Category Archives: Uncategorized

Στην κεντρική δυτική πλευρά της Κέρκυρας, σε ύψος μόλις 200 μέτρα από την παραλία του Αγίου Γορδίου βρίσκεται το χωριό Κάτω Γαρούνα

Η Κέρκυρα έχει 138 χωριά. Τα περισσότερα από αυτά δημιουργήθηκαν την περίοδο της Ενετοκρατίας από το 1386 έως το 1798. Στην κεντρική δυτική πλευρά του νησιού, σε ύψος μόλις 200 μέτρα από την παραλία του Αγίου Γορδίου, πλαγιασμένο στην πλευρά του βουνού του Αγίου Παντελεήμονα, βρίσκεται το χωριό Κάτω Γαρούνα.

Είναι ένα κερκυραϊκό, παραδοσιακό χωριό με σπίτια χτισμένα σκαλωτά, που όταν τα αντικρίζεις από μακριά θαρρείς ότι πατάς στη στέγη του άλλου για να ανέβεις στην κορυφή. Πότε ιδρύθηκε το χωριό και πώς πήρε το όνομά του μένει ακόμη αδιευκρίνιστο. Το πρώτο έγγραφο που διαθέτει σήμερα η κερκυραϊκή ιστορία αναφορικά με το χωριό είναι μία πάχτωση, με ημερομηνία 4 Αυγούστου 1503.

Φέρεται, όμως, ότι η ιστορία του ξεκινά πολύ πιο πίσω, από την κυριαρχία των Ανδηγαβών στο νησί το 1267-1386, όταν οι Γάλλοι κατακτητές, έφεραν διοικητικές μεταβολές και παραχωρήθηκαν τιμάρια σε βαρόνους. Φημολογείται ότι ίσως κάποιος από αυτούς να καταγόταν από τις ομώνυμες περιοχές των Άνω και Κάτω Γαρούνα της Γαλλίας και έδωσε την ονομασία στο χωριό. Το 1590 ο Καστροφύλακας των Χανίων, που κατέγραψε όλους τους οικισμούς και τα χωριά που ανήκαν τότε στην Ενετία, στα Επτάνησα και στην Κρήτη, άφησε μία καταγραφή των κατοίκων του Κάτω Γαρούνα, όπου το 1590 είχε 110 άτομα. Το χωριό αναπτύσσεται μετά το 1700. Το 1722 τα πρώτα έγγραφα του χωριού, μιλάνε για τις εκκλησίες και τον Αι Νικόλα με το φημισμένο πέτρινο τέμπλο του.

Ο πληθυσμός του αυξάνεται, αλλά ο Κάτω Γαρούνας δεν είχε σχολείο και όμως οι αγράμματοι άνθρωποί του ποθούσαν τα παιδιά τους να μάθουν γράμματα έκαναν γραπτή αναφορά στην αγγλική τότε διοίκηση και ζητούσαν να στείλει ένα δάσκαλο. Αυτοί αναλάμβαναν να πληρώσουν τον μισθό του, τα έξοδά τους και του εξασφάλιζαν το χώρο διαμονής του. Έτσι έγινε το πρώτο ιδιωτικό σχολείο, πριν γίνει το δημόσιο, με άδεια που έδωσε η αγγλική διοίκηση, αλλά με την υποχρέωση τα παιδιά να μαθαίνουν και αγγλικά.

Το σχολείο λειτούργησε το 1854 και φοιτούσαν 17 παιδιά, μεταξύ αυτών και η πρώτη κοπέλα…Το δημόσιο σχολείο λειτούργησε πολύ αργότερα, είχε 180 παιδιά και έναν δάσκαλο που δίδασκε και το πρωί και το βράδυ. Οι μεγαλύτεροι μαθητές της έκτης τάξης ήταν και οι βοηθοί του δασκάλου που μάθαιναν γράμματα στα παιδιά της πρώτης τάξης.

«Στα χρόνια της ιταλικής κατοχής…», θυμάται ο 81χρονος Σπύρος Σκολαρίτης, «είχαμε κάποια τετράδια, αλλά ένα βιβλίο για όλους. Όλοι είχαμε τη μαύρη πλάκα και γράφαμε με το κοντύλι από τον πίνακα… Όταν φύγανε οι Ιταλοί και οι Γερμανοί, ήρθαν οι Άγγλοι. Όσα χωριά είχαν σχολεία, τους έστελναν τρόφιμα και συσσίτιο, «πληγούρι», «κορωνιά» όπως το λένε οι Κερκυραίοι. Τα κορίτσια δεν πηγαίνανε καθόλου σχολείο, δούλευαν για να βγάλουν μεροκάματο. Υφαίνανε στον αργαλειό.

Η φτώχεια θέριζε το χωριό… Η μετανάστευση αποτελούσε τη μόνη λύση στον πόλεμο της πείνας. Η Αυστραλία έγινε προορισμός. Έγινε η χώρα του παραδείσου… για τους νέους του χωριού. Τα κορίτσια αφήσανε τους αργαλειούς, τα αγόρια τα νταμάρια και τα ελαιοτριβεία… και φύγανε για μέρη μακρινά.

«Μετά την κατοχή η φτώχεια ρήμαξε το χωριό. Ο κόσμος άρχισε να ενδιαφέρεται για την μετανάστευση. Οι πιο πολλοί ήξεραν και εγγλέζικα. Η πρώτη οικογένεια, που πήγε στην Αυστραλία, ήταν η οικογένεια Καρδάμη. Αυτοί έκαναν μετά κάποιες προσκλήσεις και σιγά – σιγά το μεγαλύτερο ποσοστό ξενιτεύτηκε στην Αυστραλία» θα πει ο Νίκος Σκολαρίκης, κάτοικος του χωριού, που θα ξεδιπλώσει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ την ιστορία της μετανάστευσης του μικρού χωριού…

«Οικογένειες άρχισαν να ξεκληρίζονται. Πρώτα φεύγανε τα αγόρια, μετά τα κορίτσια για να καλοπαντρευτούν και τελικά ένα μεγάλο μέρος των κατοίκων του χωριού μετακινήθηκαν προς την Αυστραλία, τον Καναδά και μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου στην τότε δυτική Γερμανία. Κόρες και γιοι έφυγαν. Πίσω μείνανε οι γονείς τους με την ελπίδα να δουν τα παιδιά τους να πλουτύνουν και γρήγορα να επιστρέψουν πίσω. Ξεκίνησαν και οι γάμοι. Πέρνανε κοπέλες από το χωριό… Αρκετοί αποκαταστήθηκαν, άλλοι όχι. Όσοι έφυγαν δεν ξαναγύρισαν ποτέ» αφηγείται ο Νίκος Σκολαρίκης.

«Δεν είχαμε εργοστάσια στην περιοχή, μόνο κτήματα και αργαλειούς στο σπίτι. Κουραστική και δύσκολη ζωή. Δεν ξέρανε τι θα βρούνε, αλλά φύγανε να πλένουν πιάτα στα μεγάλα εστιατόρια, έλπισαν ότι θα ήταν καλύτερα… ότι δεν θα πεινούσαν. Φύγανε 14 χρονών παιδιά. Υπήρχε άνθρωπος που είχε εφτά παιδιά και πήγαν όλα στην Αυστραλία….. Απλά ο καθένας κλαίει τον πόνο του. Το ’60 έφυγε και η αδερφή μου η Αντιγόνη, της κάνανε προξενιό, έστειλε τη φωτογραφία της, έτσι γινόταν τότε… Μετά έφυγε και ο αδερφός μου ο Στέφανος. Εκείνος, ο πατέρας μου, φταίει για όλα. Από κουταμάρα φύγανε. Εμείς είχαμε να φάμε. Τότε εγώ ήμουν μόνο 23 και η αδερφή μου ένα χρόνο μεγαλύτερη. «Μη πας» της είπα. «Εκεί είναι καλύτερα», μου είπε, «έχει άλλα η ζωή… εδώ τίποτα». Τα χρόνια περνούσαν, της έλεγα να έρθει. Είχε πλέον οικογένεια. Δεν μπορούσε. Η Αυστραλία ήταν μακριά. Στην αρχή λαμβάναμε τα γράμματα. Μετά ήρθαν ευτυχώς τα τηλέφωνα… Γεράσαμε… Καταραμένη Αυστραλία…. Καταραμένη ξενιτιά… Μήπως εκεί ήταν καλύτερα; Δούλευαν όλη τη μέρα… Είναι σα να μην υπάρχουν… Τους ακούμε στο τηλέφωνο, αλλά δεν τους βλέπουμε και δεν μας βλέπουν…». Μιλά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ όλο συγκίνηση και παράλληλα θυμό για την ξενιτιά, η 81χρονη σήμερα Ειρήνη Σκολαρίκη, που σκουπίζει τα δακρυσμένα μάτια της για το μεγάλο της καημό. «Έτσι το έγραψε η μοίρα» θα πει και θα ευχηθεί: «Να μην πηγαίνουν στην ξενιτιά, είναι δεύτερος θάνατος…».

Η αδερφή της, η Αντιγόνη, πέθανε το Πάσχα του 2015. Η κ. Ειρήνη το έμαθε από το τηλέφωνο, είχε να τη δει 30 ολόκληρα χρόνια…

«Έχω πάνω από είκοσι ξαδέλφια στην Αυστραλία. Έχω και θείους και θείες από τον πατέρα μου και τη μάνα μου και πολλά ανίψια. Κάποιους έχω να τους δω πάρα πολλά χρόνια και κάποιους δεν τους έχω γνωρίσει ποτέ. Το κακό είναι ότι και τώρα μεταναστεύουν. Την προηγούμενη εβδομάδα έφυγαν δύο για Αυστραλία» λέει στο ΑΠΕ- ΜΠΕ ο 52χρονος Κώστας Σκολαρίκης.

Η αδερφή του 81χρονου σήμερα Σπύρου Σκολαρίκη, στα 24 της χρόνια παντρεύτηκε με το διάκονο του χωριού και έφυγαν τότε για την Αυστραλία, πέρασαν 50 χρόνια.

«Τους είπανε πολλά.., ότι εκεί θα κάνουνε λεφτά… Τα άσχημα δεν τους τα είπανε, ότι θα δουλεύουν μέρα νύχτα, ότι δεν θα μπορούνε να πάνε πουθενά, ότι θα είναι μόνο σπίτι-δουλειά… Εμείς θα γίνουμε μεγάλοι, φανταστήκανε. Έπρεπε να κάτσουν εδώ… Δεν μάθανε και τα παιδιά τους ελληνικά» θα πει με παιδικό παράπονο και με θυμό που δεν καταλάγιασε ποτέ ο Σπύρος Σκολαρίκης.

«Το χωριό σήμερα έχει περίπου 500 με 600 μόνιμους κατοίκους. Άλλοι τόσοι έχουνε φύγει μετανάστες. Σε κάθε σπίτι υπάρχει και κάποιος μετανάστης. Περισσότερες από 120 οικογένειες έχουν μεταναστεύσει και δυστυχώς συνεχίζουν ακόμη. Την περασμένη εβδομάδα έφυγε άλλη μία οικογένεια» λέει όλο νόημα στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Κάτω Γαρούνα, Γιάννης Βενέτης.

Ο πάτερ Αρτέμιος Κουρτέσης, έχει και αυτός τη δική του ιστορία: « Άδειασε το χωριό τη δεκαετία του ’50 αρχές και του ’60. Έφυγε και η αδερφή μου η πρώτη, η μεγάλη… Με πρόσκληση, όπως γινόταν τότε… Επρεπε, όμως, να περάσει από γιατρό. Όχι μόνο αυτή, αλλά όλη η οικογένεια. Πήγαμε στα Γιάννενα, όλοι μαζί η οικογένεια για να εξεταστούμε, για να πάρει η αδερφή μου την έγκριση ότι δεν κινδυνεύει η χώρα από κάποια μεταδοτική ασθένεια. Και έτσι πέρνανε το «ελεύθερο» να φύγουν από την Ελλάδα για να πάνε στην Αυστραλία.

Η Χρυσούλα Σουπιώνη έκανε εννέα παιδιά και έφυγαν όλα. Είχε 26 εγγόνια και 18 δισέγγονα όλα στο Σίδνεϊ. Σήμερα δεν ζει. Έφυγε με έναν καημό, τόσα παιδιά κανένα δίπλα της… «Η Παναγιά κοντά τους» έλεγε ολημερίς και ολονυχτίς.

Αυτοί που έφυγαν μετανάστες ήταν από 18 μέχρι και 35 ετών. Τα κορίτσια ήτανε περιζήτητες νύφες. Στέλνανε την φωτογραφία τους και αμέσως ερχόταν πρόσκληση. Άμοιρη η μάνα… Τραγικός ο αποχωρισμός της κόρης από την αγκαλιά της, λένε και ξαναλένε οι γριούλες που θυμούνται τα νιάτα τους και την κάθε ιστορία αποχωρισμού σε κάθε σπίτι.

Η μετακίνηση στην Αυστραλία από το χωριό Κάτω Γαρούνα έγινε ονομαστή ως «Ταξίδι χωρίς επιστροφή».

«Αυτοί που φεύγανε, το βράδυ πηγαίνανε και αποχαιρετούσαν όλο το χωριό. Λες και δε θα τους έβλεπαν ποτέ ξανά… και κάπως έτσι γινόταν… Αυτός ο δρόμος ήταν αγύριστος… Και οι πατεράδες περιμένανε όλοι γράμματα από τα παιδιά από την Αυστραλία… Είχαν και δολάρια μέσα» εκμυστηρεύεται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Θεοδώρα (Λόλα) Σπίνουλα.

«… Μου έλεγε ο κουνιάδος μου ότι δε περνούσανε όλοι καλά. Στην αρχή μένανε σε μία καλύβα, όπου εκεί μέσα ούτε το ζωντανό σου δεν έβανες και πέρνανε κεφάλες από γουρούνια και τις βράζανε για να τις τρώνε δύο τρεις μέρες μέσα σε μία κατσαρόλα … Τι ζωή και αυτή» μονολογεί η κ. Λόλα και συνεχίζει: «Και κει πέρα δύσκολα ήτανε. Ύστερα μάθανε τη γλώσσα. Η αδερφή μου πέθανε στην Αυστραλία… Ήθελε να πάει εκεί πέρα για να πλουτίσει… Να ο πλούτος της… Μόνη πέθανε, δεν την ξαναείδα άλλο. Ο αδερφός μου έφυγε 23 χρονών, μόλις τελείωσε από φαντάρος του έκανε πρόσκληση μια κοπέλα, έφυγε και την παντρεύτηκε. Ήρθε μετά από 23 χρόνια, έκανε το σπίτι… Όταν ήρθε δεν τον εγνώρισα … Πάντρεψε και την κόρη του εδώ… Έκανε μεγάλο γλέντι… Έφυγε πάλι πίσω. Το σπίτι του βίλα έγινε, αλλά άλλη πατρίδα έχει πλέον. Τα παιδιά του πεθερού μου φύγανε και αυτά και τα τέσσερα.

Ξεκληρίστηκε τότε όλο το χωριό. Όταν ήταν να φύγει ένα παιδί, βάζαμε ένα μαντήλι κόκκινο στο παράθυρο. Το μαντήλι ξεθώριαζε και το παιδί δεν είχε φτάσει ακόμη στην Αυστραλία, 45 μέρες μέσα στη θάλασσα, μέσα στο πλοίο… Ζωή ήταν αυτή ..Τώρα έφυγε κι η εγγονή μου, πήγε στην Αμερική για να βρει δουλειά… Η ξενιτιά είναι δεντρί, δεντρί με δύο κλώνους, ο ένας γεννάει τους καρπούς και ο άλλους γεννάει τους πόνους … Εκεί πέρα δεν γνωρίζανε κανέναν…» λέει η 82χρονη Λόλα Σπίνουλα που μένει στο φτωχικό σπιτάκι της στον Κάτω Γαρούνα, αλλά ήταν πάντα ολιγαρκής και ικανοποιημένη από αυτά που της έδινε ο Θεός.

Η Λόλη Καρδάμη είχε να δει τον πατέρα της 20 χρόνια. Όταν ήρθε στην Κέρκυρα και πήγε στον Κάτω Γαρούνα, ο πατέρας της δεν την γνώρισε. Έφυγα με τα μαλλιά μακριά, θα πει. Ο πατέρας μου είδε την κόρη μου και πήγε κοντά της. Νόμιζε πως ήμουν εγώ… Πατέρα, του φώναξα. Δεν με κατάλαβες. Εγώ είμαι…

Η Αντιγόνη Πάγκαλη σήμερα δεν ζει, έφυγε με το δικό της καημό. Το τραγούδι της όμως παραμένει ακόμη ζωντανό… Σιγοψιθυρίζεται από τις ηλικιωμένες, τραγουδιέται δυνατά από τις σημερινές μάνες που συνεχίζουν να χάνουν τα παιδιά τους, να τα βλέπουν να ξενιτεύονται.

…. «Να χαμηλώσουν τα βουνά… Να δω την Αυστραλία… Να’ βλεπα τα παιδάκια μου που’ χουν τα μεγαλεία. Να τραγουδήσω δεν μπορώ, κάπου και όπου τα χάνω… Να ΄βλεπα τα παιδάκια μου και ύστερα ας πεθάνω»…

Σήμερα οι κάτοικοι του Κάτω Γαρούνα δεν ξέρουνε τι είναι χειρότερο: ο λοιμός, η χειρότερη ασθένεια που θέρισε κάποτε το χωριό ή η μετανάστευση… Οι περισσότεροι θα πουν ότι ο Αϊ Νικόλας τότε έκανε το θαύμα του και το χωριό σώθηκε από την ασθένεια. Η μετανάστευση, όμως, που ρήμαξε το χωριό, δεν γιατρεύτηκε ποτέ, αφήνοντας πίσω της ανίατες πληγές …

Πηγή:Νέος Κόσμος

Η Αναστασία Βλαχάδη-Castles βραβεύτηκε ως η καλύτερη νεαρή γιατρός του 2015

Η επιστημονική της κατάρτιση, σίγουρα βοήθησε, δεν ήταν, όμως, μόνο αυτός ο λόγος που η Αναστασία Βλαχάδη-Castles από το Mill Park της Βικτώριας, βραβεύτηκε ως η καλύτερη νεαρή γιατρός της Πολιτείας για το 2015. Ήταν μία άλλη δραστηριότητά της, επιπρόσθετη των επαγγελματικών της καθηκόντων, αυτή της οργάνωσης ενός πρωτοπόρου προγράμματος μεντόρων για νέους γιατρούς που εργάζονται στο νοσοκομείο Northern της Βικτώριας όπου εργάζεται και η Αναστασία.

Το βραβείο του Ιατρικού Συμβουλίου Βικτώριας, το οποίο απονεμήθηκε στην Αναστασία, είναι ένας ετήσιος θεσμός που αναγνωρίζει την προσφορά νέων γιατρών στην ιατρική και την έρευνα. Την αίτηση υποψηφιότητάς της για να διεκδικήσει αυτό το βραβείο την υπέβαλε ο διευθυντής Δρ Bill Van-Gaal του Καρδιολογικού Τμήματος του Νοσοκομείου Northern, χωρίς η Αναστασία να το γνωρίζει.

«Δεν το περίμενα, ήμουν στην Αμερική όταν μου τηλεφώνησαν και μου είπαν ότι βραβεύτηκα ως η καλύτερη γιατρός της Βικτώριας» μας είπε, όταν καταφέραμε τελικά να επικοινωνήσουμε μαζί της. Και ότι το καταφέραμε δεν είναι τυχαίο. Η νεαρή γιατρός εργάζεται επί καθημερινής βάσης νυχτερινή βάρδια στα νοσοκομεία Northern και Austin, ενώ παράλληλα, όπως προαναφέραμε, εκτελεί χρέη προέδρου του προγράμματος παροχής συμβουλευτικής και εκπαιδευτικής στήριξης σε νέους γιατρούς.

Η Αναστασία σπούδασε, αρχικά, Ακτινολογία στο Πανεπιστήμιο Monash και στη συνέχεια Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Deakin, ενώ έχει επίσης και πτυχίο Ελληνικών Σπουδών και για δύο περίπου χρόνια δίδασκε Ελληνικά στο VSL. Περιττό ίσως να αναφέρουμε σε αυτό το σημείο ότι η Δρ Αναστασία, εκτός από τα καθήκοντα του γιατρού, εκτελεί και καθήκοντα διερμηνέα για τους ελληνικής καταγωγής ασθενείς του νοσοκομείου.

«Τελειώνοντας την πρακτική μου εξάσκηση στην γενική ιατρική, θέλω να ειδικευτώ στην καρδιολογία» μου είπε, προσθέτοντας ότι το να γίνει γιατρός ήταν πάντα το όνειρό της. «Από τεσσάρων χρονών ήθελα να κάνω καλά ανθρώπους».

Εκείνο, όμως, που την ώθησε στο να δει το ιατρικό επάγγελμα πιο ολιστικά, ήταν η εμπειρία της από την μέχρι τώρα θητεία της στο νοσοκομείο. «Ιδιαίτερα για τους νέους γιατρούς που ξεκινούν την πρακτική τους εξάσκηση στο νοσοκομείο είναι πολύ δύσκολα. Είναι η πρώτη μας επαφή με ασθενείς για τη ζωή των οποίων είμαστε υπεύθυνοι. Αυτό και μόνο μας αγχώνει όσο δεν μπορείς να φανταστείς.

Την ίδια στιγμή, όπως ίσως έχεις ακούσει πρόσφατα από τα ΜΜΕ, πολλοί νέοι γιατροί πέφτουν θύματα επαγγελματικού εκφοβισμού και καταπίεσης από τους μεγαλύτερους συναδέλφους τους. Δεν σημαίνει ότι αυτό ισχύει στο Northern, αλλά ισχύει σε άλλα νοσοκομεία. Με αυτό το σκεπτικό αποφάσισα να οργανώσω αυτό το πρόγραμμα. Πιστεύω ότι για να βελτιωθούν οι υπηρεσίες που προσφέρουμε ως γιατροί, πρέπει να ξεπεραστούν αυτά τα προβλήματα. Αυτό, όμως, δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Χρειάζεται να αλλάξει η κουλτούρα που επικρατεί στο ιατρικό προσωπικό των νοσοκομείων. Το πρόγραμμα που δημιούργησα στοχεύει σ’ αυτό ακριβώς» λέει η Δρ. Βλαχάδη-Castles. Όπως μαθαίνω μάλιστα, αυτή τη στιγμή η Αναστασία κάνει και μεταπτυχιακό στην Ιατρική Εκπαίδευση, προκειμένου να αποκτήσει ακόμα περισσότερα εφόδια στο να παράσχει την απαραίτητη στήριξη σε νέους γιατρούς. «Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον να ασχοληθώ και με την ιατρική εκπαίδευση» προσθέτει η γιατρός με τα μεγάλα οράματα.

Όπως ίσως αντιλαμβάνεστε και εσείς από αυτό το μικρό δείγμα των δραστηριοτήτων και επιστημονικών ανησυχιών της, η Δρ Βλαχάδη-Castles δεν είναι απλώς μία νεαρή γιατρός. Τα πεπραγμένα και οι στόχοι της, την τοποθετούν ανάμεσα σε εκείνους τους επιστήμονες που θεωρούν επαγγελματική επιτυχία το να προσφέρουν στην επαγγελματική επιτυχία και το ευ ζην των συναδέρφων τους γεγονός που όπως η ίδια πιστεύει θα έχει και θετικό αντίκτυπο στις υπηρεσίες που αυτοί θα προσφέρουν στην ευρύτερη κοινωνία. Και αυτό είναι που έκανε την Αναστασία να ξεχωρίσει. Δεν είναι «καθημερινό» φαινόμενο η Δρ Αναστασία!

Πηγή:Νέος Κόσμος

Τα ξέβρασε η θάλασσα μετά τις καταιγίδες που έπληξαν την περιοχή

Φίδια-«δολοφόνοι» που ζουν στα βάθη των ωκεανών, εθεάθησαν σε ακτή της Ν.Ν. Ουαλίας, συνιστώντας ένα σπάνιο φαινόμενο καθώς το είδος αυτό δεν ζει στις συγκεκριμένες θαλάσσιες περιοχές αλλά στα τροπικά νερά του Ινδικού και Ειρηνικού Ωκεανού.

Τα φίδια εθεάθησαν στην ακτή Congo, που βρίσκεται στα νότια παράλια της Ν.Ν. Ουαλίας και, σύμφωνα με ερπετολόγους, τα θαλάσσια φίδια (yellow-bellied snakes, όπως αναφέρονται) κατέληξαν στην περιοχή, παρασυρόμενα κατ’ αρχήν από δυνατά ρεύματα, τα οποία τα έφεραν στα ανοικτά της θαλάσσιας περιοχής της Ν.Ν. Ουαλίας και στη συνέχεια παρασύρθηκαν στις ακτές λόγω των καταιγίδων που έπληξαν την περιοχή.

Το θαλάσσιο φίδι yellow-bellied είναι από τα πλέον διαδεδομένα είδη φιδιών και θεωρείται από τα πλέον δηλητηριώδη, οι ερπετολόγοι εντούτοις αναφέρουν ότι αν το φίδι αυτό καταλήξει στη στεριά το πιθανότερο είναι να έχει τραυματιστεί και να είναι ανίκανο να επιτεθεί. Ο άλλος λόγος που οι πιθανότητες ένα τέτοιο φίδι να δαγκώσει άνθρωπο ενόσω βρίσκεται στην ακρογιαλιά είναι μικρές είναι το γεγονός ότι τα φίδια αυτά δεν μπορούν να ζήσουν για πολλές ώρες στη στεριά.

Αν, όμως, κάποιος δεχθεί δάγκωμα από το συγκεκριμένο φίδι κάτι που έχει συμβεί στο παρελθόν σε σέρφερς (όχι στην Αυστραλία), μπορεί η ποσότητα του δηλητηρίου που εκλύεται κατά το δάγκωμά του να είναι μικρή, η πληγή που προκαλεί είναι επίσης πολύ μικρή και καθόλου επώδυνη, αλλά το δηλητήριό του είναι από τα πιο τοξικά. Η άμεση ιατρική επέμβαση είναι απαραίτητη γιατί το δηλητήριο του φιδιού αυτού δρα γρήγορα, προκαλώντας αρχικά ολική παράλυση και, εκ των υστέρων, το θάνατο.

Τα δύο φίδια εθεάθησαν στην ακτή Congo από παραθεριστές οι οποίοι τα επέστρεψαν στη θάλασσα.

Πληροφοριακά να αναφέρουμε ότι το μήκος του συγκεκριμένου φιδιού κυμαίνεται από 80 εκατοστά έως 1,5 μέτρο.

Πηγή:Νέος Κόσμος

Στους δρόμους της Βικτώριας

Ο αριθμός των οδηγών που ενώ βρίσκονταν υπό την επήρεια ναρκωτικών σκοτώθηκαν σε τροχαία στη Βικτώρια, είναι μεγαλύτερος απ’ αυτόν των οδηγών που σκοτώθηκαν λόγω υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ.

Σύμφωνα με στοιχεία της Αστυνομίας της Βικτώριας που είδαν το φως της δημοσιότητας, το 2015, 32 οδηγοί που σκοτώθηκαν και 494 που τραυματίστηκαν βαριά, βρίσκονταν υπό την επήρεια ναρκωτικών.

Ο αριθμός των οδηγών που έφυγαν από τη ζωή σε τροχαία και είχαν καταναλώσει αλκοόλ ήταν 22 και αυτών που τραυματίστηκαν σοβαρά 506.

Τα στατιστικά στοιχεία, σύμφωνα με την Αστυνομία της Πολιτείας, καθιστούν απαραίτητη την αύξηση των ελέγχων στους δρόμους της Βικτώριας, έτσι ώστε να παταχθεί το φαινόμενο της ασύδοτης αυτής συμπεριφοράς.

Μάλιστα, σύμφωνα με την υπουργό Οδικού Δικτύου, κ. Jacinta Allan, η κυβέρνηση μελετά την ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου σχεδίου πάταξης της ανεύθυνης συμπεριφοράς των οδηγών το οποίο δεν θα αφορά μόνο την αύξηση των ελέγχων στους οδηγούς για χρήση ναρκωτικών αλλά και την αύξηση των ποινών για όσους παρανομούν κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Πηγή:Νέος Κόσμος

Βίντεο, το οποίο δείχνει έναν ρώσο γιατρό να γρονθοκοπεί ασθενή σε νοσοκομείο, κάνει τον γύρο του Διαδικτύου. Ο ασθενής κατέρρευσε και λίγο αργότερα πέθανε.

Το περιστατικό σημειώθηκε στην πόλη Μπελγκορόντ, 670 χιλιόμετρα νότια της Μόσχας, στις 29 Δεκεμβρίου 2015.

Ο ασθενής είχε νωρίτερα κλωτσήσει μία νοσοκόμα. Το βίντεο δείχνει τον γιατρό να μπαίνει στην αίθουσα εξέτασης, να γρονθοκοπεί δύο άτομα, ανάμεσά τους και τον ασθενή στο κεφάλι. Ο ασθενής καταρρέει.

Οι ερευνητές εξετάζουν την υπόθεση, την οποία θεωρούν ως «ανθρωποκτονία εξ αμελείας».

Πηγή:in.gr

The actress and activist praised Greeks for their response, which is a lesson in humanity.

Greece has been attracting high-profile visitors for the last few months, as it has become the entry point for thousands of refugees arriving from war-torn Syria.

Artists, actors, celebrities, business leaders and activists travel to the refugee centres to show their support for the volunteers and the NGOs that assist those in need, bringing international media attention to the refugee crisis.

Latest among them is Oscar-winning British actress Vanessa Redgrave, who flew to Athens, seeking to get a first hand account of the refugee crisis that has captivated the world.

On Tuesday she visited the refugee camp in Elaionas, in the Athens region, escorted by the mayor of Athens, Giorgos Kaminis, the Minister of Immigration, Giorgos Mouzalas and actress Mimi Denissi (who is currently presenting a play that she wrote about the Great Fire of Smyrna and the violent deportation of the Greek Population, which Redgrave saw the previous night).

At the media conference that followed, the 78-year-old actress urged the world to help debt-stricken Greece to provide shelter to hundreds of thousands of refugees who are in search of a better life in Europe and the west.

“Greece can’t solve this problem and yet Greece has given us the most important lesson of all, the lesson of humanity”, she said, thanking personally “all those helping the refugees from all over the world”.

A life-long advocate of human rights, Redgrave has been a vocal political activist since the ’60s and ’70s, when she was a member of the Workers Revolutionary Party; in the last decade she has campaigned against the Iraq War and the ‘War on Terror’.

The International Organization for Migration released statistics for 2015. In a statement, it said that 3,771 refugees died while trying to cross the Mediterranean Sea to Europe last year and 1,004,356 in total arrived by sea – a fivefold increase from 2014 when 219,000 people made the sea journey.

Of these totals, about 850,000 people entered Greece last year, mainly via the frontier islands of Lesvos, Chios, Kalymnos, Samos, Leros, Tilos and others along the Turkish coasts.

source:neos kosmos

THE first trains have resumed services through Sandgate after damage caused by the Tuesday and Wednesday storm was repaired.

Australian Rail Track Corporation spokesperson Bas Bolyn said the first non-coal freight train had gone through the line, as had the first coal train.

Passengers services would be up and running for the Thursday afternoon peak.

The ARTC operates the Hunter Valley rail network on lease from the NSW government.

Mr Bolyn said water-damaged signalling equipment between Sandgate and Warabrook had been repaired.

He said there had still been “sporadic flooding across the network and at the Port of Newcastle” on Thursday morning, and coal trains would be “phased” back into service.

Rail commuters are urged to check http://www.sydneytrains.info and http://www.nswtrainlink.info for the status and arrangements of passenger services.

source:theherald.com.au

Motorists travelling in the Hunter and Newcastle region are advised to exercise extreme caution as flooding continues to affect various roads in the region.

Wallsend Road has reopened between the Newcastle Inner City Bypass and Maitland Road at Sandgate, and Industrial Drive has also reopened between George Street and Elizabeth Street in Tighes Hill with diversions now lifted.

However the following roads remain closed:
•William Bailey Street between Port Stephens Street and Fitzgerald Bridge in Raymond Terrace.
•Cessnock Road between Gillieston Heights and Cliftleigh.

Additionally, numerous local roads remain closed in the Cessnock, Wyong, Dungog, Lake Macquarie, Port Stephens, Maitland, Singleton and Gloucester council areas.

The Hunter train line remains closed with buses replacing trains between Hamilton and Scone and Hamilton and Telarah.
No replacement buses are running between Telarah and Dungog due to flooded roads. Passenger should delay their journey or allow plenty of extra travel time.

Some buses in the region are also affected by road closures and may divert from normal routes and experience delays.

As of 5:30am the following roads remain closed in the region:

See your ad here•Wallsend Road is closed between the Newcastle Inner City Bypass and Maitland Road at Sandgate.
•Industrial Drive is closed northbound between George Street and Elizabeth Street in Tighes Hill, one southbound lane is also closed. Northbound traffic is diverting via Elizabeth Street and Maitland Road.
•William Bailey Street is closed between Port Stephens Street and the Fitzgerald Bridge in Raymond Terrace.
•Cessnock Road is closed between Gillieston Heights and Cliftleigh.
•Additionally, numerous local roads are closed in the Cessnock, Wyong, Dungog, Lake Macquarie, Port Stephens , Maitland, Singleton and Gloucester areas.

The Hunter train line remains closed with buses replacing trains between Hamilton and Scone and Hamilton and Telarah.
No replacement buses are running between Telarah and Dungog due to flooded roads. Passengers should either delay their trip or allow plenty of additional travel time.

For the latest traffic information visit http://www.livetraffic.com or call 132 701.

source:theherald.com.au

Τουλάχιστον 300.000 Ιρλανδοί, βάσει επίσημων στοιχείων, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους ανάμεσα στο 2010 και το 2014

Καθώς η Ιρλανδία αναδύεται από την ύφεση των τελευταίων ετών και οι προβλέψεις μιλούν για ανάπτυξη 7% το νέο έτος, όλο και περισσότεροι Ιρλανδοί μετανάστες επιδιώκουν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, προσβλέποντας σε μία από τις 136.000 θέσεις εργασίας που δημιούργησε ο ιδιωτικός τομέας από το 2012 ώς σήμερα.

Σχετικό ρεπορτάζ των «Financial Times» επικαλείται στοιχεία του Εμπορικού Επιμελητηρίου Ιρλανδίας-Αυστραλίας, σύμφωνα με τα οποία τα 3/4 όσων Ιρλανδών κατέληξαν μετανάστες στην Αυστραλία τα τελευταία χρόνια επιθυμούν να επαναπατριστούν μέσα στην επόμενη πενταετία.

Ο λόγος για τους τουλάχιστον 300.000 Ιρλανδούς που, βάσει επίσημων στοιχείων, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους ανάμεσα στο 2010 και το 2014 όταν η Ιρλανδία κατέρρευσε οικονομικά και η ανεργία εκτινάχθηκε σε επίπεδα πάνω από το 15%.

Στην πλειονότητά τους άνθρωποι από 16 ώς 45 ετών, συχνά με υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης, θυμήθηκαν το μεταναστευτικό παρελθόν της χώρας. Πολλοί εξ αυτών έχουν ήδη κατορθώσει να βρουν μια θέση εργασίας στην Ιρλανδία με την Αν Χέρατι, διευθύνουσα σύμβουλο της εταιρείας ανεύρεσης εργασίας CPL, να αναφέρει πως στη διάρκεια του 2015 η εταιρεία της βρήκε σε 1.000 πρώην μετανάστες εργασία στην Ιρλανδία.

Ο επαναπατρισμός των μεταναστών βρίσκεται, άλλωστε, ψηλά στην ατζέντα του Ιρλανδού πρωθυπουργού, Έντα Κένι, που έχει δηλώσει πως θέλει να κάνει και πάλι ελκυστική την Ιρλανδία και τους Ιρλανδούς να επιθυμούν την επιστροφή τους σε αυτήν.

Πηγή:neos kosmos

Greek President Prokopis Pavlopoulos called for “the light to smash the darkness of poverty” as he attended Epiphany celebrations in Athens on Wednesday along with Prime Minister Alexis Tsipras and other political leaders.

Tsipras had been initially expected to attend the celebrations in Piraeus, where sailors from the Greek navy dive into the sea to retrieve a wooden crucifix. But recent negative comments from Seraphim, Bishop of Piraeus about the law on same-sex civil partnerships led to the premier changing his plans.

Also on Wednesday, Epiphany was celebrated by the Greek Orthodox Church in Izmir, Turkey, for the first time in 94 years.

source:ekathimerini.com