Daily Archives: May 9, 2014

Να που η εργατικότητα αλλά και η τιμιότητα ανταμείβονται. Τουλάχιστον στην περίπτωση του Τσαμίντου Αμαρτσίγκ, επιστάτη καθαρισμού του τηλεοπτικού καναλιού «9» της Μελβούρνης, ο οποίος βρήκε στις τουαλέτες του καναλιού έναν κάδο με χαρτονομίσματα με πάνω από 100.000 δολάρια!

Χωρίς δεύτερη σκέψη, σαν “καλός Σαμαρείτης” ειδοποίησε αμέσως τον προϊστάμενό του και την αστυνομία.

Οι έρευνες της αστυνομίας που ακολούθησαν σχετικά με την προέλευση των χρημάτων απέβησαν άκαρπες, όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Στο μεσοδιάστημα, οι υποψίες είχαν επικεντρωθεί στο πρόσωπο ενός άνδρα από το Σίδνεϊ, ο οποίος κατηγορείτο για ξέπλυμα χρημάτων.

Όταν όμως έπειτα από σχετικό ιατρικό πόρισμα, ο ύποπτος ισχυρίστηκε πως βρισκόταν χωρίς τη θέλησή του υπό την επήρεια ναρκωτικών και δεν είχε καμία γνώση για το χρηματικό ποσό, οι ερευνητές, μπερδεμένοι, εγκατέλειψαν τα όπλα και οι κατηγορίες αποσύρθηκαν.

Το…«βρώμικο» χρήμα δεν βρήκε λοιπόν τον ιδιοκτήτη του, με αποτέλεσμα ο τυχερός καθαριστής να λάβει αυτή την εβδομάδα, έπειτα από σχεδόν 3 χρόνια, ένα τηλεφώνημα που τον ειδοποιούσε ότι 81.597 δολάρια από τα 100.000 που βρήκε στον κάδο είναι δικά του!

Το ποσό των 19.500 που υπολείπεται θα πάει στο κράτος, όπως αποφάσισε το Ειρηνοδικείο της Μελβούρνης.

Πηγή: madata.gr

Participants of this year’s Greek Orthodox Archdiocese of Australia National Schools Event pose with school and Archdiocese officials.

Archdiocese colleges’ students from around the country converged in Sydney this week, to take part in the 2014 National Schools Event.

Over 400 students from seven Greek-Orthodox colleges all over Australia met this week at Sydney’s daily bilingual college of St Spyridon, to take part in the Greek Orthodox Archdiocese of Australia National Schools Event 2014.

Students of St Andrew’s Grammar School (Perth), St George College (Adelaide), St John’s College, Oakleigh Grammar (Melbourne), All Saints Grammar and St Euphemia College (Sydney) were hosted by their St Spyridon College peers for a three days event, where they took part in a range of sports and arts competitions.

St Spyridon College director, Ms Euphrosyne Stephanou told Neos Kosmos it has been an honour for the College to be the proud host of the games that have been taking place every year since 1996.

“Seven Archdiocese schools converged here for a three day National Schools Event. There are 400 students, and this event is something that every student during their time in our schools look forward to as a highlight,” Ms Stephanou said.

As part of sport activities, students competed in basketball, netball, indoor soccer, soccer, table tennis and volleyball.

On Thursday night, St Spyridon College held a special dinner in honour of all the participants. During the night, an Arts Festival was held, with students performing in Greek, Serbian, Italian and English, and showing off their skills in dance and instrumental music.

“We try and keep faithful to our Olympic ideals, and there were never Olympic Games held in Greece unless there was also a cultural performing arts program attached to it. So we keep the faith with tradition which goes back 5,000 years,” Ms Stephanou told Neos Kosmos.

On Friday, an award ceremony was held, and medals were presented to all winners for their achievements.

“This event started in a very small way in 1996, when Mr Peter Meintanis set out on a bus to go to St John’s College to play their first soccer game.

“But since 1996 and two teams that took part, the event has grown to 400 students with many teams across many sports,” Ms Stephanou told Neos Kosmos.

“I have been in Orthodox education for 18 years now, and in those years never has a Year 12 class graduated without thanking their teachers for the opportunity to be part of this wonderful contest. It’s a highlight for every student of each of our schools.

“For us it was a great honour to be hosting it, and a great responsibility, and we are looking forward to being hosted by Sydney’s St Euphemia College next year,” she said.

source: Neos Kosmos

Greece has the worst education system in the 28-member European Union, according to a global league table compiled by the Economist Intelligence Unit.

Greece has the worst education system in the 28-member European Union, according to a global league table compiled by the Economist Intelligence Unit for the British publishing firm Pearson which shows Asian countries overtaking Scandinavian nations that have traditionally excelled in this area.

South Korea tops the league chart, which comprises 39 countries as well as the region of Hong Kong, with Finland down to fifth place after ranking top last year. Greece is in 33rd place, wedged between Chile and Turkey.

The rankings are based on the assessment of students’ performance in school examinations as well as international tests including the Program for International Student Assessment (PISA) examinations devised by the Organization for Economic Cooperation and Development (OECD).

The performance of Greek teenagers in the PISA tests has worsened over the past few years, with some blaming the slump on the repercussions of the country’s economic crisis and others pointing to deeply ingrained shortfalls in the country’s education system.

In a written statement issued on Thursday after the release of the report, Education Minister Constantinos Arvanitopoulos claimed that Greece’s problematic education system has gradually started to improve despite troika-imposed cutbacks that have slashed spending by 35 percent. “The report confirms the observation of the Education Ministry…that our education system, for many years now, lacks a strategy, is not pedagogical and does not contribute to development,” the statement said, adding that the latter factor was “one of the basic structural reasons for the crisis we are experiencing today.”

The Pearson report notes that the impressive performance of students in the Asian countries that top the league – South Korea is followed by Japan, Singapore and Hong Kong – is largely due to a culture of respect for teachers and schools in those countries; it expressed doubts, however, about the long-term value of rote learning that is a mainstay of the education systems in many Asian countries.

Source: Kathimerini

As the lowest-ranked team heading for Brazil, Australia’s fourth trip to the World Cup finals was always going to be a challenge even before lady luck abandoned it in December’s tournament draw.

Spain and the Netherlands, who fought out the 2010 World Cup final, as well as South American powerhouse Chile, presented the worst scenario for a nation with a newly appointed coach and a squad in transition.

Australia’s sporting culture insists their teams fight against the odds to the bitter end, but it is difficult to see the Socceroos coming back from Brazil with anything better than humiliation avoided.

After scrapping their way through Asian qualifying under Holger Osieck, spiritless displays in successive 6-0 friendly defeats by Brazil and France led to the summary dismissal of the German last October.

Football Federation Australia (FFA) decided to go local for his replacement, handing former Melbourne Victory coach Ange Postecoglou a five-year contract and a mission to make Australia the number one team in Asia.

Postecoglou had just two friendlies – a 1-0 win over Costa Rica and 4-3 loss to Ecuador – to assess the talent at his disposal in an international context before selecting his initial squad for Brazil.

He has drawn the net wide, keeping tabs on some 40 to 45 players.

They include the last remnants of Australia’s “golden generation”, a raft of youngsters plying their trade on the fringes of big clubs or in lower leagues in Europe, and another group drawn from the improving domestic A-League.

Goalkeeper Mark Schwarzer, a veteran of two World Cups and 109 internationals, made at least one decision for the new coach by retiring on the eve of his first squad announcement.

Forward Tim Cahill is determined to play in a third successive finals, but former captain Lucas Neill will be excluded from the squad.

Postecoglou has promised to give youth a chance and produce a team playing in the attacking style which brought him success at domestic club level.

Whether he has time to produce a coherent team who can play any system with fluency before their Group B opener against Chile in Cuiaba on June 13 remains to be seen.

source: abc.net.au

Big mouth … A public autopsy was performed this week on a rare megamouth shark caught off Shizuoka, Japan. Picture: Supplied Source: Supplied

A VERY rare megamouth shark has been hauled from the ocean off Japan, one of only 58 known sightings worldwide.

The 13 foot (3.96 metre) creature’s capture was not widely reported when it was discovered last month, despite it being a once in a lifetime event.

More than 1000 people gathered at a museum in Shizuoka City to witness a public autopsy, where scientists poked and prodded the bizarre shark.

The beast, named because of its giant head and the enormous capacity of its mouth, was hauled from a lightless depth of 2,600 feet.

According to WPTV, it was only the 58th megamouth to have been captured or sighted by man.

Sightings have been made worldwide, but at least 15 were made off the coast of Japan.

The megamouth lives mostly at great depths, but heads towards the surface at night to feed.

It comes just days after pictures emerged of a strange looking goblin shark, caught in the waters off Florida.

source: news.com.au

When fishermen hauled in a prehistoric-looking goblin shark from the Gulf of Mexico this month, marine biologists were astonished at the discovery of the rarely seen deep-sea creature.

But it seems their accidental find is even more remarkable.

Upon closer examination of photographs of the haul off Key West in Florida, a marine biologist spotted what he described as “freakin’ giant isopods!”

The isopods were crustaceans such as slaters, commonly found in Australian gardens. But the ones shown in the photographs were “about the size of a house cat”, Californian marine biologist Andrew Thaler said.

He told CNN that giant isopods were common in the deep sea, but spotting them was rare because they were usually very spread out.

He suggested that the goblin shark and the giant isopods might have been attracted to a rotting whale carcass, which would explain the rare haul.

“[Giant isopods are] usually spread pretty thin and only occur in abundance around a food source,” Mr Thaler told the Houston Chronicle.

“So, I hypothesized that the trawl might have passed over a whalefall, which would also explain the goblin shark.”

He told CNN that food sources in the deep sea were extremely rare, and the creatures could have gorged on a whale carcass and survived for months.

Fisherman Carl Moore and his crew were trawling for shrimp on April 19 when they pulled in their unusual haul from a depth of 600 metres.

The goblin shark was bright pink with a long snout hiding racks of sharp teeth, and Mr Moore said he had no idea what it was.

“I didn’t get the tape measure out because that thing’s got some wicked teeth. They could do some damage,” he told the Houston Chronicle.

“My three-year-old grandson just loves sharks, so I’ve been taking pictures of every one we find. When I showed him this one he said, ‘Wow, Pappa!’”

The shark was still alive, so Mr Moore released it after taking some photographs, which he later forwarded to the National Oceanic and Atmospheric Administration.

Mr Moore is thought to be one of only about 10 people to have seen a goblin shark alive. It usually lives in deep waters off the coast of Japan, and the last sighting was a decade ago.

The animal’s long snout is believed to have electrical sensors so it can find prey even when it can’t see or hear, and its jaw is said to operate like a venus fly trap.

The captured goblin shark with the giant isopods. Photo: Carl Moore / Houston Chronicle http://www.chron.com

David Schiffman, a marine biologist at the University of Miami, told the Houston Chronicle that he not believe a goblin shark would ever be found in the Gulf of Mexico.

“At first I wasn’t sure if it was even possible for this to happen, but then, when the photos came through, it is undeniably a goblin shark. It’s a shark … that’s pink!” he said.

smh.com.au

Motorists could be slugged an extra $1 billion a year at the petrol pump under a plan floated for the federal budget.

Sky News understands the tax will be pinned to inflation, ensuring the price at the pump will go up twice a year with the proceeds pumped back into roads. An increase in the fuel excise in next week’s federal budget would be an attack on working families, opposition frontbencher Anthony Albanese says.

The Abbott government is believed to be considering a three cent lift in the 38.1 cent per litre excise that could bring in $1 billion in extra revenue a year.The excise has been locked at 38.1 cents since the Howard coalition government froze automatic indexation in 2001, and if it rose now millions of motorists across the country will pay more for petrol.

Mr Albanese said any increase would show the coalition government was ‘attacking the public through the (petrol) bowser’.

It would hurt working families ‘every time they filled up in their car’, Labor’s transport spokesman said on Friday.

‘It’s a regressive tax because if you live further away from where you work and you don’t have public transport options … you’ll pay more and you’ll pay it every week,’ he added.’

(It’s) bigger than the carbon price on everyone’s personal motor vehicle.’Government frontbencher Christopher Pyne labelled Labor ‘arsonists’ for not supporting the government’s plan to scrap the former government’s carbon tax.

‘They’re like arsonists that set fire to their neighbour’s house, then when the firefighter turns up to try to put it out they mug the firefighter as well,’ the education minister said.While Treasurer Joe Hockey’s office was not confirming the return of petrol excise indexation, which was frozen in 2001 at 38.14 cents a litre, Sky News understands that the idea is highly likely to feature in Tuesday’s budget.

Industry experts say indexation to inflation would raise an extra $1.1 billion a year in 2016/17, rising to $1.6 billion in 2017/18.Another option floated in government ranks is lifting the excise rate by up to three cents a litre, estimated to raise an extra $1.2 billion a year on top of the $18.5 billion already forecast.Assistant Infrastructure Minister Jamie Briggs says there will be a range of measures in the budget which would be difficult to sell politically, but were needed to get back into the black.

The Australian Automobile Association says any rise in fuel excise is unjustified.’Motorists already pay too much tax,’ AAA chief Andrew McKellar said.As well, only a fraction of the fuel excise was being returned to spending on transport infrastructure by the federal government.’It’s been estimated about a third of the fuel excise revenue is currently spent on roads.But the government is understood to be planning a $10 billion infrastructure package as part of the 2014/15 budget.

source: skynews.com.au

Το νέο ντοκιμαντέρ του Stanislaw Karpinski που δεν στέκεται μόνο στους 300 του Λεωνίδα, αλλά εξιστορεί και τα 49 χρόνια του πολέμου.

«Ο πρώτος πόλεμος για τη Δύση» – η στιγμή που η ιστορία έγινε θρύλος-, είναι ο τίτλος του  αποκαλυπτικού ντοκιμαντέρ που ολοκληρώθηκε φέτος μετά 7 χρόνια προετοιμασίας.

Ο σκηνοθέτης του Stanislaw Karpinski, όταν κόντευε τα 50 αποφάσισε να αποσυρθεί από το επάγγελμα του αγρότη, κάνοντας στροφή 180 μοιρών για να ασχοληθεί με… την ψηφιακή τεχνολογία!

Το πάθος του για την ιστορία-ειδικότερα των αρχαίων και μεσαιωνικών χρόνων-υπήρξε η αφορμή που του έδωσε την ιδέα να δημιουργήσει σε δική του παραγωγή, την ψηφιακή αναπαράσταση των ελληνοπερσικών πολέμων.

Ξεκίνησε λοιπόν μια εντατική και εις βάθος έρευνα της αρχαίας ελληνικής ιστορίας. Τις τεχνολογικές δεξιότητες που ανέπτυξε ήρθε να στηρίξει ο ακαδημαϊκός του τομέα κλασικών σπουδών Δρ. Michael Scott, του Πανεπιστήμιου Cambridge.

«Με το που αρχίσαμε την έρευνα, πολλοί άνθρωποι είχαν αντικρουόμενες απόψεις, ακόμη και στον ακαδημαϊκό χώρο, και ανακαλύψαμε ότι  υπήρχαν πολλά σημεία που δεν έβρισκαν τους πάντες σύμφωνους. Έτσι κάναμε τη δικιά μας έρευνα και καταλήξαμε σε αυτό που θεωρούμε ένα αρκετό ισορροπημένο συμπέρασμα για τη μάχη του Μαραθώνα και σε σχέση με το άλλο θέμα, το τί πραγματικά συνέβη με τους 300 Σπαρτιάτες» εξηγεί ο κ. Karpinski στο «Νέο Κόσμο».

Το 80% των θεμάτων που καλύπτει η τηλεοπτική σειρά ντοκιμαντέρ  φέρεται να κάνει λόγο για όλα όσα ήδη γνωρίζουμε και έχουμε διδαχθεί από τα ιστορικά βιβλία. Ωστόσο, σύμφωνα με τον κ. Karpinski, η διαφορά έγκειται στο 20 τοις εκατό της θεματικής που παρουσιάζει κάποιες νέες, ριζοσπαστικές ιδέες.
«Είναι πραγματικά συναρπαστικό να ανακαλύπτεις κάτι καινούριο» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Με την ολοκλήρωση της έρευνας, η ιδέα του ντοκιμαντέρ άρχισε σταδιακά να παίρνει σάρκα και οστά, παρότι τα χρηματικά μέσα ήταν πενιχρά και η παραγωγή ιδιαίτερα ακριβή, όπως ήταν αναμενόμενο.

Συνολικά χρειάστηκαν 7 χρόνια για να υλοποιηθεί το εγχείρημα  και προέκυψαν  8 επεισόδια ιστορικής ανάλυσης διάρκειας  που ξεπερνά τα 350 λεπτά, σε αφήγηση του Δρ. Michael Scott. Για την προσπάθεια επιστρατεύθηκαν μεταξύ άλλων 10 ειδικοί αναλυτές, τέσσερις επιπρόσθετοι ερευνητές και 400 ηθοποιοί.

«Η ιστορία αυτή δεν έχει προβληθεί ξανά στην τηλεόραση, και ολόκληρη η ιστορία δεν έχει καλυφθεί ποτέ συνολικά» ανέφερε ο κ. Karpinski, σημειώνοντας πως η τηλεόραση έχει καλύψει αποσπάσματα, όπως τους 300 του Λεωνίδα και την Μάχη του Μαραθώνα,  όχι όμως ολοκληρωμένα και τα 49 χρόνια που διήρκησε ο πόλεμος.
Το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής έλαβε χώρα στην Αυστραλία, στο Wollongong, με τη συνεισφορά μεγάλου αριθμού συντελεστών. Ενδεικτικά αναφέρονται οι: Δρ. Ian Plant, ο επίκουρος καθηγητής Paul McKechnie, ο Δρ. Blanche Menadier του Πανεπιστημίου Macquarie, ο Δρ.Doug Kelly από το Australian National University, o Dr. Chris Matthew του Australian Catholic University.

Το τότε ενιαίο Υπουργείο Τουρισμού και Πολιτισμού, καθώς και το Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό στήριξαν την παραγωγή, ενώ κατά την τελευταία μέρα των γυρισμάτων είχαν τη χαρά να δεχτούν την επίσκεψη του διευθυντή του Greek National Tourism Office στο Σίδνεϊ, Θοδωρή Νικολαΐδη.
Για να δείτε τη σειρά ντοκιμαντέρ The First War of the West επισκεφθείτε την ιστοσελίδα  www.bit.ly/1fwly16 ή εναλλακτικά στο Amazon, NTSC: www.//amzn.to/1nL3NQ3 Pal www.//amzn.to/1gQIiIh.

Πηγή: Νέος Κόσμος

«Τι ωραίο που ένας άνθρωπος από την Αυστραλία θέλει να πάρει χειροποίητο παπούτσι απ’ την Ελλάδα»!

Αν ανήκετε στους λάτρεις των υποδημάτων, έχετε σίγουρα παρατηρήσει τα ιδιαίτερα, χειροποίητα παπούτσια, τα οποία φέρουν την ονομασία The Workshop και γεμίζουν τον τελευταίο καιρό τις βιτρίνες όλο και περισσότερων καταστημάτων. Το The Workshop έκανε την εμφάνισή του τον περασμένο Ιούλιο. Πρόκειται για το brand χειροποίητων υποδημάτων που δημιούργησαν η Kim, o Alex και ο Jason Χατζηαναστασίου, συνεχίζοντας και επεκτείνοντας την οικογενειακή επιχείρηση. Η βιοτεχνία υπάρχει από το 1938, από την εποχή που ανήκε στον παππού τους, η οποία στη συνέχεια πέρασε στα χέρια του πατέρα τους.

Ο Jason τονίζει ότι χωρίς την τεχνογνωσία του πατέρα τους, τα σχέδια που είχαν, δεν θα μπορούσαν να υλοποιηθούν. Η αρχή γι’ αυτό έγινε χωρίς να έχουν θέσει ως στόχο κάτι συγκεκριμένο ή μεγαλεπήβολο. «Ξεκινήσαμε πολύ χαλαρά, χωρίς να στοχεύουμε να δημιουργήσουμε ένα brand ή μία σειρά για να εξελιχθεί σε κάτι. Γνωρίζουμε όλοι πώς είναι η γενικότερη κατάσταση, οπότε ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε παπούτσια για το καλοκαίρι, για εμάς τους ίδιους. Η Kim είχε κουραστεί να φοράει παπούτσια τα οποία δεν ήταν άνετα. Έτσι, φτιάξαμε τις εσπαντρίγιες. Τεχνογνωσία υπήρχε, επομένως αποφασίσαμε να φτιάξουμε δέκα παπούτσια και να τα δείξουμε στους φίλους μας, με το σκεπτικό να τα αγοράσει όποιος θέλει και μπορεί. Θα παίρναμε και εμείς τέσσερα-πέντε ζευγάρια και ως εκεί».

Τα πράγματα, ωστόσο, πήραν γρήγορα άλλη τροπή. «Θυμάμαι ότι είπαμε να τις ανεβάσουμε σε μία σελίδα στο facebook και να καλέσουμε τους φίλους μας για να τις δουν. Κάναμε μία φωτογράφηση, άρχισε τελικά να μαζεύεται πολύς κόσμος στη σελίδα και τους άρεσαν. Μετά, άρχισαν να εμφανίζονται και μαγαζιά που ενδιαφέρονταν για συνεργασία. Τώρα, έχουν αυξηθεί κι άλλο».

Κανείς από τους τρεις δεν είχε ασχοληθεί με την οικογενειακή επιχείρηση νωρίτερα. Το αντικείμενο σπουδών και ενασχόλησής τους μέχρι τότε ήταν πολύ διαφορετικό, αλλά ίσως αυτό ήταν που τους έκανε εξ’ αρχής να δώσουν σημασία στη λεπτομέρεια. Ήθελαν να δημιουργήσουν αυτό που τους έλειπε. «Η λεπτομέρεια παίζει πολύ σημαντικό ρόλο, γιατί αν είμαστε πρόχειροι στη δουλειά μας, το αντιλαμβάνεται και ο άλλος. Το ίδιο ισχύει και με την ποιότητα. Η αδερφή μου πιέζει πολύ σ’ αυτό, καθώς εκείνη τα δοκιμάζει όλα. Είναι σχολαστική, θέλει να μην την ενοχλεί το υπόδημα πουθενά και έχει δίκιο. Έτσι ξεκίνησε άλλωστε όλο αυτό, επειδή δεν κυκλοφορούσαν πολλά, καλά παπούτσια».

Ασχολούνται ενεργά όλοι με το κομμάτι της παραγωγής των υποδημάτων, ουσιαστικά ακόμα μαθαίνουν, αλλά… «Χρειάζεται, δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Είναι μία περίοδος που δεν μπορούμε να καθόμαστε και να περιμένουμε από τους άλλους. Τα κάνουμε όλα, ο καθένας έχει αναλάβει κάτι, αλλά όλοι βοηθάμε. Εγώ έχω το επικοινωνιακό κομμάτι και μόλις τελειώσω, θα πάω να βοηθήσω και αλλού. Η αδερφή μου, που έχει το σχεδιαστικό, θα βοηθήσει και στην παραγωγή. Είναι χειροποίητο, δεν έχουμε την πολυτέλεια να πούμε ότι δεν εμπλεκόμαστε. Προσπαθούμε να είμαστε, κατά κάποιον τρόπο, ανταγωνιστικοί στην αγορά. Παίρνοντας περισσότερο προσωπικό, αντικειμενικά, ανεβαίνει και η τιμή του».

Οι τιμές των χειροποίητων υποδημάτων είναι σχετικά υψηλές, ειδικά σε μία περίοδο γενικότερης οικονομικής δυσπραγίας. Από όσα έχουν δει, μέχρι στιγμής, τίποτα δεν αποτελεί σημαντικό σκόπελο, καθώς θεωρούν καταλυτικό παράγοντα την ποιότητα. «Ο κόσμος έχει συνηθίσει σε προϊόντα εισαγωγής από Κίνα ή άλλες χώρες που είναι φθηνά και πολλοί πιστεύουν ότι το δικό μας προϊόν είναι πανάκριβο. Βασικά, οι απόψεις διίστανται. Άλλοι το βρίσκουν πολύ ακριβό και άλλοι απορούν πώς, αν και χειροποίητο, είναι τόσο φθηνό. Τα δύο άκρα. Στην πραγματικότητα όμως, είμαστε κάπου στη μέση. Ξεκινώντας, είπαμε ότι αν βγει στην αγορά, δεν θα είναι κάτι άπιαστο, αλλά ότι σαφώς δεν μπορούμε να χτυπήσουμε το φθηνό, γιατί εκ των πραγμάτων ο Έλληνας δεν πληρώνεται όπως ο υπάλληλος στην Κίνα. Ο στόχος μας ήταν να επιτύχουμε την ποιότητα, γιατί το φθηνό μπορεί να κατεβαίνει συνέχεια. Σκεφτήκαμε ότι από τη στιγμή που ξεκινήσαμε, θα κάναμε κάτι άνετο και ωραίο για εμάς και αυτή θα είναι η τιμή. Θα ανταποκρίνεται, όμως, σ’ αυτό που πληρώνει ο καθένας. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να προσφέρουμε ένα οικονομικό και παράλληλα ποιοτικό υπόδημα».

Κατ’ ουσίαν, τα συγκεκριμένα υποδήματα είναι μοναδικά, καθώς κανένα ζευγάρι δεν είναι ίδιο με κάποιο άλλο από τη στιγμή που όλα γίνονται χειροποίητα. Άρα τα σχέδια, όπως ένα λουλούδι στο ύφασμα, σπάνια θα τύχει να είναι στο ίδιο σημείο σε δύο παπούτσια, πόσο μάλλον σε δύο ζευγάρια. «Το χαρακτηριστικό μας είναι ο συνδυασμός υφάσματος-δέρματος. Είναι όλα ελληνικά προϊόντα. Οι προμηθευτές μας είναι Έλληνες, για να στηρίξουμε την ελληνική αγορά, η οποία μπορεί πλέον να προσφέρει. Δεν είναι όπως κάποτε που λέγαμε ότι είναι ελληνικό προϊόν, άρα θα είναι ή παλιομοδίτικο ή ελαττωματικό. Υπάρχει υλικό για να δουλέψουμε και πολλά ελληνικά brands. Έχουμε μεν designers, αλλά όλα σχετίζονται και με τους προμηθευτές, πρέπει η πρώτη ύλη να είναι καλή. Οπότε, όταν έχουν μπει νέοι άνθρωποι, νέες ιδέες, υπάρχουν ωραία πράγματα που μπορούμε να δημιουργήσουμε και θα αρέσουν στο κοινό. Παλιότερα, δυστυχώς, δεν βλέπαμε στο ελληνικό προϊόν κάτι ιδιαίτερο».

Η μαζική παραγωγή, όμως, δεν είναι εύκολη στο χειροποίητο υπόδημα. «Επειδή είναι χειροποίητο θέλει μεγαλύτερη προσοχή και περισσότερο χρόνο, άρα τα νούμερα που θα δείτε στο τέλος της ημέρας, δεν είναι αντίστοιχα ενός εργοστασίου. Ευτυχώς, είναι κάτι που γνωρίζουν και τα καταστήματα με τα οποία συνεργαζόμαστε. Όλοι ξέρουν ότι δεν θα κάνουν μία παραγγελία στην αρχή της σεζόν και θα έρθουν κούτες. Ξέρουν ότι περιμένουν μόνο μία και μετά θα περιμένουν αρκετά για να πάρουν ξανά τις επόμενες, γιατί είναι όλα είναι χειροποίητα. Αυτό, όμως, αρέσει και στον κόσμο. Είναι αλλιώς να γνωρίζει κάποιος ότι θα πάρει κάτι το οποίο έχει δημιουργηθεί το καθένα ξεχωριστά για να βγει ωραίο. Η διαδικασία είναι λίγο πιο ρομαντική, όπως και τα παπούτσια μας, επομένως απευθύνονται σε ρομαντικούς ανθρώπους. Δεν θα ήθελα να αλλάξει. Αυτή είναι η δυναμική μας, τόσα μπορούμε να παράγουμε, αυτά είναι τα μαγαζιά με τα οποία συνεργαζόμαστε. Αν αυτό μπορούσε να επεκταθεί και να μεγαλώσει, αλλά να μείνει στα πλαίσια του χειροποίητου, θα το ήθελα πολύ».

Μία από τις δυσκολίες, όπως λέει ο Jason, είναι ότι κάθε εξάμηνο είναι σαν να δίνουν εξετάσεις. «Βγάζουμε ένα δειγματολόγιο, μία συλλογή και ευχόμαστε να μην αρέσει μόνο σ’ εμάς. Νομίζω πως τελικά το πετυχαίνουμε, επειδή δεν προσπαθούμε να κάνουμε κάτι που θα αρέσει σε όλους. Κάνουμε αυτό που αρέσει σ’ εμάς. Απλώς, τυχαίνει να υπάρχει κόσμος που έχει την ίδια αισθητική και αυτό είναι πολύ ευχάριστο για εμάς».

Στα επόμενα σχέδιά τους είναι η καλοκαιρινή σειρά. Κάποια περσινά σχέδια που είχαν ζήτηση έχουν παραμείνει αλλά προστέθηκαν και νέα. Ετοιμάζεται επίσης η ανδρική σειρά, με περισσότερες επιλογές και έχει προγραμματιστεί η αντίστοιχη χειμερινή, την οποία φέτος δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν στην ώρα της. Τέλος, νέα προσθήκη θα είναι οι τσάντες, με τον ίδιο συνδυασμό δέρματος-υφάσματος, αλλά το αποτέλεσμα το κρατούν για έκπληξη. Η εσπαντρίγια, πάντως, παραμένει το σήμα κατατεθέν τους. «Όταν ένα παπούτσι είναι άνετο, οι πιθανότητες να ξαναγυρίσει στη μόδα είναι πολλές. Παρθενογένεση δεν υπάρχει. Εσπαντρίγιες έφτιαχνε και ο παππούς μου, η τεχνική είναι ίδια. Παίρνουμε κάτι παλιό και το προσαρμόζουμε στο σήμερα. Απλώς πρέπει να βρίσκουμε πάντα κοινό με αντίστοιχη αισθητική».

Δεν λείπουν και οι ευχάριστες εκπλήξεις πάντως. «Χαιρόμαστε ιδιαίτερα όταν λαμβάνουμε μηνύματα από κάποιον στην Αυστραλία που θέλει να πάρει δώρο ένα ζευγάρι στη γυναίκα του. Τι ωραίο που ένας άνθρωπος από την Αυστραλία θέλει να πάρει χειροποίητο παπούτσι απ’ την Ελλάδα»!

Πηγή: Νέος Κόσμος

Μια ακόμα ενδιαφέρουσα διάλεξη για τη γλώσσα μας και στα Ελληνικά, διοργανώνει αυτή την Κυριακή η Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης, στο πλαίσιο των Σεμιναρίων Ελληνικής Ιστορίας και Πολιτισμού, που προσφέρει δωρεάν τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Πρόκειται για μια διάλεξη την οποία εκτός από το γενικό κοινό, ενδείκνυται για τους εκπαιδευτικούς Νέων Ελληνικών, καθώς φοιτητές και μαθητές.

Τη διάλεξη θα παρουσιάσει ο Διονύσιος Μερτύρης, υποψήφιος διδάκτωρ στο Τμήμα Γλωσσολογίας του πανεπιστημίου Λατρόμπ της Μελβούρνης. H διάλεξη θα δοθεί την Κυριακή 11 Μαΐου, στις 4.00μμ, στην αίθουσα της Φιλανθρωπικής Αδελφότητας Ιθακήσιων (2ος όροφος, 329 Elizabeth Street, Melbourne).

Όπως είναι γνωστό, η ελληνική γλώσσα έχει υποστεί πολλές αλλαγές στην τρισχιλιετή ιστορία της. Οι πιο καθοριστικές από αυτές τις αλλαγές συνέβησαν κατά την περίοδο της μετάβασης από την αρχαία στη σύγχρονη γλώσσα που περιλαμβάνει αρκετά ιστορικά στάδια, όπως την περίοδο της ύστερης ελληνιστικής κοινής (1ος-4ος αι. μ.Χ.) και τους πρώτους αιώνες του Βυζαντίου (πρώιμη μεσαιωνική ελληνική). Το πτωτικό σύστημα άλλαξε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβατικής περιόδου, καθώς οι τέσσερεις (Η κλητική δεν λαμβάνεται υπόψιν ως «πραγματική» πτώση [πβ. Blake 1994: 9]) πτώσεις της αρχαίας ελληνικής (ονομαστική, αιτιατική, γενική και δοτική) μειώθηκαν σε τρεις λόγω της απώλειας της δοτικής κατά την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο (5ος-10ος αι.).

Πέραν του γεγονότος ότι οι λειτουργίες της χαμένης δοτικής κληρονομήθηκαν από τη γενική στις νότιες διαλέκτους και από την αιτιατική στις (περισσότερες) διαλέκτους της Μικράς Ασίας και της Βορείου Ελλάδος, η αναμόρφωση του αρχαίου πτωτικού συστήματος περιλαμβάνει τη βαθμιαία απώλεια των σημασιολογικών λειτουργιών των πλάγιων πτώσεων, εξαιτίας της χρήσης των προθέσεων και άλλων αναλυτικών στρατηγικών, καθώς η γενική και η αιτιατική περιορίστηκαν στη δήλωση γραμματικών σχέσεων (βλ. Luraghi 2004: 376).

Συνεπώς, παρότι η αρχαία γενική μπορούσε να δηλώνει αφαιρετικές και διαιρετικές λειτουργίες (Κληρονομημένες από την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή αφαιρετική και γενική αντίστοιχα), η σύγχρονη γενική χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για τη δήλωση κτητικών λειτουργιών, εξαιρουμένης της χρήσης της ως εμμέσου αντικειμένου στις νότιες διαλέκτους.

Αυτή η αναμόρφωση του πτωτικού συστήματος υπήρξε κρίσιμη για τη θέση της γενικής στην ύστερη μεσαιωνική (11ος-1453) και νέα ελληνική περίοδο. Πιο συγκεκριμένα, ποικίλα φαινόμενα μορφολογικής απώλειας σε κάθε νεοελληνικό ιδίωμα:

1. Συγκρητισμός με την αιτιατική: η γενική πληθυντικού των προσωπικών αντωνυμιών έχει αντικατασταθεί από την αιτιατική σε όλες τις σύγχρονες διαλέκτους εκτός από τα ποντιακά:
τὰ παιδία ἡμῶν [ΓΕΝ] → τα παιδιά μας [ΑΙΤ]

Σε κάποιες διαλέκτους, η αιτιατική αντικαθιστά τη γενική πληθυντικού στην ονοματική κλίση, π.χ. στην κυπριακή:
τα σπίτια των ανθρώπων [ΓΕΝ] → τα σπίτια τους ανθρώπους [ΑΙΤ]

2. Παραδειγματικά κενά: σε σχεδόν κάθε σύγχρονη διαλεκτική ποικιλία υπάρχει ένας αριθμός ονομάτων που δεν σχηματίζουν τη γενική:
παιδάκι → γεν.εν *παιδακιού/ γεν.πλ *παιδακιών
κοπέλα → γεν.πλ *κοπελών

2. Απώλεια της γενικής πληθυντικού στα βόρεια ιδιώματα: η χρήση της πρόθεσης από έχει οδηγήσει στην πλήρη απώλεια της γενικής πληθυντικού στις περισσότερες βόρειες ποικιλίες:
*τα σπίτια τουν ανθρώπουν → τα σπίτια απ’ τ’ς ανθρώπ’ς

4. Μηδενική μορφολογική δήλωση ονοματικών κτητόρων: σε ορισμένες διαλέκτους που έχουν εκτεθεί σε εκτεταμένη επαφή με άλλες γλώσσες, οι ονοματικοί κτήτορες μπορεί να χάνουν τη μορφολογική τους διάκριση με την ονομαστική:
Σαλέντο, Νότια Ιταλία: *τως αττρεφίω [ΓΕΝ] → τως αττρέφια [ΟΝ]
Φάρασα, Κεντρική Μικρά Ασία: *του χωρίου [ΓΕΝ] → του χωρίον [NOM]

Η διδακτορική διατριβή του Διονύση Μερτύρη πραγματεύεται την απώλεια της γενικής στη διαχρονία της ελληνικής. Το ενδιαφέρον του για τη γλωσσική αλλαγή και την ιστορία της ελληνικής ξεκινά από τα μαθητικά του χρόνια, όταν πρόσεξε, όπως λέει, τις μεγάλες διαφορές και ομοιότητες μεταξύ της κλασικής και της κοινής νέας ελληνικής. Πέρα από την αφοσίωσή του στην ιστορική γλωσσολογία και στη μελέτη της ελληνικής γλώσσας, έχει καταγράψει τη γλώσσα Kara στη Νέα Ιρλανδία της Παπούα-Νέας Γουινέας (2008).

Όσον αφορά τις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές του είναι από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (2006, Πτυχίο Ελληνικής Φιλολογίας και 2008, Μεταπτυχιακό στη Γλωσσολογία). Έχει διδάξει το μάθημα της Διαπολιτισμικής Επικοινωνίας (Α’ εξάμηνο, 2013) στο Πανεπιστήμιο La Trobe, και έχει διδάξει ελληνικά ως δεύτερη και ξένη γλώσσα σε παιδιά και ενήλικες, ενώ είναι πιστοποιημένος καθηγητής της αγγλικής ως δεύτερης γλώσσας (CELTA, Cambridge University).

Επιμέλεια: Σωτήρης Σκουλούδης

Πηγή: zougla.gr