Daily Archives: May 22, 2014

Μάννα εξ ουρανού για το Πρόγραμμα Ελληνικών του Πανεπιστημίου La Τrobe η δωρεά.

Μάννα εξ ουρανού για το Πρόγραμμα Ελληνικών του Πανεπιστημίου La Τrobe η δωρεά ενός και πλέον εκατομμυρίου δολαρίων από θανόντα ομογενή, για τη συνέχιση της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού στο εν λόγω ΑΕΙ της Μελβούρνης.

Ο καθηγητής Chris Mackie, επικεφαλής της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του La Trobe, επιβεβαίωσε την αποκλειστική πληροφορία του «Νέου Κόσμου» αναφέροντας, ότι ο λάτρης της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού αείμνηστος ομογενής κληροδότησε το σημαντικό χρηματικό ποσόν στο Πρόγραμμα Ελληνικών, με την εντολή να διατεθεί αποκλειστικά για τη διδασκαλία τις ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού σε Έλληνες φοιτητές.

Στο κλίμα αβεβαιότητας που κυριαρχεί στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της Αυστραλίας, ιδιαίτερα μετά την κατάθεση του πρώτου προϋπολογισμού της κυβέρνησης Abbott, η δωρεά αυτή διασφαλίζει το μέλλον του Προγράμματος Ελληνικών, που είναι το μοναδικό πλήρες πανεπιστημιακό πρόγραμμα διδασκαλίας της γλώσσας και του πολιτισμού μας στη Βικτωρίας.

Η δωρεά θα κατατεθεί σε ειδικό λογαριασμό, ο οποίος θα εξασφαλίζει στo Πρόγραμμα Ελληνικών Σπουδών σταθερό ετήσιο εισόδημα από τον τόκο, αρκετό για την κάλυψη οικονομικών αναγκών και εκπαιδευτικών πρωτοβουλιών του Προγράμματος.
Εκτιμάται, ότι το εισόδημα από τον τοκισμό των χρημάτων θα χρησιμοποιείται, επίσης, για τη χρηματοδότηση σπουδών στο εξωτερικό, ερευνητικών προγραμμάτων, υποτροφιών για σπουδαστές της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού.

Ο καθηγητής Chris MacKie, επικεφαλής της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών στην οποία υπάγεται το Πρόγραμμα Ελληνικών Σπουδών, δήλωσε στο «Νέο Κόσμο»:
«Πρόκειται για φανταστικό αποτέλεσμα για τις ελληνικές σπουδές στο La Trobe. Θα χρησιμοποιήσουμε τα χρήματα υπεύθυνα και αποτελεσματικά προς όφελος των σπουδαστών της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού» δήλωσε στο «Νέο Κόσμο».

Η δωρεά του αείμνηστου ομογενούς στέλνει και ένα ηχηρό μήνυμα στη διοίκηση του La Trobe, να μην αγνοεί την ελληνική παροικία η οποία, σε αντίθεση με άλλες μεταναστευτικές κοινότητες, εκφράζει μεμονωμένα και συλλογικά τη στήριξή της στο Πρόγραμμα διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού καθώς και για τη διατήρηση και την αξιοποίηση των Αρχείων Δαρδάλη.

Επί δεκαετίες, τώρα, η ελληνική παροικία συνεργάζεται με το La Τrobe -ιδιαίτερα μετά το κλείσιμο των Τμημάτων Ελληνικών των Πανεπιστημίων Μελβούρνης και Monash- για τη διασφάλιση του μέλλοντος του Προγράμματος Ελληνικών Σπουδών. Tα δε γεγονότα, που οδήγησαν στο κλείσιμο του Εθνικού Κέντρου Ελληνικών Μελετών και Έρευνας (ΕΚΕΜΕ), δεν έχουν αλλάξει τη διάθεση της ομογένειας για συνεχή προσφορά στην προσπάθεια ανάδειξης του La Trobe σε κέντρο ελληνικών μελετών και έρευνας της Αυστραλίας.

Η συντονίστρια του Προγράμματος Ελληνικών Σπουδών, Δρ Μαρία Ηροδότου, με την οποία επικοινωνήσαμε, ανέφερε ότι “συνεργάζεται στενά με τον Καθηγητή Chris Mackie για την καλύτερη δυνατή χρησιμοποίηση του κληροδοτήματος και την ανάπτυξη των Ελληνικών Σπουδών”.

Παρά τις προσπάθειές μας δεν καταφέραμε, μέχρι χθες, να συγκεντρώσουμε στοιχεία για την ταυτότητα του αείμνηστου συμπαροίκου. Οι έρευνές μας προσκρούουν, δυστυχώς, στο νόμο περί προστασίας προσωπικών δεδομένων. Ελπίζουμε το αίτημά μας να γίνει σεβαστό από τις αρμόδιες αρχές και να μας επιτραπεί να συστήσουμε επώνυμα τον ευγενή δωρητή.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Dr George Messinis

The 2014 budget draws heavily on Robert Menzies concept of the ‘lifters’ and the ‘leaners’.

According to International Monetary Fund (IMF) data in Fiscal Monitor, Australia’s government debt in 2013 stands at 28.8 per cent of Gross Domestic Product (GDP) while that of a typical Organisation for Economic Cooperation and Development (OECD) nation is at 107 per cent. OECD shows that Australia’s health care bill was projected to increase by 1.9 per cent of GDP (2.7 per cent for OECD) over the period 2014-2030. The corresponding rise in public pensions is 0.7 per cent of GDP (1 per cent for OECD). Thus, Australia’s public finances are clearly not in crisis, as in the USA and Europe.

It seems that the alleged deficit crisis was a pretext for tough measures that are ideologically driven. In fact, the 2014 budget draws heavily on a 1942 speech by Robert Menzies titled ‘The forgotten people’ where he spoke of two groups of people, the ‘lifters’ and the ‘leaners’. According to him, the ‘maladies of modern democracy’ include: the lack of ambition; the envy of success; dependence on the state, and the taxing of work effort and entrepreneurship.

The foundations of this ideology lie on some brave assumptions. First, it assumes that wealth creation and income originate in individual effort, frugality, and investment on new ideas and skills. Second, despite the rhetoric about ‘contribution’, the lifters are those in (paid) employment and not the carers, givers or volunteers. Nor are they those who contribute to public revenues since the ultimate goal is a small state that does not interfere with markets and inherited endowments (i.e. wealth, abilities and skills). Third, with minimum interference from the state, markets provide opportunities for everyone and they reward effort and new ideas. Finally, property rights and the law keep the privileged and powerful (i.e. executives, regulators, and the rich) accountable.

On that basis, it was to be expected that the Coalition government would focus on lower taxation and a tax re-structure towards consumption taxes, limits to unemployment and disability benefits, encourage a more responsible use of health services via co-payments (i.e. a new tax) and slowly privatise higher education as a means to employment. Yet, success can lead to the neglect of family values, social trust and cooperation. Who can claim that (s)he is totally self-made? Who has not benefited from information and knowledge, relatives, friends, colleagues, exclusive rights (eg. IP rights), or public infrastructure? First generation migrants take pride in their success against adversity though hard work. Yet, they cannot deny the importance of family, friends, and community networks.

French economist Thomas Piketty in his new book Capital in the 21st Century shows that wealth creation is again increasingly disconnected from merit (i.e. work effort and skill) since the 1980s due to the steady decline of tax contributions by the rich, and lower growth rates that make it harder to benefit from skill, frugality, and hard work. Piketty shows that public pensions and the provision of education have been the great equalisers in the 20th Century.

Professors Daron Acemoglu (Why Nations Fail) and Josef Stiglitz (The Price of Inequality) point to the role of economic power that has a pervasive effect on institutions; public policy is not neutral and independent of influence by vested interest, the rich have a disproportionate influence on public policy on taxation, on Intellectual Property (IP) rights, and on workers’ rights and conditions. Of course, some investments that have the capacity to benefit society are very expensive and risky. Hence, the provision of exclusive IP rights so as to stimulate innovation. By the same token, investments in education are also risky and the returns uncertain. Nobel-prize winners Paul Krugman and Josef Stiglitz document that the ‘trickle-down’ effect (i.e. ‘a rising tide lifts all boats’) is a myth that blinds successful people, the privileged and policy makers. They point to the fact that IP rights often lead to monopolies that do little innovation and in reality there is no level-playing field. Further, inherited wealth significantly limits social mobility while ‘limited liability’ and policy capture (e.g. ‘too big to fail’) make it very difficult to punish fraud.

Ernst Fehr and others have shown that a lack of meritocracy and fairness can have detrimental effect on work effort and social capital (i.e. trust and cooperation). Professor Angus Deaton claims that we cannot ignore significant inequalities that have a negative impact on health; emerging evidence shows that life expectancy for white low-income men in the USA has declined in the last two decades.

Last but not least, in line with the Menzies philosophy, the budget avoids touching on generous tax rules that allow high-income earners and millionaires to use superannuation and negative gearing so as to reduce their ‘taxable income’. Note, Australia is one of the few advanced OECD countries without a wealth or inheritance tax.

*Dr George Messinis is a Senior Research Fellow at Victoria University.

source: Neos Kosmos

Τριάντα τέσσερις χιλιάδες Έλληνες έφθασαν στην Αυστραλία από την 1η Ιουλίου 2012 μέχρι τις 30 Ιουνίου 2013.

Ρεκόρ αφίξεων Ελλήνων στην Αυστραλία δείχνουν τα στατιστικά στοιχεία του υπουργείου Μετανάστευσης για το οικονομικό έτος 2012-2013. Τριάντα τέσσερις χιλιάδες Έλληνες έφθασαν στην Αυστραλία από την 1η Ιουλίου 2012 μέχρι τις 30 Ιουνίου 2013, οι περισσότεροι για προσωρινή διαμονή και οι λιγότεροι για μόνιμη εγκατάσταση.
Τα στοιχεία πιστοποιούν, ότι η κρίση στην Ελλάδα έχει, πραγματικά, καταστήσει την Αυστραλία πόλο έλξης χιλιάδων Ελλήνων όλων των ηλικιών. Όμως, η Αυστραλία δεν «ικανοποιεί» όλους τους Αυστραλούς πολίτες ελληνικής καταγωγής, που επιστρέφουν μετά από χρόνια μόνιμης διαμονής στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα αρκετοί να αγνοούν τις δυσκολίες που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει η γενέτειρα και να επιστρέφουν στην ελλαδική ρουτίνα τους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Μετανάστευσης, το οικονομικό έτος 2012-2013 έφθασαν στην Αυστραλία 33.951 Ελληνοαυστραλοί και Έλληνες μετανάστες και επισκέπτες.

Παρά τον έντονο θόρυβο, περί αυξανόμενου ρεύματος Ελλήνων μεταναστών προς την Αυστραλία, μόνο 501 Έλληνες μπήκαν στη χώρα μετανάστες, 240 στο πλαίσιο του προγράμματος επανασύνδεσης οικογενειών, 38 ως ειδικευμένοι μετανάστες και οι υπόλοιποι μέσω άλλων προγραμμάτων μόνιμης εγκατάστασης αλλοδαπών στην Αυστραλία.

Επίσης, παλιννόστησαν 1.023 Αυστραλοί πολίτες ελληνικής καταγωγής, οι οποίοι έμειναν μόνιμα στην Ελλάδα ή σε άλλες χώρες για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Η μεγάλη κατηγορία επισκεπτών (23.141 άτομα) είναι οι Έλληνες, που ήλθαν να μείνουν στην Αυστραλία για μικρό χρονικό διάστημα για να βολιδοσκοπήσουν την κατάσταση και αν τους «βολεύει» να μείνουν, τουλάχιστον μέχρι να περάσει η κρίση στην Ελλάδα.

Οι τουρίστες (visitors) -με σύντομο ή εκτεταμένο χρόνο διαμονής στην Αυστραλία- είναι η άλλη μεγάλη κατηγορία (9.286 άτομα), εκ των οποίων 6.957 είναι επισκέπτες με άδεια παραμονής περιορισμένου χρόνου, ενώ οι μαθητές-επισκέπτες, για τους οποίους γίνεται πολύς θόρυβος τελευταία, περιορίστηκαν στους 363.

Κόσμος φεύγει όμως και από την Αυστραλία και ας επιμένουν τα ελλαδικά και τα ξένα ενημέρωσης, ότι «η ζωή στην Ελλάδα έχει γίνει ανυπόφορη». Τα στοιχεία δείχνουν, ότι το προηγούμενο οικονομικό έτος παλιννόστησαν 268 Ελληνοαυστραλοί, περισσότεροι (212) μετά από 5 χρόνια διαμονής στην Αυστραλία.

Τα στοιχεία καταγράφουν σημαντικό ρεύμα επισκεπτών και από την Κύπρο. Συνολικά 10.004 Κύπριοι μπήκαν στην Αυστραλία το 2012-2013, εκ των οποίων 35, μόνο, ως μετανάστες και 180 ως παλιννοστούντες Αυστραλοί πολίτες κυπριακής καταγωγής.

Η μεγαλύτερη κατηγορία, 7.372 άτομα, επέστρεψαν μετά από σύντομη παραμονή στο εξωτερικό, ενώ 2.335 μπήκαν στη χώρα ως τουρίστες.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Anzacs στη Λήμνο

Η υπουργός Τουρισμού της Ελλάδας μετά τις επαφές που είχε με παράγοντες της ομογένειας, δήλωσε ότι η Ελλάδα θα επιδιώξει να αναδείξει το ρόλο της στην εκστρατεία.

Η Ελλάδα αναμένεται να αποτελέσει τουριστικό προορισμό για πολλούς από τις χιλιάδες των Αυστραλών που αναμένεται να επισκεφθούν τον ερχόμενο Απρίλιο την Καλλίπολη για να παραστούν στις εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από την απόβαση εκεί των Αυστραλών και Νεοζηλανδών στρατιωτών (Anzac) που σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους.

Η υπουργός Τουρισμού της Ελλάδας, Όλγα Κεφαλογιάννη, που επισκέφθηκε πρόσφατα την Αυστραλία, μετά τις επαφές που είχε με παράγοντες της ομογένειας, δήλωσε ότι η Ελλάδα θα επιδιώξει να αναδείξει το ρόλο της στην εκστρατεία της Καλλίπολης.

Στο πλαίσιο αυτό θα προβληθούν περιοχές από όπου πέρασαν ή όπου πολέμησαν Αυστραλοί τόσο κατά τον Πρώτο όσο και κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο.
Ιδιαίτερα θα αναδειχθεί η Λήμνος όπου υπάρχει και συμμαχικό νεκροταφείο.

Η συμμετοχή Αυστραλών και Νεοζηλανδών στρατιωτών, των επονομαζόμενων ANZACs, στη Μάχη της Καλλίπολης το 1915, σηματοδοτεί ένα καθοριστικό γεγονός στην ιστορία της Αυστραλίας αλλά επίσης και ένα σημαντικό σταθμό στην κοινή ιστορία των δύο λαών.

Η Λήμνος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εκστρατεία της Καλλίπολης -την πρώτη μεγάλη στρατιωτική εκστρατεία του νεοσύστατου αυστραλιανού έθνους.
Για τους Αυστραλούς υπήρξε ναυτική βάση, σταθμός ανεφοδιασμού και κέντρο ιατρικής περίθαλψης. Στο φιλόξενο νησί της Λήμνου, οι ANZAC βρήκαν καταφύγιο, γνώρισαν τη συμπαράσταση, τη φιλία και την αλληλεγγύη των Λημνίων. Πολλοί βρήκαν την τελευταία τους κατοικία στη φιλόξενη γη της Λήμνου. Η δύσκολη εκείνη περίοδος της κοινής ιστορίας ενώνει τους δύο λαούς μας με ισχυρούς δεσμούς φιλίας.

Από τη Λήμνο και τη Μάχη της Καλλίπολης το 1915, μέχρι την ένδοξη Μάχη της Κρήτης του 1941, και ανά τον κόσμο, Αυστραλοί και Έλληνες, έχουν πολεμήσει πλάι-πλάι για να υπερασπιστούν τα κοινά ιδανικά της δημοκρατίας και της ελευθερίας.

Έτσι δεν είναι τυχαίο που αυτή την εβδομάδα στην Κρήτη θα γίνουν τα αποκαλυπτήρια μιας αναμνηστικής πλακέτας που θα αναδεικνύει μια άγνωστη πτυχή της Μάχης της Κρήτης.

Και για να παραστούν στην 73η επέτειο της Μάχης της Κρήτης μετέβηκαν εκεί και αρκετοί απόγονοι Αυστραλών και Νεοζηλανδών.
Εξάλλου, η έναρξη των εκδηλώσεων στην Αυστραλία (στο Σίδνεϊ) για την 73η επέτειο της Μάχης της Κρήτης ήταν η τελευταία εκδήλωση στην οποία παρέστη η κ. Κεφαλογιάννη πριν επιστρέψει στην Ελλάδα.

Στις εκδηλώσεις, τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις θα εκπροσωπήσει ο επιτελάρχης του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμύνης, αντιπτέραρχος κ. Γεώργιος Πέτκος.
Στη Μελβούρνη οι εκδηλώσεις ξεκινούν αύριο με την παρουσίαση του βιβλίου που εκδίδει η Παγκρήτια Ένωση Μελβούρνης, με τίτλο «Τhe Battle of Crete – The Untold Stories» και το οποίο έχει γράψει η συγγραφέας κ. Ντίνα Γερολύμου. Η παρουσίαση θα γίνει στο ANZAC HOUSE από τον Ιστορικό Dr. Peter Ewer, παρουσία των ολίγων απομεινάντων Βετεράνων που πολέμησαν στην Κρήτη και των οικογενειών τους.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Θα εμφανιστεί στο Ναυπακτιακό Σπίτι.

Δεν είναι πλέον λόγια, αλλά πραγματικότητα. Ο μοναδικός στον χώρο του Θέμης Αδαμαντίδης, αυτό το Σάββατο θα βρίσκεται στη Μελβούρνη και θα εμφανιστεί στο Ναυπακτιακό Σπίτι (7 Ross St., Heatherton – τηλέφωνο 0438 328 016).

Τον Θέμη Αδαμαντίδη φέρνει η Big Boss Promotions του Γιάννη Λελούδα, σε συνεργασία με τον ιδιοκτήτη του κοσμικού κέντρου «Κίνηση», Κώστα Ταγκαλάκη,
Ο Θέμης Αδαμαντίδης, πριν αρκετά χρόνια που ήταν να έλθει στην Αυστραλία με άλλον επιχειρηματία, ανέβαλε την τελευταία στιγμή το ταξίδι του και έκτοτε όσο και να προσπάθησαν οι άνθρωποι που ασχολούνται με τα μουσικά προγράμματα και τους καλλιτέχνες που φέρνουν από την Ελλάδα να τον φέρουν, δεν μπόρεσαν να το καταφέρουν

Έτσι ο ερχομός του μεγάλου ερμηνευτή του ελληνικού μουσικού πενταγράμμου είναι και το μεγάλο γεγονός!
Οι μουσικόφιλοι περιμένουν να τον ακούσουν πώς και τι και να διασκεδάσουν με τις υπέροχες ερμηνείες του. Ήδη το Ναυπακτιακό Σπίτι έχει σχεδόν γεμίσει και οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να τηλεφωνήσουν τώρα στο 0438 328 016 και, αν είναι τυχεροί, ίσως εξασφαλίσουν τα τραπέζι τους.

Μαζί με τον Θέμη Αδαμαντίδη θα είναι στο μουσικό πρόγραμμα ο σχεδόν «δικός» μας Αντώνης Χαβαδάκης με την λίρα του και τις μαντινάδες και η Μαρία Μαρούλη.
Ο εκλεκτός λαϊκός τραγουδιστής φθάνει στη Μελβούρνη απόψε τα μεσάνυχτα και το Σάββατο θα εμφανιστεί στο Ναυπακτιακό Σπίτι, την ερχόμενη Παρασκευή, 30 Μαΐου θα εμφανιστεί στην Αδελαΐδα και το Σάββατο, 31 Μαΐου θα κάνει την τρίτη και τελευταία εμφάνισή του στο Σίδνεϊ, για να αναχωρήσει από εκεί για την Αθήνα.

Ο Θέμης Αδαμαντίδης έχει γεννηθεί στην Καισαριανή στην Αθήνα και άρχισε να τραγουδάει από 14 ετών. Το πρώτο του μουσικό άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1980 και έχει περισσότερα 30 άλμπουμ στην καριέρα του που ξεπερνάει τα 30 χρόνια.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Οι πτυχές του Μπερνίνι σε γλυπτά του, όπως για παράδειγμα στην «Έκσταση της Αγίας Τερέζας», ήταν ο «οδηγός» για την κυματιστή επιφάνεια του ουρανοξύστη της οδού Spruce στο Λόουερ Μανχάταν της Νέας Υόρκης

Ο Φρανκ Γκερί, ο πιο διάσημος εν ζωή αρχιτέκτονας εκδηλώνει την επιθυμία του να σχεδιάσει ένα κτίριο για την Ελλάδα.

Στον αποχαιρετιστήριο λόγο της, όταν τελείωνε η θητεία της ως υπουργός Εξωτερικών, η Χίλαρι Κλίντον μίλησε μεταξύ άλλων για τη δυναμική αρχιτεκτονική που χρειάζεται ο νέος κόσμος: μια αρχιτεκτονική «σαν αυτή του Φρανκ Γκέρι». Τόσο διάσημος είναι ο 85χρονος καναδός αρχιτέκτονας. Τόσο «starchitect» (εκ των «star» και «architect»). Εκείνος από την πλευρά του κολακεύεται από τα φώτα της διασημότητας, αλλά απεκδύεται τον λαμπερό νεολογισμό, ο οποίος στην ουσία «είναι μια ευκολία των δημοσιογράφων» που εμμέσως απαξιώνει το σκληρό έργο μιας ολόκληρης ζωής. Δεν τον έχει ανάγκη. «Ακόμη και αυτή τη στιγμή, είμαι σε διαδικασία αμφισβήτησης του εαυτού μου» θα πει. «Είμαι απλώς ένας αρχιτέκτονας που προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του όσο καλύτερα γίνεται. Ούτε ξέρω ποιο είναι το αποτύπωμα μιας ιδιοφυΐας. Αυτό μόνο η Ιστορία θα μας το πει».

Για την ώρα, αυτό που καταγράφεται στα κατάστιχά της είναι ότι, αν η αρχιτεκτονική είναι η μητέρα των τεχνών, τότε ο Φρανκ Γκέρι είναι, αν μη τι άλλο, το πιο διάσημο παιδί της. Η λάμψη του εκτυφλωτική, καθώς εκπέμπεται από τις μεταλλικές «αισθησιακές» επιφάνειες και τα εντυπωσιακά σχήματα των κτιρίων του. Παρεμπιπτόντως, το ίδιο ισχύει και για τα φωτιστικά του, τα περίφημα φολιδωτά ψάρια του. Το σχήμα του ψαριού είναι σύνηθες στις δημιουργικές αναζητήσεις του Γκέρι – θυμηθείτε το γλυπτό χρυσόψαρο στην παραλία της Βαρκελώνης, την Μπαρτσελονέτα, το οποίο φιλοτεχνήθηκε με αφορμή τους Ολυμπιακούς της πόλης το ’92. «Αυτό το σχήμα προκαλεί το ενδιαφέρον μου πολύ καιρό τώρα. Τις δεκαετίες του ’70 και ’80, η κυρίαρχη τάση στην αρχιτεκτονική ήταν ο μεταμοντερνισμός. Σκέφτηκα, λοιπόν, αν είναι να πάμε 2.000 χρόνια πριν, γιατί να μην πάμε ακόμη πιο πίσω, σε οργανισμούς που προϋπήρχαν του ανθρώπου; Όσο τα σχεδίαζα, τόσο συνειδητοποιούσα ότι αυτά τα σχήματα σου δίνουν την αίσθηση ότι κινούνται ακόμη και όταν παραμένουν στατικά».

AΠΌ ΤΟ «LESS IS MORE» ΣΤΟ «MORE AND MORE»

Κάπως έτσι το σχήμα αυτό έγινε σήμα κατατεθέν του Γκέρι. Για τις μικρότερες κατασκευές, γιατί όσον αφορά τα κτίρια, οι χαοτικές συνθέσεις όγκων είναι η αναγνωρίσιμη υπογραφή του. Σαν το λογότυπο που φέρει ένα brand ή σαν το απαραίτητο συστατικό για τη συνταγή της επιτυχίας που μοιάζει να έχει βρει ο Φρανκ Γκέρι. Μια συνταγή που εφαρμόζεται ανεξάρτητα από το αρχιτεκτονικό και πολιτισμικό πλαίσιο στο οποίο ανεγείρονται τα κτίριά του (το Νότιο Λονδίνο θα φιλοξενήσει το επόμενο πρότζεκτ του) και προσφέρει σχεδόν πάντα την ίδια γεύση. «Δεν πιστεύω ότι επαναλαμβάνομαι, όπως επίσης δεν πιστεύω ότι μπορείς να ξεφύγεις από την υπογραφή σου. Αλλωστε, αν θέλετε να μιλήσουμε για επανάληψη, ο άνθρωπος που θεωρείται ο μεγαλύτερος αρχιτέκτονας του 20ού αιώνα, ο Μις βαν ντερ Ρόε, επαναλαμβανόταν διαρκώς. Γιατί πρέπει να θεωρείται αρνητικό κάτι τέτοιο;».

Aπό το «less is more» στο… «more and more» η απόσταση δεν είναι πάντα ομαλή και ο δρόμος δεν είναι πάντα στρωμένος με αγαθές προθέσεις. Του προσάπτουν ότι υιοθετεί επιπόλαιη σχεδιαστική προσέγγιση όταν τσαλακώνει χαρτιά και μεταφέρει τα κατσαρά σχήματά τους στην κατασκευαστική πραγματικότητα με αμφίβολα, ορισμένες φορές, αποτελέσματα. Οπως στο κτίριο του Μουσείου Βιοποικιλότητας στον Παναμά, το οποίο θυμίζει στοιβαγμένα παιχνίδια ενός μικρού παιδιού. Το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) τον είχε μηνύσει για τον ελαττωματικό σχεδιασμό του Κέντρου Ray & Maria Strata, καθώς λίγες ημέρες μετά την παράδοσή του είχε αρχίσει να… στάζει. Oταν είσαι διάσημος, οι αδυναμίες σου μπαίνουν στο μικροσκόπιο, όμως ο Γκέρι έχει δώσει την απάντησή του σε παλαιότερη συνέντευξή του: «Ο κόσμος αντιδρά όταν κάποιος σχεδιάζει κτίρια που έχουν κίνηση και αποπνέουν συναίσθημα. Υποστηρίζουν ότι αντίκεινται στους νόμους της κοινωνικής ευθύνης και βιωσιμότητας. Οπότε, αν κάνεις μια κυματιστή επιφάνεια ή κάτι που θεωρείται “αυθαίρετο”, είσαι αυτομάτως λάθος. Εξού και η τάση που υπάρχει να χτίζονται ανιαρά κτίρια».

Η ΕΚΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΕΡΕΖΑΣ

Ο Γκέρι δεν κουράζεται να μιλάει για τα ανέμπνευστα κτίρια στα οποία ζούμε και συνιστούν το «98% της αρχιτεκτονικής» που μας περιβάλλει, απότοκο του φόβου για το καινούργιο, το διαφορετικό. Για ό,τι βγαίνει εκτός κουτιού, κυριολεκτικά και μεταφορικά. «Πιστέψτε με, έχω ζήσει την εξέλιξη της αρχιτεκτονικής των πόλεων σε όλον τον κόσμο. Με ρομφαία την ανάπτυξη – αρχικά ως υποπροϊόν της βιομηχανοποίησης και τώρα ως αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης, οι πόλεις έχουν ομογενοποιηθεί.

Η αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική μάς υπενθυμίζει με έντονο τρόπο τη δύναμη και την ομορφιά της γηγενούς αρχιτεκτονικής ιστορίας, η οποία ορισμένες φορές περνάει απαρατήρητη κάτω από τη μύτη μας. Δεν πρέπει να επαναλαμβάνουμε την αρχιτεκτονική του παρελθόντος, αλλά υπάρχουν πάντα μαθήματα που μπορούμε να πάρουμε από αυτήν». Όπως από τον Τζιαν Λορέντσο Μπερνίνι, τον γλύπτη, ζωγράφο και αρχιτέκτονα της πληθωρικής εποχής του μπαρόκ, με τη δουλειά του οποίου ήρθε σε επαφή τη δεκαετία του ’60 σε ένα ταξίδι στην Ιταλία. Πενήντα χρόνια μετά, εξακολουθεί να τον εμπνέει. Οι πτυχές του Μπερνίνι σε γλυπτά του, όπως για παράδειγμα στην «Έκσταση της Αγίας Τερέζας», ήταν ο «οδηγός» για την κυματιστή επιφάνεια του ουρανοξύστη της οδού Spruce στο Λόουερ Μανχάταν της Νέας Υόρκης.

«Η σπουδαιότερη ιδιαιτερότητα της ανθρωπότητας είναι ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να κοιτάξει το ίδιο πράγμα και να το δει με τελείως διαφορετικό τρόπο. Αυτό μας δίνει ατελείωτες πιθανότητες πρωτοτυπίας. Να πώς μπορείς να διαφοροποιείσαι, να είσαι αυθεντικός όταν όλα μοιάζουν να έχουν δοκιμαστεί… Είμαι σίγουρος ότι και στην Αρχαία Ελλάδα πίστευαν ότι τα πάντα έχουν ειπωθεί, ότι η ανθρώπινη σκέψη έχει συλλάβει τα πάντα. Oμως το μόνο που μπορεί να μας περιορίσει είναι τελικά τα όρια της περιέργειάς μας».

TΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΜΠΙΛΜΠΑΟ

Ο Φρανκ Γκερί, ο πιο διάσημος εν ζωή αρχιτέκτονας εκδηλώνει την επιθυμία του να σχεδιάσει ένα κτίριο για την Ελλάδα.

O ηχηρός αντίλογος σε όλη την κριτική που δέχεται ο Φρανκ Γκέρι ακούει στο όνομα «The Bilbao effect». Η αναγέννηση, δηλαδή, της μικρής πόλης στη Χώρα των Βάσκων από όταν, το 1997, άνοιξε το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ που φέρει την αρχιτεκτονική σφραγίδα του. Ολες οι παράμετροι που συνθέτουν τα κτίρια-logos του Γκέρι είναι εκεί. Μεταλλικές, κυματιστές επιφάνειες, ασύμμετροι όγκοι και ένα κτίριο που – η αλήθεια να λέγεται – σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό, καθώς η εντυπωσιακή εικόνα ομορφιάς που προβάλλει από κάθε στενό στους δρόμους κοντά στο μουσείο σε μαγεύει, σε κάνει να αισθάνεσαι δέος.

Ηταν τέτοια η αναβάθμιση της περιοχής χάρη σε αυτό το οικοδόμημα – η οικονομική άνθηση συνδέθηκε σε ποσοστό 80% με τη δημιουργία του μουσείου, δεδομένου ότι προσελκύει ένα εκατομμύριο επισκέπτες τον χρόνο -, ώστε ο κόσμος άρχισε να κάνει λόγο για το «θαύμα» της αναζωογόνησης μιας πόλης μέσα από τον πολιτισμό με εμβληματικό κέλυφος.
«Είναι αφελές να πιστεύει κανείς ότι ένα κτίριο μπορεί να καταφέρει κάτι τέτοιο. Ενα κτίριο μπορεί να κάνει πολλά, αλλά χρειάζεται την προσεγμένη μελέτη και την υποστήριξη από τους ηγέτες μιας κοινότητας προκειμένου να λειτουργήσει σωστά και να πετύχει, ακριβώς όπως έγινε με την κυβέρνηση των Βάσκων. Το σχέδιο περιελάμβανε αλλαγές στις υποδομές και στην πολιτική κατεύθυνση της οικονομίας. Από εμένα ζητήθηκε ένα κτίριο εφάμιλλο της Οπερας του Σίδνεϊ».

ΥΒΡΙΣ ΚΑΙ ΤΑΛΜΟΥΔ

Οταν, λοιπόν, οι Γερμανοί με τη σειρά τους του ζήτησαν ένα νέο «Bilbao effect» για το Βερολίνο τους, εκείνος τους έδωσε τον πιο ψηλό ουρανοξύστη της πόλης. Γιατί η τάση στην παγκοσμιοποιημένη αρχιτεκτονική, και στο πλαίσιο του ανταγωνισμού των χωρών για το πιο εντυπωσιοθηρικό τεκμήριο εθνικού στάτους, είναι να πηγαίνουμε όλο και πιο ψηλά. Οι αρχαίοι Ελληνες μπορεί να το χαρακτήριζαν ύβριν. «Υβρις, αλαζονεία αν θέλετε, υπάρχει σε κάθε χώρο.

Για εμένα, όμως, ορίζεται ως έλλειψη περιέργειας και ως φόβος απέναντι στις θέσεις και στις απόψεις που είναι διαφορετικές από τις δικές σου. Δεν με χαρακτηρίζει τίποτε από τα δύο. Η αρχιτεκτονική είναι το δημόσιο πρόσωπο μιας πόλης, μιας χώρας, αλλά και του αξιακού συστήματος ενός πολιτισμού. Πιστεύω ότι τα δημόσια κτίρια, τα μουσεία, οι βιβλιοθήκες, οι συναυλιακοί χώροι πρέπει να είναι ευδιάκριτα, να αναδεικνύονται και να δείχνουν τη σπουδαιότητά τους στους πολίτες. Νομίζω ότι έχουμε αρχίσει να το ξεχνάμε. Ακούω όλο και περισσότερους ανθρώπους να ενστερνίζονται την άποψη ότι πρέπει να γίνουμε πιο ταπεινοί. Χάνουν την ουσία: οι πόλεις είναι για τους ανθρώπους. Πρέπει να τις κάνουμε όμορφες, για τους ανθρώπους».

Και μια και αναφερθήκαμε στο θέμα Ελλάδα, ας περάσουμε από την αρχαία στη σύγχρονη: «Πολύ θα ήθελα να σχεδιάσω ένα κτίριο στην Ελλάδα. Πάντα, όμως, περιμένω έναν πελάτη να με προσεγγίσει. Δεν ονειρεύομαι πρότζεκτ από μόνος μου. Οι αρχιτεκτονικές δουλειές απαιτούν στενή συνεργασία ανάμεσα στον πελάτη και στον αρχιτέκτονα».
Αυτό είναι ένα από τα μαθήματα που έδωσε η ζωή στον Φρανκ Γκέρι. Οταν στη δεκαετία του ’50 είχε μετοικήσει από το Τορόντο, όπου γεννήθηκε, στην Καλιφόρνια, όπου πήγε για να σπουδάσει, και ονομαζόταν ακόμη Φρανκ Γκόλντμπεργκ, εκείνο που μάθαινε ήταν ότι έπρεπε να αλλάξει το όνομά του για να πάψει να γίνεται στόχος αντισημιτικών σχολίων και για να μπορέσει να ανελιχθεί επαγγελματικά. Στο σπίτι όπου μεγάλωσε στο Τορόντο η διαπαιδαγώγησή του ήταν ωστόσο αμιγώς εβραϊκή, βασισμένη στις διδαχές του Ταλμούδ. «Το Ταλμούδ ξεκινάει με την ερώτηση “Γιατί;”. Είναι μια ενσωματωμένη μορφή περιέργειας, και η περιέργεια είναι η ψυχή της δημιουργικότητας» συνηθίζει να λέει. Μαζί με τη γιαγιά του έχτιζε μικρές πόλεις με υλικά που έβρισκαν στο κατάστημα τεχνικού εξοπλισμού του παππού του.

Κοντραπλακέ, σύρμα που χρησιμοποιείται σε φράχτες, αυλακωμένο ατσάλι. Τα ταπεινά υλικά, δηλαδή, που χρησιμοποίησε για να περιβάλει ένα κτίριο του 1920 στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας, εκεί όπου είχε αποφασίσει να ανεγείρει την περίφημη Gehry Residence. Οι γείτονες δεν το εκτίμησαν, ένας μάλιστα από αυτούς έβαζε τον σκύλο του να κάνει την ανάγκη του στο γρασίδι του Γκέρι. Ηταν η δεκαετία του ’80, ο ντεκονστρουκτιβισμός μόλις γεννιόταν και ο νέος κόσμος που ξημέρωνε τότε θα έφερε την αρχιτεκτονική σφραγίδα του Φρανκ Γκέρι.

Πηγή: Νέος Κόσμος

Christian Hadjiminas

THEON Sensors is looking to set up a manufacturing facility in Victoria, hoping it will inspire more high tech Greek companies to do the same.

In a bid to change perceptions of Greece, a high tech company based in Athens is set to open a facility in Melbourne, Victoria, with the hope that other Greek high tech firms will follow suit.

“Australia may be far away from Greece, but it’s very close in terms of the Greek community and we want to change the perception that tourism and the food industry are the only exports from Greece; this could be the beginning for other Greek high tech companies to come here,” says Christian Hadjiminas, THEON Sensors, president.

Established in 1997, THEON Sensors is an international supplier of night vision technology. While THEON Sensors is the main supplier of night vision equipment to the Greek Army, an international network of customers and partners has been established. It supplies systems to armed forces and police in 12 countries all around the world, out of which 6 countries are NATO members.

“We have two sensors; one is the night vision which is mostly for defence used by security forces and defence forces to conduct night operations,” Mr Hadjiminas explains.

“The other division is micro-mechanical sensors that have medial, aerospace and many other applications.”

He says with the engineering expertise they have in Greece at the moment and the good rates of a recovering economy it’s easier to export and promote the products around the world.

“We always operated out of Athens but always with an export orientation,” Mr Hadjiminas tells Neos Kosmos. Since 2004, the company has been exporting their products outside of Greece.

“We are almost 100 per cent export orientated,” he says.

THEON Sensors have a big contract in Sweden, they export to France, Germany, Belgium, Chile and have contracts in the Middle East in Egypt, Saudi Arabia, UAE and in Australia and Indonesia. But he says that Europe is their biggest market because they are “sophisticated” clients.

“We are not on the low end of the market, but we are not expensive, because this is important for the safety of the soldier, for their systems to be properly manufactured, and we are mostly geared towards the most advanced armed forces in the world,” he says.

Mr Hadjiminas explains that THEON Sensors has become one of the top three companies in the world for night vision, with offices in Singapore, Abu Dhabi and the intended manufacturing facility – that will enable the company to maintain their products off-shore – that they wish to set up in the next 4-6 months to cover here and the far east region.

“It’s just the beginning phase and we hope that we will able to send the necessary equipment to set up the manufacturing facility in the next 4-6 months; we have a very good Australian partner here with Aquaterro,” he says.

source: Neos Kosmos

Golden Dawn’s spokesperson Ilias kasidiaris won 16.1 per cent in the Athens mayoral race.

Neonazis manage first place or double digit numbers in working and middle class neighbourhoods.

Despite months of prosecution as a criminal organisation and the incarceration of many of its MPs, the neonazi Golden Dawn party saw a dramatic rise in its polling numbers in Athens, where its political support is concentrated.

Ilias Kasidiaris 16.1 per cent showing in the Athens mayoral race may not have been the upset that Golden Dawn hoped for by making it into the second round, but it was a stunning and alarming rise from the party’s 2012 showing in the city of Athens, which was a mere 7.81 per cent.

In Attica, where the neonazi party leader Nikos Michaloliakos garnered 7.9 per cent in the last general election in 2012, Golden Dawn candidate Ilias Panagiotaros won 11.13 per cent.

But in certain of the more working class areas of Athens, Golden Dawn saw its numbers soar.

In the capital’s fourth electoral ward, which includes Akadimia Platonos, Kolonos and Sepolia, Golden Dawn placed first, with a whopping 20.7 per cent of the vote.

In the sixth electoral ward, which includes neighbourhoods with populous migrant communities such as Kypseli and Patisia, Golden Dawn clinched 18.8 per cent of the vote.

But even in certain middle and upper income areas, such as Ampelokipoi and Kolonaki, the extreme right party garnered a notable 14 per cent and 13.7 per cent, respectively.

However in Piraeus, in which Golden Dawn has organised cells of support and organised assault squads, the party had a drop in support, possibly because of the murder of leftwing rapper Pavlos Fyssas last September.

There, Golden Dawn candidate Nikos Kouzoulos won only 5.68 per cent of the vote, compared to the 8.26 per cent it got in the 2012 general elections.
After Attica, Golden Dawn polled best in the Peloponnese (8.96 per cent) and Central Greece (9.01 per cent) regions. In all 13 regions, the party managed to win around 455,000 votes, which is more than number they won in the May (440,966, or 6.97 per cent) and June (426,025, or 6.92 per cent) elections in 2012.

Golden Dawn’s worst performing regions in Greece are Crete (3.35 per cent), Epirus (3.94 per cent) and Western Macedonia (4.71 per cent).

While the counts are ongoing, the party seems to have increased its share to about 7.5 per cent. It’s deeply worrying for any democratic society, but it’s not the breakthrough the Golden Dawn and its supporters were predicting ahead of the elections.

Source: enetenglish

Newspaper claims they received bribes in excess of 5 million euros

Two former German MPs with the SPD party received payments in excess of 5 million euros from the company Krauss-Maffei-Wegmann (KMW) according to an article in Sueddeutsche Zeitung. According to the German newspaper the apparent bribes are connected with suspect deals struck by the Munich-based arms company in Greece.

“KMW secretly paid the consulting firm of two former parliamentarians of the SPD party over 5 million euros between 2000 and 2005,” the article writes, stressing that this, “was revealed in the context of an internal investigation related to two deals to supply armoured vehicles.”

The investigation was launched at the behest of KMW itself following allegations over bribery payments related to the company’s dealings in Greece.
The article adds that over the last decade the company had contracts worth about 2 billion euros to supply the Greek government with Leopard-2 tanks and howitzers.

Those contracts were largely prepared and signed during the same years that, according to the investigation, the 2 SPD politicians, Dagmar Luuk and Heinz-Alfred Steiner received payments worth millions of euros from KMW via the company BFS.

“BFS” is short for “Consultancy for South-east Europe” Sueddeutsche Zeitung explains and adds that Luuk was a member of the German Parliament from 1980 until 1990 and had close connections with Greece, while Mr Steiner was a member of parliament from 1980 until 1994 and also served for a period as the vice-president of the Defense Committee.

For the investigation KMW hired the firm PricewaterhouseCoopers (PwC) which concluded in its findings that the purpose of the paymentσ was not clear.
The investigation was launched following the confession of a former procurement official of the Greek Defense Ministry at the end of 2013 who stated that he had been bribed over the tank deal by Greek consultants working for the German firm.

Source: thepressproject

Με ένα ακραίο σκίτσο, το οποίο δείχνει τους πολιτικούς ηγέτες της Ευρώπης να βρίσκονται… ένα βήμα πριν από τον θάνατο, ο βρετανικός Economist αποτυπώνει εικονικά την εκτίμησή του περί «απόλυτου χάους» την επομένη των ευρωεκλογών.

Στον -μεσαιωνικού ύφους- πίνακα, εμφανίζονται μεταξύ άλλων ο πρόεδρος της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ σε μία λαιμητόμο, η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ να είναι κρεμασμένη ανάποδα και δεμένη και ο βρετανός Νίτζελ Φάρατζ να επιχειρεί να βάλει φωτιά στον Ντέιβιντ Κάμερον, που είναι δεμένος στην πυρά…

Το βασικό μήνυμα που επιχειρεί να διαβιβάσει το βρετανικό περιοδικό με αυτή την εικόνα, είναι ότι ο λαός της Ευρώπης, οργισμένος από τις λάθος επιλογές και την κακοδιαχείριση της κρίσης εκ μέρους των Ευρωπαίων ηγετών επί μία πενταετία, προτίθεται να ανατρέψει το πολιτικό status quo, να τιμωρήσει τους Ευρωπαίους ηγέτες και να αναδείξει νέες πολιτικές δυνάμεις.

Οι δυνάμεις αυτές θα είναι ακραίες και λαϊκιστικές και θα «εισβάλλουν» με πρωτοφανή τρόπο στην Ευρωβουλή, διαδραματίζοντας καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις εντός και εκτός ευρωπαϊκών συνόρων.

Χαρακτηριστική είναι η εμφάνιση στο προσκήνιο της επικεφαλής του κόμματος ακροδεξιάς στη Γαλλία, Μαρί Λε Πεν, όπως αποτυπώνεται στο σκίτσο-πίνακα του βρετανικού Economist.

Η εικόνα συνοδεύεται από τη σχετική πολιτική ανάλυση, με άρθρο που τιτλοφορείται «Η Ευρώπη προσέρχεται στις κάλπες». Εκτός από την ανάδειξη νέων κομμάτων, τα οποία θα αποκτήσουν γρήγορα μεγάλη δύναμη, ο αναλυτής προβλέπει μεταξύ άλλων και μεγάλα ποσοστά αποχής από τις ευρωεκλογές, καθώς όπως τονίζει, οι πολίτες της Ε.Ε. έχουν χάσει το ενδιαφέρον τους για τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τα ευρωπαϊκά όργανα, θεωρώντας ότι δεν τους αντιπροσωπεύουν.

Επί της ουσίας ο αρθρογράφος κάνει λόγο για έλλειψη δημοκρατίας στις τάξεις των ευρωπαϊκών θεσμών, όπως η Κομισιόν και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, οι συνεδριάσεις των οποίων γίνονται κεκλεισμένων των θυρών και οι αποφάσεις τους λαμβάνονται μονομερώς.

Υπενθυμίζεται ότι οι ευρω-κάλπες θα στηθούν το χρονικό διάστημα μεταξύ 22 και 25 Μαΐου στα 28 συνολικά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πηγή: zougla.gr