Last-ditch negotiations to resume on Sunday after eurozone’s fiscal hawks put up fierce resistance to Alexis Tsipras’s rescue plan
Greece’s final attempt to avoid being kicked out of the euro by securing a new three-year bailout worth up to €80bn ran into a wall of resistance from the eurozone’s fiscal hawks on Saturday.
Finland rejected any more funding for the country and Germany called for Greece to be turfed out of the currency bloc for at least five years.
The last-chance talks between the 19 eurozone finance ministers in Brussels ended at midnight, as they struggled to draft a policy paper for national leaders at yet another emergency summit on Sunday that was billed as the decisive meeting.
With Greece on the edge of financial and social implosion, eurozone finance ministers met to decide on the country’s fate and on what to do about its debt crisis, after experts from the troika of creditors said that new fiscal rigour proposals from Athens were good enough to form “the basis for negotiations”.
But the German finance minister, Wolfgang Schäuble, dismissed that view, supported by a number of northern and eastern European states. “These proposals cannot build the basis for a completely new, three-year [bailout] programme, as requested by Greece,” said a German finance ministry paper. It called for Greece to be expelled from the eurozone for a minimum of five years and demanded that the Greek government transfer €50bn of state assets to an outside agency for sell-off.
Timo Soini, the nationalist True Finns leader, meanwhile, threatened to bring down the government in Helsinki if Alex Stubb, the finance minister, agreed to a new bailout for Greece. Stubb apparently came to the crunch meeting on a new bailout without a mandate to agree one.
“The hawks are very vocal,” said an EU diplomat. “It’s very tough.” Berlin also demanded stronger and more intrusive powers for outside monitors to police the economic and fiscal reforms that Alexis Tsipras, the leftist Greek prime minister, would need to commit to to secure the new bailout.
Saturday night’s talks were not to agree on a third bailout, but were negotiations on whether to launch more talks on Greece’s third rescue package in five years. The ministers faced formidable problems, said Schäuble, who argued debt relief for Greece, broadly seen as essential, was banned by the EU treaties: “Athens’s proposals are far from sufficient. The funding gaps are way beyond anything we’ve seen so far,” he said.
The hard line was echoed by Peter Kazimir, finance minister of Slovakia, who said that new austerity measures tabled by Athens were already past their sell-by date.
The eurozone has been united for five months in the negotiations with Tsipras, but with the stakes rising greatly in the last 10 days, major divisions have surfaced, with the French working tirelessly to save Greece and the hardliners now pushing Greece’s expulsion for the first time openly.
The European commission and the European Central Bank issued dire warnings that a failure to grant Greece new rescue funds of up to €78bn would put the country on a trajectory of complete banking and financial collapse.
The widening gulf between eurozone hawks and doves paves the way for an acrimonious summit on Sunday, with France and Italy lining up against Germany and the northern and eastern Europeans. Matteo Renzi, the Italian prime minister, is expected to tell chancellor Angela Merkel that enough is enough and that Greece should not have to put up with any more humiliation.
Merkel is under intense pressure from the Americans not to “lose” Greece and is worried about her own legacy. But Greece fatigue is becoming endemic in Germany, and she faces growing unrest in her party ranks where Schäuble’s hard line is popular. She was said to have endorsed Schäuble’s tough position.
If the talks break down irretrievably and Greece is allowed to slide into even greater chaos, relations between Berlin and Paris will come under tremendous strain. Michel Sapin, the French finance minister, lauded Tsipras for putting his austerity proposals before parliament and saw the moves of the past few days as “positive”.
Tsipras won a sweeping majority with the support of opposition parties, but many in his Syriza movement defected, leading to speculation that he could either call new elections or ditch his hardliners and lead a new “national unity” government.
On Thursday, Tsipras performed a remarkable U-turn and accepted more austerity measures than had been rejected in the referendum he called for five days earlier. The prompt volte-face confounded negotiators.
Ο Βόλφκανγκ Σόιμπλε και η γερμανική ηγεσία της Ευρωζώνης έχουν σοβαρούς λόγους να ανησυχούν και να διατηρούν μία αδιάλλακτη στάση στις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα. Όμως η αποπληρωμή του ελληνικού χρέους που ανέρχεται σε 317 δισεκατομμύρια ευρώ δεν είναι ένας από τους πιο σημαντικούς. Το ελληνικό χρέος είναι αμελητέας σημασίας, σε σύγκριση με το χρηματοπιστωτικό δυναμίτη των γερμανικών (και άλλων) τραπεζών, ο οποίος τους τελευταίους μήνες δίνει καθημερινά περισσότερα σημάδια ανάφλεξης.
Μόνο η Deutsche Bank, η μεγαλύτερη τράπεζα της Γερμανίας, βρίσκεται σημαντικά εκτεθειμένη, κατέχοντας αμφιβόλου αξίας χρηματοπιστωτικά προϊόντα, γνωστά ως «παράγωγα», ύψους 67 τρισεκατομμυρίων ευρώ. Πρόκειται για ποσό παρόμοιο με το ΑΕΠ όλης της υφηλίου και 20 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της Γερμανίας. Οποιαδήποτε σύγκριση με την κατάσταση της τράπεζας Lehman Brothers το 2008 δεν θα ήταν καθόλου άστοχη. Απλώς όταν χρεοκόπησε η Lehman Brothers είχε στη διάθεσή της παράγωγα αξίας μόνο 31.5 τρισεκατομμύρια ευρώ. Η κρίση του 2008 επιβεβαίωσε τον συνοπτικό ορισμό των παραγώγων που είχε προτείνει ο Αμερικανός μεγιστάνας Warren Buffet: «οικονομικά όπλα μαζικής καταστροφής».
Μπορεί το 2008 να αποτελεί παρελθόν, αλλά οι πρόσφατες εξελίξεις είναι ιδιαίτερα δυσοίωνες για τη Deutsche Bank. Οι αρμόδιες αρχές των ΗΠΑ και της Βρετανίας επέβαλαν στη τράπεζα τον Απρίλιο ένα πρόστιμο-ρεκόρ, (το οποίο, μαζί με ένα προηγούμενο πρόστιμο, ανέρχεται συνολικά σε 2.2 δισεκατομμύρια ευρώ), για νοθεία των διατραπεζικών επιτοκίων. Στις αρχές Ιουνίου παραιτήθηκαν αιφνιδιαστικά οι δύο συν-διευθύνοντες σύμβουλοί της. Εναντίον ενός από αυτούς και τεσσάρων πρώην στελεχών της τράπεζας είχε ήδη ασκηθεί δίωξη από τις γερμανικές δικαστικές αρχές για ψευδείς δηλώσεις και παραπλανητικές καταθέσεις. Λίγες μέρες αργότερα εισαγγελικές αρχές έκαναν έφοδο στα γραφεία της τράπεζας στη Φρανκφούτρη για να συλλέξουν στοιχεία πελατών της.
Ταυτόχρονα, τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα γίνονται καθημερινά πιο επισφαλή. Αμέσως μετά την ανακοίνωση της αποτυχίας των διαπραγματεύσεων των «θεσμών» με την Ελλάδα στις 12 Ιουνίου, το ρίσκο των ομολόγων της Ευρωζώνης σημείωσε κάθετη άνοδο. Ο γερμανικός δείκτης οικονομικής προοπτικής ZEW έπεσε στις 16 Ιουνίου για τρίτο συνεχόμενο μήνα, και έχει σημειώσει πτώση 43% μέσα σε τρεις μήνες.
Ομολογουμένως, η Γερμανία δεν αποτελεί εξαίρεση. Άλλες χώρες έχουν παρόμοια προβλήματα, όπως η Αυστρία, η Ολλανδία και η Φιλανδία. Όμως αυτά είναι ελάσσονος σημασίας σε σύγκριση με το μέγεθος των επισφαλών επενδύσεων της Deutsche Bank.
Εν όψει των παραπάνω προβλημάτων, μια πιθανή στάση πληρωμών της Ελλάδας δεν θα έπρεπε να προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία στην Ευρωζώνη, ιδίως όταν έχει ανακοινωθεί επανειλημμένα ότι οι «θεσμοί» έχουν έτοιμα σχέδια αντιμετώπισης ενδεχομένου Grexit. Μήπως όμως οι εντατικές προσπάθειες της γερμανικής ηγεσίας να προβάλλει την κρίση των οικονομιών της ευρωπαϊκής περιφέρειας (Ελλάδα, Ισπανία κοκ.) ως το κύριο πρόβλημα της Ευρωζώνης, απλώς αποτελούν ένα προπέτασμα καπνού για να καλυφθεί η εγγενής σαθρότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος; Διότι όπως έχουν δείξει οι μέχρι σήμερα εξελίξεις, ο πρωταρχικός στόχος της ευρωπαϊκής ηγεσίας είναι η προστασία των τραπεζών.
Όταν μία γιγαντιαία τράπεζα πρέπει να ξεφορτωθεί «σκάρτα» ομόλογα ή να προμηθευτεί επιπλέον ρευστότητα, στρέφεται προς την ΕΚΤ. Αμέσως πριν το PSI, η ΕΚΤ βοήθησε τη Deutsche Bank, μεταξύ άλλων, να πωλήσει σε καλή τιμή τα «τοξικά» ελληνικά ομόλογα που κατείχε. Τα οποία έχει τώρα στην κατοχή της η ΕΚΤ, που βέβαια υποστηρίζεται από τους Ευρωπαίους φορολογουμένους. Η Deutsche Bank και οι υπόλοιπες τράπεζες είχαν σχετικά αμελητέες απώλειες από το PSI, σε αντίθεση με τους Έλληνες συνταξιούχους. Και αφού οι τράπεζες δεν υπέστησαν πάθημα, δεν χρειάστηκε να μάθουν κανένα μάθημα, έχοντας την πεποίθηση ότι οι ηγέτες της βορειοδυτικής Ευρώπης δεν θα τις άφηναν σύξυλες σε μία παρόμοια συγκυρία στο μέλλον.
Η συγκυρία αυτή πλησιάζει καθημερινά, και ακόμη και ένα μικρό ταρακούνημα της τραπεζικής βάρκας (μια ελληνική στάση πληρωμών), μπορεί να έχει απρόβλεπτες συνέπειες, όπως μία ανεξέλεγκτη αλυσιδωτή χρεοκοπία. Διότι αν κάτι πάει στραβά, η Deutsche Bank, όπως και οι περισσότερες τράπεζες, έχει τη δυνατότητα να καλύψει μόνο ένα μικρό μέρος των «παραγώγων» και άλλων τοξικών προϊόντων τα οποία κατέχει.
Συνεπώς έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν ο κ. Σόιμπλε, η κ. Μέρκελ και οι λοιποί «σκληροί» της Ευρωζώνης. Βέβαια, ο πραγματικός λόγος της ανησυχίας τους και της αδιάλλακτης στάσης τους δεν μπορεί να είναι το ελληνικό χρέος, το οποίο αντιστοιχεί στο 0.5% των παραγώγων που κατέχει μόνο μία γερμανική τράπεζα, αλλά η ανασφάλεια που δημιουργεί η πιθανότητα αναταραχής του χάρτινου πύργου της χρηματοπιστωτικής οικονομίας.
Για τη γερμανική ηγεσία, η ελληνική κρίση αποτελεί ένα βολικό αποδιοπομπαίο τράγο, για να αποσπαστεί η προσοχή του Ευρωπαϊκού κοινού από την επώδυνη πραγματικότητα. Ενώ η σκληρή στάση των δανειστών προς την Ελλάδα και τις χώρες της περιφέρειας της Ευρώπης αποβλέπει κυρίως στην αποφυγή δύο ανεπιθύμητων εξελίξεων. Πρώτον, ενός ταρακουνήματος της αγοράς, το οποίο μπορεί να προκαλέσει μία στάση πληρωμών ή μία διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους. Δεύτερον, μίας σειράς παραχωρήσεων προς την Ελλάδα, που θα απειλήσουν το ευρωπαϊκό νεοφιλελεύθερο κατεστημένο. Όμως όταν η τραπεζική βάρκα μπάζει νερά, η προσαρμογή των Ελλήνων επιβατών στις εντολές των καπετάνιων δεν δύναται από μόνης της να την διατηρήσει εν πλω.
Μάλλον γνωρίζουν πολύ περισσότερα οι Έλληνες διαπραγματευτές από όσα τους πιστώνουν οι συνομιλητές τους και οι «θεσμοί». Οι οποίοι χρησιμοποιούν μία Οργουελιανή τακτική για να παρουσιάσουν ως «απειρία» την εμπεριστατωμένη άρνηση της ελληνικής πλευράς να προσαρμοστεί μέσα σε ένα σαθρό χρηματοπιστωτικό πλαίσιο.
Greece’s financial drama has dominated the headlines for five years for one reason: the stubborn refusal of our creditors to offer essential debt relief. Why, against common sense, against the IMF’s verdict and against the everyday practices of bankers facing stressed debtors, do they resist a debt restructure? The answer cannot be found in economics because it resides deep in Europe’s labyrinthine politics.
In 2010, the Greek state became insolvent. Two options consistent with continuing membership of the eurozone presented themselves: the sensible one, that any decent banker would recommend – restructuring the debt and reforming the economy; and the toxic option – extending new loans to a bankrupt entity while pretending that it remains solvent.
Official Europe chose the second option, putting the bailing out of French and German banks exposed to Greek public debt above Greece’s socioeconomic viability. A debt restructure would have implied losses for the bankers on their Greek debt holdings.Keen to avoid confessing to parliaments that taxpayers would have to pay again for the banks by means of unsustainable new loans, EU officials presented the Greek state’s insolvency as a problem of illiquidity, and justified the “bailout” as a case of “solidarity” with the Greeks.
To frame the cynical transfer of irretrievable private losses on to the shoulders of taxpayers as an exercise in “tough love”, record austerity was imposed on Greece, whose national income, in turn – from which new and old debts had to be repaid – diminished by more than a quarter. It takes the mathematical expertise of a smart eight-year-old to know that this process could not end well.
Once the sordid operation was complete, Europe had automatically acquired another reason for refusing to discuss debt restructuring: it would now hit the pockets of European citizens! And so increasing doses of austerity were administered while the debt grew larger, forcing creditors to extend more loans in exchange for even more austerity.
Our government was elected on a mandate to end this doom loop; to demand debt restructuring and an end to crippling austerity. Negotiations have reached their much publicised impasse for a simple reason: our creditors continue to rule out any tangible debt restructuring while insisting that our unpayable debt be repaid “parametrically” by the weakest of Greeks, their children and their grandchildren.
In my first week as minister for finance I was visited by Jeroen Dijsselbloem, president of the Eurogroup (the eurozone finance ministers), who put a stark choice to me: accept the bailout’s “logic” and drop any demands for debt restructuring or your loan agreement will “crash” – the unsaid repercussion being that Greece’s banks would be boarded up.
Five months of negotiations ensued under conditions of monetary asphyxiation and an induced bank-run supervised and administered by the European Central Bank. The writing was on the wall: unless we capitulated, we would soon be facing capital controls, quasi-functioning cash machines, a prolonged bank holiday and, ultimately, Grexit.
The threat of Grexit has had a brief rollercoaster of a history. In 2010 it put the fear of God in financiers’ hearts and minds as their banks were replete with Greek debt. Even in 2012, when Germany’s finance minister, Wolfgang Schäuble, decided that Grexit’s costs were a worthwhile “investment” as a way of disciplining France et al, the prospect continued to scare the living daylights out of almost everyone else.
By the time Syriza won power last January, and as if to confirm our claim that the “bailouts” had nothing to do with rescuing Greece (and everything to do with ringfencing northern Europe), a large majority within the Eurogroup – under the tutelage of Schäuble – had adopted Grexit either as their preferred outcome or weapon of choice against our government.
Greeks, rightly, shiver at the thought of amputation from monetary union. Exiting a common currency is nothing like severing a peg, as Britain did in 1992, when Norman Lamont famously sang in the shower the morning sterling quit the European exchange rate mechanism (ERM). Alas, Greece does not have a currency whose peg with the euro can be cut. It has the euro – a foreign currency fully administered by a creditor inimical to restructuring our nation’s unsustainable debt.
To exit, we would have to create a new currency from scratch. In occupied Iraq, the introduction of new paper money took almost a year, 20 or so Boeing 747s, the mobilisation of the US military’s might, three printing firms and hundreds of trucks. In the absence of such support, Grexit would be the equivalent of announcing a large devaluation more than 18 months in advance: a recipe for liquidating all Greek capital stock and transferring it abroad by any means available.
With Grexit reinforcing the ECB-induced bank run, our attempts to put debt restructuring back on the negotiating table fell on deaf ears. Time and again we were told that this was a matter for an unspecified future that would follow the “programme’s successful completion” – a stupendous Catch-22 since the “programme” could never succeed without a debt restructure.
This weekend brings the climax of the talks as Euclid Tsakalotos, my successor, strives, again, to put the horse before the cart – to convince a hostile Eurogroup that debt restructuring is a prerequisite of success for reforming Greece, not an ex-post reward for it. Why is this so hard to get across? I see three reasons.
One is that institutional inertia is hard to beat. A second, that unsustainable debt gives creditors immense power over debtors – and power, as we know, corrupts even the finest. But it is the third which seems to me more pertinent and, indeed, more interesting.
The euro is a hybrid of a fixed exchange-rate regime, like the 1980s ERM, or the 1930s gold standard, and a state currency. The former relies on the fear of expulsion to hold together, while state money involves mechanisms for recycling surpluses between member states (for instance, a federal budget, common bonds). The eurozone falls between these stools – it is more than an exchange-rate regime and less than a state.
And there’s the rub. After the crisis of 2008/9, Europe didn’t know how to respond. Should it prepare the ground for at least one expulsion (that is, Grexit) to strengthen discipline? Or move to a federation? So far it has done neither, its existentialist angst forever rising. Schäuble is convinced that as things stand, he needs a Grexit to clear the air, one way or another. Suddenly, a permanently unsustainable Greek public debt, without which the risk of Grexit would fade, has acquired a new usefulness for Schauble.
What do I mean by that? Based on months of negotiation, my conviction is that the German finance minister wants Greece to be pushed out of the single currency to put the fear of God into the French and have them accept his model of a disciplinarian eurozone.
Τα όσα είπε ο Μάσσιμο Ντ΄ Αλέμα στην εφημερίδα La Stampa αποδεικνύουν το μέγεθος της ευρωπαϊκής ανοησίας στην διαχείριση του “ελληνικού ζητήματος”. Όπως μεταδιδει Θόδωρος Ανδρεάδης-Συγγελάκης από την Ιταλία για το ΑΠΕ, ο Ντ΄Αλέμα είπε:
«H Ευρώπη πνίγεται σε μια κουταλιά νερό. Δεν την συμφέρει να χρεοκοπήσει η Ελλάδα» δήλωσε ο Μάσσιμο Ντ΄Αλέμα στην ιταλική εφημερίδα Λα Στάμπα. «Το ελληνικό χρέος έχει ύψος τριακοσίων τριάντα δισεκατομμυρίων ευρώ και η Ευρώπη, εξαιτίας της έλλειψης συμφωνίας τις τελευταίες ημέρες, εξανέμισε, στα χρηματιστήρια, επτακόσια με οκτακόσια δισεκατομμύρια ευρώ», τονίζει ο Ιταλός πρώην πρωθυπουργός και πρώην υπουργός Εξωτερικών.
«Αν δεν υπάρξουν διορθωτικές παρεμβάσεις οδεύουμε προς την μείωση των απολαβών, της κατανάλωσης και των δικαιωμάτων των εργαζομένων» σημειώνει ο Ιταλός κεντροαριστερός πολιτικός, σύμφωνα με τον οποίο «η συνέπεια είναι η βαθμιαία εξέγερση στις πιο φτωχές περιοχές της Ευρωζώνης» και, κατά συνέπεια, «χρειάζεται μια ιθύνουσα τάξη η οποία να αντιληφθεί τους κινδύνους αυτούς».
Ο Ντ’ Αλέμα υποδεικνύει, σε τέσσερα σημεία, τι ακριβώς πρέπει να γίνει με την Ελλάδα: «χρειάζεται αναδιάρθρωση του χρέους, ένα δάνειο – γέφυρα, επιμήκυνση των χρονικών ορίων αποπληρωμής, με χαμηλά επιτόκια» διότι «πρέπει να λάβουν όλη υπόψη τους την πραγματικότητα, ότι η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να πληρώσει το χρέος της».
«H αλληλεγγύη δεν είναι, πλέον, μια αξία στην Ευρώπη αυτή. Την Ιταλία, όμως, δεν την συμφέρει να αφήσει την Ελλάδα να χρεοκοπήσει, πρώτα από όλα διότι κανείς δεν είναι σε θέση να υπολογίσει πλήρως τις συνέπειες. Ας μην ξεχνάμε το μάθημα της Lehman Brothers: οι Αμερικανοί ακόμη το μετανιώνουν που δεν την έσωσαν», τονίζει, τέλος, ο Ιταλός πρώην πρωθυπουργός και επικεφαλής του ιδρύματος πολιτικών μελετών Italianieuropei.
Σύμφωνοι με την ιδέα ενός προσωρινού Grexit και η Μέρκελ και ο Γκάμπριελ μεταδίδουν γερμανικές κυβερνητικές πηγές σύμφωνα με τον ανταποκριτή.
Τρια φινλανδικά ΜΜΕ μεταδίδουν ότι η χώρα του είναι αμετακίνητη και θέλει την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης!
Μόνο για τα μάτια των δικών του παιδιών
Ότι παίζουν παιχνίδια στην πλάτη της Ελλάδας αλλά και των εταίρων τους παραδέχθηκαν οι Γερμανοί. Αφορμή το έγγραφο που αποκάλυψε η FAS και συμφωνα με αυτό μια από τις επιλογές ήταν 5ετες Grexit για την Ελλάδα!
Γερμανικοί κύκλοι λένε τώρα ότι το έγγραφο δεν αφορά το σήμερα. «Πρόκειται για έγγραφο εργασίας με σκέψεις για την περίπτωση που πρέπει να τεθεί σε ισχύ το Σχέδιο Β και δεν προοριζόταν για τη σημερινή συνεδρίαση» δηλώνει διπλωμάτης στην εφημερίδα. Συνεπώς, επισημαίνεται, ο κ. Σόιμπλε δεν το παρουσίασε στους συναδέλφους του, αλλά το έγγραφο δόθηκε κατά την προετοιμασία του Eurogroup μόνο σε χώρες με παρόμοιες απόψεις.
Ευρωπαίος αξιωματούχος: Οι υπουργοί ΟΙκονομικών συζητούν τι μπορεί να εφαρμόσει άμεσα η Ελλάδα. Θέλουν περισσότερες λεπτομέρειες που να έχουν σχέση με αλλαγές στα εργασιακά.
Ο ανταποκριτής του Guardian στις Βρυξέλλες μεταδίδει ότι δεν είμαστε καθόλου κοντά σε συμφωνία και πως συμφωνα με ευρωπαϊκές πηγες η τελικές αποφάσεις θα ληφθούν από την Συνοδο Κορυφής.
Επίσης, την ώρα που είναι σε εξέλιξη το eurogroup η τρόικα συγγράφει την απάντηση στις ελληνικές προτάσεις.
Πάνω σε ένα κοινό ανακοινωθέν φαίνεται να δουλεύει το Eurogroup, με την Ελλάδα να έχει αποδεχθεί τη συμφωνία- ωστόσο κάποιοι υπουργοί έχουν προβλήματα όσον αφορά στην αποδοχή της, οπότε και θα «περάσουν» το ζήτημα στους ηγέτες των χωρών τους στη Σύνοδο της Κυριακής. Επίσης, αναμένεται η λήψη κάποιων μέτρων μέσα στην επόμενη εβδομάδα από ελληνικής πλευράς.
Το κείμενο -μια σελίδα όλο κι όλο- στο οποίο ο Σόιμπλε παρουσιάζει την πρότασή του για μια προσωρινή έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Αρχικά έλληνες και ευρωπαίοι αξιωματούχοι,είχαν διαψεύσει ότι υπάρχει στο τραπέζι του Eurogroup. Μέχρι που διέρρευσε και τότε χαρακτηρίστηκε “σημείωμα εργασίας” από τη γερμανική πλευρά.
Διαβάστε το μεταφρασμένο έγγραφο με το οποίο ο Σόιμπλε προτείνει Grexit για πέντε χρόνια
Σχόλια σχετικά με τις τελευταίες Ελληνικές προτάσεις
Στις 9 Ιουλίου του 2015 η Ελλάδα παρέδωσε μια λίστα προτάσεων. Αυτές οι προτάσεις είναι βασισμένες ή ακόμα συμπίπτουν με το μνημόνιο βοήθειας που συντάχθηκε απο την Τρόικα ώστε να ολοκληρωθεί η εξέταση απο το EFSF. Παρόλα αυτά η Ελλάδα δεν ήταν ικανή να ολοκληρώσει την εξέταση.
Οι προτάσεις αυτές έχουν έλλειψη σε αριθμό κυρίαρχων τομέων μεταρρυθμίσεων για τον εκσυγχρονισμό της χώρας, για τη καλλιέργεια μακροχρόνιας οικονομικής ανάπτυξης και βιώσιμης ανάπτυξης. Μεταξύ αυτών, οι μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, οι μεταρυθμίσεις στο δημόσιο τομέα, οι ιδιωτικοποιήσεις, ο τραπεζικός τομέας, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις δεν αρκούν.
Γι αυτό το λόγο οι συγκεκριμένες προτάσεις δεν μπορούν να χτίσουν τη βάση για ένα ολοκληρωτικά καινούργιο τριετές πρόγραμμα ESF, όπως ζητήθηκε απο την Ελλάδα. Χρειαζόμαστε μια νέα, βιώσιμη λύση, κρατώντας το IMF στη δράση. Υπάρχουν 2 δρόμοι τώρα:
1. Η Ελλάδα πρέπει να βελτιώσει τις προτάσεις της ραγδαία και σημαντικά, με πλήρη υποστήριξη απο τη Βουλή της. Οι βελτιώσεις πρέπει να χτίσουν ξανά αυτοπεποίθηση, να διασφαλίσουν βιωσιμότητα του χρέους εκ των προτέρων και την επιτυχή εφαρμογή του προγράμματος- ώστε να εξασφαλιστεί ανάκτηση πρόσβασης στις αγορές μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος. Οι βελτιώσεις περιλαμβάνουν:
α) Μεταφορά πολύτιμων ελληνικών περιουσιακών στοιχείων (50 δις) σε εξωτερικό fund όπως το Ινστιτούτο Ανάπτυξης του Λουξεμβούργου, ώστε να ιδιωτικοποιηθούν με την πάροδο του Χρόνου και να μειωθεί το χρέος.
β)ανάπτυξη ικανοτήτων και αποπολιτικοποίηση των Ελληνικών Διοικητικών καθηκόντων υπο την αιγίδα του COM με στόχο την σωστή εφαρμογή του προγράμματος.
γ) Αυτόματες περικοπές δαπανών σε περίπτωση μη επίτευξης των στόχων για το έλλειμα.
Παράλληλα, το σύνολο των χρηματοοικονομικών στοιχείων θα τοποθετηθεί μαζί ώστε να γεφυρωθεί το χρονικό χάσμα μέχρις ότου θα μπορούσε να γίνει μια πρώτη εκταμίευση στο πλαίσιο του προγράμματος βελτίωσης.
2. Σε περίπτωση που η βιωσιμότητα του χρέους και μια αξιόπιστη προοπτική εφαρμογής δεν μπορούν να διασφαλιστούν εκ των προτέρων, θα πρέπει να προσφερθούν στην Ελλάδα ταχείες διαπραγματεύσεις για ενα χρονικό διάστημα εκτός Ευρωζώνης, με πιθανή αναδιάρθωση του χρέους, αν κριθεί απαραίτητο μια μορφή Paris club για τουλάχιστον τα επόμενα 5 χρόνια. Μονο αυτός ο τρόπος προώθησης θα μπορούσε να επιτρέψει μια επαρκή αναδιάρθρωση του χρέους η οποία δεν θα ήταν σύμφωνα με τη συμμετοχή σε μια νομισματική ένωση (Άρθ. 125 TFEU).
Η λύση προσωρινής εξόδου θα πρέπει να συνοδεύεται απο την υποστήριξη της Ελλάδας σαν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και των Ελλήνων πολιτών με ενίσχυση της ανάπτυξης, και ανθρωπιστική και τεχνική βοήθεια εντός των επόμενων ετών. Η λύση προσωρινής εξόδου θα πρέπει επίσης να συνοδεύεται απο τον εξορθολογισμό όλων των πυλώνων της οικονομικής και νομισματικής ένωσης και συγκεκριμένα μέτρα για την ενίσχυση της διακυβέρνησης της Ευρωζώνης.
Δείτε το αυθεντικό κείμενο στα αγγλικά:
Πηγή:madata.gr
“Είμαστε μια εβδομάδα μετά από το δημοψήφισμα σε πολύ καλύτερη θέση απ΄ότι πριν από το δημοψήφισμα” είπε υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, σημειώνοντας ότι θα πρόκειται για μια δύσκολη συμφωνία που ωστόσο είναι καλύτερη από την πρόταση Γιούνκερ και θα κριθεί όταν έρθει ολόκληρο το πακέτο.
“Αυτό φαίνεται γιατί η συμφωνία που μας δόθηκε πριν από το δημοψήφισμα ήταν το σχέδιο Γούνκερ, και μας έλεγαν ότι το μόνο που μπορούσαμε να καλυτερεύσουμε ήταν το θέμα του ΕΚΑΣ.
Φαίνεται λοιπόν ήταν μια πολύ σημαντική απόφαση του λαού. Αυτό που μας έλεγαν ότι η λαϊκή παρέμβαση ήταν το ίδιο με το λαϊκισμό δεν φάνηκε. Φαίνεται αντιθέτως ότι μπορεί να αλλάξει τα πράγματα, σημειώνοντας ότι η έκθεση του ΔΝΤ βγήκε μετά το δημοψήφισμα” τόνισε ο κ. Τσακαλώτος.
“Το δημοψήφισμα έφερε και πολιτικές εξελίξεις το δημοψήφισμα. Φάνηκε από την ομιλία του κ. Τσίπρα το βράδυ του δημοψηφίσματος ότι δεν υπήρχε θριαμβολογία, την επόμενη ημέρα όταν υπήρχε συμφωνία ηγετών των κομμάτων που ήθελαν καλύτερους όρους, μια συμφωνία που θα ήταν βιώσιμη και τα άλλα στοιχεία που έβαλαν. Το δημοψήφισμα άλλαξε την πολιτική πραγματικότητα της χώρας”.
Ο κ. Τσακαλώτος είπε ότι η συμφωνία αυτή είναι καλύτερη από το σχέδιο Γιούνκερ και εξήγησε: “Υπάρχει μια συζήτηση αν αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι υφεσιακό ή αν μέσα από αυτή τη συμφωνία θα μπορέσει να υπάρξει ανάπτυξη . Δεν μας ζητάνε περισσότερα μέτρα παρότι να έχει χειροτερέψει η οικονομία”.
“Δεν μπορούμε να κρύψουμε ότι αυτά μέτρα έχουν υφεσιακή κατεύθυνση. Συνολικά αν το πρόγραμμα θα έχει υφεσιακή κατεύθυνση θα εξαρτηθεί από τι θα γίνει με το χρέος και το επενδυτικό πακέτο”, πρόσθεσε. “Αυτή η συμφωνία πρέπει να αποφασιστεί και να κριθεί από το μεγάλο κάδρο”.
Ο κ. Τσακαλώτος επανήλθε στο δημοψήφισμα λέγοντας “πήγαμε καλά γιατί ο λαός εμπιστεύεται εμάς για τη διαπραγμάτευση και για την ταξική μας μεροληψία, γιατί ξέρει ότι νοιαζόμαστε για τις ανάγκες των πολλών”.
“Δεν υπάρχει θριαμβολογία και ωραιοποίηση από την δική μας πλευρά. Ξέρουμε ότι είναι μια πολύ δύσκολη συμφωνία. Το πώς θα είναι διαχειρίσιμη εξαρτάται από το πακέτο που θα σας φέρουμε. Τότε όλοι μαζί θα μπορούμε να το κρίνουμε. Αυτή τη στιγμή ζητάμε να έχουμε τους καλύτερους όρους για να διαπραγματευτούμε μια συμφωνία που να είναι βιώσιμη, να φέρει την ανάπτυξη, να μην υπογράψουμε μια συμφωνία που δεν δίνει αυτή την ανάσα, τη βιωσιμότητα, την αυτοπεποίθηση στο λαό ότι κάτι άλλαξε. Αν δεν αλλάξει κάτι τη Δευτέρα, αν δεν υπάρχει αυτή η αισιοδοξία αν δεν έχουμε συμβάλει όλοι σε αυτή την καινούρια μέρα, τότε θα έχουμε τεράστιο πρόβλημα” κατέληξε ο κ. Τσακαλώτος.
Ένα μωρό δέκα μόλις μηνών διένυσε απόσταση ενός χιλιομέτρου πάνω σε φουσκωτό στρώμα, φτάνοντας μάλιστα από τουρκική παραλία στα νερά της Λέσβου.
Οι γονείς της Melda Ilgın έκαναν ηλιοθεραπεία στην αμμουδιά, ξεχνώντας πως η κόρη τους κοιμόταν πάνω σε ένα φουσκωτό στρώμα. Μέσα σε λίγη ώρα τα ρεύματα απομάκρυναν την Melda από τα ρηχά νερά και την μετέφεραν… στα ύδατα της Λέσβου.
Το περιστατικό έλαβε χώρα την Παρασκευή και, σύμφωνα με την Daily Mirror, το μωρό είναι καλά στην υγεία του. Βίντεο δείχνει μάλιστα την στιγμή που τα σωστικά συνεργεία διασώζουν την μικρή Melda, η οποία κοιμόταν ήσυχη.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας σε μία συναισθηματικά φορτισμένη ομιλία παραδέχθηκε πως κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων έγιναν λάθη και έκανε και εκείνος, αλλά ξεκαθάρισε πως πλέον εμπρός τους υπάρχει ένα ναρκοπέδιο που δεν μπορεί να αγνοήσει.
“Από εδώ και μπρος υπάρχει ναρκοπέδιο και δεν έχω το δικαίωμα να το αγνοήσω ούτε να το κρύψω από τον ελληνικό λαό, είπε ο πρωθυπουργός και πρόσθεσε πως υπάρχουν κύκλοι που επιδιώκουν την απαλλαγή τους από μια μη αρεστή κυβέρνηση. Αποφασίσαμε να αποτρέψουμε ένα πολιτικό grexit με οικονομική πρόφαση”, σημείωσε ο κ. Τσίπρας.
Παρά τις κλειστές τράπεζες ο ελληνικός λαός πήρε μια γενναία και ιστορική απόφαση. Δεν έδωσε εντολή ρήξης, αλλά ενίσχυσης της διαπραγματευτικής προσπάθειας. δήλωσε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μιλώντας στην ολομέλεια της Βουλής.
Ο κ. Τσίπρας δήλωσε πως δεν εξαπάτησε τον ελληνικό λαό και ούτε το Συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, ενώ σημείωσε πως εξέλαβε το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα ως ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και στις προσπάθειές της. Παραδέχθηκε πως το πρόγραμμα που πρότειναν είναι δύσκολο, αλλά επεσήμανε πως για πρώτη φορά υπάρχει στο τραπέζι σοβαρή συζήτηση για την αναδιάρθρωση του χρέους.
Ναι κάναμε λάθη. Ουδείς αλάθητος και πρώτος εγώ. Φρονώ όμως ότι δεν υπάρχει προηγούμενο χώρας που να είναι στο χείλος του γκρεμού και να διαπραγματεύεται με επιμονή. Αποφασίσαμε με υψηλή αίσθηση ευθύνης να αποτρέψουμε ένα πολιτικό grexit με οικονομική πρόφαση», δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας.
Ο στόχος της παρέμβασής μου δεν είναι να ωραιοποιήσω την πραγματικότητα, αλλά να εκθέσω με σαφήνεια τις επιλογές που έχουμε μπροστά μας. Διαπραγματευτήκαμε σκληρά για την Ελλάδα και για να αλλάξει η Ευρώπη. Αυτός ο σπόρος θα φέρει καρπούς,
Η κατάσταση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ
Όπως φαίνεται και από τις τοποθετήσεις πολλών βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, η κατάσταση στο εσωτερικό του κόμματος είναι οριακή, αλλά ο κ. Τσίπρας μιλώντας στην Κοινοβουλευτική Ομάδα διευκρίνισε πως εάν δεν έχει το βράδυ της Παρασκευής τη δεδηλωμένη, τότε δεν πρόκειται να συνεχίσει.
Σύμφωνα με πληροφορίες σε αυτό το σενάριο, η ελληνική πρόταση θα περάσει με τις ψήφους των κομμάτων της Νέας Δημοκρατίας, του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ. Έτσι αφού θα έχει ισχυρή πλειοψηφία ο κ. Τσίπρας δεν θα μπορεί να κάνει πίσω και θα δώσει το πράσινο φως για να υπογράψουν τη συμφωνία με τους δανειστές.
Με την υπογραφή όμως ο κ. Τσίπρας δεν θα συνεχίσει και θα προκηρύξει εκλογές σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα.
Υπάρχουν βέβαια οι εκτιμήσεις πως ο κ. Τσίπρας θα ζητήσει τις παραιτήσεις όσων βουλευτών δεν υπερψηφίσουν την ελληνική πρόταση, κάτι που σημαίνει πως θα παραιτηθούν είτε από το βουλευτικό είτε από το υπουργικό του αξίωμα και να παραδώσουν την βουλευτική έδρα στο κόμμα.
Μάλιστα, κυβερνητικές πηγές άφησαν εξαιρετικά ανοιχτό το ενδεχόμενο να ζητηθούν οι παραιτήσεις όσων καταψηφίσουν ή ακόμα και να διαγραφούν, κάτι που φαντάζει δύσκολο, καθώς δεν υπάρχουν τέτοιες προβλέψεις στο κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Πάντως, η κυβέρνηση διαθέτει την πλειοψηφία με 162 βουλευτές στους οποίους θα πρέπει ήδη να αφαιρέσουμε τη Ραχήλ Μακρή και τον Γιάνη Βαρουφάκη, που σημαίνει πως εάν δεν υπάρχουν άλλες διαρροές η κυβέρνηση θα περάσει την πρόταση με 160 ψήφους συν τα κόμματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Τσίπρας: Από την πρώτη στιγμή που βρέθηκα στη θέση του πρωθυπουργού, ίσως τις κρισιμότερες μέρες της μεταπολιτευτικής ιστορίας, κινήθηκα με μόνο γνώμονα τη συνείδησή μου προκειμένου να προασπίσω το δίκιο του λαού και τα εθνικά συμφέροντα.
Έχω πράξει ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν, αυτό κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει.
Σε αυτές τις συνθήκες ανέλαβα ρίσκα, δεν το έβαλα κάτω, δεν λογάριασα προσωπικό πολιτικό κόστος, δεν συμφιλιώθηκα με την ιδέα των εύκολων συμβιβασμών για να διασφαλίσω την εύκολη παραμονή μου στην εξουσία.
Με μοναδική δύναμη σε αυτή τη δύσκολη αναμέτρηση την απλόχερη στήριξη της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Ο λαός να κρίνει με νηφαλιότητα και ψυχραιμία. Έξι μήνες τώρα δώσαμε μάχες δύσκολες. Είχαμε απώλειες, κερδίσαμε και έδαφος όμως. Τώρα όμως φτάσαμε στη διακεκαυμένη ζώνη. Από εδώ και εμπρός υπάρχει ναρκοπέδιο.
Στο ερώτημα αν κάναμε λάθη στη διάρκεια της 5μηνης διαπραγμάτευσης, να πω ότι ουδείς αλάθητος. Φρονώ όμως ότι δεν υπάρχει προηγούμενο στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία χώρας που να είναι στο χείλος χρεοκοπίας και να διαπραγματεύεται με αξιοπρέπεια, ως ίσος προς ίσους.
Αυτή την ισοτιμία να μην τη θυσιάσουμε στο βωμό ακραίων συντηρητικών κύκλων.
Με υψηλή αίσθηση της ευθύνης, να αποτρέψουμε ένα πολιτικό Grexit με οικονομική πρόφαση. Δεν είμαι ανάμεσά σας για να κρύψω την πραγματικότητα πίσω από υπερβολές. Η δανειακή συμφωνία περιλαμβάνει πολλές προαπαιτούμενες δράσεις που απέχουν πολύ από τις προεκλογικές μας δεσμεύσεις.
Η σύγκριση είναι με τις εναλλακτικές. Στις 25 Ιουνίου πήραμε τελεσίγραφο. Αυτό το τελεσίγραφο προέβλεπε μόνο σκληρά μέτρα. Χωρίς επαρκή χρηματοδότηση, χωρίς καμία δέσμευση για αναδιάρθρωση. 4 αξιολογήσεις μέσα σε 5 μήνες. Το αρνηθήκαμε, το ίδιο θα έκανε όποιος άλλος ήταν στη θέση μας και το θέσαμε στην κρίση του λαού. Δεν είχαμε πρόθεση να οδηγηθούμε στην περιπέτεια των κλειστών τραπεζών.
\Παρά τις κλειστές τράπεζες, παρά τις δυσκολίες στον κοινωνικό και οικονομικό ιστό, ο ελληνικός λαός πήρε μια ιστορική απόφαση που εξέπληξε τους περισσότερους. Απέρριψε το τελεσίγραφο. Δεν έδωσε εντολή ρήξης, αλλά ενίσχυσης της διαπραγματευτικής προσπάθειας για οικονομικά βιώσιμη συμφωνία. Δεν ζήτησα το όχι ως εντολή εξόδου αλλά ως εντολή ενίσχυσης της διαπραγματευτικής μας δύναμης.
Αυτό που υποσχέθηκα πράττω. Δεν εξαπάτησα τον λαό ούτε το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών. Ζήτησα συγκεκριμένο πλαίσιο για βιώσιμη συμφωνία, μια κίνηση αναγκαία για να αποκατασταθεί. Εξέλαβα το όχι ως εντολή για μια καλύτερη λύση, για μια καλύτερη συμφωνία, ως επιλογή αξιοπρέπειας για χιλιάδες ανθρώπους που έχουν βιώσει φτώχεια και αναξιοπρέπεια- αλλά και ως ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Και τώρα ο απολογισμός: στο συμβούλιο των αρχηγών βάλαμε 3 προϋποθέσεις: επαρκή χρηματοδότηση, ισχυρό επενδυτικό πακέτο, δεσμεύσεις για αναδιάρθρωση.
Ποιες δυσκολίες ανοίγονται: Έχουμε επαρκή χρηματοδότηση, προοπτική για τέτοια, σε βάθος τριετίας. Έχουμε την υπόσχεση ισχυρού αναπτυξιακού πακέτου 35 δισ. με δέσμευση εμπροσθοβαρούς εκταμίευσης και για πρώτη φορά στα σοβαρά στο τραπέζι ουσιαστική συζήτηση για την αναγκαία αναδιάρθρωση του χρέους, που δεν είμαστε μόνο εμείς που το ζητάμε.
Πρέπει με ειλικρίνεια να ομολογήσουμε ότι το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων είναι δύσκολο. Καλύτερο μεν στα σημεία από αυτό που τέθηκε πριν 15 μέρες, αλλά δύσκολο πρόγραμμα. Έχω όμως για πρώτη φορά στο τραπέζι μια πιθανότητα- όχι βεβαιότητα- συμφωνίας που μπορεί να δώσει οριστικό τέλος στη συζήτηση περί Grexit και άρα απόλυτα θετικό σήμα στις αγορές και τους επενδυτές να ξαναεμπιστευτούν την ελληνική οικονομία. Και άρα τη δυνατότητα να αντισταθμίσουμε τις πιθανές υφεσιακές επιπτώσεις των μέτρων.
Η συμφωνία αυτή θα οδηγήσει σε αμιγώς αποκλειστικά ευρωπαϊκό πρόγραμμα, αποκλειστικά στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης. Το ΔΝΤ θα έχει μόνο συμμετοχή τεχνικής στήριξης. Έχουμε χρόνο και χώρο σταθεροποίησης της οικονομίας, να απαλλαγούμε από το Grexit. Στο τελεσίγραφο που είχαμε 15 μέρες πριν το σχέδιο ήταν 5μηνο. Τώρα επιπλέον θα υπάρξουν ενιαία προαπαιτούμενα σε όλη τη διάρκεια του προγράμματος. Δεν θα ξαναβρεθούμε μετά από 5 μήνες να συζητούμε καινούρια. Πρωτογενή πλεονάσματα χαμηλά και ανάλογα με τις δυνατότητες της οικονομίας. Έτσι αντιμετωπίζουμε τον αυτόματο μηχανισμό αναπαραγωγής λιτότητας.
Με το δάνειο από τον ΕΜΣ θα αποπληρώσουμε τα ομόλογα ελληνικού δικαίου που διακρατεί η ΕΚΤ, 6,8 δισ. Αυτή η μετατροπή βραχυπρόθεσμου χρέους σε μεσοπρόθεσμο ισοδυναμεί με αναδιάρθρωση.
Φωνές από τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος κάνει λόγο για παραπληροφόρηση.
Η ανάληψη του συνόλου του χρέους και των χρηματοδοτικών αναγκών από τον ΕΜΣ εκ των πραγμάτων δίνει δυνατότητα μετατροπής του βραχυπρόθεσμου χρέους σε μακροπρόθεσμο. Θα επιτρέψει την έστω και μερική συμμετοχή στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ. Δεν θα υπάρξουν πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα ως συνέπεια των επιπτώσεων στην οικονομία από την τραπεζική αργία και τα capital controls. Επαναλαμβάνω, για πρώτη φορά στο τραπέζι έχει ανοίξει ουσιαστική συζήτηση για το μέγα ζήτημα της βιωσιμότητας χρέους και είναι βέβαιο ότι είναι εφικτό να διεκδικήσουμε και πετύχουμε δέσμευση των εταίρων για να γίνει εξυπηρετήσιμο και βιώσιμο.
Ο στόχος της παρέμβασής μου δεν είναι να ωραιοποιήσω την πραγματικότητα, αλλά μιλώντας τη γλώσσα της αλήθειας να εκθέσω τις επιλογές που έχουμε μπροστά μας. Φτάνουμε ελπίζω στο τέλος μιας πολύ σκληρής μάχης που σημάδεψε ήδη τη μεταπολιτευτική ιστορία. Διαπραγματευτήκαμε σκληρά για την Ελλάδα αλλά και για να αλλάξει πορεία η Ευρώπη. Αυτό σήμερα μπορεί να μη φαίνεται εφικτό, ας το παραδεχτούμε. Αλλά αυτός ο σπόρος που ρίξαμε θα φέρει καρπούς και σε άλλους λαούς στην Ευρώπη.
Διαπραγματευτήκαμε για να γίνει πράξη αυτό που ονομάζαμε διπλός σεβασμός: στους κανόνες της Ε.Ε. και ο σεβασμός στη λαϊκή κυριαρχία, τη δημοκρατία. Πυροδοτήσαμε πανευρωπαϊκό κίνημα αλληλεγγύης, που όμοιό του δεν έχει υπάρξει μετά την πτώση της δικτατορίας.
Αυτός ο αγώνας δεν θα πάει χαμένος. Η εξουσιοδότηση στον ΥΠΟΙΚ δεν αποτελεί απλά ψήφο σε νομοσχέδιο, είναι μια ψήφος συνείδησης με βαρύνουσα πολιτική σημασία. Αφορά την επόμενη μέρα. Και προφανώς είναι μια επιλογή συνείδησης και υψηλής εθνικής ευθύνης. Εθνικό χρέος να κρατήσουμε ζωντανό τον λαό, να συνεχίσει να παλεύει με περηφάνεια για το δίκιό του. Με βάση αυτό το εθνικό χρέος καλούμαστε να πάρουμε δύσκολες αποφάσεις. Είμαι βέβαιος ότι θα σταθούμε στο ύψος της ευθύνης και θα τα καταφέρουμε. Θα καταφέρουμε όχι μόνο να μείνουμε στην Ευρώπη, αλλά να ζήσουμε ως ισότιμος εταίρος, ανοίγοντας δρόμους για τους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης.
Greece is facing an “unprecedented” emergency as migrants fleeing war and poverty stream into the country’s islands in huge numbers, the U.N. refugee agency said Friday.
The UNHCR said 77,100 people have arrived in Greece by sea this year, an average of 1,000 per day, overwhelming local authorities. The country’s precarious economic situation is putting severe strain on small islands that are unable to cope, the agency said.
“Greece is part of the European Union and this is happening in Europe,” UNHCR spokesman William Spindler said in Geneva. “We would like the European Union to have a much more active role in responding to the situation in Greece.”
Most of the refugees arriving in Greece move on in hopes of reaching western and northern European countries by passing through the Balkans, which has seen a nine-fold increase in asylum applications in the first half of this year compared to the same period in 2014.
Greece’s coast guard said it picked up 738 people in 17 incidents in the Aegean in the 24 hours to Friday morning, off the islands of Lesbos, Chios, Samos, Leros and Kos. That doesn’t include those who managed to make it ashore themselves in inflatable dinghies from the nearby Turkish coast.
A search-and-rescue operation by the Greek and Turkish coast guards in the eastern Aegean was in its third day Friday after a sailboat carrying dozens of migrants sank July 7 between the Greek islands of Agathonissi and Farmakonissi. Five bodies were recovered and 19 people rescued, the Greek coast guard said, adding that an estimated 13 were still missing.
The Greek island most affected has been Lesvos, where about half of all those arriving in Greece land.
“We registered recently 1,600 people arriving in one day alone … the local capacity is completely overwhelmed,” Spindler said. “Greece urgently needs help and we expect Europe to step forward.”
STUDIO 3 NEWCASTLE AUSTRALIA 