλώσσα που περιλαμβάνει αρκετά ιστορικά στάδια, όπως την περίοδο της ύστερης ελληνιστικής κοινής (1ος-4ος αι. μ.Χ.) και τους πρώτους αιώνες του Βυζαντίου (πρώιμη μεσαιωνική ελληνική). Το πτωτικό σύστημα άλλαξε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβατικής περιόδου, καθώς οι τέσσερεις (Η κλητική δεν λαμβάνεται υπόψιν ως «πραγματική» πτώση [πβ. Blake 1994: 9]) πτώσεις της αρχαίας ελληνικής (ονομαστική, αιτιατική, γενική και δοτική) μειώθηκαν σε τρεις λόγω της απώλειας της δοτικής κατά την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο (5ος-10ος αι.).

Πέραν του γεγονότος ότι οι λειτουργίες της χαμένης δοτικής κληρονομήθηκαν από τη γενική στις νότιες διαλέκτους και από την αιτιατική στις (περισσότερες) διαλέκτους της Μικράς Ασίας και της Βορείου Ελλάδος, η αναμόρφωση του αρχαίου πτωτικού συστήματος περιλαμβάνει τη βαθμιαία απώλεια των σημασιολογικών λειτουργιών των πλάγιων πτώσεων, εξαιτίας της χρήσης των προθέσεων και άλλων αναλυτικών στρατηγικών, καθώς η γενική και η αιτιατική περιορίστηκαν στη δήλωση γραμματικών σχέσεων (βλ. Luraghi 2004: 376).

Συνεπώς, παρότι η αρχαία γενική μπορούσε να δηλώνει αφαιρετικές και διαιρετικές λειτουργίες (Κληρονομημένες από την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή αφαιρετική και γενική αντίστοιχα), η σύγχρονη γενική χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για τη δήλωση κτητικών λειτουργιών, εξαιρουμένης της χρήσης της ως εμμέσου αντικειμένου στις νότιες διαλέκτους.

Αυτή η αναμόρφωση του πτωτικού συστήματος υπήρξε κρίσιμη για τη θέση της γενικής στην ύστερη μεσαιωνική (11ος-1453) και νέα ελληνική περίοδο. Πιο συγκεκριμένα, ποικίλα φαινόμενα μορφολογικής απώλειας σε κάθε νεοελληνικό ιδίωμα:

1. Συγκρητισμός με την αιτιατική: η γενική πληθυντικού των προσωπικών αντωνυμιών έχει αντικατασταθεί από την αιτιατική σε όλες τις σύγχρονες διαλέκτους εκτός από τα ποντιακά:
τὰ παιδία ἡμῶν [ΓΕΝ] → τα παιδιά μας [ΑΙΤ]

Σε κάποιες διαλέκτους, η αιτιατική αντικαθιστά τη γενική πληθυντικού στην ονοματική κλίση, π.χ. στην κυπριακή:
τα σπίτια των ανθρώπων [ΓΕΝ] → τα σπίτια τους ανθρώπους [ΑΙΤ]

2. Παραδειγματικά κενά: σε σχεδόν κάθε σύγχρονη διαλεκτική ποικιλία υπάρχει ένας αριθμός ονομάτων που δεν σχηματίζουν τη γενική:
παιδάκι → γεν.εν *παιδακιού/ γεν.πλ *παιδακιών
κοπέλα → γεν.πλ *κοπελών

2. Απώλεια της γενικής πληθυντικού στα βόρεια ιδιώματα: η χρήση της πρόθεσης από έχει οδηγήσει στην πλήρη απώλεια της γενικής πληθυντικού στις περισσότερες βόρειες ποικιλίες:
*τα σπίτια τουν ανθρώπουν → τα σπίτια απ’ τ’ς ανθρώπ’ς

4. Μηδενική μορφολογική δήλωση ονοματικών κτητόρων: σε ορισμένες διαλέκτους που έχουν εκτεθεί σε εκτεταμένη επαφή με άλλες γλώσσες, οι ονοματικοί κτήτορες μπορεί να χάνουν τη μορφολογική τους διάκριση με την ονομαστική:
Σαλέντο, Νότια Ιταλία: *τως αττρεφίω [ΓΕΝ] → τως αττρέφια [ΟΝ]
Φάρασα, Κεντρική Μικρά Ασία: *του χωρίου [ΓΕΝ] → του χωρίον [NOM]

Η διδακτορική διατριβή του Διονύση Μερτύρη πραγματεύεται την απώλεια της γενικής στη διαχρονία της ελληνικής. Το ενδιαφέρον του για τη γλωσσική αλλαγή και την ιστορία της ελληνικής ξεκινά από τα μαθητικά του χρόνια, όταν πρόσεξε, όπως λέει, τις μεγάλες διαφορές και ομοιότητες μεταξύ της κλασικής και της κοινής νέας ελληνικής. Πέρα από την αφοσίωσή του στην ιστορική γλωσσολογία και στη μελέτη της ελληνικής γλώσσας, έχει καταγράψει τη γλώσσα Kara στη Νέα Ιρλανδία της Παπούα-Νέας Γουινέας (2008).

Όσον αφορά τις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές του είναι από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (2006, Πτυχίο Ελληνικής Φιλολογίας και 2008, Μεταπτυχιακό στη Γλωσσολογία). Έχει διδάξει το μάθημα της Διαπολιτισμικής Επικοινωνίας (Α’ εξάμηνο, 2013) στο Πανεπιστήμιο La Trobe, και έχει διδάξει ελληνικά ως δεύτερη και ξένη γλώσσα σε παιδιά και ενήλικες, ενώ είναι πιστοποιημένος καθηγητής της αγγλικής ως δεύτερης γλώσσας (CELTA, Cambridge University).

Επιμέλεια: Σωτήρης Σκουλούδης

Πηγή: zougla.gr

Mια θέση στο δημόσιο υποσχόταν η Χρυσή Αυγή μόλις γινόταν πρώτο κόμμα σε άτομα που λόγω της κρίσης είχαν χάσει τη δουλειά τους. Αυτό αποκαλύπτουν τα ίδια τα μέλη της Χρυσής Αυγής που απολογήθηκαν στις εφέτες ανακρίτριες για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση.

Όπως είπαν, η οικονομική ανάγκη τους έφερε στην… πόρτα της Χρυσής Αυγής η οποία αφειδώς μοίραζε υποσχέσεις με ρουσφέτια, ευελπιστώντας να δημιουργήσει έναν πελατειακό στρατό που αρχικά θα την υποστήριζε και στη συνέχεια θα αποτελούσε τον επιχειρησιακό της βραχίονα.

Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από τις απολογίες των ίδιων των κατηγορουμένων οι οποίοι ομολογούν ότι προσδοκούσαν να γίνει πρώτο κόμμα η Χρυσή Αυγή για να… διοριστούν. Άλλωστε κανείς δεν χάνει, τους έλεγαν για να εξασφαλίσουν την ένταξή τους.

«Μας έλεγαν ότι έχει 6% και θα έρθει πρώτο κόμμα και ότι όποιος πάει τώρα μαζί τους, θα βοηθηθεί. Κατ’ αρχήν με προσέγγισε ο γραμματέας της τοπικής και μου είπε να γραφτώ στην οργάνωση, αφού όποιος μπει εδώ μέσα σαν φίλος, δεν θα βγει χαμένος», αναφέρει στην απολογία του ένας από τους κατηγορουμένους.

Και η δεξαμενή από την οποία αντλούνταν τα μέλη ήταν κυρίως φοιτητές με έντονα οικονομικά προβλήματα ή άνεργοι. Έτσι ανέφερε κατηγορούμενος ο οποίος έψαχνε δουλειά και κατέφυγε στα γραφεία του κόμματος.

«Ήμουν φοιτητής, αντιμετωπίζαμε οικονομικά προβλήματα. Αναζητούσα δουλειά και είχα ακούσει ότι το κόμμα της Χρυσής Αυγής μπορεί να βρει δουλειά σε νέους άνεργους. Πήγα στα γραφεία της Ποσειδώνος και εκεί με συνάντησε κάποιος ο οποίος μου είπε: “Θα γίνεις μέλος, θα αφήσεις μία ταυτότητα, το κινητό και θα σε ενημερώσουμε εμείς, αν έχουμε ενημέρωση για εργασία”».

Άνθρωποι που έμπαιναν στην ουρά για τη διανομή τροφίμων αποτελούσαν για τους πυρηνάρχες τα υποψήφια μέλη της οργάνωσης τα οποία θα δέχονταν να στρατολογηθούν μόνο και μόνο για να πάρουν… παραπάνω φαγητό.

«Όταν άκουσα για διανομή φαγητού από τη Χ.Α πήγα τρεις φορές και πήρα φαγητό. Αυτή ήταν η σχέση μου. Δεν ήθελα να βάλω πάνω μου τη μπλούζα της ΧΑ, απλά τη φόρεσα για να πάρω στη διανομή μία σακούλα παραπάνω».

Τις επόμενες ημέρες αναμένεται πάντως το Συμβούλιο Εφετών να κρίνει την αίτηση που έχει υποβάλει ο προφυλακισμένος Γιάννης Λαγός ζητώντας την εξαίρεση των ανακριτριών, θεωρώντας ότι με δόλο προσπαθούν να συλλέξουν ψευδή αποδεικτικά στοιχεία σε βάρος τους.

Πηγή: zougla.gr

Σε ορισμένες πλούσιες χώρες όπως στις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τον Καναδά ή την Αυστρία, η αύξηση των ανισοτήτων τα τελευταία 30 χρόνια οδήγησε στη συρρίκνωση της μεσαίας τάξης, σημειώνεται σε μια έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης που δόθηκε στη δημοσιότητα.

Η έκθεση του ΟΟΣΑ, που τιτλοφορείται “Για μια ανάπτυξη χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς”, υπενθυμίζει ότι από την αρχή της δεκαετίας του ’80 τα οφέλη της ανάπτυξης επιμερίστηκαν άνισα, μεταξύ των πιο υψηλών εισοδημάτων. Έτσι, το 2010 στις χώρες του ΟΟΣΑ το μέσο εισόδημα του 10% των πιο πλούσιων ήταν κατά 9,5 φορές υψηλότερο από εκείνο του 10% των φτωχότερων κατοίκων. Πριν από 25 χρόνια το εισόδημα τους ήταν 7 φορές υψηλότερο.

Αυτή η αύξηση των ανισοτήτων προκάλεσε τη συρρίκνωση της μεσαίας τάξης σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Αυστραλία, ο Καναδάς και η Γαλλία καθώς το εισόδημά της μειώθηκε με το πέρασμα του χρόνου. Ως μεσαία τάξη νοείται το τμήμα του πληθυσμού μεταξύ του 20% των πλουσιότερων και του 20% των φτωχότερων κατοίκων.
Σε ορισμένες περιπτώσεις το φαινόμενο της συρρίκνωσης της μεσαίας τάξης συνοδεύτηκε από “σημαντική αύξηση” των πλουσίων, όπως για παράδειγμα στην Ελβετία και τη Δανία.

Αντιθέτως, η ανάπτυξη στις αναδυόμενες ή αναπτυσσόμενες χώρες είχε ως αποτέλεσμα τη διεύρυνση της μεσαίας τάξης, δηλαδή των ανθρώπων που κερδίζουν καθημερινά μεταξύ 10-100 δολαρίων. Ωστόσο, αυτή η μεσαία τάξη παραμένει ιδιαίτερα ευπαθής.

Στην Αφρική, επί παραδείγματι, 300 εκατομμύρια άνθρωποι που θεωρείται ότι ανήκουν στη μεσαία τάξη κινδυνεύουν να αντιμετωπίσουν ξανά συνθήκες ακραίας φτώχειας στην περίπτωση θανάτου ενός μέλους της οικογένειάς τους ή αν παρουσιαστεί κάποια κρίση, προειδοποιεί ο ΟΟΣΑ.

Πηγή:  Νέος Κόσμος

Το μήνυμα της Επιτροπής Δημοσιονομικού Ελέγχου.

Ούτε οι κοινοτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί -σημαντικό τμήμα που συνθέτει τον χάρτη των ΜΜΕ της Αυστραλίας-, γλίτωσαν από το «δρεπάνι» της Επιτροπής Δημοσιονομικού Ελέγχου, καθώς μία από τις συστάσεις της είναι και η κατάργηση όλων των κονδυλίων που λαμβάνουν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Η συγκεκριμένη σύσταση, όπως αναμενόταν, έχει εξοργίσει τους πάνω από 4.000 εθελοντές εκφωνητές, αλλά και το αρμόδιο όργανό τους, το Εθνικό Συμβούλιο Εθνοτικών και Πολυπολιτισμικών Εκφωνητών, που προειδοποιούν την κυβέρνηση ότι μία τέτοια απόφαση στην κυριολεξία θα σκοτώσει τον χώρο.

«Η Αυστραλία θα υποφέρει ως έθνος καθώς μία τέτοια απόφαση θα έχει άμεσο αντίκτυπο στην κοινωνική συνοχή που οι κοινοτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί καλλιεργούν, δίνοντας βήμα σε διαφορετικές εθνοτικές κοινότητες» δήλωσε, χαρακτηριστικά, η πρόεδρος του Συμβουλίου Δρ Tangi Steen.

Η Δρ. Steen κάλεσε, επίσης, την κυβέρνηση να μελετήσει προσεκτικά το έργο που επιτελούν οι συγκεκριμένοι ραδιοφωνικοί σταθμοί πριν αποφασίσει να «κόψει» όλα τα κονδύλια προς αυτούς στον επόμενο προϋπολογισμό.

«Για κάθε δολάριο που η κυβέρνηση βάζει σ’ αυτόν τον τομέα, το κοινωνικό κέρδος είναι μεγάλο» είπε η Δρ. Steen, προσθέτοντας ότι η χρηματοδότηση των κοινοτικών ραδιοφωνικών σταθμών αποτελεί μία από τις καλύτερες επενδύσεις.

Πηγή: Νέος Κόσμος

The new Greek Centre for Contemporary Culture. Photo supplied.

Reaching out in Australia and in the Hellenic diaspora through the new Greek Centre for Contemporary Culture in Melbourne.

We are at a crucial historical junction. Do we want thousands of years of history and culture to vanish? It is no exaggeration to say that our society is producing radical transformations. For all the profound changes that our parents witnessed as they left muddy and flyblown villages, to work in industrial factories, and pave their homes with concrete driveways, the changes that are now before us in this digital age are even more revolutionary. We live in a globalising world. The effect of this is that things that were once held close in are being spread out. Ideas, goods and people are on the move.

Our culture is part of this turbulent world. For it to survive it needs to be part of this world. It needs to be relevant and inspirational. It has to serve as a practical guide for living, and a source of wonder that stimulates thought. Culture only exists insofar as people believe in the ideas that are held within them. It is from this collective belief that institutions are built. There is no such thing as a private culture. Culture starts in the public space, the agora, the ecclesia. And for the ancient Greeks, this urge to go out, to be part of the public, to participate in shaping the common good was considered as the natural state of our human identity. A person who ‘withdrew’ from the ‘koino’ and only focused on their personal well-being was referred to as an ‘idiot’. This term did not mean mentally inferior, just private like in the word idiosyncratic.

You have already had a glimpse of what the Greek Community is doing to preserve, stimulate and expand our culture; the education program in modern and Ancient Greek, the cultural lecture series, music programs, dramatic events, and festivals dedicated to film, literature and the glendi that are all part of this vision to make our culture a vital and contemporary feature of this city.

What I would like to now urge you to think about is how we go forward and capture the attention and interest of both the next generation of Greek Australians and the wider community. Our challenge is to think of our Greekness, romioisini, in a global age. And the solution is already to be found from the example of the people in this room. We are lucky to be surrounded by people who are already shaping the common good. It is incumbent upon us to bring in closer to us the Global Greeks. We have brought out such extraordinary singers such as Mihali Hatizigianni, and now in partnership with the Melbourne Jazz Festival we are bringing out Maria Farandouri. Filmmakers like Pantelis Voulgaris have come here, why not bring out the great Nick Cassavetes? Last year we had a packed house at the Wheeler Centre when we presented Christos Tsiolkas, imagine how many would come to hear George Pelecanos, the author of a dozen crime novels and the television series The Wire. George Lucas would have to be one of the most influential people in Hollywood; he is also one of the biggest collectors of rembetika memorabilia in the world. His films are, in his own words, adaptations of Greek myths. Marc Newsome, a 3rd generation Greek Australian from Sydney, is now the most highly sought after designer in the world, and when asked why he always uses the colour blue, he responded by saying, because it is in the Greek flag. Lucas Samaras, one of the important artists in New York, begins his catalogue with an aerial photograph of Kastoria, and declares that this place, his birthplace, is “my unconscious and my dream”.

Let me zoom out and give you some examples of how museums and cultural centres around the world are responding to the challenge of reaching out in a globalising world. So we start with the first institution in the modern age to display world culture. The British Museum set out to explain to its citizens that, through its imperial conquests, it had acquired objects from all over the world in London. Ladies and gentlemen could come there in the middle of the day, have a cup of tea, and be educated. Of course, there was a strict dress code, and it was closed in the evening and on week-ends, so workers were excluded. Nevertheless, the aristocrats learnt that the first and most important room, in fact the only room that set out to reproduce in scale the object of veneration, was the space that displayed the Parthenon frieze. This was the starting point in their story of world civilisation.

After the French Revolution, the National Assembly decreed that the former King’s Palace should be converted into a museum to display national treasures. Three days a week the public was given free access. The Louvre has now become such a success with tourists from all over the world that the French citizens, who refuse to queue, have to travel to provincial museums in order to get a chance to see their own culture.

In our own region, the Greek boy from Fitzroy, Nonda Katsalidis, and the bad boy from the casino, David Walsh, collaborated in producing the marvellous Museum of Old and New Art (MONA). The outcome of this crazy venture in Hobart has been the state’s single biggest cash injection through tourism, and an unprecedented boost in cultural engagement. Clearly a cultural institution can make a difference.

So what can we do to make this corner of Melbourne a vital part of our city, an example for the future of multiculturalism in Australia, and a beacon in the Greek diaspora? We can build a ‘state of the arts’ home for the events, lectures, classes and festivals that we are already hosting. We can attract the Global Greeks to this precinct. And perhaps most importantly, we can look into the make up of our own families, and out of our windows, and pay attention to faces that are looking back at us.
Many people are in, or the product of, mixed marriages. English is now the preferred language in most of our events. Across the road in ‘our’ restaurant [Stalactites], the tables are full of Asian students. How will we address, entice and connect with these new faces? What is the medium that can bring us closer together?

The global force of digital technology is spreading and spinning things in an outward trajectory. I believe we need to turn this platform around, and use it to bring us closer together. The Asian students and our children have a new first language. My daughter could press buttons before she could speak. In Asia the urban skyline is already like the scenes in Blade Runner. This is their normal world. To bridge this new world we need to look outwards rather than turning in ourselves. An outward vision must include an engagement with the screens that already dominate our lives. Remember what happened on this street corner when Greece won the European cup. Think what it would be like in the near future if, during such events, we could link up in real time with Greece and other parts of the Greek diaspora via a large screen on our building.

I am proud to be part of this event. I feel honoured to be among so many people who have contributed so much of their time and money to making this new cultural institution. It is fast becoming a new venue for discussion and learning, a place of wonder and delight, a site where there is glendi and kefi, on where else, the rooftop! We will be open late, and it will be a place where we can all meet as equals. Perikles described Athens as the School of all Hellas. Let this new cultural centre be a place for re-inventing the Greek diaspora, an example for all minority communities, and a place of learning for our cosmopolitan world.

*Nikos Papastergiadis is Professor for Cultural Studies, Media and Communications at the University of Melbourne. He is also a member of the Steering Committee for the development of the Greek Centre for Contemporary Culture and a member of the Steering Committee on Education of the Greek Orthodox Community of Melbourne and Victoria (GOCMV). This is an edited version of Professor Papastergiadis’ speech delivered this week at a fundraising event for the Greek Centre for Contemporary Culture.

source: Neos Kosmos

Parliament on Wednesday voted to lift the immunity from prosecution of two Golden Dawn MPs – Giorgos Germenis and Nikos Michos – and two former MPs – Stathis Boukouras and Chrysovalantis Alexopoulos – after a tense session in the House.

MPs voted by an overwhelming majority to lift the immunity of Germenis and Boukouras for charges of illegally possessing weapons and explosives, of Michos for drug-related charges, and Alexopoulos for belonging to a criminal organization.

All 18 MPs elected on Golden Dawn’s ticket in 2012 – including Boukouras and Alexopoulos, who quit the party in March – face charges of belonging to a criminal organization. Separate parliamentary votes have been held periodically to lift their immunity on other charges brought by prosecutors.

Security was tight outside Parliament on Wednesday as Germenis and Boukouras were transferred from Korydallos and Nafplio prisons respectively. Golden Dawn MPs sought passes for some 50 supporters to attend the session but public access to the House was banned amid fears of upheaval.

In their speeches, both Boukouras and Alexopoulos distanced themselves from the party. Boukouras cried at the podium, drawing jeers from his former colleagues, and insisted he was “not a fascist or a Nazi.” Alexopoulos said he had wanted to quit GD after the murder of rapper Pavlos Fyssas last September by a GD supporter but that he delayed leaving due to fear of reprisals against himself and his family.

Both Germenis and Michos reiterated their allegiance to the neo-Nazi party. Germenis singled out Justice Minister Haralambos Athanasiou, saying he would “always remember” him.

MPs approved the motion to lift the immunity of the four, as expected. But there were some surprises as a handful of coalition lawmakers were among those who voted down the motion for Boukouras and Alexopoulos.

Source: Kathimerini

Parliament tightens security as two legislators released from jail to attend vote.

Reigning J-League champions Sanfrecce Hiroshima too good for the Western Sydney Wanderers.

Western Sydney Wanderers’ Asian Champions League hopes are in serious doubt after a 3-1 loss at the hands of Japanese club Sanfrecce Hiroshima in the first leg of their round-of-16 tie on Wednesday night.

Two second half goals to Sanfrecce striker Nakoi Ishihara gave the reigning J-League champions a comfortable lead, until a controversial penalty awarded for a foul on Wanderers’ front-man Tomi Juric was converted to provide Western Sydney with a crucial away goal.

But Sanfrecce struck again in stoppage time, as a Kosei Shibasaki free kick flew meekly through the Wanderers’ defence and past keeper Ante Covic.

The late goal was a cruel blow for the Wanderers, who were buoyed by Juric’s away goal.

Juric himself was deemed to be fouled right on the very edge of the penalty area, although replays suggest the contact was minimal, and perhaps occurred outside the box.

Regardless, the goal will provide the Wanderers a slight boost ahead of the return leg at Parramatta Stadium on the 14th of May, knowing a 2-0 result will ensure qualification for the quarter finals.

Wanderers defender Matthew Spiranovic, fresh from scoring his first A-League goal in the grand final loss to Brisbane Roar on Sunday, came close to finding the net in the opening half, as the visitors struggled for meaning for openings in front of goal.

But when Ishihara netted a quickfire brace, it appeared as if the tie was slipping away from the Wanderers.

Juric’s goal gave the visiting side confidence, but the Wanderers were unable to weather Sanfrecce’s final attacks to preserve the score-line ahead of a crucial return leg.

Sanfrecce Hiroshima – 3 (Naoki Ishihara 51′, 65′, Kosei 91′)

Western Sydney Wanderers – 1 (Juric 77)

Source: ABC