Daily Archives: May 8, 2014

Greekness in a global age

greekness

The new Greek Centre for Contemporary Culture. Photo supplied.

Reaching out in Australia and in the Hellenic diaspora through the new Greek Centre for Contemporary Culture in Melbourne.

We are at a crucial historical junction. Do we want thousands of years of history and culture to vanish? It is no exaggeration to say that our society is producing radical transformations. For all the profound changes that our parents witnessed as they left muddy and flyblown villages, to work in industrial factories, and pave their homes with concrete driveways, the changes that are now before us in this digital age are even more revolutionary. We live in a globalising world. The effect of this is that things that were once held close in are being spread out. Ideas, goods and people are on the move.

Our culture is part of this turbulent world. For it to survive it needs to be part of this world. It needs to be relevant and inspirational. It has to serve as a practical guide for living, and a source of wonder that stimulates thought. Culture only exists insofar as people believe in the ideas that are held within them. It is from this collective belief that institutions are built. There is no such thing as a private culture. Culture starts in the public space, the agora, the ecclesia. And for the ancient Greeks, this urge to go out, to be part of the public, to participate in shaping the common good was considered as the natural state of our human identity. A person who ‘withdrew’ from the ‘koino’ and only focused on their personal well-being was referred to as an ‘idiot’. This term did not mean mentally inferior, just private like in the word idiosyncratic.

You have already had a glimpse of what the Greek Community is doing to preserve, stimulate and expand our culture; the education program in modern and Ancient Greek, the cultural lecture series, music programs, dramatic events, and festivals dedicated to film, literature and the glendi that are all part of this vision to make our culture a vital and contemporary feature of this city.

What I would like to now urge you to think about is how we go forward and capture the attention and interest of both the next generation of Greek Australians and the wider community. Our challenge is to think of our Greekness, romioisini, in a global age. And the solution is already to be found from the example of the people in this room. We are lucky to be surrounded by people who are already shaping the common good. It is incumbent upon us to bring in closer to us the Global Greeks. We have brought out such extraordinary singers such as Mihali Hatizigianni, and now in partnership with the Melbourne Jazz Festival we are bringing out Maria Farandouri. Filmmakers like Pantelis Voulgaris have come here, why not bring out the great Nick Cassavetes? Last year we had a packed house at the Wheeler Centre when we presented Christos Tsiolkas, imagine how many would come to hear George Pelecanos, the author of a dozen crime novels and the television series The Wire. George Lucas would have to be one of the most influential people in Hollywood; he is also one of the biggest collectors of rembetika memorabilia in the world. His films are, in his own words, adaptations of Greek myths. Marc Newsome, a 3rd generation Greek Australian from Sydney, is now the most highly sought after designer in the world, and when asked why he always uses the colour blue, he responded by saying, because it is in the Greek flag. Lucas Samaras, one of the important artists in New York, begins his catalogue with an aerial photograph of Kastoria, and declares that this place, his birthplace, is “my unconscious and my dream”.

Let me zoom out and give you some examples of how museums and cultural centres around the world are responding to the challenge of reaching out in a globalising world. So we start with the first institution in the modern age to display world culture. The British Museum set out to explain to its citizens that, through its imperial conquests, it had acquired objects from all over the world in London. Ladies and gentlemen could come there in the middle of the day, have a cup of tea, and be educated. Of course, there was a strict dress code, and it was closed in the evening and on week-ends, so workers were excluded. Nevertheless, the aristocrats learnt that the first and most important room, in fact the only room that set out to reproduce in scale the object of veneration, was the space that displayed the Parthenon frieze. This was the starting point in their story of world civilisation.

After the French Revolution, the National Assembly decreed that the former King’s Palace should be converted into a museum to display national treasures. Three days a week the public was given free access. The Louvre has now become such a success with tourists from all over the world that the French citizens, who refuse to queue, have to travel to provincial museums in order to get a chance to see their own culture.

In our own region, the Greek boy from Fitzroy, Nonda Katsalidis, and the bad boy from the casino, David Walsh, collaborated in producing the marvellous Museum of Old and New Art (MONA). The outcome of this crazy venture in Hobart has been the state’s single biggest cash injection through tourism, and an unprecedented boost in cultural engagement. Clearly a cultural institution can make a difference.

So what can we do to make this corner of Melbourne a vital part of our city, an example for the future of multiculturalism in Australia, and a beacon in the Greek diaspora? We can build a ‘state of the arts’ home for the events, lectures, classes and festivals that we are already hosting. We can attract the Global Greeks to this precinct. And perhaps most importantly, we can look into the make up of our own families, and out of our windows, and pay attention to faces that are looking back at us.
Many people are in, or the product of, mixed marriages. English is now the preferred language in most of our events. Across the road in ‘our’ restaurant [Stalactites], the tables are full of Asian students. How will we address, entice and connect with these new faces? What is the medium that can bring us closer together?

The global force of digital technology is spreading and spinning things in an outward trajectory. I believe we need to turn this platform around, and use it to bring us closer together. The Asian students and our children have a new first language. My daughter could press buttons before she could speak. In Asia the urban skyline is already like the scenes in Blade Runner. This is their normal world. To bridge this new world we need to look outwards rather than turning in ourselves. An outward vision must include an engagement with the screens that already dominate our lives. Remember what happened on this street corner when Greece won the European cup. Think what it would be like in the near future if, during such events, we could link up in real time with Greece and other parts of the Greek diaspora via a large screen on our building.

I am proud to be part of this event. I feel honoured to be among so many people who have contributed so much of their time and money to making this new cultural institution. It is fast becoming a new venue for discussion and learning, a place of wonder and delight, a site where there is glendi and kefi, on where else, the rooftop! We will be open late, and it will be a place where we can all meet as equals. Perikles described Athens as the School of all Hellas. Let this new cultural centre be a place for re-inventing the Greek diaspora, an example for all minority communities, and a place of learning for our cosmopolitan world.

*Nikos Papastergiadis is Professor for Cultural Studies, Media and Communications at the University of Melbourne. He is also a member of the Steering Committee for the development of the Greek Centre for Contemporary Culture and a member of the Steering Committee on Education of the Greek Orthodox Community of Melbourne and Victoria (GOCMV). This is an edited version of Professor Papastergiadis’ speech delivered this week at a fundraising event for the Greek Centre for Contemporary Culture.

source: Neos Kosmos

Golden Dawn MPs’ immunity lifted after tense session

imagesCAGEVGT2

Parliament on Wednesday voted to lift the immunity from prosecution of two Golden Dawn MPs – Giorgos Germenis and Nikos Michos – and two former MPs – Stathis Boukouras and Chrysovalantis Alexopoulos – after a tense session in the House.

MPs voted by an overwhelming majority to lift the immunity of Germenis and Boukouras for charges of illegally possessing weapons and explosives, of Michos for drug-related charges, and Alexopoulos for belonging to a criminal organization.

All 18 MPs elected on Golden Dawn’s ticket in 2012 – including Boukouras and Alexopoulos, who quit the party in March – face charges of belonging to a criminal organization. Separate parliamentary votes have been held periodically to lift their immunity on other charges brought by prosecutors.

Security was tight outside Parliament on Wednesday as Germenis and Boukouras were transferred from Korydallos and Nafplio prisons respectively. Golden Dawn MPs sought passes for some 50 supporters to attend the session but public access to the House was banned amid fears of upheaval.

In their speeches, both Boukouras and Alexopoulos distanced themselves from the party. Boukouras cried at the podium, drawing jeers from his former colleagues, and insisted he was “not a fascist or a Nazi.” Alexopoulos said he had wanted to quit GD after the murder of rapper Pavlos Fyssas last September by a GD supporter but that he delayed leaving due to fear of reprisals against himself and his family.

Both Germenis and Michos reiterated their allegiance to the neo-Nazi party. Germenis singled out Justice Minister Haralambos Athanasiou, saying he would “always remember” him.

MPs approved the motion to lift the immunity of the four, as expected. But there were some surprises as a handful of coalition lawmakers were among those who voted down the motion for Boukouras and Alexopoulos.

Source: Kathimerini

Parliament tightens security as two legislators released from jail to attend vote.

 

Wanderers ACL campaign in doubt after 3-1 loss

Sanfrecce Hiroshima v Western Sydney Wanderers - AFC Champions League Round of 16

Reigning J-League champions Sanfrecce Hiroshima too good for the Western Sydney Wanderers.

Western Sydney Wanderers’ Asian Champions League hopes are in serious doubt after a 3-1 loss at the hands of Japanese club Sanfrecce Hiroshima in the first leg of their round-of-16 tie on Wednesday night.

Two second half goals to Sanfrecce striker Nakoi Ishihara gave the reigning J-League champions a comfortable lead, until a controversial penalty awarded for a foul on Wanderers’ front-man Tomi Juric was converted to provide Western Sydney with a crucial away goal.

But Sanfrecce struck again in stoppage time, as a Kosei Shibasaki free kick flew meekly through the Wanderers’ defence and past keeper Ante Covic.

The late goal was a cruel blow for the Wanderers, who were buoyed by Juric’s away goal.

Juric himself was deemed to be fouled right on the very edge of the penalty area, although replays suggest the contact was minimal, and perhaps occurred outside the box.

Regardless, the goal will provide the Wanderers a slight boost ahead of the return leg at Parramatta Stadium on the 14th of May, knowing a 2-0 result will ensure qualification for the quarter finals.

Wanderers defender Matthew Spiranovic, fresh from scoring his first A-League goal in the grand final loss to Brisbane Roar on Sunday, came close to finding the net in the opening half, as the visitors struggled for meaning for openings in front of goal.

But when Ishihara netted a quickfire brace, it appeared as if the tie was slipping away from the Wanderers.

Juric’s goal gave the visiting side confidence, but the Wanderers were unable to weather Sanfrecce’s final attacks to preserve the score-line ahead of a crucial return leg.

Sanfrecce Hiroshima – 3 (Naoki Ishihara 51′, 65′, Kosei 91′)

Western Sydney Wanderers – 1 (Juric 77)

Source: ABC

 

Αυτοκτόνησε η Ρεάλ 1-1

1406120

Διπλό «σοκ» υπέστη την Τετάρτη η Ρεάλ Μαδρίτης στο «Jose Zorrilla» στον εξ αναβολής αγώνα κόντρα στην Βαγιαδολίδ.

Σαν να μην έφτανε στη «βασίλισσα» ο τραυματισμός του Κριστιάνο Ρονάλντο στο 9ο λεπτό ισοφαρίστηκε σε 1-1 στο 86′ και με αυτή την απώλεια ουσιαστικά έχασε τις ελπίδες της για τον τίτλο.

Αντίθετα, μετά από αυτό το αποτέλεσμα την κατάκτηση του τίτλου διεκδικεί η Μπαρτσελόνα, που την τελευταία αγωνιστική φιλοξενεί την Ατλέτικο Μαδρίτης.

H βαθμολογία (σε 36 αγώνες)

Ατλέτικο Μαδρίτης 88
Μπαρτσελόνα 85
Ρεάλ Μαδρίτης 84
Αθλέτικ Μπιλμπάο 68
Σεβίλη 60
Σοσιεδάδ 58
Βιγιαρεάλ 53
Βαλένθια 46
Θέλτα 46
Λεβάντε 45
Ράγιο Βαγεκάνο 43
Εσπανιόλ 41
Μάλαγα 41
Έλτσε 39
Γρανάδα 38
Αλμερία 36
Χετάφε 36
Βαγιαδολίδ 36
Οσασούνα 35
Μπέτις 22 –ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟΣ–

Πηγή: zougla.gr

Αυτοί είναι οι 20 πιο ακριβοπληρωμένοι ποδοσφαιριστές στον κόσμο

podosfairo_231912614

Το περιοδικό Forbes ανακοίνωσε τη καθιερωμένη λίστα με τους είκοσι πιο ακριβοπληρωμένους ποδοσαφιριστές του κόσμου.

Στην κορυφή της κατάταξης βρίσκεται ο Κριστιάνο Ρονάλντο ο οποίος το 2013 έβγαλε συνολικά 73 εκατομμύρια δολάρια από το μισθό του στη Ρεάλ, τα πριμ αλλά και από συμβόλαια με χορηγούς. Ο Πορτογάλος ποδοσφαιριστής κατάφερε να περάσει τον Ντέιβιντ Μπέκαμ ο οποίος δεν συμπεριλαμβάνεται πλέον σε αυτή τη λίστα γιατί αποσύρθηκε τον προηγούμενο Μάιο, ωστόσο μόνο για τη σύγκριση αξίζει να αναφερθεί ότι πέρυσι ο Βρετανός ήταν στην κορυφή με τα κέρδη του να φτάνουν τα 50 εκατομμύρια δολάρια.

Ο Ρονάλντο άφησε πίσω του τον Λιονέλ Μέσι, ο οποίος ήρθε δεύτερος με κέρδη 65 εκατομμύρια, ενώ τρίτος είναι ο Ζλάτα Ιμπραΐμοβιτς με 34 εκατομμύρια δολάρια για το 2013.

Αυτή είναι όλη η λίστα

1. Κριστιάνο Ρονάλντο, Ρεάλ, 73 εκατ. δολάρια (49 εκ.συμβόλαιο – 24 εκ. χορηγίες)
2. Λιονέλ Μέσι, Μπαρτσελόνα, 65 εκατ. (42 εκ.συμβόλαιο – 23 εκ. χορηγίες)
3. Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς Παρί Σεν Ζερμέν, 34 εκατ. (30 εκ. συμβόλαιο – 4 εκ. χορηγίες)
4. Νεϊμάρ, Μπαρτσελόνα, 28 εκατ. (12 εκ. συμβόλαιο -16 εκ. χορηγίες)
5. Ρανταμέλ Φαλκάο, Μονακό, 26 εκατ. (23 εκ. συμβόλαιο – 3 εκ. χορηγίες)
6. Γκάρεθ Μπέιλ, Ρεάλ, 24 εκατ. (15 εκ. συμβόλαιο – 9 εκ. χορηγίες)
7. Γουέιν Ρούνεϊ, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, 22 εκατ. (18 εκ. συμβόλαιο – 4 εκ. χορηγίες )
8. Σέρχιο Αγκουέρο, Μάντσεστερ Σίτι, 21 εκατ. (17 εκ. συμβόλαιο  – 4 εκατ. χορηγίες)
9. Γιάγια Τουρέ, Μάντσεστερ Σίτι, 21 εκατ. (18 εκατ. συμβόλαιο – 3 εκατ. χορηγίες)
10. Φερνάντο Τόρες, Τσέλσι, 20 εκατ. (17 εκατ. συμβόλαιο- 3 εκατ. χορηγίες)
11. Ρόμπι Φαν Πέρσι, Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ, 19 εκατ. (16 εκατ. συμβόλαιο – 3 εκατ. χορηγίες)
12. Φρανκ Ριμπερί, Μπάγερν Μονάχου, 18 εκατ. (17 εκατ. συμβόλαιο -1 εκατ. χορηγίες)
13. Στίβεν Τζέραρντ, Λίβερπουλ, 17 εκατ. (13 εκατ. συμβόλαιο – 3 εκατ. χορηγίες)
14. Νταβίντ Σίλβα, Μάντσεστερ Σίτι, 16 εκατ. (15 εκατ. συμβόλαιο -1 εκατ. χορηγίες)
15. Φρανκ Λάμπαρντ, Τσέλσι, 16 εκατ. (12 εκατ. συμβόλαιο – 4 εκατ. χορηγίες)
16. Μπαστιάν Σβαϊστάιγκερ, Μπάγερν Μονάχου, 16 εκατ. (13 εκατ. συμβόλαιο – 3 εκατ. χορηγίες)
17. Μεζούτ Οζίλ, Αρσεναλ, 16 εκατ. (10 εκατ. συμβόλαιο – 6 εκατ. χορηγίες)
18. Φιλίπ Λαμ, Μπάγερν Μονάχου, 15 εκατ. (13 εκατ. συμβόλαιο – 2 εκατ. χορηγίες)
19. Κακά, Μίλαν, 15 εκατ. (10 εκατ. συμβόλαιο – 5 εκατ. χορηγίες)
20. Λουίς Σουάρεζ, Λίβερπουλ, 15 εκατ. (11 εκατ. συμβόλαιο – 4 εκατ. χορηγίες)

Πηγή: madata.gr

Σμύρνη και Θεσσαλονίκη: οι πόλεις που χάσαμε

 

smyrna

Στη Σμύρνη οι ταμπέλες των μαγαζιών ήταν γραμμένες στα γαλλικά, στα ελληνικά και στα αραβικά, και ο περισσότερος κόσμος μπορούσε να συνεννοηθεί σε κάποιες τουλάχιστον από αυτές τις γλώσσες

Η Σμύρνη και η Θεσσαλονίκη ήταν από τις πρώτες πόλεις που έχασαν τον χαρακτήρα τους.

Σε ένα πρόσφατο ταξίδι μου στην Αλεξάνδρεια συνάντησα τυχαία, σε ένα παλιομοδίτικο παραλιακό ζαχαροπλαστείο, έναν έλληνα συγγραφέα αλεξανδρινής καταγωγής. Στη διάρκεια της κουβέντας μας κατάλαβα ότι, σε αντίθεση με την πλειονότητα των Ελλήνων και των άλλων μειονοτήτων αυτής της πόλης που μέσα της είχε κατασταλάξει ολόκληρη η Μεσόγειος, ο συγκεκριμένος άνθρωπος είχε ο ίδιος επιλέξει να μείνει στην Αλεξάνδρεια. Αλλά το γεγονός ότι περπατούσε ακόμη στους δρόμους της σύγχρονης μετενσάρκωσης της Αλεξάνδρειας δεν σήμαινε και ότι όντως βρισκόταν εκεί. Μάλλον, θα έλεγα, ο άνθρωπος αυτός κατοικούσε σε μια κάψουλα του παρελθόντος χρόνου, σε έναν λαβύρινθο από μνήμες, που τον προστάτευε από τον συνωστισμό, την ασχήμια, τη μόλυνση της σύγχρονης Αλεξάνδρειας, που του έδινε καταφύγιο καθώς η κατεδάφιση των ιστορικών κτιρίων της πόλης προχωρούσε ολόγυρά του. Ήταν ισχυρός ο λόγος ο οποίος τον έκανε να μείνει, ακόμη και αν ήταν απών: Ο πατέρας του, αριστερών πεποιθήσεων, είχε αφιερώσει τη ζωή του στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Αιγύπτου από τους βρετανούς αποικιοκράτες. Έχοντας ηγηθεί μιας εξέγερσης ναυτικών που απαιτούσαν καλύτερα δικαιώματα, ο πατέρας του συγγραφέα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την υπό βρετανική διοίκηση τότε Αίγυπτο για τη Μόσχα. Από τη Μόσχα αργότερα μεταφέρθηκε στην Τασκένδη και εκεί άφησε την τελευταία του πνοή, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Ποτέ δεν είδε ξανά την αγαπημένη του Αλεξάνδρεια. Ο γιος του κράτησε τους δεσμούς με την πόλη του πατέρα του, περνώντας κάθε χρόνο πολλούς μήνες σε γειτονιές που το παρελθόν τους τον ενέπνεε να διαπράττει λογοτεχνικές πράξεις. Αλλά η γενιά του, η γενιά των εξηντάρηδων Αρμένιων, Ιταλών και Εβραίων – παιδικοί φίλοι, συνεταίροι στις δουλειές, παλιές αγάπες -, ήταν αυτή που υπέφερε τα μέγιστα από τη σοσιαλιστική επανάσταση του Γκαμάλ Αμπντελ Νάσερ και τα εθνικιστικά απελευθερωτικά κινήματα που σάρωσαν την περιοχή, από το αποτέλεσμα, δηλαδή, που είχαν ως στόχο οι αγώνες του πατέρα του. Αλλού, στην ευρύτερη περιοχή, ο λεβαντίνικος κοσμοπολιτισμός στραγγαλίστηκε από την πολιτική του εκτουρκισμού που επέβαλε ο Κεμάλ Ατατούρκ, από τον αραβικό εθνικισμό των μπααθιστών και από τις συνέπειες που είχε η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Πόλεις όπως η Αλεξάνδρεια, η Σμύρνη, η Βηρυτός, η Θεσσαλονίκη και η Κωνσταντινούπολη μαράζωσαν. Σήμερα δεν υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεση της Αλεξάνδρειας με τη Βηρυτό ή την Κωνσταντινούπολη, ούτε βέβαια της Σμύρνης με τη Θεσσαλονίκη. Ο ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ Από τα πρώτα χρόνια του 19ου αιώνα ως και τη δεκαετία του 1950 τα λιμάνια του Λεβάντε ήταν κέντρα εμπορίου και φάροι μιας γαλλότροπης δυτικοποίησης. Ηταν, με τα δεδομένα του 19ου αιώνα, κάτι σαν το σημερινό Ντουμπάι και την Ντόχα, με τη διαφορά ότι είχαν επιπλέον και ένα άκρως σημαντικό κοσμοπολίτικο επίχρισμα. Αυτό τούς το προσέδιδε το ζωντανό μείγμα των μειονοτήτων, εθνικών και θρησκευτικών – Αρμένιοι, Τσερκέζοι, Ελληνες, Εβραίοι και άλλοι – που συμβίωναν υπό την οθωμανική επικυριαρχία. Το θαλάσσιο εμπόριο συνέδεε τις πόλεις αυτές και μείωνε την εξάρτησή τους από την ενδοχώρα που τις περιέβαλλε. Ομως, μετά την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τον 20ό αιώνα, οι ιστορικές τροχιές τους άρχισαν να αποκλίνουν. Ο εθνικισμός επέβαλε την ενσωμάτωση των πόλεων αυτών στα αναδυόμενα κράτη – την Ελλάδα, την Τουρκία, την Αίγυπτο, τον Λίβανο – και στην πορεία η φυσιογνωμία τους άλλαξε. Η αυτοκρατορική Κωνσταντινούπολη βυθίστηκε σε βαθύ ύπνο και ξύπνησε με πονοκέφαλο στη ρεπουμπλικανική Τουρκία. Η πολύβουη Θεσσαλονίκη, από εκεί που ήταν το λιμάνι ολόκληρων των Βαλκανίων και η μεγαλύτερη εβραϊκή πόλη της Ευρώπης, έγινε η δεύτερη πόλη του ελληνικού κράτους. Η αριστοκρατική Αλεξάνδρεια βούλιαξε μέσα στη σοσιαλιστική αδιαφορία. Και τη χειρότερη μοίρα την είχε η Βηρυτός – τα νέα κράτη την πήραν όμηρο, κυριολεκτικά, και η πόλη καταστράφηκε σε μια κλασική περίπτωση πολέμου διά πληρεξουσίων. Η Σμύρνη και η Θεσσαλονίκη ήταν από τις πρώτες πόλεις που έχασαν τον χαρακτήρα τους. Τη Σμύρνη την έκαψε το 1922 ο νικηφόρος τουρκικός στρατός, γράφοντας έτσι το τελευταίο κεφάλαιο της αποτυχημένης απόπειρας μιας ελληνικής στρατιάς να καταλάβει το ιστορικό βάθος του Βυζαντίου. Η ταυτότητα της Θεσσαλονίκης υποβαθμίστηκε διαδοχικά – πρώτα από την εσκεμμένη αποδόμηση της οθωμανικής και εβραϊκής κληρονομιάς μετά το 1912 και την ανάκτηση της πόλης από τους Ελληνες (οι οποίοι ως τότε ήταν μια μειονότητα 40.000 σε έναν πληθυσμό 160.000), ύστερα, από τη ναζιστική Κατοχή και, τέλος, από την τσιμεντοποίηση που σημάδεψε τα χρόνια της αστυφιλίας στην Ελλάδα. Και η διαγραφή της μνήμης συνεχίζεται. Πέρυσι τον Νοέμβριο, περιδιαβάζοντας στο ιστορικό κέντρο της Αλεξάνδρειας, η Αλ Ζαχρά Αντέλ Αγουάντ, μια ακτιβίστρια που διατηρεί σελίδα στο Facebook για την Αλεξάνδρεια της μπελ επόκ, μου έδειξε ένα ετοιμόρροπο ξύλινο σπίτι με ηλικία τουλάχιστον ενός αιώνα, λέγοντάς μου ότι ήταν ένα από τα τελευταία οθωμανικά σπίτια που απέμειναν στην πόλη. «Κοίταξέ το καλά» με συμβούλεψε. «Την επόμενη φορά που θα έλθεις μπορεί να μην είναι πια εδώ». ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ; Ομως, όσο και αν μας προκαλεί θλίψη η κατεδάφιση κάποιων κομψών κτιρίων, γιατί να έχει σημασία το ξεθώριασμα των αναμνήσεων των πόλεων αυτών; Αυτή η νοσταλγία μήπως απλώς κανακεύει τις ευαισθησίες μιας μικρής μειονότητας καταλοίπων του παρελθόντος, ανθρώπων απορροφημένων στον εαυτό τους; Δεν δείχνει, αντίθετα, έλλειψη ευαισθησίας, σε μια στιγμή που γινόμαστε μάρτυρες της σύγχρονης αναταραχής στη Μέση Ανατολή, το να ασχολούμαστε με τις πέτρες και τα τούβλα που άφησε πίσω της μια κοινότητα ξένων; Δεν θα έπρεπε καλύτερα να στρέψουμε όλη την προσοχή μας στην πολιτική και οικονομική κρίση που χτυπά την Τουρκία και την Ελλάδα ή στις συρράξεις στη Συρία, στην Αίγυπτο, στο Ιράκ, στη Λιβύη και αλλού με τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς τα τελευταία χρόνια; Δεν είναι αλήθεια ότι τα κενά εξουσίας που δημιούργησε η Αραβική Ανοιξη είχαν ως συνέπεια χαμένες ζωές, την κατάρρευση του φυσικού περιβάλλοντος και τη λεηλασία ή καταστροφή της κληρονομιάς που άφησαν οι Οθωμανοί, οι Μαμελούκοι, οι Βυζαντινοί και τα ελληνιστικά βασίλεια – κληρονομιάς με απείρως μεγαλύτερη ιστορική αξία από αυτήν που έχουν μια φούχτα αστικά κτίρια του 19ου αιώνα; Γιατί, σε τελική ανάλυση, να κλάψουμε για τη διαγραφή μιας εποχής που ούτως ή άλλως έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί; Προσωπικά, πιστεύω ότι έχει σημασία και πρέπει να μας νοιάζει και αυτό, γιατί η κατανόηση της ιστορίας του τέλους της κοσμοπολίτικης εκείνης εποχής μάς επιτρέπει να ξεμπλέξουμε το κουβάρι της αφήγησης που μας έχει φέρει σήμερα στο χείλος του γκρεμού. Αναφέρομαι στην ομογενοποίηση, σε μεγάλο βαθμό, αυτής της περιοχής που έγινε δυνατή χάρη στην εκδίωξη των μειονοτήτων και στην προώθηση της ιδέας των ούτως καλουμένων «καθαρών» εθνών – τουρκικού, ελληνικού, αραβικού. Και στο γεγονός ότι οι πολιτικές που απέρρεαν από τον σοβινισμό, αντί να θέσουν τέλος στις συρράξεις και στις δυσλειτουργίες, τις έκαναν να φουντώσουν ακόμη περισσότερο. Σε όλες τις χώρες που κάποτε ήταν περήφανες για τα πολυσύχναστα λιμάνια τους με τις πολυπολιτισμικές κοινότητές τους διαμορφώθηκαν αφηγήσεις στηριγμένες στον θρησκευτικό και στον εθνικιστικό σοβινισμό που χρησιμοποιήθηκαν για να στηθεί μέτωπο εναντίον κάποιου «κοινού εχθρού». Ομως η ξενοφοβία δεν κατάφερε να νικήσει την αποικιοκρατία ούτε και μπόρεσε να παραγάγει κοινωνική αρμονία. Η εκδίωξη μεγάλων τμημάτων των χριστιανικών και εβραϊκών κοινοτήτων της Μεσογείου από τις εστίες τους μπορεί να απέδωσε κάποια παροδικά οφέλη μέσω της ανακατανομής του κεφαλαίων τους και των άλλων περιουσιακών τους στοιχείων, αλλά με κανέναν τρόπο, ασφαλώς, δεν οδήγησε σε μόνιμη οικονομική και κοινωνική ευημερία. Δημιούργησε επίσης στον αραβικό κόσμο ένα τέλμα αυταρέσκειας και επανάπαυσης, καθώς τα πιο δραστήρια και ανταγωνιστικά στοιχεία στη σφαίρα του εμπορίου, του παζαριού, απομακρύνθηκαν. Στη θέση τους συνομολογήθηκε ένα επιπόλαιο, και συνεπώς προβληματικό, κοινωνικό συμβόλαιο που προβλέπει ότι ο αφέντης εγγυάται στον λαό του, μέσω γενναιόδωρων επιδοτήσεων, φθηνά τρόφιμα και καύσιμα, και σε αντάλλαγμα ο λαός δίνει την υποταγή του και δεν διαμαρτύρεται. Οι χώρες που αναδύθηκαν μέσα από τις στάχτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ενεπλάκησαν σε μια δίνη όλο και βαθύτερων προβλημάτων και δυσλειτουργιών – εκπαιδευτικών, οικονομικών και κοινωνικών. Τη συνοχή των χωρών αυτών την κράτησαν οι λεγόμενοι «ισχυροί άνδρες» που προήλθαν μέσα από τους κόλπους του μοναδικού στέρεου θεσμού που διέθεταν τα νέα κράτη: του στρατού. Οι χώρες που ιδρύθηκαν μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της Βρετανικής και της Γαλλικής, γνώριζαν ότι προϋπόθεση για την επιβίωσή τους ήταν να επενδύσουν στη δημιουργία μέσα στο μυαλό των υπηκόων τους – που μπορεί να ήταν «Τούρκοι», «Αιγύπτιοι», «Ελληνες» ή «Ισραηλινοί» – ενός διαστρεβλωμένου πατριωτισμού που πάνω του δεν κολλούσε τίποτε διαφορετικό και που στόχο είχε να εξοβελίσει τις μνήμες της συνύπαρξης που είχαν συσσωρεύσει γενεές επί γενεών. Η εθνικιστική παιδεία που όλοι λάβαμε στα σχολεία μας ήταν δομημένη με τέτοιον τρόπο ώστε να μας κάνει να αυτοπροσδιορισθούμε στη βάση κάποιων στενών εθνικών και θρησκευτικών ορισμών ή σε αντιπαράθεση με κοινούς εχθρούς, και να μη μας επιτρέψει να δούμε τον εαυτό μας ως τα συστατικά στοιχεία, ο καθένας μας με τις δικές του πλούσιες ιδιαιτερότητες, ενός αρμονικού πανοραμικού ψηφιδωτού της ευρύτερης περιοχής μας και της ιστορίας της. Και μπορεί αυτή η στρεβλή εικόνα να μην έφερε μεγάλη αναστάτωση στην ενδοχώρα των νέων κρατών, αλλά για τα λιμάνια τους ισοδυναμούσε με θάνατο. Η Αλεξάνδρεια, η Βηρυτός, η Κωνσταντινούπολη, η Θεσσαλονίκη και η Σμύρνη ήταν εργασιομανείς πόλεις-κράτη που παρήγαν από μόνες τους πολύ σημαντικά ποσοστά του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος των κρατών που στη συνέχεια τις απορρόφησαν. ΟΙ ΑΤΕΓΚΤΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΖΑΡΙΟΥ Σε αυτές τις πόλεις-χωνευτήρια η ζωή διεπόταν από κάποιους άτεγκτους κανόνες του παζαριού. Υπήρχαν μεγάλες κοινωνικές ανισότητες. Τα ανώτερα στρώματα των Ευρωπαίων, Οθωμανών και Λεβαντίνων απολάμβαναν προνομιακή μεταχείριση χάρη στις διομολογήσεις, τη νομοθεσία που είχε θεσπιστεί στο λυκόφως της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και που επέτρεπε στις μειονότητες να αποκτούν την προστασία ισχυρών ξένων προξενείων, κάποιες φορές αγοράζοντας πολλαπλές ευρωπαϊκές υπηκοότητες. Υπήρχε όμως και μεγάλη κοινωνική διαφοροποίηση στους κόλπους των μειονοτήτων – αυτοί που είχαν έλθει πρόσφατα ξεκινούσαν από τα χαμηλά. Οι Ελληνες της εργατικής τάξης δούλευαν σε παντοπωλεία, τα μέλη της μεσαίας τάξης της μειονότητας εργάζονταν σε δουλειές γραφείου (όπως, για παράδειγμα, ναυτιλιακοί πράκτορες), ενώ οι πλούσιοι της κοινότητας μπορεί να ήταν μεγιστάνες του καπνού που κάποια από τα κέρδη τους τα διοχέτευαν υπό μορφή δωρεών για την ανέγερση σχολείων και νοσοκομείων προς όφελος των λιγότερο ευκατάστατων συμπατριωτών τους. Ο Ελληνας ή ο Ιταλός μπορεί να ήταν τόσο πλούσιος όσο ο πασάς ή τόσο φτωχός όσο ο φελάχος και συχνά έμεναν και στις ίδιες γειτονιές. Κάποιοι επιζώντες της παραδοσιακής εργατικής τάξης της Αιγύπτου, που περιελάμβανε και κόπτες και μουσουλμάνους, θυμούνται με νοσταλγία τα παιδικά τους χρόνια στις μεικτές γειτονιές της Αλεξάνδρειας όπου ζούσαν πλάι πλάι με Αρμένιους, Ελληνες, Εβραίους, Μαλτέζους και, πιο σπάνια, με κάποιον εξόριστο ρώσο αριστοκράτη, θιασώτη του τσάρου. Κάποιοι ηλικιωμένοι Τούρκοι θυμούνται ακόμη φράσεις στα ελληνικά που τις έμαθαν παίζοντας με τα παιδιά των Ρωμιών, όταν μεγάλωναν στα ψαροχώρια του Βοσπόρου ή στις γειτονιές εκείνες του κέντρου της Κωνσταντινούπολης που είχαν έντονο το μειονοτικό στοιχείο. Και κάποιοι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης που επέζησαν θυμούνται ακόμη φράσεις στα βουλγάρικα ή στα τούρκικα που τις άκουγαν συχνά από τους γείτονές τους. Στην Αλεξάνδρεια, στη Βηρυτό, στην Κωνσταντινούπολη, στη Θεσσαλονίκη και στη Σμύρνη οι ταμπέλες των μαγαζιών ήταν γραμμένες στα γαλλικά, στα ελληνικά και στα αραβικά, και ο περισσότερος κόσμος μπορούσε να συνεννοηθεί σε κάποιες τουλάχιστον από αυτές τις γλώσσες, αν όχι και στα τούρκικα, στα ιταλικά, στα λαντίνο και στα αγγλικά. Την εποχή εκείνη η συνύπαρξη των διαφόρων κοινοτήτων ήταν τόσο αλληλένδετα συνυφασμένη, που ο κοσμοπολιτισμός δεν ήταν κτήμα μόνο των πλούσιων και μορφωμένων, και δεν είχε βέβαια και τους συνειρμούς που απέκτησε στη δεκαετία του 1960, χάρη στους διαφημιστές που επένδυσαν τότε στο κοσμοπολίτικο μήνυμα για να προωθήσουν τα αεροπορικά ταξίδια προς εξωτικούς προορισμούς. Ο αιώνας του εθνικισμού που μεσολάβησε σκότωσε τον κοσμοπολιτισμό και η εξάπλωση της τεχνολογίας συνέβαλε σε μια ισοπεδωτική παγκοσμιοποίηση. Σήμερα η μνήμη της Ανατολικής Μεσογείου που έφυγε διατηρείται στις μισογκρεμισμένες προσόψεις και στα μπαλκόνια σε σχήμα οστράκου των χαρακτηριστικών πολυκατοικιών της Αλεξάνδρειας, στις νεοκλασικές βίλες της Θεσσαλονίκης και στα σεράγια της Βηρυτού. Μερικές φορές, ακόμη και αυτά τα θραύσματα της μνήμης παρασύρονται από τη ροή της Ιστορίας και χάνονται. Για παράδειγμα, στις διαδηλώσεις του περυσινού καλοκαιριού στο Πάρκο Γκεζί στόχος των διαμαρτυριών ήταν η καταστροφή ενός πάρκου και η αντικατάστασή του από ένα εμπορικό κέντρο και ξενοδοχείο τα σχέδια των οποίων παρέπεμπαν σε μια κιτς εκδοχή οθωμανικού στρατοπέδου – ελάχιστοι όμως από τους διαδηλωτές συνειδητοποίησαν, έστω υποσυνείδητα, ότι συγχρόνως έδιναν μάχη και ενάντια στην επιβολή ενός συντηρητικού, θρησκευτικά οπισθοδρομικού, νεοφιλελεύθερου, τουριστικού λούνα παρκ κυριολεκτικά επάνω σε μια κάποτε κοσμοπολίτικη γειτονιά, γνωστή για τον μποέμικο τρόπο ζωής της, για τις εκκλησίες της, για τις συναγωγές της και για τους εμπόρους της, Γενοβέζους, Εβραίους της Ισπανίας, Αρμένιους και Ελληνες. Δεν ήταν τυχαίο ότι ο τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατακεραύνωσε πρόσφατα τους αντιπάλους του ως «θαυμαστές του Βυζαντίου». Επειδή οι μνήμες χάνονται, είναι σημαντικό να διασώσουμε αυτή την προειδοποίηση από τις τελευταίες αναλαμπές της στάχτης του κοσμοπολιτισμού της Ανατολικής Μεσογείου: Οτι η συνεργασία χωρίς αποκλεισμούς και σε ένα κλίμα διαπολιτισμικής ανοχής είναι αναγκαία για να νικηθούν οι στενόμυαλες διαμάχες που σήμερα βραχυκυκλώνουν ολόκληρες κοινωνίες, από τις πολιτικές ελίτ ως και τον μέσο πολίτη. Σε μια περιοχή του κόσμου που σήμερα ξεσκίζει τις σάρκες της σε ένα όργιο σεχταρισμού και καχυποψίας, αυτό μπορεί να φαίνεται αδιανόητο. Και όμως, μόνο αν συνειδητοποιήσουμε ότι έτσι είναι τα πράγματα θα μπορέσουμε να βγούμε από το σημερινό μας αδιέξοδο. * Ο Ιάσων Αθανασιάδης είναι συγγραφέας και κινηματογραφιστής. Κινείται μεταξύ Κωνσταντινούπολης, Καΐρου και Τρίπολης της Λιβύης. Πηγή: Νέος Κόσμος

Graham Arnold on $1.8m to coach Sydney FC in A-League

401317_heroa

GRAHAM Arnold will be named Sydney FC coach today after agreeing to a lucrative $1.8 million contract over three years that will make him the best-paid coach in the A-League.

After months of speculation, The Australian understands Arnold’s future was secured early this week after he returned from a family holiday in Queensland.

It is understood Arnold made a large list of demands and that the club was more than willing to accommodate him as it attempts to get back on track as one of the biggest clubs in the competition.

The Sky Blues, who have been a huge disappointment since winning the title in the 2009-10 season under Viteslav Lavicka, threw big dollars at Arnold to get their man.

Arnold has been one of the hottest coaching properties in the A-League since he resigned from his role with Japanese J-League side Vegalta Sendai several months ago.

He had been in the sights of Perth Glory, Newcastle Jets and the New Zealand national team, but opted for what will be the biggest challenge in his coaching career.

Arnold replaces one of his good mates, Frank Farina, who was dumped despite getting the team into the semi-finals.

The former Socceroo, who coached the Central Coast to last season’s A-League title, will have a massive job rebuilding a Sydney club that has failed to live up to its reputation as one of the high-flyers of the A-League.

However, he has shown his qualities not just as a tactically brilliant coach but as a man manager who always seems to get the best out of his players.

Arnold did a magnificent job with the Central Coast, despite the fact the Mariners are probably the poorest club in the national competition.

In his three years there, he took them to a Premiers Plate (first-past-the-post) trophy, an unlucky grand final defeat (to Brisbane Roar), Asian Champions League qualification and last season’s A-League championship — the club’s first.

He also had a stint as national team coach in 2007, taking the Socceroos to the quarter-finals of the Asian Cup. He was also on the shortlist to replace the sacked Holger Osieck before the Socceroos job went to Ange Postecoglou.

Arnold becomes the eighth full-time coach of the Sky Blues, who have had a reputation for hiring and firing coaches.

Sydney’s two championship successes were under foreign coaches — Pierre Littberaskin in 2005-06 in the inaugural season of the national competition and Lavicka.

Arnold’s first task will be to shore up the Sydney squad. He will have nine to 10 spots to fill, including a marquee replacement for Alessandro Del Piero.

It is believed Mariners attacker Bernie Ibini could be high on the list to join his ex-boss at the club. There is also the possibility of Michael McGlinchey returning from Japan to link with Arnold.

source: theaustralian.com.au

Boko Haram attack in Nigeria border town kills hundreds

696151-ad3ede3e-d622-11e3-95ae-9151c7cd2575

AN ATTACK by Boko Haram Islamists in a north-eastern Nigerian town on the Cameroon border has killed hundreds of people, a local senator and witnesses said.

Senator Ahmed Zanna added that the town of Gamboru Ngala was left unguarded because the soldiers based there had been redeployed north towards Lake Chad in an effort to rescue more than 200 schoolgirls kidnapped by Boko Haram on April 14.

Gunmen riding in armoured vehicles and on motorcycles stormed the town on Monday and razed much of the area.

SEVEN SHOCKING FACTS ABOUT BOKO HARAM

Residents said survivors fled when the attack began, with the insurgents firing on civilians as they tried to run to safety into Cameroon.

Casualty figures had remained unclear in the hours after the attack because the town had been overrun by extremist fighters and it was not possible to return to assess the loss of life, witnesses had previously told AFP.

“I have been in constant touch with Gamboru (Ngala),” Zanna said.

“From information reaching me from the town, the death toll from the attack is around 300,” he added.

“All economic and business centres have been burnt. The market in the town which attracts traders from all over the area…has been completely burnt,” he added.

The senator’s claim that the military had been redeployed from the town in search of the missing girls could not be immediately confirmed by the military, which has not responded to repeated calls seeking comment.

The mass abduction has shocked Nigerians and sparked global outrage.

The United States has sent military experts to Nigeria to help rescue the hostages.

Speaking by phone from Gamboru Ngala, resident Musa Abba said that the town was “littered with more than 100 dead bodies”, adding that the search was continuing and the toll may rise.

Another resident, Ibrahim Bukar put the death toll closer to 300.

Gamboru Ngala falls in Borno state, Boko Haram’s home base and where the insurgents have killed thousands in a five-year uprising aimed at creating a strict Islamic state in mainly Muslim northern Nigeria.

source: news.com.au