Daily Archives: May 6, 2014

Παραμονεύω στα σχολεία, στα σοκάκια, στις γειτονιές σας και σκοτώνω τα παιδιά σας και πολλά άλλα Ελληνόπουλα.

Μία συγκλονιστική επιστολή που πριν λίγες μέρες έφτασε στα γραφεία μας, αποκάλυψε, όχι μόνο το δράμα που ζουν καθημερινά πολλές ελληνικές οικογένειες, λόγω της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, αλλά και μία πραγματικότητα που σοκάρει. Το 35 με 40% αυτών που καταλήγουν στις φυλακές της Βικτώριας λόγω χρήσης ή εμπορίας ναρκωτικών, είναι ελληνικής καταγωγής.

Και η τραγική πραγματικότητα δεν είναι άλλη απ’ αυτή….
«Δεν τελείωσα το σχολείο, γι’ αυτό συγχωρέστε με αν αυτά που γράφω έχουν λάθη. Σας στέλνω ένα ποίημα και σας παρακαλώ να το δημοσιεύσετε στην εφημερίδα σας. Θέλω να μάθει ο κόσμος τι κακό μπορούν να κάνουν τα ναρκωτικά στα παιδιά τους. Θέλω να το μάθει όλη η ελληνική παροικία. Είμαι μία μάνα. Η κόρη μου έμπλεξε με τα ναρκωτικά και πέθανε. Έπαιρνε ice. Θέλω να ευχαριστήσω την νοσοκόμα ψυχικής υγείας, κ. Ελένη Ανδριανάκη, που βρήκε την κόρη μου νεκρή με μία σύριγγα καρφωμένη στο χέρι της. Κάθε μέρα η Ελένη έρχεται στις προσευχές μου. Προσεύχομαι σ’ αυτόν τον άσχημο και κακό κόσμο που ζούμε να βρίσκονται περισσότεροι άνθρωποι σαν την Ελένη».

Η χαροκαμένη μάνα δεν χρειάστηκε να γράψει περισσότερα. Άφησε ένα ποίημα που έγραψε το παιδί της, η 19χρονη κόρη της, ένα ακόμα Ελληνόπουλο που πέθανε με τη σύριγγα καρφωμένη στο χέρι λίγες μόλις μέρες μετά την αποφυλάκισή της, να μας πει τα υπόλοιπα.
Το ποίημα της κόρης της αποτελεί μία ακόμα συγκλονιστικότερη μαρτυρία. Αποκαλύπτει όχι μόνο το πόσο ευάλωτα είναι τα παιδιά μας στο σκληρό αυτό ναρκωτικό, όχι μόνο το πόσο διαδεδομένο είναι, όχι μόνο το πόσο καταστροφικό είναι, όχι μόνο το πόσο σκοτώνει τη ψυχή και το σώμα, αλλά πάνω απ’ όλα μας φορτώνει με μία τεράστια ευθύνη. Μία ευθύνη που δεν έχουμε μόνο ως γονείς, αλλά ως αδέρφια, ως φίλοι, ως σύντροφοι, ως σύζυγοι… Γιατί αυτό το ναρκωτικό δεν κάνει διάκριση σε ηλικίες. Δεν είναι το ναρκωτικό των νεαρών ατόμων. Όπως λέει χαρακτηριστικά η κ. Ελένη Ανδριανάκη, που τα μάτια της έχουν δει πολλά, οι χρήστες του είναι κάθε ηλικίας, «από 16 έως 60 χρόνων».

ΜΙΑ ΤΡΑΓΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ

Η 19χρονη νεαρή κοπέλα της οποίας το ποίημα δημοσιεύουμε στην αγγλική στο τέλος του άρθρου, είχε καταδικαστεί σε 12μηνη φυλάκιση για αδικήματα που σχετίζονταν με την χρήση του ναρκωτικού ice. Η Ελένη Ανδριανάκη, η ομογενής νοσοκόμα του Κέντρου Ψυχικής Υγείας της Βικτώριας, την παρακολουθούσε στη φυλακή. Στους οκτώ μήνες το κορίτσι αποφυλακίστηκε. Η Ελένη συνέχιζε να την επισκέπτεται μία-δύο φορές την εβδομάδα στο σπίτι της για να ελέγχει την πρόοδό της, αλλά και για να της προσφέρει την απαραίτητη ψυχολογική στήριξη, γιατί η κοπέλα βρισκόταν και σε φάση αποτοξίνωσης.

«Τις τηλεφωνούσα μία-δύο μέρες για να πάω να την δω εκείνη την εβδομάδα, αλλά δεν έπαιρνα καμία απάντηση» λέει σήμερα η κ. Ανδριανάκη. Ήταν πριν τρεις μήνες περίπου. Φοβούμενη τα χειρότερα, πέρασε από το σπίτι της για να δει τι συμβαίνει. Απάντηση καμία. Τότε τηλεφώνησε στην Αστυνομία και με την συνοδεία αστυνομικών μπήκε στο σπίτι της. Το θέαμα τραγικό. Και εκείνο που το έκανε ακόμα τραγικότερο είναι ότι δεν ήταν ασυνήθιστο ούτε στα μάτια της Ελένης ούτε στα μάτια των αστυνομικών. Η κοπέλα με μία σύριγγα καρφωμένη στο χέρι της, σωριασμένη στο πάτωμα. Ο πάγος, το ευρύτερα γνωστό ναρκωτικό ice, είχε στείλει το κορίτσι στα παγωμένα δώματα του άλλου κόσμου.

«Και δεν είναι το μόνο θύμα» λέει σήμερα η κ. Ανδριανάκη. «Πολλά ελληνόπουλα έχουν καταλήξει εκεί και ένα 35% εξ αυτών, που σήμερα κάνουν χρήση, θα καταλήξουν εκεί αν δεν ζητήσουν βοήθεια. Εξελίσσεται σε επιδημία. Είναι το πιο δύσκολο ναρκωτικό για να απεξαρτηθεί κανείς».

«ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ ΝΑ ΛΕΜΕ ‘ΕΜΕΝΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ’»

«Είναι το πιο ύπουλο ναρκωτικό. Αυτοί που το αρχίζουν το χρησιμοποιούν κυρίως ως ναρκωτικό διασκέδασης, γιατί τους δίνει πολύ ενέργεια, τους κρατά ξύπνιους για πολλές μέρες και νοιώθουν ότι τους δίνει δύναμη. Στην ουσία, όμως, είναι το πιο εθιστικό και το πιο καταστροφικό ναρκωτικό.
Και, δυστυχώς, ο αριθμός των συμπαροίκων που το χρησιμοποιεί είναι μεγάλος και κάθε ηλικίας» λέει η Ελένη Ανδριανάκη, που μετά από πολλά χρόνια θητείας ως νοσοκόμα ψυχικής υγείας (πάνω από 25) είναι η πρώτη φορά που βγαίνει δημόσια να μιλήσει για αυτό το πρόβλημα. Γιατί;
«Γιατί οι στατιστικές παρουσιάζουν μία τραγική αλήθεια. Το 40% των ατόμων που καταλήγουν στις φυλακές της Βικτώριας λόγω αδικημάτων που σχετίζονται με τα ναρκωτικά είναι ελληνικής καταγωγής. Πρέπει να το μάθουμε όλοι μας, πρέπει να είμαστε όλοι σε εγρήγορση, δεν μιλάμε απλώς για κάμποσα περιστατικά μιλάμε για πολλά περιστατικά. Δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια. Συλλογικά ως παροικία και ατομικά ως γονείς, σύζυγοι, αδέρφια δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να λέμε ‘εμένα δεν μπορεί να μου συμβεί κάτι τέτοιο’ ή ‘αποκλείεται το δικό μου το παιδί’. Πρέπει να το καταλάβουμε ότι μπορεί να συμβεί στον καθένα μας. Το ice παραμονεύει παντού» λέει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο.

Η τελευταία έκθεση της Αυστραλιανής Επιτροπής Πρόληψης Εγκλήματος (Australian Crime Commission) ότι η διακίνηση και κατανάλωση ναρκωτικών γενικότερα και του ναρκωτικού ice ειδικότερα έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ, επιβεβαιώνει τα όσα η Ελένη ζει κάθε μέρα.
Μιλάμε για καταστροφικό ναρκωτικό αλλά η λέξη καταστροφικό δεν είναι αρκετή να περιγράψει το μέγεθος της καταστροφής.

«Το 45% των χρηστών ice, πεθαίνει» μας λέει η ομογενής νοσοκόμα. «Κατ’ αρχήν, τρελαίνει τους χρήστες. Δεν ξέρουν τι κάνουν υπό την επήρεια του. Γίνονται βίαιοι, θηρία και βλάπτουν όχι μόνο τους γύρω τους αλλά και τους εαυτούς τους. Παράνοια άνευ προηγουμένου. Για να σου δώσω να καταλάβεις εγώ για χρόνια τώρα έρχομαι σε επαφή με χρήστες ναρκωτικών. Ποτέ στα 25 χρόνια της δουλειάς μου δεν χρειάστηκε να δω ασθενείς με τη συνοδεία φρουρών. Όταν όμως βλέπω χρήστες ice υπάρχουν φορές που χρειάστηκε να έχω όχι έναν, όχι δύο αλλά και τρεις φρουρούς. Η κρυσταλλική μεθαμφεταμίνη δεν καταστρέφει όμως μόνο τον εγκέφαλο, καταστρέφει και ζωτικά όργανα, καρδιά, νεφρά, μάτια, δόντια, τα πάντα» λέει η κ. Ανδριανάκη.

ΓΙΑΤΙ ΦΤΑΣΑΜΕ ΕΔΩ; ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΩΤΗΡΙΑ;

«Η πάταξη της διαφθοράς και του εμπορίου ναρκωτικών, όσο και αν οι αρχές προσπαθούν και προσπαθούν πολύ πιο οργανωμένα τα τελευταία χρόνια είναι ένα παιχνίδι που δύσκολα μπορεί να κερδηθεί. Δεν μπορούμε να τα σταματήσουμε, πάντα θα υπάρχουν» λέει η κ. Ανδριανάκη.
Και συμπληρώνει…  «Όλο και κάποιο νέο ναρκωτικό θα βγαίνει στην ‘αγορά’. Για να καταπολεμηθεί η μάστιγα του ice, χρειαζόμαστε περισσότερα προγράμματα, περισσότερα χρήματα και περισσότερες υπηρεσίες, και αυτό που διαπιστώνω τα τελευταία χρόνια είναι όχι η αύξηση, αλλά η μείωση αυτών των υπηρεσιών. Με άλλα λόγια η ανάγκη μεγαλώνει αλλά οι υπηρεσίες μειώνονται. Η ηρωίνη θεωρείτο κάποτε το δύσκολο ναρκωτικό για να απεξαρτηθεί κάποιος. Αυτό το σενάριο είναι πλέον παρελθόν. Το ice είναι, όπως είπα πριν, πολύ πιο εθιστικό και η φάση της αποτοξίνωσης απ’ αυτό είναι πολύ πιο μακριά και πολύ πιο δύσκολη διαδικασία. Κατ’ αρχήν, ο χρήστης πρέπει να είναι πολύ-πολύ αποφασισμένος, αλλά αν δεν έχει την μακροχρόνια στήριξη που χρειάζεται, τότε το παιχνίδι είναι χαμένο. Και, δυστυχώς, το ναρκωτικό αυτό σήμερα είναι ο ‘νικητής’».

Λίγες ώρες πριν την κουβέντα μας με την κ. Ανδριανάκη, τα πρωτοσέλιδα των μεγάλων εφημερίδων της Αυστραλίας, «βροντοφώναζαν» ότι ανάμεσα στις περικοπές που η κυβέρνηση Άμποτ προωθεί ενόψει του προϋπολογισμού, είναι και η κατάργηση της υπηρεσίας Australian National Preventive Health Agency. Η συγκεκριμένη υπηρεσία είναι αρμόδια για τη δημιουργία προγραμμάτων απεξάρτησης, αλλά και στήριξης ατόμων που κάνουν χρήση ναρκωτικών, αλλά και άλλων εθιστικών ουσιών, και έχει μέχρι σήμερα θεσπίσει εκατοντάδες προγράμματα για να βελτιωθεί η δημόσια υγεία, ενώ παράλληλα εργάζεται και για τον σχεδιασμό προληπτικών προγραμμάτων για τον ίδιο σκοπό.

Την ρωτάω, ποιες πιστεύει ότι θα είναι οι συνέπειες σ’ αυτόν τον ήδη άνισο αγώνα που δίνει η αυστραλιανή κοινωνία με το ναρκωτικό-διάβολο, αν η κυβέρνηση αποφασίσει την κατάργηση της συγκεκριμένης υπηρεσίας.
«Είναι ντροπή. Χρόνια πριν θυμάμαι ότι είχαμε προγράμματα που οι χρήστες μπορούσαν να ζήσουν μέσα σε ιδρύματα έως ότου θεωρούνταν πλέον υγιείς. Τώρα όλα έχουν πλέον καταργηθεί. Δεν υπάρχουν επιλογές στέγασης αυτών των ανθρώπων, υπάρχουν περισσότεροι άστεγοι, ο αριθμός του ειδικευμένου προσωπικού έχει μειωθεί. Αυτό με απογοητεύει. Οι κυβερνήσεις αδυνατούν να καταλάβουν ότι η κατάργηση αυτών των υπηρεσιών δεν μειώνει το δημοσιονομικό μας έλλειμμα, στην ουσία αυτό που κάνει είναι να αυξάνει το κοινωνικό κόστος. Ξέρω ότι τα ναρκωτικά, ο αλκοολισμός δεν είναι από τα πλέον αρεστά θέματα για το κοινωνικό σύνολο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να κλείνουμε τα αυτιά μας, γιατί όσο το κάνουμε αυτό τόσο μεγαλώνει το κόστος που θα πληρώσουμε όλοι μας ως κοινωνία. Και αυτές οι περικοπές που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια είναι ένας από τους λόγους που σήμερα, ένα 19χρονο κορίτσι και πολλά άλλα παιδιά χάνονται και θα συνεχίζουν να χάνονται πολύ συχνότερα».

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΤΕΤΡΑΚΟΣΣΙΑ

Δεν το κρύβω ότι διαβάζοντας το ποίημα της 19χρονης κοπέλας, δεν δάκρυσα απλώς. Φοβήθηκα! Ως μητέρα δύο παιδιών, που το ένα βρίσκεται στα πρόθυρα της εφηβείας και το άλλο στα πρόθυρα της ενηλικίωσης. Ένα αστραπιαίο ‘αν’ μου έσκισε την σκέψη. ‘Αν’…  πάλι. Και μετά ήρθε το…  ‘πως’!
Ποια είναι αυτά τα ειδοποιά σημάδια που πρέπει να μας ανησυχήσουν;

«Η αλλαγή της συμπεριφοράς, οι αλλαγές στον ύπνο, πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά» λέει η κ. Ανδριανάκη. «Αν τα παιδιά μας ξοδεύουν πολλά χρήματα, αν για παράδειγμα χάνονται πράγματά τους, ο ηλεκτρονικός τους υπολογιστής κάτι ακριβό που τους έχουμε αγοράσει. Αν μας επιτίθενται λεκτικά ή δείχνουν βίαιη συμπεριφορά, αν λείπουν ολόκληρα βράδια από το σπίτι. Δεν υπάρχει χρόνος να περιμένουμε. Πρέπει να δράσουμε άμεσα. Αν δεν μπορούμε να τα πείσουμε να ζητήσουν βοήθεια από το γιατρό πρέπει να ειδοποιήσουμε την αστυνομία. Και επαναλαμβάνω, το ice δεν κάνει διακρίσεις στις πόρτες και στις ηλικίες που χτυπάει. Η ψευδαίσθηση ότι δεν είναι δυνατόν να μπει και στο δικό μας σπίτι, είναι αυτό ακριβώς μία ψευδαίσθηση. Μπαίνει παντού και σκοτώνει. Μόνο αυτό θα σας πω. Μου έτυχε πριν από λίγο καιρό. Ένας συμπάροικος 48 χρόνων, επιχειρηματίας, οικογενειάρχης άνθρωπος, γνώρισε μία ιερόδουλο μέσω Facebook. Το ναρκωτικό είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στους κύκλους των ιερόδουλων γιατί τις βοηθά να μένουν ξύπνιες πολλές μέρες. Αυτό ήταν. Μέσα σε τρεις μήνες έχασε τα πάντα, κατέστρεψε την οικογένειά του, την επιχείρησή του και κατέληξε να κάνει εμπόριο ναρκωτικών για να μπορεί να συνεχίζει την χρήση του ναρκωτικού. Τελικά μπήκε στην φυλακή. Κανένας δεν είναι στο απυρόβλητο».
«Θα το μετανιώσεις που με δοκίμασες, όλοι πάντα το μετανιώνουν,
Αλλά εσύ ήρθες σε μένα και όχι εγώ σε σένα.
Έγινα ο αφέντης σου και εσύ ο σκλάβος μου,
Και θα σε ακολουθώ για πάντα ακόμα και στον τάφο σου»
Οι στίχοι ενός 19χρονου κοριτσιού που έφυγε τόσο νωρίς και τόσο άδικα με μία σύριγγα πάγου, καρφωμένη στο χέρι της.

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

“My name is meth ICE

I destroy homes, I tear families apart, take your children, and that’s just the start.
I’m more costly than diamonds, more precious than gold,
The sorrow I bring is a sight to behold.
If you need me, remember I’m easily found,
I live all around you – in schools and in town.
I live with the rich; I live with the poor,
I live down the street, and maybe next door.
I’m made in a lab, but not like you think,
I can be made under the kitchen sink.
In your child’s closet, and even in the woods,
If this scares you to death, well it certainly should.
I have many names, but there’s one you know best,
I’m sure you’ve heard of me, my name is crystal meth.
My power is awesome; try me you’ll see,
But if you do, you may never break free.
Just try me once and I might let you go,
But try me twice, and I’ll own your soul.
When I possess you, you’ll steal and you’ll lie,
You do what you have to – just to get high.
The crimes you’ll commit for my narcotic charms
Will be worth the pleasure you’ll feel in your arms,
your lungs your nose.
You’ll lie to your mother; you’ll steal from your dad,
When you see their tears, you should feel sad.
But you’ll forget your morals and how you were raised,
I’ll be your conscience, I’ll teach you my ways.
I take kids from parents, and parents from kids,
I turn people from God, and separate friends.
I’ll take everything from you, your looks and your pride,
I’ll be with you always – right by your side.
You’ll give up everything – your family, your home,
Your friends, your money, then you’ll be alone.
I’ll take and take, till you have nothing more to give,
When I’m finished with you, you’ll be lucky to live.
If you try me be warned – this is no game,
If given the chance, I’ll drive you insane.
I’ll ravish your body, I’ll control your mind,
I’ll own you completely, your soul will be mine.
The nightmares I’ll give you while lying in bed,
The voices you’ll hear, from inside your head.
The sweats, the shakes, the visions you’ll see,
I want you to know, these are all gifts from me.
But then it’s too late, and you’ll know in your heart,
That you are mine, and we shall not part.
You’ll regret that you tried me, they always do,
But you came to me, not I to you.
You knew this would happen, many times you were told,
But you challenged my power, and chose to be bold.
You could have said no, and just walked away,
If you could live that day over, now what would you say?
I’ll be your master, you will be my slave,
I’ll even go with you, when you go to your grave.
Now that you have met me, what will you do?
Will you try me or not? It’s all up to you.
I can bring you more misery than words can tell,
Come take my hand, let me lead you to hell.”

Πηγή: Νέος Κόσμος

Ο ηθοποιός Κώστας Σόμερ, μαζί με τους άλλους ηθοποιούς του σχήματος του Κώστα Βουτσά, έφτασαν έγκαιρα στην Αυστραλία. Μάλιστα, το Σάββατο ο Κώστας Σόμερ έκανε επίσκεψη στο Όκλι και ανωτέρω διακρίνεται με δυο θαυμάστριές του στο Oakleigh Music Centre. Είναι οι μαθήτριες του Mt. Waverley Secondary College, Σόφη Τσαντσκίδη και Τζάκι Στεφανόπουλου. Φώτο: Κ. Ντεβές

Μετά την αναβολή, λόγω της απίστευτης περιπέτειας του Κώστα Βουτσά

Αλησμόνητο θα μείνει στο δημοφιλή ηθοποιό Κώστα Βουτσά, το τελευταίο του ταξίδι. Καθ’ οδόν προς την Αυστραλία, μαζί με συνεργάτες του, για να παρουσιάσουν την παράσταση «Οι Απελπισμένοι» σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Αυστραλίας, έπεσε θύμα κλοπής.

Συγκεκριμένα, στο Ντουμπάι, ενδιάμεσο σταθμό της πτήσης προς την Αυστραλία και καθώς φωτογραφιζόταν με θαυμαστές του, κάποιος του «ξάφρισε» ένα τσαντάκι στο οποίο ήταν το διαβατήριό του, χρήματα, πιστωτικές κάρτες, άλλα έγγραφα και φάρμακα.

Αποτέλεσμα να μη δύναται να συνεχίσει το ταξίδι προς την Αυστραλία και αφού έμεινε ένα 24ωρο ξάγρυπνος στο Ντουμπάι, ο 83χρονος ηθοποιός επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου κατόρθωσε σε χρόνο-ρεκόρ να βγάλει νέο διαβατήριο και να αναχωρήσει εκ νέου για την Αυστραλία.
Συγκεκριμένα, αναμένεται στις 6 απόψε (Κυριακή) στο Σίδνεϊ και στις 8 ξεκινά η παράσταση.

Αποτέλεσμα όλης αυτής της ταλαιπωρίας, ήταν να αναβληθούν οι παραστάσεις που ήταν προγραμματισμένες να γίνουν την Παρασκευή στην Αδελαΐδα και το Σάββατο στη Μελβούρνη.

ούρνης θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη στο Dallas Brooks Hall.
Ο δημοφιλής κωμικός, με δηλώσεις του, εξέφρασε την λύπη του για την ταλαιπωρία των ομογενών, είπε ότι ο ίδιος ήταν το μεγαλύτερο θύμα του «τσαντάκια» και υποσχέθηκε ότι θα δώσει τον καλύτερό του εαυτό για να αποζημιώσει τους ομογενείς.

Μετά την αναβολή, λόγω της απίστευτης περιπέτειας του Κώστα Βουτσά.

Πηγή:Νέος Κόσμος

Inspired with the simplicity and harmony of monastic life in Mount Athos, artist Lee Zaunders Maroulis faces the ultimate challenge with exhibition ‘A portrayal of humanity’

Depicting the human condition, for painters, is the ultimate challenge. When you are painting a person, it’s an intimate and personal process. You have their history, their life, feelings, looks, their anatomy, psychology, their image in your hands.

Having painted for all her life and with a 20 year teaching career behind her, the time and practice of painter Lee Zaunders-Maroulis is now dedicated to depicting portraits and the human condition – a process of mixed emotions, at times controversial, and at times incredibly rewarding, as she describes it.
Born in Taree, north of Newcastle, Lee Zaunders-Maroulis grew up in a town with no art galleries, but with natural galleries of different ethnicities in close proximity – Italians, Lebanese, Greek, English, indigenous.

“I was always curious about cultures; they fascinated me. It was my grandmother who encouraged me to paint, and I have painted ever since,” Lee tells Neos Kosmos.

“For a painter, painting is a dedication – it’s not an occupation. It’s like breeding, not something you think about.”

It was during her masters expertise that Lee expressed her interest in the history of painting the human flesh and human condition. But for this challenge, as she refers to it, it took years to develop the confidence and the understanding on how to approach it.

“To recreate human vision – and to paint by hand is to create a human vision – is to touch and to be touched. I am recording the human condition and I am telling certain truth, perhaps from my perspective. It’s the visual feature of life that I am depicting, an individual story recorded.”

Painting those who decided to live in celibacy must be the ultimate of all challenges; intruding into the lives of those who have been determined to monastic life and obedience, to abstinence, ‘to silence of the lips and humility of the heart’, as Professor of Byzantine Studies Peter Vandeun puts it.

The first portrait Lee Zaunders-Maroulis ever painted was of a nun who taught her piano at the Taree Convent. She was 12 years old. Little did she know that decades later, it would be monastic life that would inspire her work and comprise an exhibition, ‘A portrayal of humanity: Monks From Mount Athos’, that opens on 5 May at the Church of the Holy Apostles in Newcastle.

“At university I did a Russian icon painting. It’s like a higher order of art. They have been creating icons and book illuminations for millennia – it’s beyond beautiful and it substantiates their beliefs, their religion. It’s reaching back to the past, and this beautiful way of living and life is still there.”

For the artist, every stroke of a brush is the equivalent of a letter in a word. The accumulation of brush strokes can describe a person’s image. And that’s what Zaunders-Maroulis does in this series of 20 monochromatic and colour portraits.

“Words can describe a person. We can read them, we can visualise what the person is like, but I always believed that the painting can take it even further.
“In many ways the painting process may portray a life that has been lived. This exhibition is a portrayal of the humanity of individual Athonite Monks; a celebration of their existence today.”

Maroulis turned to portraying Athonite monks and was already inspired by them, without even being able to get close to them in real life. The reason for this, she says, was their simple, unadorned existence – a rare and beautiful thing.

Married into a Greek family, whenever the artist would visit her former husband’s grandmother, the curious gaze she would throw on the house icons and church memorabilia were like open questions for the matriarch. A trip to Greece followed and the whole different culture – that of the quiet, affiliated with nature monastic life, in the monastery in Kefalonia – made the artist realise there were many ways of living a life.

“These monks offer their image as a reflection of our own humanity. When you are painting you are conscious of the fact that as you lay the paint, at some point it becomes flesh, it takes over, it starts to reinform you. It describes the person.”

The fact that the imagery of the portraits was derived from photographs didn’t stop the artist extracting information and finding the essence of Athonite monks in each painting. Painting them, she says, was like living their life.

“I’m on my own, in seclusion, I look at them all the time, their eyes, face, expression, and think – they are just ordinary people like all of us but they just choose to live this extraordinary life. And in a way, this exhibition is a way of honouring this culture, and thanking them for encouraging me and believing in what I do as an image maker.

“It’s a celebration of their existence. There are few people in the contemporary world today that live a life of such simplicity, in harmony and with respect for nature; not many people are conscious of that today. You see them, and you slow back and think – this is another way of living life. Their dedication and quiet strength has led them to endure for millennia, and I just think it’s their exquisite works of art, their book illuminations, their iconography, the architecture and music, that has always supported their beliefs.”

The opening of the exhibition ‘A portrayal of humanity: Monks From Mt Athos’ by Lee Zaunders-Maroulis will be held at the Church of the Holy Apostles, 11 Steel Street Hamilton NSW on Monday 5 May, from 6.00 pm to 8.00 pm. The exhibition will be open to the public until Saturday 10 May, from 10.00 am to 5.00 pm.

source: Neos Kosmos

AFTER weeks of searching for MH370, scouring the Indian Ocean by air and by ship, international experts will go all the way back to the beginning.

They will sit down in Canberra tomorrow to re-analyse satellite images and data gathered about the possible fate of the Malaysia Airlines flight which disappeared in early March.

I think it’s important we review the data and all the information relating to the likely flight path of the aircraft and also take all the information we’ve acquired in the course of the search so far,” retired Air Chief Marshal Angus Houston told ABC Radio this morning.

The search co-ordinator insisted the audit was necessary and “sensible” to ensure there has been “no oversights, no flaws in the logic”.

“There may need to be a fine adjustment to the search area that’s been defined,” he said.

US firms with deep ocean technology could hold the key in the next “new phase”, with a tender process to begin soon.

The Air Chief Marshal said organising towed sonar vehicles could take four to six weeks.

“There’s only a handful of them in the world,” he explained.

As crews prepare to widen the underwater search area and map the deep ocean floor, Air Marshal Houston warned it would “be very challenging indeed”.

“You could get lucky, you could find it right at the beginning of the search,” he said, but explained it was more likely to take a “long time”.

Nevertheless, the co-ordinator is sure they’re searching in the right area, denying the effort is back to being like a needle in a haystack.

“When I first came in we were looking at really the whole Indian Ocean.”

Now with a more “defined area”, he is confident “that we will find something in that area eventually”.

It was important to find wreckage he argued, not only to provide comfort to passenger’s families, but because of “wide and deep concern” amongst the travelling public.

Asked whether he would personally commit to continue leading the co-ordination effort over the next eight to 12 months, the Air Chief Marshal confirmed he would.

“I’ll keep going as long as I’m required to do so,” he said, insisting he could “manage” with his other commitments.

source: theaustralian.com.au

Luis Suarez and his Liverpool team-mates shed tears of despair after they blew a 3-0 lead with 11 minutes remaining to draw 3-3 with Crystal Palace, almost certainly ending their hopes of a first Premier League title in 24 years.

Liverpool was seemingly coasting to victory at Selhurst Park and a three-point lead over Manchester City at the top of the Premier League with goals from Joe Allen, Daniel Sturridge and Luis Suarez.

But Palace stormed back with three late goals, with substitute Dwight Gayle scoring twice after Damien Delaney put Palace back in the game with a screamer in the 79th minute.

Liverpool’s title hopes, already receding after last week’s loss to Chelsea, are now hanging by an even slender thread.

They have 81 points with one match to play while City have 80 points and two games to go plus a nine-goal better goal difference than Liverpool.

City host Aston Villa on Thursday (AEST) and West Ham United on Sunday while Liverpool’s remaining game is at home to Newcastle United on Sunday.

Manager Brendan Rodgers conceded the title after the match.

“There is no doubt Manchester City will go on and win it,” Rodgers told Sky Sports.

“We needed to win to keep the pressure on going into the last game and we did not do that.”

Liverpool’s players slumped to the ground at the end after allowing Palace back into the game that seemed all over with just 11 minutes of normal time to play.

Goals from Allen after 18 minutes, Sturridge after 53 minutes and newly-crowned Footballer of the Year Suarez two minutes later put Liverpool into a comma

Wales international midfielder Allen put Liverpool ahead when he was left unmarked following a Steven Gerrard corner and headed in for his first Premier League goal for Liverpool in his 50th league appearance for them.

Sturridge doubled the score with his 21st goal of the season with a low deflected shot eight minutes into the second half while Suarez scored his 31st goal of the season two minutes later after playing a swift one-two with Raheem Sterling to take Liverpool’s goal tally this season to 99 goals.

But as has happened so often this season, Liverpool’s defending cost the men from Anfield.

Liverpool continued to pour forward in a bid to further trim Manchester City’s goal difference advantage but paid a heavy price for leaving themselves exposed to the counter-attack.

Delaney reduced the arrears with a fierce shot before Gayle brought Palace right back into the game after Yannick Bolasie – a continual threat on the break – squared back to him and he swept the ball home.

The third goal came after a long ball forward and Gayle took advantage of more poor defending to equalise and complete an incredible fightback by the home side.

source: abc.com.au

nding position.